วีรัปปันมักพูดบ่อยๆ ว่า "ฉันอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เด็กแล้ว
ป่าพวกนี้จะไม่มีวันทรยศฉัน
ฉันอยู่ที่นี่ได้จนถึงวันสิ้นลมหายใจสุดท้าย
ฉันรู้จักต้นไม้ทุกต้น หินทุกก้อน นกทุกตัว รวมถึงพ่อแม่พวกมันด้วย"
(อัญบุราช - แก๊งวีรัปปัน)
เขารู้สึกว่าจิตวิญญาณของเขาเชื่อมโยงกับป่า
เป็นเวลา 30 ปีที่ป่าเป็นบ้านของเขา
ที่ให้ความสะดวกสบายทุกอย่าง
แต่เขาไม่ได้เลือกที่จะอยู่ป่า
สถานการณ์ต่างหากที่บังคับให้เขาอยู่
"ฉันจะกลับไปยังหมู่บ้านของฉัน
อยู่กับคนของฉัน และใช้ชีวิตที่เหลือที่นั่น"
ช่วงที่ผมอยู่กับเขา เขามักพูดถึงความปรารถนาลึกๆ นี้
เขาถึงขั้นขอร้องรัฐบาลว่า
"พอพ้นโทษแล้ว ขอให้ผมได้อยู่ในหมู่บ้านของผมเถอะ
อย่างน้อยสักห้าปีในช่วงบั้นปลายชีวิต"
รัฐบาลจะยอมรับเงื่อนไขการมอบตัวของเรามั้ย
ผมจะรอดูอยู่ที่นี่
(เดือนเมษายน ปี 1998)
เขาพยายามทุกทาง เพื่อกลับไปยังบ้านเกิดของเขา
เขาคงจะยอมมอบตัวจริงๆ และราชกุมารก็คงไม่ถูกลักพาตัว
เรื่องราวของเขาคงจบลงแตกต่างจากที่เกิดขึ้น
แทนที่จะเต็มไปด้วยปริศนาและการทรยศ ผมคิดว่างั้นนะ
(ล่ามหาโจรอินเดีย)
(บทที่สี่ - ทางออก)
หลังจากที่ราชกุมารถูกปล่อยตัว
สารวัตรของกองกำลังพิเศษทมิฬนาดูก็มาที่บ้านฉัน
เขาบอกว่า "เธอปิดบังฉันทุกอย่าง"
ฉันถามว่า "ฉันปิดบังอะไรคุณคะ"
เขาพูดทันทีว่า "เธอไปเยี่ยมสามีเธอแล้วก็ไม่บอกเรา"
ฉันจะบอกพวกเขาได้ยังไงล่ะ
"ถ้าฉันบอกคุณ คุณก็ไม่ให้ฉันไปหาเขาน่ะสิ ฉันก็เลยไม่บอก"
(มูธุลักษมี ภรรยาของวีรัปปัน)
ตำรวจรู้หมดว่าฉันจะไปไหน
ฉันไม่รู้จักใคร คุยกับใครก็ไม่ได้
ฉันตกอยู่ในสถานการณ์ที่ กับครอบครัวตัวเองก็คุยด้วยไม่ได้
สามีฉันอยู่ในป่า ส่วนฉันก็ตัวคนเดียว
นั่นเป็นตอนที่เขาส่งเทปมา
บอกว่าอยากพบฉันกับลูกสาว
นี่สามีที่รักของเธอพูดนะ
ฉันอยากเจอลูกสาวฉันมากเลย
อยากเจอเธอมากๆ ด้วย
ตอนที่ฉันอัดเสียง ฉันก็รู้สึกอยากพูดอะไรมากขึ้นเรื่อยๆ
เพราะฉันคิดถึงเธอมาก
มันยากมากเลย
ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ
"ถ้าฉันออกไปได้โดยที่ตำรวจไม่รู้
ฉันจะบอกคุณนะ"
ฉันบอกเขาแบบนั้น
โอเค จากนั้นเกิดอะไรขึ้น
หลังจากนั้นพวกเขาก็ส่งฉันไปโกยัมปุตตูร
(ปี 2003)
คืนหนึ่งตอนห้าทุ่ม พวกเขาพาฉันไปที่ตึกสองชั้น
"มีแม่คนหนึ่งกับลูกสาวอยู่ที่นี่
ห้ามให้พวกเขารู้ว่าเธอเป็นใคร
บอกพวกเขาไปว่าสามีเธออยู่ดูไบ
ใช้ชื่ออื่นแนะนำตัว อย่าบอกพวกเขาว่าเธอคือมูธุลักษมี"
ตัวลูกสาวที่ชื่อปรียาค่อยๆ เริ่มผูกมิตรกับฉัน
พวกเขาไม่เคยปล่อยให้ฉันอยู่ชั้นบนคนเดียวเลย
พวกเขาคอยชวนฉัน ให้ลงมาอยู่กับพวกเขาข้างล่าง
แล้วเธอก็เริ่มสนิทกับลูกสาวฉัน
เธอเอาแต่ถามฉันเรื่องสามีฉัน
ถึงจุดหนึ่ง ฉันก็ปิดบังไม่ได้แล้ว
ฉันถามเธอว่า "ถ้าฉันบอกเธอ สัญญานะว่าจะไม่บอกใคร"
เธอตอบว่า "ฉันจะไม่บอกใคร บอกความจริงมา"
ฉันบอกเธอว่า "ฉันคือภรรยาของวีรัปปัน"
เธอเริ่มพูดว่าเธอชอบเขามากแค่ไหน
จากนั้นเธอก็บอกว่า
"ขอให้ฉันได้เจอกับสามีคุณสักครั้งเถอะนะ"
เด็กสาวในโกยัมปุตตูร
พูดจาตรงไปตรงมาและฉลาดมาก
เธอเป็นคนกล้าที่รับมือกับสถานการณ์ต่างๆ ได้
เด็กสาวคนนี้เป็นสายให้ผม
(เซนทามาไร คันแนน หน่วยข่าวกรองกองกำลังพิเศษทมิฬนาดู)
ผมอยู่ที่นั่นห้าปี
เขาเคยพูดในภาษาทมิฬว่า
"ถึงฉันตายไป ไอ้โจรพันทางพวกนี้ ก็หาศพฉันไม่เจอหรอก
ได้เดินหากันจนขาลากขาฉีกแน่"
การจะจับเขาในป่าเป็นเรื่องยากมาก
เราใช้เฮลิคอปเตอร์ ใช้ภาพถ่ายจับความร้อน
ใช้เทคโนโลยีทุกอย่างที่มี
แต่ก็ไม่ได้ผล
เราไม่รู้ว่าเขาอยู่ตรงไหน เราไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่
ส่วนใหญ่เราไปค้นหาตรงจุดที่วีรัปปันไม่อยู่
แต่เราก็ยังค้นหาโดยคิดว่าเขาอยู่ที่นั่น
ผมคิดว่านี่เป็นภารกิจที่ไร้ประโยชน์
ผมบอกว่า "เราพลาดบางอย่างไปนะ
เราพลาดบางอย่างไป ไม่ควรค้นหาด้วยวิธีนี้"
"การจะจับเขาในป่า
เป็นไปไม่ได้เลย"
"เราควรล่อเขาออกมาจากป่า"
เราได้ข้อมูลมาว่า
วีรัปปันกำลังตามหาภรรยาของเขา
เพื่อที่จะพบลูกสาวของเขา
เขาไม่เคยเจอลูกสาวคนที่สอง
เด็กสาวคนนี้มีนามแฝงว่า "สาวโกยัมปุตตูร"
เราได้บอกกับเด็กสาวคนนี้ว่า ให้พูดอะไรกับมูธุลักษมี
"เราเรียกเขามาพบที่บ้านของเรา
ในโกธาคีรีได้
บ้านนั้นเหมาะกับการใช้พบปะ"
ฉันกับลูกสาวแล้วก็ปรียาเลยไปที่นั่น
พวกเขาทำโรตีกับแกงไก่
เธอบอกว่า "จะไม่มีใครรู้ว่า
สามีคุณมาที่นี่"
ฉันเลยบอกว่า "ฉันจะนัดให้"
เป็นไปตามแผน วีรัปปันเดินทางมาที่โกธาคีรี
มีหน่วยซุ่มยิงแอบอยู่ในป่า
อันที่จริงเราวางระเบิดไว้รอบกระท่อมด้วย
และทุกอย่างก็พร้อม
ปรียาอยากรู้บางเรื่องมากเป็นพิเศษ
แล้วก็ถามฉันซ้ำแล้วซ้ำอีก
ที่จริงเธอพาฉันเข้าไปในป่าครั้งแล้วครั้งเล่า
พอฉันคิดถึงทุกอย่างที่เธอทำ
ฉันก็รู้ทันทีเลย
"มีบางอย่างผิดปกติ
ฉันไม่ควรอยู่ที่นี่อีกแล้ว
ฉันควรไปจากที่นี่" ฉันตัดสินใจแบบนั้น
มูธุลักษมีรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
วีรัปปันอยู่ห่างจากจุดนัดพบ 20 กิโลเมตร
แล้วเขาก็เดินทางกลับไป
ถ้าวีรัปปันเข้ามาในเขตไร่ชา เขาคงโดนยิงไปแล้ว
คุณคิดว่าถูกต้องแล้วเหรอ ที่เอาครอบครัวเข้ามาเกี่ยวด้วย
เราดูแลความปลอดภัยของครอบครัว
ยิ่งไปกว่านั้น ครอบครัวไม่ได้ถูกหลอกมาเพื่อจับวีรัปปัน
พวกเขาอยากเจอจริงๆ
เราช่วยจัดการหาที่นัดพบให้ ตามแผนของเรา แค่นั้น
แต่การจับตัวเขาในฐานะคนร้ายเป็นปัญหาของผม
เราได้เรียนรู้ว่าวีรัปปันถูกล่อออกมาจากป่าได้
นี่เป็นกองกำลังพิเศษใหม่เอี่ยม
ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
พวกเขาห้าวหาญมาก
ฉลาดสุดๆ
เงินภาครัฐหลายสิบล้านรูปีถูกนำมาใช้
มีเจ้าหน้าที่เสียสละชีวิตมากมายเกินไป
เจ้าหน้าที่หลายคน…
(สุนาด นักข่าวเชิงสืบสวน)
ยังคงตามล่าผู้ชายคนนี้อยู่
(ปี 2004)
เอามันมา…
อย่าใช้ไมค์ ขอบคุณ…
ท่านครับ มีอะไรพิเศษมั้ย
- ไม่มี… - ท่านครับ
- มีกี่คน… ท่านครับ - ไม่ เราบอกไม่ได้…
กี่วัน…
- ไม่ เราไม่มีข้อมูล… - วีรัปปัน
กี่วันครับ
เราบอกรายละเอียดพวกนี้ไม่ได้
นี่เป็นเรื่องทางยุทธวิธี
ดังนั้นเราจะไม่บอก…
ตอนที่คุณวิชัย กุมารมาเป็นหัวหน้ากองกำลังพิเศษ
เขาเป็นทหารยศสูงกว่าทหารคนอื่นๆ
เขาเคยอยู่ในชุดอารักขาพิเศษ
ที่คอยรักษาความปลอดภัยให้นายกรัฐมนตรี
เขานอบน้อมและไม่ทะนงตน
(เค อาร์เกช กองกำลังพิเศษกรณาฏกะ)
และเขาก็เชี่ยวชาญทุกเรื่อง
ตอนที่คุณวิชัย กุมารเข้ามาคุม
รัฐบาลก็ให้ความช่วยเหลือ เรื่องสวัสดิการหลายอย่าง
มีการตั้งแคมป์แพทย์
ความเสียหายร้ายแรง ที่กองกำลังพิเศษเคยทำในหมู่บ้านต่างๆ
ก็ลดลงทันที
ไม่มีชาวบ้านถูกจับมาคุมตัว
เราส่งสายหลายคนไปตามหมู่บ้าน
และปกปิดตัวตนพวกเขาไว้
คุณวิชัย กุมารเคยวางแผนปฏิบัติการ ตามข่าวกรองของผม
กลยุทธ์คือแทรกซึมเข้าไปในแก๊ง
จนผมสามารถนำตัวเขาออกจากป่าได้
เราได้รู้ว่ามีสามสี่คนจากหมู่บ้านต่างๆ
ที่ติดต่อกับวีรัปปัน
เหตุผลเดียวที่ผมขอให้คุณปกปิดตัวตนผม
หรือไม่แสดงใบหน้าผมก็เพราะนี่เป็นข้อมูล
ที่ทั้งสองรัฐปกปิดเป็นความลับมายาวนาน
ผมจะเปิดเผยตัวตนต่อสาธารณชนได้ยังไง
(พ่อค้า - ผู้ประกอบการท้องถิ่น)
ผมเคยเป็นพ่อค้า ใกล้ชายแดนทมิฬนาดูกับกรณาฏกะ
ครอบครัวหรือเพื่อนๆ ของผมไม่รู้ว่า ผมนัดพบวีรัปปัน เจ้าแห่งป่า
ตลอดสามเดือนผมปฏิบัติการอย่างระมัดระวัง
ผมนำนมผง แอปเปิล องุ่น
อินทผลัม ขนม ทุกอย่างที่พวกเขาต้องการ ไปให้พวกเขาสี่หรือห้าครั้ง
แล้วพวกเขาก็จ่ายเงินให้ผม
แค่นั้นครับ
ความสัมพันธ์ของเรามีแค่นั้น
แต่ผมรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ตอนนั้นแก๊งใช้ชาวบ้านสองสามคน จัดหาอาหารและของอื่นๆ ให้
ต่อมาผมได้รู้ว่า
ตำรวจทมิฬนาดูจับพวกเขาทุกคน
ผมรู้สึกว่าตำรวจกำลังตามล่าผม
ตอนนั้นลูกสาวผมแค่หนึ่งขวบ
ทุกครั้งที่ผมมองลูก ตัวผมจะสั่นเทาด้วยความตระหนก
ถ้าตำรวจกรณาฏกะจับผมได้ พวกเขาจะฆ่าผมแน่
แต่ผมจะรอดถ้าตำรวจทมิฬนาดูจับผมได้
พวกเขาอาจจำคุกผมสักห้าถึงสิบปี
ช่วงเวลานั้นมันแย่มาก
ผมเลยตัดสินใจบอกความจริง เพื่อผมจะได้ไม่มีปัญหาบานปลาย
นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้เจอผู้บัญชาการวิชัย กุมาร
"ผมทำผิดพลาดครั้งใหญ่
ผมไปพบวีรัปปันครับท่าน"
คุณวิชัย กุมารบอกให้ผมใจเย็นๆ และถามเรื่องธุรกิจของผมตามปกติ
"จะไม่มีใครทำร้ายนาย
ที่นี่ไม่มีใครใหญ่กว่าฉัน
ฉันเป็นผู้นำกองกำลังพิเศษของทั้งสองรัฐ จริงมั้ย"
(กองกำลังพิเศษ - เมืองเอโรด)
"ทำตามที่เขาบอก
แล้วนายจะไม่เจอปัญหาอะไรจากเราอีก
เราแค่อยากรู้ความต้องการของเขา
เราจะได้ทำตามความต้องการพวกนั้น"
เขาขอให้ผมอย่ากลัวที่จะเข้าไปในป่า
วีรัปปัน เจ้าแห่งป่านั่งอยู่ตรงข้ามผม
เขากำลังหวีหนวดของเขา
ใบหน้ามีอายุที่โหดเหี้ยมอย่างสิงห์ พร้อมประสานมือ
"เราต้องการคนสำคัญ
โกลาธูร์ มานี
นายต้องไปพบเขาแล้วพาเขามาที่นี่ นั่นจะทำให้ฉันบรรลุเป้าหมายได้"
เพื่อน นี่วีรัปปันพูดนะ
ผมอยากเจอคุณอย่างเร็วที่สุดเลย
มีเรื่องต้องคุยกับคุณ
เรามีกันแค่สามคน เราไม่มีกำลังคนเลย
ตำรวจก็คอยสอดส่องที่นี่อย่างใกล้ชิด
ผมอยากพบคุณมากๆ และคุยหลายเรื่องกับคุณ
ขอบคุณมาก เพื่อน เจอกัน
ผมแค่ไปดูว่ามีเรื่องอะไร ผมไปเพราะมันจำเป็น
('โกลาธูร์' มานี นักการเมือง)
ผมมักใจอ่อนกับเขา
ตอนที่มานีกับผมไปที่นั่น วีรัปปันกอดเขาแน่น
พวกเขาไม่ได้พูดออกมาโต้งๆ แต่พวกเขาก็ทนไม่ไหวแล้ว
พวกเขาบอกว่า "เราโดนตามล่าไม่หยุดหย่อน
และต้องคอยหนีตลอด มีตำรวจอยู่ทุกที่ที่เราไป"
สายตาของเขาเริ่มเสื่อม
เขารู้สึกว่าเป็นเพราะยาย้อมผมที่เขาใช้
เขาอยากผ่าตัดตา
ผมบอกเขาว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะพาหมอมาที่นี่
เขาต้องออกมาจากป่า
เขาไม่ค่อยเข้าใจเรื่องการรักษาทางแพทย์
เขาบอกว่า "ก็แค่ผ่าตัดกระจกตาบางส่วนออกไป ทำไมมาไม่ได้ล่ะ"
นั่นเป็นตอนที่เขาบอกผมว่า เขาอยากไปอีแลม ศรีลังกา
ผมบอกว่า "นั่นยากนะ
นายออกจากที่นี่ไม่ได้ง่ายๆ หรอก มีตำรวจเต็มไปหมด"
ผมพูดแบบนั้นเพื่อให้เขาสงบจิตสงบใจ
แล้วเขาก็ไม่พูดถึงมันอีก
สองสามวันต่อมาเขาโทรหาผม
"เพื่อน ทำอะไรสักอย่างเถอะนะ"
คนอื่นรู้เรื่องแผนนี้มั้ย
ผมไม่รู้ อาจมีข่าวรั่วไหลออกไปก็ได้
ผมรีบแจ้งข้อมูลนี้กับตำรวจทันที
ผมรู้สึกเหมือนเป็นกิ้งก่าเปลี่ยนสี ติดอยู่ระหว่างคนสองกลุ่มนี้
ผมบอกคุณวิชัย กุมารว่า "วีรัปปันไร้เดียงสาเหมือนเด็ก
อย่าเผลอฆ่าเขา"
เขาตอบว่า "นั่นเป็นพรสวรรค์ของเขา
เขาทำทุกอย่างสำเร็จได้ด้วยการแสดง
ด้านไร้เดียงสาของเขากับทุกคนที่เขาพบ"
พวกเขาขอให้ผมอย่าประเมินวีรัปปันต่ำไป เพราะความไร้เดียงสาของเขา
ผมพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ว่า "ท่านครับ ผมกลัว"
"ไม่มีอะไรต้องกลัว ทุกอย่างจะเรียบร้อย
นายไม่ต้องกังวลไป เราจะจับเขาได้"
เขาไม่มีจุดอ่อนเลย
เขาเป็นคนที่ไม่เคยดื่มเหล้า
ไม่ใช่เสือผู้หญิง
เป็นคนกลัวบาปและเชื่อในโหราศาสตร์
แล้วก็ชอบทำตามสัญชาตญาณ
เขาเคยเห็นเหตุการณ์นองเลือดมากมาย
เขาไม่ใช่คนขี้ขลาดและไม่กลัวอะไรทั้งนั้น
ถ้าเขาอยู่ในป่าต่อไปก็ไม่มีใครจับเขาได้
กลยุทธ์คือต้องเข้าใจจุดอ่อนของคนคนนั้น
ตาเขาเป็นต้อ 70 เปอร์เซ็นต์ เดินทางตอนกลางคืนไม่ได้
นั่นละปัญหาใหญ่ของเขา
อย่างที่สองคือเขาต้องการหาอาวุธเพิ่ม
เพราะแบบนั้นเขาเลยหาคนกลาง
นี่คือจุดเริ่มต้นของจุดจบ
ส่วนใหญ่แล้ว พ่อค้าจะมาพบผม หลังจากสองหรือสามวัน
หนึ่งในข้อมูลที่สำคัญที่สุดที่เขาบอก
คือเรื่องนักค้าอาวุธ
ที่ควรจะนำอาวุธมาให้วีรัปปันในวันที่นัดแนะกัน
เราสกัดนักค้าอาวุธไว้ได้
โน้มน้าวให้เขามาเป็นสายของเรา
เราบอกเขาว่า "เอาอาวุธไปให้วีรัปปัน
ผ่านพ่อค้าตามที่วางแผนไว้แต่แรก
แต่ให้บอกว่าอาวุธพวกนี้ได้รับมาจาก กองทัพพยัคฆ์ฯ ในศรีลังกา"
และคนที่ชื่อมูคิลันเป็นคนจัดหาให้
ใครคือมูคิลันครับ
กองกำลังพิเศษได้ออกอุบายที่สุดโต่งที่สุด
โดยการสร้างบุคคลที่ไม่มีตัวตนขึ้นมา
ตัวละครที่จะติดต่อกับวีรัปปัน
มูคิลันคนนี้จะตอบโจทย์ให้กับทุกความต้องการ และความปรารถนาของวีรัปปัน
และเป็นโอกาสเดียวของวีรัปปัน ที่จะรักษาชีวิตเขา
ผมแสร้งเป็นมูคิลัน
ทำไมเขาถึงไว้ใจคนที่เขาไม่เคยพบ
เขาไม่เคยเจอคนคนนี้
นั่นเป็นสิ่งที่ผมทำ
มูคิลันติดต่อกับชาวทมิฬในศรีลังกา
โดยเฉพาะกองทัพพยัคฆ์ฯ
นักค้าอาวุธแจ้งวีรัปปันว่าผมเป็นผู้มีอิทธิพล
เป็นคนที่ช่วยให้ได้พบปะกับประภาการัน
"แล้วก็ดูแลปัญหาเรื่องตาของนายด้วย"
ผมขอให้วีรัปปันติดต่อกับมูคิลันโดยตรง
จากนั้นนักค้าอาวุธก็ถูกจับ ข้อหาฝ่าฝืนกฎหมายและลงบันทึกไว้
ผมติดต่อกับเขาอยู่สามถึงสี่เดือน
ผมคอยจัดหาเสบียงและอาวุธ
อาวุธทุกชิ้นล้วนระบุว่าเป็นของกองทัพพยัคฆ์ฯ
และกระสุนทุกนัดก็มาจากกองทัพพยัคฆ์ฯ
เขารู้สึกเป็นเกียรติ ที่ได้รับอาวุธจากคนไม่มีตัวตนนี้
ส่วนเราก็เตรียมปืนให้เขา
เขาเชื่อว่าผมเป็นตัวแทนของกลุ่มทมิฬอีแลมจริงๆ
แล้วเขาก็บอกเรื่องแผนที่จะไปศรีลังกา
เขาอยากไปผ่าตัดตา
ผมได้เสนอโอกาส ให้เขาได้พบผู้นำทมิฬอีแลม
ซึ่งเป็นคนที่เขาอยากพบมานานมาก
ประภาการันเองก็ตั้งองค์กรขึ้นมา มีสมาชิก 12 คน
องค์กรที่มีสมาชิก 12 คนนี้พัฒนามาเป็น กองทัพพยัคฆ์ปลดปล่อยทมิฬอีแลม
และตอนนี้พวกเขาก็คุมส่วนหนึ่งของศรีลังกา
เราต้องพยายามอย่างหนัก
ความพยายามของเรา จะได้รับผลตอบแทนอย่างงาม
คุณหลอกวีรัปปันใช่มั้ย
คุณหลอกวีรัปปันเหรอ
นั่นเป็นทางออกเดียว
เขาหลอกเรามาตั้ง 20 ปี
เราตั้งใจไปจากที่นี่
สถานการณ์มันประจวบเหมาะพอดี
เขาคิดว่าถ้าเราไปศรีลังกา ก็จะไม่มีใครทำอะไรเราได้
และเราใช้ชีวิตครอบครัวได้ ประภาการันจะคอยดูแลเราด้วย
ข่าวไปถึงตัวประภาการัน
แล้วพอเขาได้รับข่าวก็ตอบรับเหรอ
นั่นเป็นข้อมูลที่สามีบอกฉันค่ะ
ประภาการันบอกสามีฉันว่า
"เขาควรอยู่ในที่ปลอดภัย เขาทรมานมาหลายปีแล้ว
อย่าใช้เขาต่อสู้ในสงครามของเรา
ถ้าเขามาถึงที่นี่ เราจะให้เขาได้พัก
ให้เขาอยู่เมืองอื่นกับครอบครัวของเขา"
นั่นเป็นข่าวที่สามีฉันได้รับ
ในหกหรือเจ็ดครั้งที่ผมพบเขา ผมไม่เคยเห็น
เขามีความสุขแบบนั้นมาก่อน
จุดเด่นของเขาคือหนวด เขาใส่เสื้อกับกางเกงสีเขียว
เขากอดและหอมผมที่แก้มขวา
เขาถอนหายใจโล่งอกพร้อมพูดว่า
"นายช่วยทำให้พวกเราพ้นทุกข์
ตลอดหลายปีมานี้แผนของฉันไม่เคยล้มเหลว
แต่จากนี้นายจะต้องระวังมากเป็นพิเศษ
นายต้องทำให้แน่ใจเสมอว่า จะไม่มีคนนอกรู้เรื่องนี้
เข้าใจมั้ย"
ผมตอบว่า "ครับ พี่"
ผมน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
ผมหวังในใจว่าขออย่าให้มีอันตรายใดๆ มากล้ำกรายผู้ชายคนนี้
เขาพูดว่า "ไอ้น้อง ตลอดสองสามวันมานี้
เจ้าแม่กาลีเข้าฝันฉันเพื่อเตือนสองสามเรื่อง
บางครั้งฉันก็รู้สึกกลัว
ฉันไม่เข้าใจเลย"
ผมบอกเขาว่า "พี่ ระวังตัวด้วยนะ"
"ถ้ามีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นก็ให้มันเกิดไป ไม่มีใครหยุดมันได้"
เขาพูดแบบนี้
"ยังไงสักวันฉันก็ต้องตาย
แต่ฉันไม่อยากตายด้วยน้ำมือตำรวจ"
นี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่เกิดขึ้นในคืนวันที่ 13 ตุลาคม
ตอนนั้นคุณรู้สึกอยากบอกความจริงกับเขามั้ย
ครับ มีสองครั้งที่ผมคิดแบบนั้น
ความลับเป็นเรื่องระหว่างคนสองคนเสมอ
ถ้ามีคนที่สามรู้เรื่อง มันเรียกว่าข่าว
ตัวผมกับวิชัย กุมารทำให้แน่ใจว่า มันจะไม่แพร่งพราย
ระวังไม่ให้ความลับรั่วไหล
ราวๆ หนึ่งอาทิตย์ก่อนหน้า
ดูเหมือนทุกอย่างปลอดโปร่ง สามารถข้ามชายแดนได้แล้ว
"มีวันไหนในอาทิตย์หน้าที่นายพร้อมไปมั้ย"
เขาคิดแล้วก็ตอบว่า "วันที่ 18 ตุลาคมไปได้"
สักที่ในป่าลึกแถวธรรมปุรีในทมิฬนาดู
ปฏิบัติการครั้งใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น
รถตู้ตำรวจที่ตกแต่งให้เหมือนรถพยาบาล
รออย่างเงียบๆ บนถนนที่ไกลออกไป
วีรัปปันกับลูกน้องสามคน ขึ้นไปบนรถตู้อย่างสบายใจ
ในรถตู้เราได้ติดรูปเจ้าแม่องค์หนึ่งไว้
ตรงกลางของหน้าผาก
ติดกล้องราคาแพงจากไต้หวัน
เพราะมันเป็นกล้องที่ไวต่อแสง ผมจึงสามารถเห็น
ตำแหน่งที่นั่งในรถตู้ของสมาชิกแก๊ง
เขามั่นใจมากและสีหน้าไม่มีความพะวง
คลางแคลงใจ หรือสงสัยเลย
คุณวิชัย กุมารกับผมแทบจะมั่นใจเต็มร้อย ว่าพวกเขาจะใช้ถนนเส้นหลัก
รถกำลังมุ่งหน้ามายังจุดที่เราอยู่
ถ้าไฟของรถพยาบาลหมุน
แปลว่าพวกเขามีอาวุธ
มันเป็นช่วงเวลาที่ตึงเครียดมาก เพราะเราเดาไม่ได้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เรามีทีมคอมมานโดสามทีม เป็นพลซุ่มยิงทั้งหมด
พร้อมยิง
และเราก็เข้าประจำตำแหน่ง
ผมเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของวีรัปปัน
เขาอารมณ์ดีมากที่จะได้ไปศรีลังกา
เพื่อพบผู้นำและผ่าตัดตา
รถบรรทุกอ้อยแล่นเข้ามา
คนของเราหยุดรถคันนั้นทันที
วีรัปปันชะโงกหน้ามาดูว่าทำไมรถถึงหยุด
ตอนเขาเห็นว่ามีรถบรรทุกขับสวนมา
เขาไม่ตระหนกเลย
เขาไม่แปลกใจ
"โอเค มีรถบรรทุกมาอีกคัน รอให้ไปก่อนนะ"
การใช้ประโยชน์จากหนึ่งนาที ด้วยการเปิดไฟในรถตู้
ไฟทุกดวงถูกเปิด
ในรถตู้สว่างไปหมด
แก๊งรู้ตัวว่าพวกเขาติดกับแล้ว
ผมเห็นเลยว่าสีหน้าเขาแสดงออกว่า "นายหักหลังฉัน"
แต่ตอนนั้นผมสบายใจนะ
อย่างน้อยปฏิบัติการก็จบลงสักที
ฉันฝันว่า
สามีฉันกับลูกน้องของเขา
ดูเหมือนพวกเขากำลังเดินออกจากป่าเนรุปปูร์
มีตำรวจอยู่หลายนาย
และพวกเขาก็เห็นแก๊ง
ฉันคิดว่า "ตำรวจอยู่ที่นี่ แต่พวกเขากลับไม่รู้ตัว"
ตอนนั้นเองตำรวจเริ่มยิง
ฉันกรีดร้องในความฝัน
จนน้ำตาไหลออกมาจริงๆ
ปกติฉันไม่เคยฝันแบบนั้น
แต่ครั้งนี้ฉันฝันว่าพวกเขาถูกยิง
นัดแรกยิงเข้าที่หัวของวีรัปปัน
ทันทีที่กระสุนยิงเข้าที่หัว เขาก็ล้มลงไปข้างหน้า
ประตูหลังถูกเปิดออกทันที
แล้วพวกเขาก็พบทั้งสี่คนจมกองเลือด
พวกเขาเผชิญกับการฆ่าที่สยดสยองมาก
บางทีนี่อาจเป็นสิ่งหนึ่งที่วีรัปปัน ไม่คาดคิดว่าจะต้องเผชิญ
เขาตายโดยที่ไม่ได้สู้
(รถพยาบาล)
ในทีวีฉันเห็นศพสี่ศพ
คลุมผ้าสีดำวางเรียงกันในโรงพยาบาล
(ผู้เสียชีวิต - คุณวีรัปปัน นำตัวมาตอน 12.25 น. - เสียชีวิต)
ฉันนั่งดูข่าวอยู่สักพัก
ตอนฉันเข้าไปดูใกล้ๆ ฉันก็จำใบหน้าสามีฉันได้
"หนวดของเขาถูกเล็ม"
ฉันไม่รู้จะทำยังไงหรือจะไปที่นั่นยังไง
ฉันอยู่ที่นั่นคนเดียว
ผู้คนจากทุกที่เริ่มทยอยมาในโรงพยาบาล
ฉันจะไปดู
- ดูอะไร - ดูวีรัปปัน
- เกิดอะไรขึ้นกับวีรัปปัน - ใช่
- ตำรวจทำอะไรกับเขา - เราจะไปดูวีรัปปัน
- ตำรวจยิงเขาตาย - เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
เรายังไม่ได้เห็นเขาเลย
เราเลยอยากไปเห็นเขา
เรามาที่นี่ตอนห้าทุ่มและเราก็ยังรอเพื่อดูเขาอยู่
(วีรัปปัน)
ในนั้นมีกลุ่มตำรวจกองกำลังพิเศษอยู่
พวกเขาถือปืนกระโดดไปมาพร้อมแบกวิชัย กุมาร
ตอนฉันเห็นตำรวจทำแบบนั้น ฉันโกรธมาก
ฉันไม่รู้ว่าฉันพูดอะไร แต่ฉันพูดออกมาเพราะความโกรธ
มูธุลักษมีนั่งอยู่ในรถตามลำพัง
เธอพูดว่า "พี่ชาย พวกเขาไม่ให้ฉันพาเขากลับบ้าน
พวกเขาบอกว่าจะเผาศพเดี๋ยวนี้"
มีการเอายางรถกับท่อนไม้มาวาง
ผมบอกว่า "งานของคุณจบตั้งแต่ที่คุณยิงเขาแล้ว
จะฝังหรือจะเผาเขาวันนี้หรือพรุ่งนี้
ให้ครอบครัวเป็นคนตัดสินใจ
อย่าไปก้าวก่ายเรื่องนี้"
เรากำลังรอน้องชายกับลูกสาวของเขา
พอมาถึงแล้ว พวกเขาจะเป็นคนตัดสินใจ ว่าจะทำพิธีอะไรให้เขา
คุณรู้สึกยังไงบ้างตอนเห็นศพวีรัปปัน
ก็ไม่ค่อยรู้สึกอะไร
ผมไม่ได้พูดแบบนี้เพราะโกรธหรือเกลียดนะ
ผมรู้สึกว่าผู้คนโล่งใจ
ที่เขาตาย
ผู้คนทรมานกันมามาก
ชาวบ้านที่อยู่ใกล้ป่าชายแดนทุกข์ใจมาก
สำหรับชาวบ้าน มันเหมือนสงครามครั้งใหญ่ได้จบลงแล้ว
ผมดีใจที่จุดจบมาสู่
คนใจโหดเหี้ยมราวสัตว์เดรัจฉาน
ที่เป็นตราบาปของมนุษยชาติ
แต่แม้แต่กับคนธรรมดาทั่วไป
วิธีที่เขาถูกฆ่า
มันก่อให้เกิดความแคลงใจ
มีความสงสัยในปฏิบัติการโคคูน
ทำไมต้องปกปิดรถพยาบาลไม่ให้สื่อดู
ทำไมรถพยาบาลถึงมีรูกระสุนมากมาย
แต่วีรัปปันกลับมีแผลกระสุน
แค่ตรงหัวกับคอของเขา
ราวกับเขาถูกยิงในระยะเผาขน
ทำไมถึงให้เห็นศพของวีรัปปันแค่ช่วงคอขึ้นไป
รัฐบาลคงวางแผนให้ดูเหมือนพวกเขายิงเขา
เพื่อเอาความดีความชอบ
มันเป็นเรื่องโกหกครั้งใหญ่
พวกเขาเล็มหนวดของสามีฉัน
สามีฉันยอมตายดีกว่าเล็มหนวดเขา
เขาจะไม่มีวันยอมรับอะไรแบบนี้
ทุกอย่างถูกจัดฉากไว้
ใครสักคนที่อยู่ตรงจุดนั้น
และยอมเสี่ยงชีวิตตัวเองมา 12 ปีเพื่อจับวีรัปปัน
บอกว่าเขาอยู่ที่นั่นและมันเกิดขึ้นจริง
คุณจะยอมรับว่านี่เป็นเรื่องจริงมั้ย
ไม่มีทางค่ะ
(เจ ชยาลลิธา มุขยมนตรีทมิฬนาดู)
ผมมีส่วนในกองกำลังพิเศษ ตั้งแต่ปี 1999 ถึง 2004
นักข่าวบางคนจะถามผมว่า
"ท่านครับ ข่าวบอกว่าคุณวางยาวีรัปปัน
แล้วคุณก็พาเขาออกจากป่า"
มีข่าวลือกันหลายเรื่อง
"แค่ตอบผมสามคำถามนี้
ข้อแรก วีรัปปันตายหรือไม่"
ทุกคนตอบว่า "ครับ วีรัปปันตายแล้ว"
"พวกคุณเชื่อรึเปล่า" "เชื่อ"
"สาเหตุการตายของวีรัปปันคือกองกำลังพิเศษ
มีอะไรจะแย้งมั้ย"
"ไม่มีครับ ไม่ต้องสงสัยเลย กองกำลังพิเศษคือสาเหตุที่วีรัปปันตาย"
"ช่วงนี้คุณจะเขียนข่าวยังไงก็ได้ ผมไม่สนหรอก
ผมจะไม่แย้งหรือพยายามเห็นด้วยกับข่าวของคุณ
เขียนตามจินตนาการของคุณได้เลย"
(เพื่อวันพรุ่งนี้ของคุณ เราขอมอบวันนี้ของเรา ตำรวจกรณาฏกะ)
ประเด็นของผมคือกองกำลังพิเศษ ได้รับมอบหมายให้ทำภารกิจให้สำเร็จ
และมันก็สำเร็จ
จุดจบเท่านั้นที่สำคัญ
(ตำรวจทมิฬนาดู)
ผมใช้เวลาเจ็ดปีอยู่ในป่า
การัปปาสมี นาวาส
เจ้าหน้าที่คนอื่นอีกหลายคน ใช้เวลาอยู่ในป่าอย่างน้อย 15 ปี
ยิง
มีพวกที่มีปัญหาทางจิตหลายคนที่นั่น
กองกำลังพิเศษที่ต้องทำงานนานๆ ย่อมทำให้ครอบครัวไหนๆ มีปัญหาแน่ๆ
สมาชิกในครอบครัวผม และชีวิตครอบครัว พวกเราทุกคน…
เราต้องทนทุกข์กับมัน
เราทำงานเสียสละชีวิตของเรา
และเจ้าหน้าที่หลายคนรู้ดีว่าพวกเขาจะตาย
แต่ก็ยังมีการกล่าวหากองกำลังตำรวจ
สุดท้าย คุณศันกร บิดารีก็ถูกสอบสวน
ศันกร บิดารีบอกว่า
"ท่านครับ เรื่องดีๆ ทั้งหมดที่ผมทำในปฏิบัติการนี้
ขอยกความดีความชอบให้ทีมของผม
ถ้าท่านเจอข้อผิดพลาดอะไร
ถ้าท่านบอกว่ามีข้อผิดพลาด ผมจะรับผิดชอบเอง"
นั่นละคำพูดของผู้นำ
(ศาลฎีกาฟื้นฟูเกียรติให้แก่บิดารี)
และสุดท้าย ทางคณะกรรมการก็ไม่ได้เอาโทษใคร
เขาถูกฆ่าในปี 2004
จนกระทั่งทุกวันนี้
ก็ไม่มีอาชญากรรมแบบนั้นเกิดขึ้นอีกในพื้นที่แถบนั้น
นั่นแปลว่าตำรวจได้แก้ปัญหาแล้ว
ใช่
วีรัปปันอาจตายไปแล้ว
แต่เหตุผลที่ทำให้มีวีรัปปันตั้งแต่แรก
ปัญหาทางสังคมพวกนั้นได้มีการพูดคุยกันมั้ย
การละเมิดครั้งใหญ่ของกองกำลังรัฐบาล
ถูกฝังลึกในป่าพวกนี้
หลายชีวิตถูกทำลายเพราะวีรัปปัน
มีการตายที่ไม่ได้ถูกพูดถึง การรุกรานมากมาย
หลายชีวิตถูกทำลายและฝังกลบ เหมือนกับความจริงในคดีนี้
ถึงแม้ในแง่หนึ่งป่าจะดูสวยงาม
บางครั้งในใจผมก็ได้ยินเสียงคำราม
มีคนกรีดร้องก่อนที่พวกเขาจะถูกยิง
ผมได้ยินแต่เสียงคร่ำครวญ
ชาวบ้านมองวีรัปปันว่าเป็นฮีโร่และผู้นำ
มันเป็นความจริงที่เศร้าและขมขื่น
ถ้าพลเมืองพร้อมยอมรับอาชญากร
ที่โดนรัฐบาลหมายหัวว่าเป็นฮีโร่
แสดงว่าการกระทำของรัฐบาล ต่อสถานการณ์นี้เลวทรามมาก
โลกรู้จักฉัน
ในฐานะมูธุลักษมี ภรรยาของวีรัปปัน
หลังจากทุกปัญหาที่ฉันเผชิญ
ในที่สุดฉันก็ได้กลับมายังบ้านเกิด
พร้อมความเชื่อมั่นในพวกคุณ
ได้โปรดคิดว่าฉันเป็นลูกสาวของคุณ และอยู่เคียงข้างฉัน
สิ่งที่เรารู้สึกคือสามีฉัน
ท้าทายและต่อสู้กับตำรวจ
และใช้ชีวิตอย่างไม่เกรงกลัว
เรานับถือความกล้าหาญของเขา
ความกล้าหาญคืออะไรสำหรับคุณ
ความกล้าหาญคือความไม่เกรงกลัวสิ่งใด
ไม่ว่าปัญหาจะใหญ่แค่ไหน
คนเราควรเผชิญหน้ากับมันและใช้ชีวิตบนโลกนี้
คนเราควรทำงานหนักและก้าวไปข้างหน้าเสมอ
แม้แต่ในยามที่ศัตรูเข้ามา เราก็ควรสู้และชนะ
สำหรับผม การฆ่าไม่ใช่ความกล้าหาญ
ค่ะ
"เมียฉันเป็นนักรบ"
ครั้งหน้าที่เธอมา ฉันจะบอกเธอต่อหน้า
สิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ยุติธรรม แต่ไม่มีใครทำอะไรได้
พวกที่มีอำนาจมีกฎหมายของตัวเอง
ฉันเองก็มีเหมือนกัน
มีแค่เทพบนฟ้าและรุกขเทวดาเท่านั้น
ที่รู้ความจริงทั้งหมดของฉัน
(ในปี 2004 ตอนเสียชีวิต วีรัปปันมีอายุ 52 ปี)
(ทางการต้องการตัววีรัปปันและแก๊งของเขา ด้วยข้อหาฆ่าคนกว่า 120 ชีวิต)
(รวมถึงตำรวจและเจ้าหน้าที่ป่าไม้ 44 นาย)
(วีรัปปันและแก๊ง เป็นผู้ฆ่าช้างกว่า 1,000 เชือก)
(และลักลอบขนไม้จันทน์เป็นจำนวนมาก)
(ทรัพยากรป่าไม้ที่ถูกปล้นสดมภ์ไป มีมูลค่ารวมกันประมาณ)
(หนึ่งพันล้านรูปีหรือยี่สิบสองล้านดอลลาร์ ตามรายงานที่ได้รับการตีพิมพ์ในปี 2004)
(ตั้งแต่ได้จัดตั้งกองกำลังพิเศษขึ้น)
(รัฐทมิฬนาดูและกรณาฏกะได้ส่ง เจ้าหน้าที่ประมาณ 5,000 คน ลงไปในพื้นที่)
(และใช้เงินประมาณ 2,200 ล้านรูปี หรือ 50 ล้านดอลลาร์ในการไล่ล่าวีรัปปัน)
คำบรรยายโดย วิภาพร หมู่ศิริเลิศ