Veerappan kim?
Benim kocam.
En çok hangi yönünü seviyorsunuz?
Karşısındaki kişi dürüst olursa
onun için canını bile verir.
Ama ona ihanet etmeye kalkan olursa
gözünü bile kırpmadan öldürür.
Modern dünya tarihinde böyle bir olaylar silsilesi
daha önce hiç yaşanmamıştır.
Veerappan gibi bir adam, onun gibi bir suçlu dünyaya hiç gelmemiştir.
Veerappan ve çetesi şimdiye kadar 119 kişiyi öldürdü.
İki eyalet on yıldır bu azılı suçluyu yakalama çalışsa da
her seferinde kurtulmayı başardı.
Tüm ülkeyi ilgilendiren bir konu.
Orman eşkıyası Veerappan'ı yakalamak için ne gerekiyorsa yapıyoruz.
İki eyaleti birden nasıl rehin alabilir?
Ayaklanma değil bu, terör değil.
Veerappan olgusu kendine has bir olgu.
O adam, insan suretine bürünmüş vahşi bir hayvan.
Veerappan'ı yakalama çabası, Hindistan tarihindeki
en uzun, en maliyetli insan avına dönüştü.
"Veerappan'ı ne pahasına olursa olsun yakalamalıyız" diyorlar.
Çok yakalarsınız! Defolun gidin.
Beni yakalamak için buraya girenler sağ çıkamayacak.
HAYDUT VEERAPPAN
BİRİNCİ BÖLÜM ORMANIN KRALI
O zamanlar Veerappan'la yüz yüze görüşen azdı.
Ama hakkında bir sürü haber yayılıyordu.
"Veerappan fil avlıyormuş.
İki tane de cinayet işlemiş.
O yüzden ormancılar ve polis onu arıyormuş.
Uçurumdan uçuruma atlıyormuş.
Yakalanması imkânsızmış."
Bir ara çetesi,
evimizin yakınındaki düz arazide kalıyordu.
Yürürken silahını hep böyle tutardı.
Elinde silahla önde yürürdü,
arkasından da tek sıra hâlinde 15-20 kişi gelirdi.
Hepsinin silahları olurdu.
Etkileyici bir görüntüydü.
Kocaman bir gülibrişim ağacı vardı, onun arkasındaydım.
Kendimi göstermiyordum.
Sadece bıyığını gördüm.
"Muthu, buraya gel" dedi.
Sırtımdan soğuk terler boşandı.
"Adımı nereden biliyor?" diye düşündüm.
"Neden benimle konuşmak istiyor?"
"Muthu, buraya gel. Bir şey soracağım" dedi.
"Seninle evlenmek istiyorum. Ne dersin?"
"Benimle evlenmeyi reddedersen
bir daha dönüp hiçbir kadının yüzüne bakmayacağım.
Kalbim taşa dönecek" dedi.
Öyle deyince benim içimin yağları eridi tabii.
MUTHULAKSHMI VEERAPPAN'IN EŞİ
O sırada kaç yaşındaydınız?
On dört, on beş yaşlarındaydım sanırım.
On beş.
O kaç yaşındaydı?
Otuz dokuz yaşındaydı.
Hayatımın bu şekilde gelişmesini hiç beklemiyordum.
Kollegal'ın ötesinde MM Hills ormanları uzanır.
Derin vadiler, ağaçlarla kaplı dağlar,
akla hayale sığmayan uçurumlar…
Burada insan elinin hiç değmediği yerler vardı.
Hindistan'ın en azılı suçlusu
işte böyle bir ormanda yaşıyordu.
İlk kez araştırmacı gazetecilik yapmaya çalışacaktım.
SUNAAD ARAŞTIRMACI GAZETECİ
Veerappan'ın memleketi olan Gopinatham'a gittim.
Karnataka-Tamil Nadu sınırı üzerinde küçük bir köydü.
Ama kimse Veerappan hakkında açıkça konuşmak istemiyordu.
-Bilginiz var mı… -Onun hakkında hiçbir şey bilmiyorum.
-Onun hakkında konuşmak istemiyorum. -Bana anlatabilirsiniz.
Onun hakkında hiçbir şey bilmiyoruz.
Cehalet,
fakirlik,
açlık diz boyuydu
ve ellerindeki tek fırsat,
dört bir yanlarındaki
devasa ormanın zenginliklerinden faydalanmaktı.
Veerappan için her şey böyle başlamıştı.
Orman suçları konusunda…
Orman suçları mı?
Veerappan'la kimse yarışamazdı.
Orman suçları, yaban hayatına yönelik suçlar… Veerappan birinciydi.
Belki de son 50-60 yılın rekoru ondadır.
Ben de, nasıl bir talihim varsa,
o ormanın Orman Bölge Müdürü'ydüm.
B K SINGH KARNATAKA ORMAN KORUMA MEMURU
Veerappan toplamda 15.000 kilometrekarelik bir alanda
faaliyet gösteriyordu.
Diğer kaçak avcılardan ne yönden farklıydı?
Kararlılığı. Cesareti. Korkusuz olması.
Suçluların %99'u
filin ön ayaklarının yanına bile yaklaşmaz.
Ama Veerappan file iyice yaklaşıyordu.
Gopinatham köyünden fil vuran
ilk kişi Veerappan'dı.
Çete kurmaya başladı.
Gelir getirmeye başladı. Zamanla lider oldu.
MAHALINGAM VEERAPPAN'IN ÇETESİNDEN
Önceleri yerel çalışıyorduk.
Çete gitgide büyüdükçe
para da akmaya başladı.
Bunun için filler ölmek zorunda kaldı.
Hiçbir çekincemiz yoktu.
Özgüveni yüksekti. Ağızdan dolma silahlarda
normalde atıştan emin olamazsınız.
Atışı doğru yapacağınızdan emin olamazsınız.
Eline fırsat geçerse ateş ediyordu.
Başına ya da kalbine.
VEERAPPAN BABA ADI: KUSAE MUNISAMY
YAŞ: 35 GOPINATHAM, KOLLEGALA TALUK
Azılı bir suçluydu.
Bin küsur fil öldürmüştür.
Kendisi de itiraf etti, bir dönem ormanda
hiç uzun dişli fil kalmamıştı.
Hepsinin işini bitirmişti.
Anne karnında olanlar hariç hiç uzun dişli fil kalmamıştı.
Bir noktada durdurulması şarttı. Böyle devam etmesine izin verilemezdi.
O günlerde bakanlık yetkilileri şöyle diyordu,
"Bay Singh, 200 küsur adamla etrafını sarıp
kıstırsanız olmaz mı?"
Sadece gülüyordum. Çünkü araziyi bilmiyorlardı.
Devasa bir orman. Devasa.
Samanlıkta iğne aramaktan farksız. Hiçbir şey bulamazsınız.
O zaman yöntem ne? Seçeneğimiz ne? Çözüm ne?
KAÇAK FİL AVCILARI
"Rakip bir çete oluşturalım, Veerappan hakkında bilgi toplamada
bize yardımcı olsunlar."
Harekete geçip onu tutuklayabilelim diye.
El konulan silahların bir kısmı rakip bir çeteye verildi.
Neden? Gerekirse Veerappan'ı öldürüp bize bilgi versinler diye.
Ama bu, suç değil mi?
Kesinlikle. Elbette suç.
Yasa dışı olduğuna şüphe yok.
Ama ayağınıza batan büyük bir dikeni nasıl çıkarırsınız?
Küçük bir diken kullanarak.
Köşeye sıkışmadıkça adam öldürmeyiz.
Onların maddi desteği var.
Yetkililer arkalarında. Güçlüler.
Bizimse sadece silahımız var.
Veerappan hepsinin işini bitirdi.
Cesetleri Cauvery Nehri'ne atıldı.
Hiçbir şey bulunamadı.
Çalkantılı zamanlardı.
Çok çalkantılı bir dönemdi.
O bölgeye giren kişi kim olursa olsun ölüm tuzağına düşmüş demekti.
Orman İdaresi olarak
sürekli polisten yardım istiyorduk.
"Yardım etmezseniz durum kontrolden çıkacak."
Ama polis harekete geçmedi.
Sanki MM Hills bölgesinin tamamı
Veerappan'ın özel mülkü gibiydi.
Sandal ağacı öteden beri devlet malıdır.
SANDAL AĞACI YAĞI
Keskin kokusu ve kıymetli yağı yüzünden
dünyanın her tarafından büyük talep görür.
Tesadüfe bakın ki, MM Hills ormanlarında
bu kıymetli ağaçtan bol miktarda bulunuyordu.
Veerappan da mantıklı olanı yapıp
fil avcılığını bıraktı ve sandal ağacı kaçakçılığına başladı.
Çete, ormanda sandal ağacı olan yerleri
karış karış biliyordu.
Köylüleri çağırıp ormana gönderiyorlardı.
Bazı günler 100 kişi, bazı günler 300 kişi oluyordu.
K M GOVINDAN VEERAPPAN'IN ÇETESİNDEN
Her taraftan çatırtı sesleri gelirdi.
Araç gelip de yüklenince
şoföre şöyle derdim,
"İster polis olsun ister Orman İdaresi,
işaret ederlerse yavaşla ama durma.
Engel olmaya kalkarlarsa da kamyonla ez geç.
Peşimize düşecek olurlarsa silahlıyız, bir çaresine bakarız."
Sonra 400.000, 500.000, 600.000…
Yük gittikçe arttı.
Yeni kıyafetler aldık.
Para gelmeye başlayınca
parfüm bile kullanmaya başladılar.
Patron istese kamyon satın alabilirdi.
Otobüs. Helikopter. Kendine servet yapabilirdi.
Kaçakçılığa devam ettikçe ünü de yayıldı.
Halk ona "Ormanlar Kralı" diyordu.
"Ormanlar Kralı Veerappan, Kaçakçılar Kralı."
Böyle bir sürü lakabı vardı.
Tamil Nadu'da daha önce böyle bir şey olmuş mu?
Hayır, benzeri görülmemişti.
Gerçekten de Ormanlar Kralı'ydı.
Kastı ne olursa olsun ayrımcılık yapmadan
herkesle düşer kalkardı.
Çetesinde tüm kastlardan insanlar vardı. En gençleri de bendim.
ANBURAJ VEERAPPAN'IN ÇETESİNDEN
O kadar çok insan, o kadar çok yiyecek vardı ki
bir köy gibi oldu.
Her köşede insanlar vardı.
Her yerde silahlı nöbetçiler vardı.
Veerappan merkezdeydi.
Köyün meseleleri Veerappan'a gelirdi.
Mahkemede çözülemeyen
bir anlaşmazlık olursa Veerappan'a getirilirdi.
Misafiri geldiğinde
önce "Aç mısın?" diye sorardı.
Çocukluğunda günlerce aç kaldığı zamanlar olurmuş.
"Bu kadar parayı ne yapacağız?
Muhtaçlara verelim.
Fakir fakir olarak kalıyor, zengin de zenginliğinden taviz vermiyor.
Çok üzülüyorum." Böyle şeyler derdi.
Orman köylerinde yaşayanların hepsi
Veerappan'a neredeyse evliya gözüyle bakardı.
Gelip elini öperlerdi. Kadın erkek herkes ona sarılırdı.
Bıyığını böyle burardı.
Bıyığını böyle burup gülümserdi.
Eli sürekli bıyığında olurdu.
Hep kocaman bir bıyığı vardı.
Köyün ağası ya da büyük toprak sahibiyseniz
böyle bıyık uzatırsınız.
Yetki, güç ve saygınlık sembolüydü.
O bıyık, kişiliğinin önemli bir parçası hâline gelmişti.
Sözünü nasıl geçiriyordu?
Silahlı olduğu için mi, güzel konuştuğu için mi?
Dürüst olduğu için.
Söz verdiyse mutlaka tutardı.
Günün birinde toplum içinde
normal bir hayat yaşayacağımıza dair bana umut verirdi.
"Assam'da bir arazi buldum" derdi.
"Gidip araziyi inceleyip geldim.
Kalan sandal ağaçlarını satarsak biraz paramız olur.
Kimliğimizi gizleyip orada yaşarız.
Şu ağaçları bir satalım, ondan sonra taşınırız."
Altı ay boyunca sandal ağacı kesiliyordu.
Ormanlarda neredeyse tek bir sandal ağacı kalmamıştı.
Diğer ağaçların hepsinden vardı.
Ama sandal ağacı yoktu.
Orman İdaresi ilk kez
polisten destek almaya başlamıştı.
Uzun bir süre hazırlık yaptık.
İki aydan uzun sürdü.
Çünkü tek bir şansımız vardı.
"Sandal ağacının peşine düşüp ağaca el koyalım."
Evliliğinin gizli kalması gerektiğini düşünüyordu.
Mutluluktan havalara uçuyormuş gibi bir hâli yoktu.
Canını sıkan bir şey vardı.
Tam evlilik kolyesi boynuma takılırken
ormandan silah sesleri duyuldu.
Eve gireceğimiz sırada Palar'dan bir adam koşarak geldi.
"Amca, Karnataka ve Tamil Nadu polisi saldırdı" dedi.
"Bir şey yapamadık.
Ağaçların hepsini alıp kamyonlarımızı da yaktılar."
Baskın iyi planlanmıştı,
yetkililer tam 65 ton sandal ağacına el koydular.
El konulan
sandal ağacı miktarı konusunda bu rekor bugün bile kırılamamıştır.
Veerappan'ın işi
emekleme ve gelişme aşamasındayken aniden çöktü.
Orman sadece onların mı? Bizim de bir hakkımız yok mu?
Köylülere iş vermiş olsalar
bunu yaparlar mıydı?
"Başbakan'a sandal ağacından yatak yapıyorsun.
O ağacı nereden buldun?
Sen yapınca yanlış olmuyor da
ben geçinmek için yapınca mı yanlış oluyor?"
Sorduğu soru buydu.
"Karşıma çıkan tüm korucuları ve polisleri öldüreceğim.
Geleyim mi?
Geleyim de kaç kişiyi öldüreceğimi görün."
Orman eşkıyası ve sandal ağacı kaçakçısı Veerappan, bir polis cipine saldırarak
dört polis memurunu öldürdü, iki polis memurunu ise ağır yaraladı.
Evlat, gece geldiler. Karanlıktı.
Gözümü kan bürüdü, olabildiğince çok kişi vurmak istedim.
Cipleriyle geri gitmeye çalıştılar. Ateşe devam ettik…
Her yer kana bulanmıştı. Polis çığlık atıyordu.
POLİS CESETLERİNİ TAŞIYAN ARACA BAKMAYA TOPLANDILAR
Olayı duyunca
şok oldum. Çok şaşırmıştım.
Köylünün biri gözünü öyle bir karartıyor ki
bizzat polise saldırmayı göze alabiliyor.
Hiç duyulmadık bir şeydi.
KARNATAKA SİLAHLI İHTİYAT POLİSİ ATLI POLİS GENEL MERKEZİ
Karnataka eyalet hükûmetinin karşılık vermesi gerekiyordu.
PUSU YENİ STRATEJİLER GEREKTİRİYOR
Eyalet hemen, Veerappan'ı yakalamakla görevli
bir Özel Görev Gücü oluşturdu.
Bu birim, ÖGG adıyla meşhur oldu.
Av başlamıştı.
O büyük helikoptere 25 memur bindi.
Gopinatham'ı geçtik.
Cauvery Nehri'ni görebiliyordum.
Helikopter o kadar alçaktan uçuyordu ki filler kaçmaya başladı.
Bizonlar da kaçıyordu.
İngiliz filmi gibiydi. İngiliz Rambo filmi gibi.
Savaş meydanı gibiydi.
Hafif makineli tüfekler kurulmuştu.
Her yerde kum torbaları vardı.
Hayır, gergin değildim.
Ama çok büyük bir olay yaşandığını düşünüyordum.
'KAPLAN' LAKAPLI ASHOK KUMAR KARNATAKA ÖZEL GÖREV GÜCÜ
Çetin ceviz olarak bilinirdim.
Bangalore'da sansasyonel cinayet vakalarını soruşturmuştum.
Bangalore mafyasının meşhur babalarından birini vurmuştum.
Emniyette isim yapmıştım, onu belirtmek için anlatıyorum.
Meşhur bir polistim.
Veerappan denen adamı da haklayabileceğimden emindim.
Planımız şuydu.
Ormanı tarayarak Veerappan'ı bulacak, sonra da
vuracak ya da tutuklayacaktık.
Etrafında insanlar vardı, çetesi vardı.
Muthulakshmi de dâhil olmak üzere çetede kadınlar da vardı.
Kedi fare oyunu gibiydi.
Öyle başladı.
Haber yavaş yavaş her yere yayıldı.
Polis görünce iki üç gün kaçıp saklanıyordum.
Evleri tek tek dolaşıp Veerappan'ı soruyorlardı.
Beni nehrin karşısına geçirdi,
bir hafta dağda kaldık.
Onunla ormanda ilk kez kalıyordum.
İki üç gün boyunca
rüyalarımda sürekli bizi kovalayan filler gördüm.
"Sen ölürsen ben de ölürüm" dedim.
"Uçurumdan atlamaya karar verirsen ben de atlarım."
Tünelin ucunda bir ışık görmüştüm.
Az da olsa umudum vardı.
Yaklaşık bir yıl içinde falan Veerappan'ı yakalarız diye düşünüyordum.
Darwin'in dediği gibi, güçlü olan sağ kalacaktı.
Ama operasyonun ne kadar zor olacağını bilmiyorduk.
Yazın hiç su yok.
Su hiç yok.
Sabahları çimlerde biriken su damlalarını yalardık.
Kışın da inanılmaz soğuk oluyor.
Sisin yağmurdan farkı olmuyor.
Biz asker değildik, zorlu araziye göre eğitim almamıştık.
Bangalore'luyduk.
O yüzden ormanda çok zorluk çektik.
Bir sürü insan gelip şansını denemek istedi.
Bir sürü insan. Şöyle düşünüyorlardı…
"Ne biçim insansınız?
Veerappan'ı yakalayamadınız mı? Ben şu gün geliyorum.
Bir haftada Veerappan'ı yakalarız."
Geldiler,
çadır kurdular,
kıyafetlerini değiştirdiler,
tarzlarını değiştirdiler
ama Veerappan'ın yanına bile yaklaşamadılar.
VEERAPPAN YAKALANAMAYACAK MI?
Bir suçluyu yakalamanın iki yöntemi vardır.
Ya peşine düşersin, mekânına gidersin.
Ya da teslim olmasını sağlarsın.
Teslim olmasını nasıl sağlarsın? Psikolojik yöntemlerle.
O konuda, kıdemli orman koruma memuru
Srinivas'ın adını anmadan geçmek olmaz.
P SRINIVAS KARNATAKA ORMAN KORUMA MEMURU
Srinivas, insanları ıslah etme konusuyla çok ilgilenen biriydi.
Gandi'ye benziyordu.
Hiç şiddet uygulamadan ıslah etmeye çalışırdı.
Planı, Veerappan'ı teslim olmaya ikna etmekti.
Onu ıslah etmekti.
Biz ormanda devriye gezerek göz açtırmamaya çalışırken
Srinivas çete üyelerinin eşiyle dostuyla arkadaş oluyordu.
İş yerini, evini, mekânını Gopinatham'a kurdu.
Gopinatham'da istisnasız herkes Srinivas'ı sevmişti.
Diğer memurlar talepte bulunuyorlardı.
Veerappan'ın yakalanmasına yardım etmemizi istiyorlardı.
Ama onun yöntemi farklıydı.
SELVI VE K MUNUSAMY GOPINATHAM SAKİNLERİ
Tapınağımızı temizletip tamir ettirdi.
Evi olmayanlar için ev yaptırdı.
Hastalara ilaç verdi.
Hamile kadınları hastaneye götürdü.
Ben hamileyken beni de götürdü.
Gerçekten iyi bir insandı.
İyi bir insan değil.
Hepsi numaraydı.
Köylülerin Veerappan'a neden tanrı muamelesi yaptığını
öğrenmek istiyordu, öğrendi.
"Veerappan herkese iyi davranıyor.
Köylülerin sorunlarını çözüyor.
Normalde Veerappan'ın yaptığı şeyleri ben yapayım."
Köylüler Veerappan'a mı güvenecek, ormancı Srinivas'a mı?
Kocam, ormancı Srinivas'a çok kızıyordu.
İnsanlar Srinivas'a yakınlaştıkça bilgi de vermeye başladılar.
ÖGG'nin yönetimini tamamen Srinivas üstlendi.
BODHAMALAI GOPINATHAM KAMPINA 35 KM MESAFEDE
Neredeyse bir aydır Bodhamalai'nin eteklerinde kalıyorduk.
Mevsim sonbahardı.
"Oraya gidersek kimse bizi bulamaz.
Yiyeceğimiz var. Hiçbir yere gitmemize gerek yok."
Ormanda
her an, her dakika
doğayla iletişim hâlinde oluruz.
Şu anda bile iletişim hâlindeyiz.
Çetenin doğayla ilişkisi hayvanlarınki kadar derindir.
Çete o sırada bambaşka bir şeyle meşgul olsa bile
ormandaki sesleri ve hareketleri sürekli takip ederler.
Düşman adımını atar atmaz fark ederler.
Kuşlar bir ses çıkarır, değil mi? Diyelim ki polisi gördüler.
Hemen sürü hâlinde kocamın yanına gelip ötüşürlerdi.
O da "Polis geldi, kaçalım" derdi.
Ne hissettiğimi siz düşünün.
"Neden geldin? Polis burada, kaç!" derdi.
Srinivas'ın eline çok kıymetli bir bilgi geçmişti.
Veerappan, Bodhamalai'de saklanıyordu.
Bodhamalai merkezde olacak şekilde 25 km yarıçaplı bir çember oluşturan
Tamil Nadu ve Karnataka polisi tüm yönlerden harekete geçti.
Ama Srinivas, tüm polis memurlarına kesin talimat vermişti.
"Veerappan'ı görürseniz onu öldürmeyeceksiniz.
Veerappan'a ateş açmayacaksınız."
Bunu açık açık söyledi.
"Veerappan, ortaya çık. Ateş etmeyeceğiz."
Srinivas'ın kocama seslendiğini duydum.
Gergin bir andı.
"Ben de hamileyim. Ne yapacağım?"
"Eğilerek yürü" dedi.
"Kuzeye doğru gidersek kurtuluruz."
Sonunda Bodhamalai'den indik.
Kocam birden bana "Sen gidip teslim ol" dedi.
"Bu şartlar altında yanımda sen varken bir şey yapamam.
Hamile olduğun için polis sana zarar vermez."
Kaç aylık hamileydiniz?
Sekiz aylık.
Çok duygusal bir andı.
SON ANDA… VEERAPPAN POLİSİN ELİNDEN YİNE KAÇTI
Srinivas yüzünden Veerappan kaçtı.
ÖGG polislerden oluşuyordu.
Ama o ormancıydı.
Polise "Ateş etmeyeceksiniz" diye talimat veriyordu.
Çok kızmıştık, sinirlenmiştik.
Veerappan'ı oracıkta vurabilirdik.
Bugün birçok insan şöyle diyor,
"Ateş açma dediler, o yüzden ateş etmedim."
Kendi beceriksizliklerini örtmeye çalışıyorlar.
Biraz ağır mı oldu?
Ama öte yandan
Srinivas 20 küsur çete üyesinin teslim olmasını sağladı.
Srinivas'a teslim oldular.
Hepsi de Srinivas'ın Gopinatham'daki evinde kalıyordu.
Düşünün, Srinivas o odada 20 kişiyle birlikte yatıyor.
Bunu bilerek yapıyordu.
Kalan 10 kişiyle irtibat kurmalarını istiyordu.
Hedefi büyüktü, Veerappan'ı yakalayacaktı.
İki ay hastanede kaldım.
Bebek onuncu ayda doğdu.
Sekiz aylık olana kadar
annemin evinde kaldım.
Bir gün
ormancı Srinivas kulübeye doğru geliyordu. Uzaktan gördüm.
Tıpkı kocamın tuttuğu gibi elinde bir silah tutuyordu.
O elinde silahla yürürken arkasından da tek sıra hâlinde adamlarımız geliyordu.
Kocamın arkasından yürüdükleri gibi yürüyorlardı.
Düşününce kendimi çok kötü hissettim.
Kocamın yanında olmak için bin türlü plan yapıyordum.
"Onsuz yaşayamam.
Onu görmeden yaşayamam."
Onu o kadar çok seviyordum ki
âdeta bağımlı olmuştum.
Kocam haber gönderdi.
Bebeği annemlere bırakıp ormana, onun yanına gitmemi istiyordu.
Bebeği kucağıma alıp öptüm.
Gözlerim yaşarmıştı.
"Anne, lütfen çocuğa bir süreliğine bakıver" dedim.
"Ben kocamın yanına gidiyorum."
Polis beni aramadı.
Kocam ateş açar diye korkuyorlardı.
Sabaha kadar beni aramaya çıkmadılar.
Muthulakshmi tekrar ormana kaçınca
ÖGG içindeki huzursuzluk
iyice açığa çıktı.
ÖGG'deki bazı memurlar Srinivas'ın yaptıklarını beğenmiyordu.
Onun uzlaşma felsefesinden hoşlanmıyorlardı.
O yüzden bir sürtüşme yaşanıyordu.
Onun sebebi, ilerleme kaydeden tek kişinin Srinivas olmasıydı.
Diğerleri bir kişi bile yakalayamamıştı.
Bir kişinin bile teslim olmasını sağlayamadılar.
Karnataka polisi hüsrana uğramıştı.
Sinirlerini Srinivas'tan çıkarmak için hakkında dedikodu uyduruyorlardı.
Mari, Veerappan'ın çok sevdiği kız kardeşiydi.
Srinivas onu yanına aldı,
hemşire olarak iş verdi.
Mari de Srinivas'a güvenmeye başladı.
Akşam altıda, yedide Mariyamma'yı cipine alıyordu.
Köylüler izliyordu, polisler izliyordu.
Dedikodu yapmaya başladılar.
Memurlar bile açıkça konuşuyordu.
"Srinivas, Mariyamma ile ilişki yaşıyor."
Köyde bir söylenti çıktı.
Mari'nin ormancının metresi olduğu bile söyleniyordu.
Ama bence o, öyle bir şey yapacak bir adam değildi.
Ona ancak dua edilir. Çok düzgün bir adamdı.
AMMASI RUHANİ LİDER
O söylentiyi boşboğazın teki çıkarmış olmalı.
Kannada'da "gaalimath" diye bir kelime vardır.
Devam etti. Her yere yayıldı.
"Gaalimath" şu…
X, Y'ye söylüyor. Y de Z'ye ve A'ya söylüyor.
A da B, C ve D'ye söylüyor, vesaire.
Geometrik olarak artıyor.
-Veerappan'a da ulaştı yani. -Kesinlikle.
Ona hiç şüphe yok.
Doğrudan Mariyamma'ya bir mektup yazdı.
"Veerappan adını tüm dünya biliyor.
Dünya genelinde tanınan bir insanım.
Ormanı ben yönetiyorum. Orman kanununu ben belirliyorum.
Peki ya sen köyde ne halt yiyorsun?
Düşmanım Srinivas'la ilişki yaşıyorsun."
"Gerçekten kardeşimsen
başından aşağı kızgın yağ dökerek onu öldür.
Kardeşimsen böyle yap. Değilsen bir daha da karşıma çıkma."
Bu arada polis de abisiyle irtibat kurduğu için
Mari'yi sorguladı.
"Elektrik verirsek o zaman ötmeye başlarsın."
Kızı tehdit ettiler.
Kız da korktu.
Tüm umudunu kaybetti.
Küçük bir çocuk gelip "Mariyamma zehir içmiş" dedi.
"Daha az önce konuşuyorduk!" dedim.
"Hayır, zehir içmiş."
Yolun karşısında bir kuyu vardı.
Gelip kuyuya yaslandı.
Gözleri yaşlıydı.
O zaman yanına gittim.
"Bu aklı kim verdi?
Neden yaptın?" dedim. Ben sordukça ağladı.
Hastaneye götürdüler ama kurtulamadı.
Cenazesini getirdiler, sonra ormancı geldi.
Cenazeyi taşımaya yardım etmek isteyenler oldu.
"Yaklaşmayın" dedi.
"Mezara kadar kendim taşıyacağım."
Mezarlıkta nasıl ağladığını hâlâ hatırlıyorum.
Kendi yakını ölmüş gibiydi.
Ölüm haberini gazeteler iki gün sonra yazdı.
O gün ağzına bir lokma bile yemek koymadı.
Tek başına oturup ağladı.
Kardeşinin ölümünden ormancı Srinivas'ı sorumlu tutuyordu.
Eyaletin dört bir yanından
ormancı arkadaşları ona baskı yapıyordu.
"Hayatın tehlikede" diyorlardı.
"Veerappan'ı yakalamayı polislere bırak."
"İnsanın sonu yaklaşınca zekâsı aleyhine işlermiş."
O ne yaptı peki? Tam tersini yaptı.
"Efendim, bana 15 gün daha verin" dedi.
Neden 15 gün?
Çünkü Arjunan'ın gelmesini bekliyordu.
ARJUNAN VEERAPPAN'IN KARDEŞİ
Srinivas'ın planı, Arjunan'ı kullanarak
abisini suç işlemekten vazgeçmeye
ikna etmesini sağlamaktı.
Arjunan ormancıya inandı.
"Lütfen teslim ol. Senin yüzünden huzur içinde yaşayamıyoruz.
Mari de öldü.
Tüm aile etkileniyor.
Teslim ol, kendine düzgün bir hayat kur."
Kocam da dedi ki,
"Tamam, teslim olacağım.
Ormancıyı tek başına bana getir."
Srinivas, Gopinatham'dan yaya olarak yola çıkıp altı kilometre yürüdü.
Arjunan ve ormancı önden gidiyorlardı.
Ormancı Srinivas'ın ayağı kaydı ve düştü.
Bunun uğursuzluk işareti olduğunu söyledim.
"Günün birinde nasıl olsa öleceğiz, hadi!" dedi.
Ne diyebilirdim ki?
Peki deyip devam ettim.
T B PERUMAL GOPINATHAM SAKİNİ
Karşımıza bir su birikintisi çıktı.
Su bileğimize geliyordu, karşıya geçmeliydik.
Srinivas, ayağını bir ağaç kökünün üzerine koydu.
Kirlenen ayağını yıkayacaktı.
Üç el silah sesi.
İlk vuruşta çat diye yere yığıldı.
Ormancı bana yaptığı onca şeyden sonra teslim olacağımı sandı.
O alçağa teslim olur muydum hiç?
Bu günü ne zamandır bekliyordum.
Kollarını tutup kestim.
Madalyalar, ödüller uğruna
kıyameti kopardın, değdi mi?
Kız kardeşim onun yüzünden ölmüştü.
Bütün vücuduna benzin döküp
onu yaktım.
Yine de öfkem geçmedi.
Sonra başını kestim.
Başını hatıra olarak sakladım.
Benim gördüğüm bazı insanlar
ıslah olmazlar. Islah olmaları söz konusu bile değildir.
Nasıl bir tesis olursa olsun
böyle tipler ıslah olmaz.
Berbat bir his.
"Korktuğumuz başımıza geldi. Söz dinlemedi" diye düşündük.
"Korkulan oldu. Bizi dinlemedi."
Herkes başını duvarlara vurup böyle diyordu.
Cenazesini kampa getirdiler.
Biz kadınlar gidip ayaklarına dokunduk, ağladık.
İyi bir insan öldü diye düşündük.
Amaç yok etmek mi? Amaç yaşatmak olmalı.
Böyle birini niye öldürürsün ki?
Cesur insan bunu yapmaz. Kim olursa olsun.
Kafasını da kesmiş.
Çok güzel bir yüzü vardı.
Gözleri, gülümsemesi.
Gerçekten güzeldi.
O güzelliği yok edince geriye ne kalıyor?
Veerappan haksızlığa uğradığına inanmış olabilir
ama niye hep haksızlık yaparak karşılık veriyor?
Neden mi? Çünkü dikeni çıkarmak için yine diken kullanmak gerekir.
Abla, ortalık iyice karışacak.
Bu durdurulamaz mıydı?
Alt yazı çevirmeni: Salih Bayram