Palaging sinasabi ni Veerappan, "Bata pa ako narito na ako."
"'Di ako tatraydorin ng kagubatan."
"Titira ako rito hanggang mamatay ako."
"Alam ko ang bawat isang puno, bato, ibon, at mga ninuno nila!"
GANG NI VEERAPPAN
Ispiritwal ang koneksyon niya sa kagubatan.
Sa loob ng 30 taon, kagubatan ang tahanan niya.
At kumportable siya.
Pero 'di ito dahil sa pinili niya.
Napilitan siyang piliin ito dahil sa mga sitwasyon.
"Babalik ako sa baryo ko,
sasama sa mga tao at titira doon hanggang mamatay."
No'ng kasama ko siya, lagi niyang binabanggit ang hiling niyang ito.
Nakiusap pa siya sa gobyerno,
"Hayaan n'yo akong bumalik sa baryo ko pagkalaya ko,
kahit limang taon lang ng buhay ko."
Tatanggapin ba ng gobyerno ang gusto natin?
Aabangan ko mula rito.
Ginawa niya lahat para makabalik sa bayan niya, lahat.
Malamang sumuko na siya at 'di na nadukot si Rajkumar.
Iba sana ang katapusan ng kuwento kung nangyari 'yon.
Bagkos ay nabalot ito ng misteryo at pagtataksil, gano'n ang tingin ko.
IKAAPAT NA KABANATA ANG DAAN PALABAS
Pagkalaya ni Rajkumar,
may inspektor ng Tamil Nadu STF na pumunta sa bahay.
Sabi niya, "Inilihim mo lahat sa akin."
Tanong ko, "Ano'ng itinago ko sa inyo, sir?"
Sagot niya agad, "Binisita mo ang asawa mo at 'di sinabi sa amin."
Ano bang dapat kong sabihin sa kanila?
"Kapag sinabi ko sa 'yo, 'di mo kami hahayaang magkita. Kaya 'di ko sinabi."
ASAWA NI VEERAPPAN
Wala akong mapuntahan na 'di alam ng mga pulis.
Wala akong kilala. Wala akong makausap.
Nasa sitwasyon ako na kahit pamilya ko, 'di ko makausap.
Nasa gubat ang asawa ko at mag-isa lang ako.
Doon siya nagpadala ng cassette,
para makipagkita sa amin ng mga anak niya.
Ito ang mahal mong asawa.
Gusto ko nang makita ang anak ko.
Gustong-gusto na kitang makita.
Gusto kong magsalita lang nang magsalita habang nagre-record.
Dahil nangungulila na ako sa 'yo.
Sobrang hirap.
Ano'ng magagawa ko?
"Kung makakalabas ako nang 'di nalalaman ng mga pulis,
sasabihin ko sa 'yo."
'Yon ang sinabi ko sa kanya.
Sige, ano'ng sunod na nangyari?
Pagkatapos nito, nilipat ako sa Coimbatore.
No'ng 11:00 ng gabi, dinala ako sa gusaling dalawang palapag.
"May mag-inang nakatira roon."
"'Di dapat nila malaman kung sino ka."
"Sabihin mong nasa Dubai ang asawa mo."
"Magpakilala ka sa ibang pangalan. Huwag mo sabihing si Muthulakshmi ka."
Kinaibigan ako unti-unti no'ng anak niyang si Priya.
'Di ako hinahayaang mag-isa sa itaas.
Pinapababa nila ako para sumama sa kanila.
At naging malapit siya sa mga anak ko.
Lagi niyang tinatanong ang asawa ko.
Sa isang punto, hindi ko na maitago.
Tinanong ko siya, "Kapag sinabi ko sa 'yo, mangangako kang walang pagsasabihan?"
Sabi niya, "Wala, sabihin mo ang totoo."
"Asawa ako ni Veerappan," sabi ko.
Kaya kinuwento niya nang gusto niya si Veerappan.
Tapos sabi niya,
"Ipakilala mo ako isang beses sa asawa mo."
Itong babae sa Coimbatore,
pranka at talentadong tao.
Matapang na babaeng kaya ang lahat ng sitwasyon.
Impormante ko ang babaeng ito.
Limang taon ako roon.
Sabi niya dati sa Tamil,
"Kahit mamatay ako, 'di dapat matagpuan ng mga askal ang bangkay ko."
"Dapat masira ang tuhod nila sa paghahanap sa akin."
Sobrang, sobrang hirap niyang hulihin sa loob ng gubat.
Gumamit kami ng chopper, mga thermal images.
Gamit ang bagong teknolohiya.
Walang nangyari.
'Di namin alam kung nasaan siya, pati ang ginagawa namin.
Kadalasan, naghahanap ka sa lugar na walang Veerappan.
Pero naghahanap kami, sa pag-aakalang naroon siya.
Walang saysay ito para sa akin.
Sabi ko, "May kulang tayo."
"May kulang tayo. 'Di ito ang tamang paghahanap."
"Ang paghuli sa kanya sa gubat
ay imposible."
"Kaya dapat palabasin natin siya ng gubat."
May impormasyon kaming
hinahanap ni Veerappan ang asawa niya
para sa mga anak niya.
Ang pangalawa niyang anak.
Binigyan namin ng code name ang babaeng ito na "The Coimbatore Girl."
Tinuro na namin sa kanya ang sasabihin kay Muthulakshmi.
"Kitain natin siya sa bahay namin,
na nasa Kothagiri."
"Magandang lugar 'yon para magtagpo."
Kaya pumunta kami roon ng mga anak ko, kasama si Priya.
Nagluto sila ng roti at chicken gravy.
Sabi niya, "Walang makakaalam
kapag pumunta rito ang asawa mo."
"Magpaplano ako," sabi ko.
Tulad ng pinlano, papunta na sa Kothagiri si Veerappan.
May mga sniper sa gubat.
Naglagay pa nga kami ng mga bomba sa paligid ng kubo.
Nakaayos na ang lahat.
Gustong malaman ni Priya ang mga bagay-bagay
at paulit-ulit akong tinatanong.
Dahil sa dinala niya ako sa gubat nang paulit-ulit.
No'ng napag-isip-isip ko ang lahat ng ginawa niya,
doon ko lang napagtanto.
"May mali."
"Dapat umalis na ako rito."
"Dapat umalis na ako," desisyon ko.
Nakaramdam si Muthulakshmi na may nangyayari.
Umabot sa 20 kilometro ang layo ni Veerappan sa tagpuan,
tapos bumalik siya.
Kung pumasok siya sa hacienda, nabaril na sana si Veerappan.
Tingin mo ba ayos lang na idamay ang pamilya?
Sinigurado ang kaligatasan ng pamilya.
'Di ginamit ang pamilya sa paghuli kay Veerappan.
Gusto nilang magkita.
Pinangasiwaan namin ang pagkikita nang may sariling layunin.
Pero trabaho ko ang paghuli sa tulisan.
Ngayon alam na naming mapalalabas sa gubat si Veerappan.
Ito ang bagong STF
na 'di ko pa nakita noon.
Matatapang.
Magagaling.
Milyong-milyong ng rupees ng publiko na ang ginastos.
Sobrang daming opisyal na ang namatay.
Maraming mga opisyal
ang humahabol pa rin sa taong ito.
Dalhin mo…
Walang mic, salamat…
Sir, may bago ba?
-Wala pang… -Sir?
-Sir, ilan… Sir? -Hindi puwedeng…
Sir, ilang araw kayo…
-Wala kaming detalye… -Veerappan.
Ilang araw, sir?
Hindi puwedeng sabihin ang mga ito.
Tungkol ang mga 'to sa taktika.
Kaya 'di namin sasabihin…
No'ng dumating bilang task force commander ng STF si Mr. Vijay Kumar,
mas magaling siyang sundalo kaysa sa iba.
Nasa Special Protection Group siya
na nagbibigay ng seguridad sa Prime Minister.
Mapagkumbaba at mabait.
At mabusising propesyonal.
No'ng namuno si Mr. Vijay Kumar,
maraming mga naidaos na pagkakawang-gawa sa tulong ng gobyerno.
Nagsagawa ng mga medical camp.
'Yong pinsalang dulot ng STF sa pinaggagagawa nila sa mga baryo,
nabawasan nang matindi.
Walang hinuhuling tagabaryo.
Nagtalaga kami ng mga impormante sa baryo
at itinago ang pangalan nila.
Pinatakbo ni Vijay Kumar ang operasyon gamit ang impormasyon ko.
Ang taktika ay pasukin ang gang sa paraang
mailalabas ko siya sa gubat.
Bale, may nakilala kaming mga tatlo o apat na taong
nakikipag-usap kay Veerappan.
Kaya ko lang hiniling na huwag ilabas ang pangalan ko
o ipakita ang mukha ko ay dahil ang impormasyong ito
ay itinago ng dalawang estado nang sobrang tagal.
Paano ko maisisiwalat ito nang malaya sa publiko?
MANGANGALAKAL LOKAL NA NEGOSYANTE
Mangangalakal noon sa hangganan ng Tamil Nadu at Karnataka.
Walang may alam na nakita ko na ang Hari ng Gubat na si Veerappan.
Maingat akong kumikilos nang tatlong buwan na.
Dinadalhan ko sila ng gatas, mansanas, ubas,
dates, matatamis, anumang gusto nila, apat o limang beses na.
At binabayaran nila ako.
Gano'n lang.
Wala na kaming ibang ugnayan.
Pero alam kong may mali.
Iniuutos nila sa ilang tagabaryo na dalhan sila ng pagkain at kailangan nila.
Kinalaunan, nalaman kong
nahuli na silang lahat ng Tamil Nadu police.
Pakiramdam ko papalapit na ang mga pulis.
May isang taong gulang akong anak.
At tuwing titingnan ko siya, nanginginig ang katawan ko.
Kapag nahuli ako ng Karnataka Police, patay ako.
Pero ligtas ako kung Tamil Nadu police.
Maaari nila akong ikulong nang lima o sampung taon.
Masaklap ang mga oras na 'yon.
Kaya umamin na lang ako para iligtas ang sarili ko.
'Yon ang unang beses na nakita ko si ADGP Vijay Kumar nang personal.
"Nagkamali ako."
"Nakipagkita ako kay Veerappan, sir."
Pinakalma ako ni Sir Vijay Kumar at ipinatuloy ang ginagawa ko.
"Walang mananakit sa 'yo."
"Wala nang mas mataas sa akin dito."
"Ako ang pinuno ng STF ng parehong estado, 'di ba?"
"Sundin mo ang sinasabi niya."
"Hindi ka na namin gagambalain pa."
"Aalamin lang namin
ang kailangan niya at kung paano maibibigay 'yon."
Maging matapang daw ako at pumunta sa gubat.
Nakaupo sa harap ko ang Hari ng Gubat na si Veerappan.
Sinusuklay niya ang bigote niya.
Parang matandang leon ang mukha at tikop ang kamay.
"Kailangan natin ng mahalagang tao."
"Si Kolathur Mani."
"Kitain mo siya at dalhin dito. Mahalaga 'yon sa pagkuha ng hangarin ko."
Kapatid, si Veerappan ito.
Kailangan kitang makita agad.
Marami tayong pag-uusapan.
Tatlo lang tayo. 'Di sapat ang tauhan natin.
Binabantayan ng mga demonyo ang lugar na ito.
Hinihintay kong magkita tayo at pag-usapan ang maraming bagay.
Maraming salamat, kapatid. Paalam.
Pumunta ko para alamin. Pumunta ako kasi kailangan.
KONGRESISTA SA TAMIL
Malambot ang puso ko sa kanya.
No'ng pumunta kami ni Mani, niyakap siya nang mahigpit ni Veerappan.
Hindi nila sinasabi, pero 'di na nila kayang tumagal.
Sabi nila, "Tuloy-tuloy ang pagtugis sa amin,
at tuloy-tuloy ang pagtakas namin, may pulis kahit saan kami pumunta."
Lumabo na ang mata niya.
Tingin niya dahil 'yon sa tina sa buhok na gamit niya.
Gusto niyang magpaopera sa mata.
Imposibleng magdala ng mga doktor dito
at kailangan mong lumabas.
Hindi niya naiintindihan ang mga proseso.
Sabi niya, "May mga bagay na tatanggalin sa mata ko, bakit hindi?"
Doon niya sinabing pupunta siya ng Eelam, Sri Lanka.
Sabi ko, "Mahirap 'yon."
"Hindi ka basta makakalabas. May pulis kahit saan."
Sinabi ko 'yon para kumalma siya.
Tapos tumigil na siya.
Tinawag niya ako ilang araw ang nakalipas.
"Kapatid, gawan mo ng paraan."
Alam ba ng iba ang planong ito?
Hindi ko alam, maaaring lumabas na ang balita.
Agad kong ipinaalam sa mga pulis ang impormasyon.
Para akong hunyango sa pagitan ng dalawang grupo.
Sabi ko kay sir, "Parang bata si Veerappan."
"Huwag n'yo siya bastang patayin."
Sumagot siya, "'Yon ang talento niya."
"Nagtatagumpay siya sa pagpapakita
na para siyang bata sa mga nakikilala niya."
Huwag ko raw siyang maliitin dahil lang para siyang bata.
Nanginginig kong sagot, "Sir, natatakot ako."
"Walang dapat katakutan. Nasa ayos ang lahat."
"Di ka dapat mag-alala. Papalapit na kami."
Wala siyang kahinaan.
Siya 'yong taong 'di umiinom.
Hindi rin siya babaero.
Takot siya sa Diyos. Naniniwala sa astrolohiya.
At sinusunod ang pakiramdam niya.
Marami na siyang pinatay.
Hindi siya duwag o wala siyang takot sa kahit ano.
Nanatili siya sa gubat, hindi siya makakanti.
Ang plano ay alamin ang kahinaan niya.
May 70% siyang katarata, 'di na makalakad sa gabi.
'Yon ang problema niya.
Pangalawa, gusto niyang magparami ng armas.
Naghahanap siya ng kontak para doon.
Ito na ang simula ng wakas.
Kadalasan, kikitain ako ng espiya pagkatapos ng dalawa, o tatlong araw.
Isa sa pinakamahalagang impormasyong binigay niya
ay sa nagbebenta ng baril
na dapat magbibigay ng armas kay Veerappan sa isang tiyak na petsa.
Nahuli namin ang nagbebenta ng baril.
Binaliktad namin siya para magamit namin.
Sinabi namin sa kanya, "Ibigay mo ang armas kay Veerappan
at padaanin sa espiya, tulad ng plano nila."
"Pero sabihin mong binili ang mga armas sa LTTE cadres ng Sri Lanka."
At si Mugilan ang nagbigay sa kanya.
Sino si Mugilan?
Sumusuong ang STF sa pinakamalaking sugal
na gumawa mula sa wala
ng isang taong makikipag-ugnayan kay Veerappan.
Perpekto si Mugilan para sa mga gusto at hangarin ni Veerappan.
At ang tanging pag-asa ni Veerappan na makaligtas.
Naging ako si Mugilan.
Bakit siya magtitiwala sa 'di niya kilala?
Hindi pa nakikita.
'Yon ang tunay kong trabaho.
May ugnayan si Mugilan sa mga Sri Lankan Tamil.
Partikular na sa Tamil Eelam.
Sinabi niya na makapangyarihan ako.
At ang namamahala ng pakikipagkita kay Prabhakaran.
"Ipapagamot din niya ang mata mo."
At pinadiresto si Veerappan kay Mugilan.
Tapos inaresto ang nagbebenta ng armas sa pagkakasala at ikinulong.
Tatlo o apat na buwan kaming nag-uusap.
Dati akong nagbibigay ng transportasyon, ng armas at iba pa.
Lahat ng armas ay may tatak na LTTE.
Lahat ng bala at iba pa ay galing sa LTTE.
Natuwa siyang makatanggap ng armas galing sa kung sino.
Inaayos din namin ang mga baril.
Kumbinsido siyang totoong kinatawan ako ng Tamil Eelam group.
Tapos nabanggit niya ang plano niyang pumunta ng Sri Lanka.
Papaoperahan ang mata niya.
Inalok ko rin siya ng pagkakataong makilala ang pinuno ng Tamil Eelam
na matagal niya nang gustong makita.
Bumuo rin ng organisasyon si Prabhakaran na may 12 na miyembro.
Ang organisasyon ng 12 na tao ay lumaki at naging LTTE.
At ngayon hawak nila ang isang parte ng Sri Lanka.
Dapat ipilit natin ito.
Magbubunga ang mga pinaghirapan natin.
Niloko mo si Veerappan?
'Yon lang ang paraan.
Dalawampung taon niya na kaming niloloko.
Determinado na kaming umalis dito.
Nakikiayon ang sitwasyon do'n.
Iniisip niyang kapag pumunta kami ng Sri Lanka, walang makakapanakit sa amin.
At mabubuhay kami bilang pamilya. Aasikasuhin din kami ni Prabhakaran.
Nabalitaan 'yon ni Prabhakaran
at sumagot siya?
'Yon ang sinabi ng asawa ko.
Sinabi ni Prabhakaran sa asawa ko na,
"Dapat nasa ligtas na lugar siya. Matagal na siyang nahihirapan."
"Huwag natin siyang gamitin sa laban natin."
"Pagdating niya rito, pagpapahingahin natin siya."
"Patirahin siya sa ibang lungsod kasama ang pamilya niya."
Ito ang balitang natanggap niya.
'Di ko pa siya nakikitang ganito kasaya sa anim
o pitong beses kong nakita.
Mayroon siyang sikat na bigote. Suot ang luntiang damit at pantalon.
Niyakap ako't hinalikan sa kanang pisngi.
Humingang malalim at sinabing,
"Nakatulong kang wakasan ang paghihirap namin."
"Wala pa akong planong hindi nagtatagumpay."
"Pero mula ngayon, dapat mag-ingat ka nang matindi."
"Dapat siguraduhin mong walang makakaalam nito."
"Naiintindihan mo?"
Sabi ko, "Oo, kapatid."
Namumugto ang mata ko sa luha nang hindi ko napapansin.
Umaasa akong totoo na sana walang mangyari sa kanya.
Sabi niya, "Kapatid, nitong mga nagdaang araw,
binabalaan ako ni Diyosa Kali sa aking mga panaginip."
"Minsan may takot sa puso ko."
"Hindi ko naiintindihan."
Sabi ko, "Kapatid, mag-ingat ka."
"Kapag may nangyari, hayaan na. Walang makakapigil no'n."
Ganito siya magsalita…
"Mamamatay din naman ako balang araw."
"Pero ayaw ko lang mamatay sa kamay ng mga pulis."
Ito ang huling nangyari sa gabi ng ika-13 ng Oktubre.
Ginusto mo bang sabihin sa kanya ang totoo dahil sa sitwasyon?
Oo. Napaisip ako dalawang beses.
Sa dalawang tao lang ang sikreto.
Kapag may pangatlo, balita na 'yon.
Sinigurado namin ni Vijay Kumar na kumpidensyal ito.
Sinigurado naming hindi lalabas.
Isang linggo bago 'yon,
na mukhang maayos ang lahat, madali nang tumawid.
"Malilibre ka ba sa susunod na linggo para sa masundo ka?"
Nag-isip siya't sinabing, "Ika-18 ng Oktubre na lang."
Sa gitna ng gubat sa paligid ng Dharmapuri sa Tamil Nadu,
maraming kaganapan ang mangyayari.
Isang police van na pinagmukhang ambulansya,
ang naghihintay sa liblib na bahagi ng kalsada.
Tahimik na sumakay si Veerappan at tatlo niyang kasama sa van.
Nagtago kami ng litrato ng isang Diyosa.
Sa gitna ng noo,
ay isang napakamahal na camera galing Taiwan.
Dahil sensitibong camera 'yon, nakikita ko
ang posisyon ng gang sa loob ng cabin.
Kompiyansa siya at hindi nagpapakita ng pagkataranta,
o kahit anong paghihinala.
Sigurado kami ni sir Vijay Kumar na 90% dadaan sila sa karaniwang ruta.
Papunta sa direksyon namin ang sasakyan.
Kapag umiikot ang ilaw ng ambulansya,
ibig sabihin, armado sila.
Kaya tensyonado noon dahil 'di namin alam ang mangyayari.
May tatlong commando team kami. Lahat mga sniper.
Handang bumaril.
At nakapuwesto kami.
Pinapanood ko ang galaw ni Veerappan.
At talagang kalmado siyang pumunta sa Sri Lanka,
para kitain ang pinuno, at magpaopera.
Isang truck na puno ng tubo ang parating,
agad-agad pinahinto ng tauhan namin.
Sumilip si Veerappan para alamin bakit pinahinto.
No'ng makita niyang may truck sa kabilang kalsada,
hindi siya nainis.
Hindi siya nagulat.
"Sige, may isa pang trak, nag-aabang lang kaming makaandar."
Sinamantala namin ang isang minuto, binuksan na ang ilaw sa cabin.
Binuksan ang maliwanag na ilaw.
Sobrang liwanag sa loob ng cabin.
Napagtanto nilang nadakip sila.
Kita ko sa mata niya 'yong tingin na sinasabing, "Tinraydor mo ako."
Pero kalmado ako no'n.
Mabuti't tapos na ang operasyon.
Nanaginip ako.
Ang asawa ko't mga tauhan niya
na parang papalabas sa gubat ng Neruppur.
Maraming pulis
at nakita nila ang gang.
Iniisip ko, "Narito ang mga pulis at 'di pa nila alam."
Pagkatapos no'n, nagpaputok ang mga pulis.
Sumisigaw ako sa panaginip ko.
Nagsimula na ako talagang umiyak.
Bihira ako managinip nang gano'n.
Pero sa pagkakataong ito nanaginip akong binaril sila.
Ang unang putok ay sa ulo ni Veerappan.
At agad, pagtama sa ulo, tumamba siyang paharap.
Agad binuksan ang mga pinto sa likod,
at nakita nila ang apat na naliligo sa dugo.
Sobrang kahindik-hindik na pagpatay ang hinarap nila.
Siguro 'di ito inaasahan ni Veerappan sa buhay niya.
Namatay siyang walang laban.
Sa TV, nakita ko ang apat nilang katawan
na nakalinya sa ospital, tinatakpan ng itim na kumot.
NASAWI - MR. VEERAPPAN DUMATING 12:25 PM PATAY NA
Umupo ako at nanood ng balita.
No'ng tiningnan kong maigi, nakilala ko ang mukha ng asawa ko.
"Ginupit ang bigote niya."
'Di ko alam ang gagawin, o paano pumunta ro'n.
Mag-isa lang ako.
Dumadagsa ang mga tao sa ospital.
Titingnan ko.
-Ang ano? -Si Veerappan.
-Ano'ng nangyari kay Veerappan? -Oo.
-Ano'ng ginawa sa kanya? -Titingnan namin si Veerappan.
-Binaril siya. -'Di namin alam ang nangyari sa kanya.
'Di pa namin siya nakikita.
Kaya gusto namin siyang makita.
Dumating kami ng 11:00 p.m. at naghihintay pa rin kaming makita siya.
May grupo ng mga pulis ng STF doon.
Paikot-ikot nang may baril, at binuhat nila si Vijay Kumar.
No'ng nakita kong ginawa 'yon ng mga pulis, nagalit ako.
'Di ko alam ang sinabi ko, pero may sinabi ako sa galit ko.
Mag-isa sa loob ng sasakyan si Muthulakshmi.
Sabi niya, "Kapatid, 'di nila siya ipapauwi sa akin."
"Susunugin daw nila ang katawan ngayon."
Naghahanda sila ng mga gulong at mga kahoy.
Sabi ko, "Tapos na ang trabaho mo oras na mabaril mo siya."
"Kung ililibing siya o susunugin, ngayon o bukas,
pamilya ang magdedesisyon."
"Huwag kang makialam."
Hinihintay namin ang kapatid niya't mga anak.
Sila ang magdedesisyon sa mga ritwal pagdating nila.
Ano'ng nararamdaman mo kapag nakikita ang katawan ni Veerappan?
Wala masyado.
'Di ko sinasabi ito dahil lang sa galit ako.
Magiging payapa na
ang mga pinatay niya.
Maraming taong nahirapan.
Matindi ang lungkot na naramdaman ng mga tao sa gilid ng gubat.
Para sa mga tao, isa itong laban na natapos na.
Masaya ako at natapos na
ang malahayop na taong
isang sumpa sa sangkatauhan.
Pero kahit sa simpleng tao,
ang pagkapatay sa kanya
ay kahina-hinala.
May mga tanong sa Operation Cocoon.
Bakit 'di pinapakita sa media ang ambulansya?
Bakit maraming tumagos na bala sa ambulansya,
pero ang tumama lang na bala kay Veerappan
ay sa ulo at malapit sa leeg?
Para siyang binaril sa malapitan.
Bakit mukha lang ni Veerappan ang pinapakita sa camera?
Baka may ginawa ang gobyerno para pagmukhaing sila ang bumaril,
at anihin nila ang papuri.
Isang malaking kasinungalingan.
Ginupit nila ang bigote ng asawa ko.
Mas gusto pang mamatay ng asawa ko kaysa tanggalin ang bigote niya.
Hindi niya matatanggap ito.
Lahat ito ay gawa-gawa lang.
Isang taong naroon sa lugar,
at ibinuwis ang buhay ng 12 taon para hulihin si Veerappan
ay nagsasabing naroon siya at nangyari iyon.
Tatanggapin mo ba ito bilang katotohanan?
Hindi kahit milyong taon pa.
Nasa STF ako mula 1999 hanggang 2004.
Tinatanong ako ng press,
"Sir, sabi ng press, nilason mo si Veerappan."
"Tapos inilabas mo siya."
Maraming bersyon ang lumabas.
"Tatlong tanong, pakisagot."
"Una, patay ba na si Veerappan o hindi?"
Lahat, "Opo, sir. Patay na."
"Naniniwala kayo?" "Oo."
"Namatay siya dahil sa STF."
"May reklamo ba?"
"Opo, sir. Walang duda. STF ang pumatay kay Veerappan."
"Kung may mga butas, gumawa kayo ng kuwento. Ayos lang."
"Hindi ko ipagtatanggol ang kuwento mo o patotohanan."
"Isulat mo ang sinasabi ng imahinasyon mo."
PARA SA KINABUKASAN NINYO, IBIBIGAY NAMIN ANG AMING NGAYON
Ang punto ko, binigyan ang STF ng trabahong kailangang gawin.
Natapos ito.
At doon natatapos ang lahat.
Sa pitong taon ng buhay ko, nasa gubat ako.
Karuppasamy, Navas,
at 'yong napakaraming iba pang pulis, 15 taon silang nasa loob.
Fire!
Napakahirap sa aspektong mental.
Masisira ng napahabang Special Task Force ang kahit anong pamilya.
'Yong pamilya ko at buhay may pamilya ko, lahat kami…
Naghirap kami nang husto.
Ibinuwis namin ang buhay namin.
At alam ng maraming opisyal na mamamatay sila.
May ibinibintang pa rin sa buong kapulisan.
Sa wakas, tinanong na si Mr. Shankar Bidari.
Sabi ni Shankar Bidari,
"Sir, lahat ng ginawa kong maganda sa operasyong ito,
dahil 'yon sa team ko."
"Kapag may pagkakamali,
kapag sinabi n'yong mali ito, sa akin ang sisi."
Kita mo, ganito ang pinuno.
SC, BINALIK ANG DANGAL NI BIDARI
At sa wakas, walang maipataw ang komisyon sa kahit sino.
2004 siya pinatay.
Hanggang ngayon,
walang naulit na ganoong krimen sa buong lugar.
Ibig sabihin ay nalutas na ang problema.
Oo.
Maaaring namatay si Veerappan.
Ang dahilan kung bakit may Veerappan,
ang mga problema ng lipunan, pinag-usapan ba?
Maraming paglabag na ginawa ang puwersa ng gobyerno
na natatago sa kalaliman ng kagubatang ito.
Mga buhay na nawala dahil kay Veerappan.
Maraming kamatayang 'di alam ng lahat, pang-aabuso,
mga nasirang buhay at ibinaon tulad ng katotohanan sa kasong ito.
Kahit magandang tingnan ang kagubatan sa isang banda,
sa isip ko, nakakarinig ako ng hiyaw.
Sigaw ng isang tao bago siya barilin.
Naririnig ko ang pag-ungol.
Bayani at pinuno ang tingin ng mga tao kay Veerappan.
Ito ang mapait at malungkot na katotohanan.
Kung handang tanggapin ng mga mamamayan ang kriminal
na tinutugis ng gobyerno bilang isang bayani,
ipinapakita na kasuklam-suklam ang pagtrato ng gobyerno dito.
Ipinakilala ako sa mundo
bilang Muthulakshmi, asawa ni Veerappan.
Matapos ang mga paghihirap ko,
sa wakas ay nakauwi na ako,
nang nagtitiwala sa inyo.
Itrato n'yo sana akong anak at palaging suportahan.
Ang nararamdaman namin ay, hinamon ng asawa ko
ang mga pulis at hinarap sila
at nabuhay nang walang takot.
Hanga kami sa katapangan niya.
Ano sa tingin mo ang katapangan?
Ang katapangan ay kumpletong kawalan ng takot.
Kahit gaano kalaki ang problema,
dapat mo 'yon harapin at mabuhay sa mundo.
Dapat magsumikap at patuloy na mabuhay.
Kahit dumating ang kalaban, dapat lumaban at manalo.
Para sa akin, hindi katapangan ang pagpatay.
Sige.
"Palaban ang asawa ko."
Kapag pumunta ka sa susunod, sasabihin ko ito sa 'yo.
Ang nangyari ay kawalan ng hustisya, wala tayong magagawa ro'n.
May sariling batas ang mga nasa puwesto.
At ako rin.
Ang mga Diyos sa langit at mga diwata sa gubat lang
ang nakakaalam ng katotohanan ko.
Noong 2004, sa oras ng pagkamatay niya, 52 taong gulang si Veerappan.
Pinaghahanap si Veerappan at ang gang niya sa pagpatay ng higit 120 na buhay,
kasama na ang 44 na pulis at forest officer.
Responsable si Veerappan sa pagpatay ng higit 1,000 na elepante
at malakihang pagpupuslit ng sandalwood.
Tinatayang isang bilyong rupees ang lahat ng ninakaw
nilang yamang gubat base sa report noong 2004.
Mula nang binuo ang Special Task Force,
nakapagpadala ang estado ng Tamil Nadu at Karnataka ng halos 5,000 opisyal
at gumastos ng 2.2 bilyong Indian rupees sa paghahanap kay Veerappan.
Tagapagsalin ng Subtitle: YobRivera