Veerappan często mówił: „Jestem tu od dziecka.
Las nigdy mnie nie zdradzi.
Mogę tu mieszkać do śmierci.
Znam każde drzewo, kamień, ptaka i ich wszystkich przodków”.
CZŁONEK GANGU VEERAPPANA
Czuł duchową więź z lasem.
Przez dobre 30 lat był jego domem.
Z różnymi wygodami.
To nie był jego wybór.
Sytuacja go do tego zmusiła.
„Wrócę do wioski,
będę ze swoimi i zostanę tam do śmierci”.
Kiedy należałem do gangu, mówił o swoich pragnieniach.
Wystosował prośbę do rządu:
„Pozwólcie mi zostać w wiosce po odbyciu wyroku,
przynajmniej ostatnie pięć lat życia”.
Rząd zaakceptuje warunki kapitulacji?
Będę obserwował.
KWIECIEŃ 1998
Starał się, jak mógł, żeby wrócić do kraju.
Na 100% by się poddał i nie uprowadził Rajkumara.
Jego historia inaczej by się zakończyła.
Zamiast tego jest pełna tajemnic i zdrady.
POLOWANIE NA VEERAPPANA
ROZDZIAŁ CZWARTY: WYJŚCIE
Po wypuszczeniu Rajkumara
przyszedł do mnie inspektor z tamilskiego STF.
Powiedział: „Wszystko zataiłaś”.
Zapytałam: „Co dokładnie?”.
Odparł: „Widziałaś się z mężem i nic nie powiedziałaś”.
Co miałam im wtedy powiedzieć?
„Gdybym powiedziała, nie puścilibyście mnie. Milczałam”.
ŻONA VEERAPPANA
Policja musiała wiedzieć, dokąd chodzę.
Nikogo nie znałam i nie miałam z kim porozmawiać.
Nawet z rodziną nie mogłam rozmawiać.
Mąż był w lesie, a ja byłam sama.
Wtedy wysłał kasetę,
żeby spotkać się ze mną i córkami.
Mówi twój kochany mąż.
Wyczekuję spotkania z córką.
Tak bardzo chcę cię zobaczyć.
Chce mi się mówić, jak to nagrywam.
Bo tak bardzo tęsknię.
Jest ciężko.
Co mogę zrobić?
„Jeśli uda mi się wyjść bez wiedzy policji,
dam ci znać”.
Tak mu powiedziałam.
Co było potem?
Wysłali mnie do Coimbatore.
O 23 zabrali mnie do dwupiętrowego budynku.
„Matka i córka tu zostaną.
Nie zdradź swojej tożsamości.
Powiedz, że mąż jest w Dubaju.
Przedstaw się innym imieniem. Nie mów, że jesteś Muthulakshmi”.
Córka Priya zaprzyjaźniła się ze mną.
Nie mogłam być sama na górze.
Kazali mi siedzieć z nimi na dole.
Zżyła się z moimi córkami.
Wciąż pytała o mojego męża.
Aż nie mogłam tego dłużej ukrywać.
Zapytałam: „Obiecujesz, że nikomu nie powiesz?”.
Odparła: „Obiecuję. Powiedz”.
Powiedziałam: „Jestem żoną Veerappana”.
Zaczęła mówić, jak bardzo go lubi.
A potem:
„Pozwól mi się z nim spotkać”.
Dziewczyna z Coimbatore
była szczera i utalentowana.
Odważna. Radziła sobie.
Była moją informatorką.
WYWIAD STF
Pięć lat tam byłem.
Mówił po tamilsku:
„Nawet jeśli zginę, kundle nie mogą znaleźć ciała.
Niech zmęczy ich szukanie mnie”.
Ciężko było złapać go w lesie.
Używaliśmy helikopterów i termowizorów.
Każdą dostępną technologię.
Bez rezultatu.
Nie wiedzieliśmy, gdzie jest ani co my wyprawiamy.
Zwykle szukało się tam, gdzie Veerappana nie było.
Ale szukaliśmy, myśląc, że jest.
To był próżny trud.
Powiedziałem: „Coś nam umyka.
Coś przeoczyliśmy. Źle szukamy”.
Złapanie go w lesie
było niemożliwe.
„Trzeba go z niego wywabić”.
Dostaliśmy cynk,
że Veerappan poszukuje żony,
aby zobaczyć córki.
Nigdy nie widział drugiej córki.
Dostała kryptonim „Dziewczyna z Coimbatore”.
Przekazaliśmy jej, co ma powiedzieć Muthulakshmi.
„Możemy spotkać się w posiadłości,
która jest w Kotagiri.
Idealne miejsce”.
Poszłyśmy razem z córkami i Priyą.
Było pieczywo i sos pieczeniowy.
Powiedziała: „Nikt się nie dowie,
jeśli twój mąż przyjdzie”.
Odparłam: „Przygotuję wszystko”.
Zgodnie z planem Veerappan był w drodze do Kotagiri.
W lesie mieliśmy snajperów.
Przy chatach podłożyliśmy bomby.
Wszystko było gotowe.
Priya chciała wiedzieć różne rzeczy
i ciągle mnie wypytywała.
Zabierała mnie do lasu.
Kiedy przemyślałam jej słowa,
wtedy zrozumiałam.
„Coś jest nie tak.
Muszę stąd iść”.
Postanowiłam odejść.
Muthulakshmi wyczuła, że coś się święci.
Veerappan był 20 km od miejsca spotkania
i zawrócił.
Gdyby wszedł do posiadłości, zostałby zastrzelony.
Angażowanie rodziny było słuszne?
Rodzina była bezpieczna.
Nie wykorzystano ich, żeby dorwać Veerappana.
Chcieli się spotkać.
Umożliwiliśmy spotkanie, mając ukryty cel.
Złapanie go było problemem.
Dowiedzieliśmy się, że można go wywabić.
To było nowe STF,
którego wcześniej nie znałem.
Bardzo zaciekłe.
Kompletnie taktyczne.
Wydano mnóstwo publicznych pieniędzy.
Zbyt wielu żołnierzy poświęciło życie.
Wielu innych…
DZIENNIKARZ ŚLEDCZY
…nadal go ścigało.
Podaj…
Nie chcę mikrofonu.
Coś wiadomo?
- Nic… - Tak?
- Jak długo…? - Nie możemy…
Jak długo planujecie…
- Nie znamy szczegółów… - Veerappan.
Jak długo?
Nie możemy podać szczegółów.
To kwestia taktyczna.
Nie podamy…
Kiedy Vijay Kumar dołączył do STF jako dowódca sił,
był wybitnym żołnierzem.
Był w ochronie specjalnej,
która ochraniała premiera.
Skromny i bez ego.
GRUPA ZADANIOWA KARNATAKI
Był profesjonalistą.
Kiedy przejął dowodzenie,
rząd zapewnił pomoc socjalną.
Obozy medyczne.
Szkody wyrządzone w wioskach przez STF
zostały mocno ograniczone.
Nie aresztowano wieśniaków.
Podstawiliśmy tam informatorów
i chroniliśmy ich tożsamość.
Vijay Kumar operował na podstawie mojego wywiadu.
Za strategię obraliśmy przeniknięcie do gangu,
żeby wyciągnąć go z lasu.
Poznaliśmy ze cztery osoby z różnych wiosek,
które były z nim w kontakcie.
Proszę o zatajenie mojej tożsamości
i niepokazywanie twarzy, bo tę informację
oba stany długo trzymały w sekrecie.
Jak mam otwarcie o tym powiedzieć?
MIEJSCOWY KUPIEC
Byłem kupcem przy granicy Tamilnadu z Karnataką.
Rodzina i znajomi nie wiedzieli, że poznałem Króla Dżungli Veerappana.
Przez trzy miesiące ostrożnie działałem.
Dowoziłem mleko w proszku, jabłka, winogrona,
daktyle, słodycze, co tylko chcieli, jakieś pięć razy.
Płacili gotówką.
To wszystko.
Taką mieliśmy relację.
Wiedziałem, że coś nie gra.
Gang wykorzystywał wieśniaków, żeby dostarczali jedzenie i inne rzeczy.
Później się dowiedziałem,
że policja wszystkich złapała.
Czułem, że się zbliżają.
Miałem roczną córkę.
Kiedy na nią patrzyłem, drżałem w panice.
Policja z Karnataki by mnie zabiła.
Ale z Tamilnadu dałaby mi żyć.
Wsadzą do więzienia na dziesięć lat.
To były okropne czasy.
Postanowiłem powiedzieć prawdę i oszczędzić sobie problemów.
Wtedy pierwszy raz spotkałem komisarza Vijaya Kumara.
„Popełniłem błąd.
Spotkałem Veerappana”.
Vijay Kumar kazał mi zachować spokój i pracować jak dotychczas.
„Nikt cię nie skrzywdzi.
Mam tu najwięcej władzy.
Kieruję STF w obu stanach”.
GRUPA ZADANIOWA − ERODE
„Rób, co mówię.
Nie będziemy sprawiać kłopotów.
Musimy wiedzieć,
jak spełnić jego potrzeby”.
Kazał mi zebrać się na odwagę i wrócić do lasu.
Król Lasu Veerappan siedział naprzeciw mnie.
Czesał wąsy.
Twarz groźnego lwa i złożone ręce.
„Potrzebna nam ważna osoba.
Kolathur Mani.
Spotkaj się z nim i go przyprowadź. Tak osiągnę swoje cele”.
Mówi Veerappan.
Spotkajmy się jak najszybciej.
Mamy, o czym rozmawiać.
Będzie nas trzech. Nie potrzeba ochrony.
Demony się przyglądają.
Czekam, aż się zjawisz, żeby omówić wiele rzeczy.
Dzięki. Do zobaczenia.
Chciałem się dowiedzieć, o co chodzi.
TAMILSKI POLITYK
Miałem do niego słabość.
Kiedy przyszedłem z Manim, Veerappan go uściskał.
Otwarcie tego nie powiedzieli, ale nie mogli dłużej się ukrywać.
Powiedzieli: „Ciągle nas ścigają,
ciągle uciekamy, a policja jest wszędzie”.
Pogorszył mu się wzrok.
Myślał, że to przez farbę do włosów.
Chciał zrobić operację oczu.
Obecność lekarza tam była niemożliwa
i musiał wyjść z lasu.
Nie miał za bardzo pojęcia o zabiegach medycznych.
Powiedział: „Coś trzeba usunąć z oczu. Dlaczego nie?”.
Wtedy powiedział, że chce iść do Ilam.
A ja: „Będzie trudno.
Nie wydostaniesz się. Wszędzie jest policja”.
Chciałem go uspokoić.
Porzucił temat.
Zadzwonił parę dni później.
„Musisz coś zrobić”.
Inni o tym wiedzieli?
Wieści mogły się rozejść.
Przekazałem informację policji.
Czułem się jak kameleon, który utknął między obiema grupami.
Powiedziałem: „Veerappan ma dobre serce.
Nie zabijcie go przez pomyłkę”.
Odparł: „To jest jego talent.
Wszystko mu się udaje,
bo pokazuje swoje dobre serce”.
Kazali mi uważać na jego dziecinną postawę.
Niepewnym głosem powiedziałem: „Boję się”.
„Nie ma czego. Wszystko się układa.
Nie martw się. Zbliżamy się”.
Nie miał słabych stron.
Nigdy nie pił.
Ani nie był kobieciarzem.
Bał się Boga. Wierzył w astrologię.
I kierował się instynktem.
Śmierć nie była mu obca.
Nie był tchórzem. Nic go nie przerażało.
Gdyby został w lesie, byłby niezwyciężony.
Trzeba było zrozumieć jego słabości.
Miał zaćmę w 70%. Nie mógł chodzić nocą.
To go martwiło.
Poza tym chciał zdobyć więcej broni.
Dlatego szukał kontaktu.
To był początek końca.
Kupiec zjawiał się po trzech dniach.
Podał najważniejszą informację
o handlarzu bronią,
który miał dostarczyć broń w konkretny dzień.
Przechwyciliśmy handlarza.
Przekabaciliśmy go.
Kazaliśmy dać broń Veerappanowi
przez kupca, jak planowano.
Ale powiedzieć, że broń wyprodukowały Tamilskie Tygrysy ze Sri Lanki.
A broń dostarczył Mugilan.
Kim jest Mugilan?
STF podjęło się ryzykownego działania
wymyślenia postaci
do komunikowania się z Veerappanem.
Ten Mugilan miał być osobą, która spełni pragnienia Veerappana.
I jego jedyna szansa na ocalenie.
Udawałem Mugilana.
Czemu miałby zaufać obcemu?
Nie poznał go.
To było moje zadanie.
Mugilan miał kontakt z Tamilami ze Sri Lanki.
Z Ilamu.
Handlarz przekazał, że mam władzę.
Organizuję spotkania z Prabhakaranem.
I zajmę się problemem z oczami.
Veerappan miał się skontaktować.
Aresztowano handlarza na naruszenie prawa.
Byliśmy w kontakcie jakieś cztery miesiące.
Zajmowałem się logistyką i dostarczałem broń.
Każda broń była oznaczona LTTE.
Cała amunicja i wszystko inne też.
Czuł się tym zaszczycony.
Naprawialiśmy też jego broń.
Udało się go przekonać, że reprezentowałem tamilską grupę.
Mówił o planach wyjazdu do Sri Lanki.
Chciał zoperować wzrok.
Zaproponowałem spotkanie z przywódcą Tamilskich Tygrysów,
na co długo wyczekiwał.
Prabhakaran utworzył grupę składającą się z 12 członków.
Przerodzili się w LTTE.
Teraz rządzą częścią Sri Lanki.
Musimy do tego dążyć.
Nasze wysiłki zostaną nagrodzone.
Oszukałeś Veerappana?
Oszukałeś go?
To była jedyna droga.
Robił nas na szaro przez 20 lat.
Chcieliśmy stąd uciec.
Sytuacja temu sprzyjała.
Myślał, że jak wyjedziemy do Sri Lanki, to nikt nam nic nie zrobi.
I będziemy rodziną. A Prabhakaran nam pomoże.
Wieści dotarły do Prabhakarana
i odpowiedział?
Tak powiedział mi mąż.
Prabhakaran powiedział mężowi,
że powinien być bezpieczny, bo tyle lat cierpiał.
Nie chciał go wykorzystywać.
I że jak przyjedzie, to odpocznie.
Zostanie z rodziną w innym mieście.
Takie wieści otrzymał mąż.
Przez sześć czy siedem razy, kiedy go widziałem,
nie był tak szczęśliwy.
Charakterystyczne wąsy. Zielona koszula i spodnie.
Uściskał mnie i pocałował w prawy policzek.
Odetchnął z ulgą:
„Pomogłeś nam zakończyć zmagania.
Żaden mój plan nigdy nie zawiódł.
Ale teraz musisz być bardzo ostrożny.
I mieć pewność, że nikt o tym nie wie.
Rozumiesz?”.
Przytaknąłem mu.
Nawet nie wiem, kiedy oczy zaszły mi łzami.
Miałem nadzieję, że nie spotka go krzywda.
Powiedział: „Te ostatnie kilka dni
bogini Kali ostrzegała mnie w snach.
Czasem czuję strach w sercu.
Nic z tego nie rozumiem”.
Odparłem: „Uważaj na siebie.
Jeśli coś złego się stanie, nie opieraj się”.
Mówił:
„I tak kiedyś umrę.
Ale nie chcę z rąk policji”.
To miało miejsce w noc 13 października.
Czułeś pokusę, żeby wyznać mu prawdę?
Tak. Dwa razy o tym pomyślałem.
Sekret dzielą dwie osoby.
Jak są trzy, to są to już wieści.
Razem z Vijayem Kumarem zapewniliśmy poufność.
Zero przecieków.
Tydzień wcześniej
wydawało się, że można było wkroczyć na wybrzeże.
„Będziesz dostępny w przyszłym tygodniu?”
Pomyślał i powiedział: „Może być 18 października”.
Gdzieś w dżungli wokół Dharmapuri w Tamilnadu
miało się coś wydarzyć.
Policyjny van, wyglądający jak karetka,
czekał na poboczu drogi.
Veerappan i trzech członków gangu bezceremonialnie weszli do vana.
W środku było zdjęcie bogini.
Na samym środku jej głowy
umieszczono drogą kamerę.
Kamera była czuła, więc mogłem obserwować
pozycję gangu w pojeździe.
Był pewny siebie, twarz nie zdradzała kryzysu,
wątpliwości czy podejrzenia.
Mieliśmy 90% pewności, że pojadą główną drogą.
Jechali w naszym kierunku.
Światło karetki oznaczało,
że byli uzbrojeni.
Moment pełen napięcia. Niczego nie dało się przewidzieć.
Trzy zespoły w gotowości. Sami snajperzy.
Gotowi do strzału.
Zajęliśmy pozycje.
Obserwowałem ruchy Veerappana.
Był odprężony, gotowy wyjechać do Sri Lanki,
poznać przywódcę i zoperować wzrok.
Podjeżdżała ciężarówka z trzciną cukrową.
Nasz człowiek zatrzymał pojazd.
Veerappan wyjrzał zobaczyć, czemu się zatrzymali.
Kiedy zobaczył ciężarówkę naprzeciw,
nie był zdenerwowany.
Ani zaskoczony.
„Dobra. Stoi ciężarówka. Czekamy, aż przejedzie”.
Korzystając z okazji, zmieniono światło w karetce.
Zapalono światło.
Było bardzo jasno.
Gang zrozumiał, że jest w pułapce.
Miał wypisane na twarzy „zdradziłeś mnie”.
Ale byłem wtedy zrelaksowany.
To był koniec operacji.
Miałam sen.
Mąż i jego ludzie
wyglądali, jakby wychodzili z lasu Neruppur.
Wszędzie pełno policji,
która zauważyła gang.
Myślałam: „Policja tu jest, a oni tego nie widzą”.
I wtedy policja zaczęła strzelać.
Krzyczałam przez sen.
I naprawdę się rozpłakałam.
Zwykle nie miewam takich snów.
A wtedy śniło mi się, że ich zastrzelono.
Veerappan dostał strzał w głowę.
I od razu upadł.
Tylne drzwi się otworzyły
i widać było, że cała czwórka była umazana krwią.
Byli świadkami makabrycznego zabójstwa.
Być może tego Veerappan się nie spodziewał.
Zginął bez walki.
AMBULANS
W telewizji widziałam cztery ciała
przed szpitalem zakryte czarnym materiałem.
OFIARY VEERAPPAN PRZYWIEZIONY MARTWY
Siedziałam i chwilę oglądałam.
Przyjrzałam się i zobaczyłam twarz męża.
„Wąsy ma przycięte”.
Nie wiedziałam, co robić ani jak się tam dostać.
Byłam sama.
Ludzie napływali do szpitala.
Idę zobaczyć.
- Co? - Veerappana.
- Co mu się stało? - Tak.
- Co mu zrobili? - Idziemy zobaczyć Veerappana.
- Zastrzelili go. - Nie wiemy, co mu się stało.
Jeszcze go nie widzieliśmy.
Chcemy go zobaczyć.
Przyszliśmy o 23 i nadal czekamy.
Stało tam STF.
Skakali dookoła z bronią i nosili Vijaya Kumara na rękach.
Kiedy to zobaczyłam, wściekłam się.
Nie wiem, co powiedziałam, ale na pewno coś w złości.
Muthulakshmi siedziała w pojeździe.
Powiedziała: „Nie pozwalają mi zabrać go do domu.
Mówili, że spalą ciało”.
Przygotowywali opony i drewno.
Powiedziałem: „Zabicie go zakończyło zadanie.
Rodzina zdecyduje,
kiedy go pochować.
Niech się pan nie wtrąca”.
Czekamy na jego brata i córki.
Zdecydują o ceremonii pożegnalnej.
Co czułeś, patrząc na ciało Veerappana?
Niewiele.
Nie mówię tego ze złością czy nienawiścią.
Myślałem, że jego śmierć
przyniesie ludziom ulgę.
Dużo wycierpieli.
Smutek ludzi był ogromny przy granicy z lasem.
Była to w końcu zakończona bitwa.
Cieszyłem się, że nadszedł koniec
dla tego okrutnego człowieka,
który był skazą człowieczeństwa.
Ale nawet dla laika
to, jak go uśmiercono,
budzi wątpliwości.
Mnożą się pytania o operację Kokon.
Media nie miały dostępu do karetki.
Czemu miała tyle śladów po kulach,
a Veerappan precyzyjne rany
wokół głowy i szyi?
Jakby strzał padł z bliska.
Czemu ciało pokazano od szyi w górę?
Rząd sfałszował dowody, żeby wyszło, że go zastrzelili
i przypisać sobie zasługi.
Jedno wielkie kłamstwo.
Przycięli mężowi wąsy.
Prędzej by umarł, niż na to pozwolił.
Nie zgodziłby się na to.
Upozorowali to.
Ktoś, kto był na miejscu
i przez 12 lat ryzykował życie, chcąc złapać Veerappana,
powiedział, że to widział.
Uwierzyłabyś?
Nigdy w życiu.
SZEFOWA RZĄDU TAMILNADU
Pracowałem w STF od 1999 do 2004 roku.
Niektórzy mówią:
„W gazecie piszą, że otruł pan Veerappana.
I wyniósł go na zewnątrz”.
Pojawiło się wiele wersji.
„Trzy pytania.
Czy Veerappan nie żyje?”
„Zgodnie to stwierdzono”.
„Wierzy w to pan?” „Tak”.
„STF uśmierciło Veerappana”.
„Ktoś ma wątpliwości?”
„Nie ma. STF stoi za śmiercią Veerappana”.
„A między wierszami piszcie, co chcecie.
Niczego nie zaprzeczę i nie potwierdzę.
Niech was poniesie wyobraźnia”.
ODDALIŚMY ŻYCIE ZA WASZĄ PRZYSZŁOŚĆ
STF dostało zadanie do wykonania.
I im się udało.
Sprawa zamknięta.
POLICJA Z TAMILNADU
Siedem lat życia spędziłem w dżungli.
Karuppasamy, Navas
i wielu innych oficerów spędziło w niej 15 lat.
Pal!
Wycierpieliśmy psychicznie.
Długa praca w STF odciska piętno na każdej rodzinie.
Moi bliscy, moje życie rodzinne, wszyscy…
Cierpieliśmy.
Zapłaciliśmy za to życiem.
Wielu policjantów o tym wiedziało.
Mimo to padły zarzuty wobec jednostki.
Zapytano Shankara Bidariego.
Odpowiedział:
„Wszystkie sukcesy podczas operacji
są zasługą mojego zespołu.
Za znalezione błędy
i przeoczenia wezmę odpowiedzialność”.
To są słowa przywódcy.
HONOR ODZYSKANY
Komisja nie mogła podjąć żadnych działań.
Zabito go w 2004 roku.
Przez te wszystkie lata
nikt nie popełnił takich zbrodni.
To znaczy, że policja rozwiązała problem.
Tak.
Veerappan może i zginął.
Veerappan miał takie znaczenie
z powodu problemów społecznych. Ktoś o nich wspomniał?
Naruszenie praw przez siły rządowe
głęboko zakopano w tamtych lasach.
Zniszczone życia w imię Veerappana.
Przemilczane zgony, molestowania
i zrujnowane życia, pogrzebane jak prawda w tym przypadku.
Choć las wydaje się piękny,
czasem w myślach słyszę ryk.
Krzyk kogoś, kogo zaraz zastrzelą.
Słyszę taki lament.
Veerappana uważano za bohatera i przywódcę.
To gorzka i smutna prawda.
Jeśli obywatel widzi w przestępcy
ściganym przez rząd bohatera,
oznacza to, że rząd rozwiązał sprawę w podły sposób.
Przedstawiono mnie
jako Muthulakshmi, żonę Veerappana.
Po tylu trudnościach
w końcu udało mi się wrócić do ojczyzny,
mając w was zaufanie.
Myśl o mnie jak o córce i bądź przy mnie.
Czujemy, że mąż
rzucił policji wyzwanie
i był nieustraszony.
Szanujemy jego odwagę.
Czym jest dla ciebie odwaga?
To bycie nieustraszonym.
Nieważne, jak wielkie są problemy,
trzeba się z nimi zmierzyć i dalej żyć.
Ciężko pracować i iść naprzód.
W starciu z wrogiem trzeba walczyć i wygrać.
Dla mnie zabójstwo to nie odwaga.
Rozumiem.
„Moja żona to wojowniczka.
Następnym razem opowiem ci osobiście.
Stała się niesprawiedliwość i nic nie można z tym zrobić.
Ci u władzy rządzą się swoimi prawami.
I ja też.
Tylko bogowie nieba i bóstwa lasu
znają o mnie prawdę.
W chwili śmierci Veerappan miał 52 lata.
Veerappana ścigano za morderstwa ponad 120 osób,
w tym 44 funkcjonariuszy.
Wraz z gangiem był odpowiedzialny za zabicie ponad 1000 słoni
i szmuglowanie drzewa sandałowego.
Według raportu z 2004 roku wartość
zrabowanych zasobów to 22 miliony dolarów.
Od utworzenia STF
rząd zwerbował ponad 5000 policjantów
i wydał szacunkowo 50 milionów dolarów.
Napisy: Joanna Kazimierczak