- Glory Days nie żyje. - Nie zabiłem jej.
- Ten facet. - Śledzi ją.
Facet w kapeluszu to Neil Bishop.
Twoja sprawa mnie nie dotyczy.
Sam, kurwa, Scales? Co tym razem?
Wszyscy trochę podskubują.
Trzeba go wyciągnąć. On dłużej nie wyrobi!
Julian jest w szpitalu po ataku więźnia.
Sprawcy chodziło o unieważnienie procesu.
Juliana dźgnął
niejaki Lalo Vasquez.
Materiał dowodowy prokuratury w sprawie Lalo Vasqueza.
James De Marco. Ma cię w garści, co?
Przyszedł agent James De Marco.
Wysłuchamy, co ma do powiedzenia.
Dzień dobry. Zna pan pana Bishopa?
Poznaliśmy się 10 lat temu przy podwójnym zabójstwie.
- Zna pan Petera Sterghosa? - Nie.
Bishop i De Marco włamali się
do domu potencjalnego świadka obrony.
Może pan odejść. Dziękuję.
Powiedz, że się wybudził.
Julian się wybudził.
Wysoki Sądzie, mój klient się wybudził.
Proszę o odroczenie decyzji.
Musisz uzyskać wyrok uniewinniający.
Pan La Cosse podpisał zgodę
na kontynuowanie procesu bez niego.
Nagraniem z domu Sterghosa obalisz jego argumenty.
Chyba mam lepszy pomysł.
Nie pokazuj tego. Ani w sądzie, ani nigdzie.
Obrona wzywa Neila Bishopa.
Czemu nie mogę przyjść na jego mecz?
Bo ty tam będziesz?
To półfinał, Linda.
Byłem na każdym meczu, bez względu na wszystko.
Nie. Nie, Linda.
Nie, posłuchaj.
Nie przegapię meczu syna dlatego, że jesteś na mnie zła.
To tak nie działa.
Linda?
Halo?
Szlag.
Kuźwa.
Detektyw Bishop?
Agent James De Marco, DEA.
- Mogę? - A mam wybór?
O co chodzi?
O to podwójne zabójstwo z Lake Balboa.
Przy Montgomery Avenue?
Właśnie.
Ponoć na miejscu byli nasi agenci.
Pokręcili się trochę. Ulotnili się i tyle ich widziałem.
Co? DEA zamierza zajumać nam sprawę?
To nie tak.
Jak wam idzie dochodzenie?
Pytasz o tropy?
W ogóle nie idzie.
Fachowa robota. Stawiam na kartel.
Zabójcy pewnie już wyjechali z kraju.
Uczyli cię, że podjadanie komuś żarcia to chamstwo?
Przypadkiem usłyszałem twoją rozmowę.
Domowe ognisko przygasa?
Chuj ci do tego.
W sumie racja.
Z doświadczenia wiem, że bywa…
nieciekawie.
I drogo.
Może mógłbym jakoś pomóc.
Nie potrzebuję twojej pomocy. Ale dzięki.
Neil.
Chyba nie do końca rozumiesz.
Lepiej mnie wysłuchaj.
Panie Haller, kolejny świadek.
Obrona wzywa Neila Bishopa.
Czy przysięga pan, że pańskie zeznania przed sądem
będą prawdą, całą prawdą i tylko prawdą?
Tak.
Może pan zaczynać.
Dziękuję.
Proszę powiedzieć przysięgłym, gdzie pan pracuje.
Jestem śledczym prokuratury okręgowej w LA.
Jak pan tam trafił?
Przepracowałem 18 lat w policji, 13 jako detektyw w wydziale zabójstw.
Po odejściu z policji
przeniosłem się do prokuratury.
A ta konkretna sprawa?
Jak ją panu przydzielono?
Cóż.
Zwykle sprawy przydzielane są losowo.
Ale tym razem poprosiłem o przydział.
Dlaczego?
Miałem mało spraw.
I słyszałam, że z prokuratorem Forsythe’em dobrze się pracuje.
Taki był oficjalny powód.
Czyli miał pan jakiś inny powód?
Tak.
Jaki?
Chciałem mieć możliwość obserwacji przebiegu sprawy.
Dlaczego?
Bo ktoś mi kazał.
Przełożony?
Nie, nie przełożony.
Przynajmniej nie do końca.
A więc kto?
Agent DEA James De Marco.
Możemy podejść?
Proszę o kwadrans przerwy
na rozmowę ze śledczym.
Nie ma mowy, panie Forsythe. Jest świadkiem. Coś jeszcze?
Ktoś chce mnie tu wyrolować.
Kto?
Pan Haller czy pański śledczy?
Na miejsca, panowie.
Proszę kontynuować.
Dziękuję.
Pan Haller.
Przepraszam, Wysoki Sądzie. Sprawdzam zapiski.
DE MARCO MA SZPIEGA NA SALI.
DZIAŁAM.
Mam cię.
PRAWNIK Z LINCOLNA
Zeznał pan, że agent De Marco kazał panu mieć oko na sprawę.
- Zgadza się? - Tak.
Wyjawił powód?
Powiedział, że Gloria Dayton była jego informatorką.
I chciał być na bieżąco ze sprawą jej zabójstwa.
Cofnijmy się na chwilę.
Pamięta pan nagranie z hotelu Roosevelt pokazane tu kilka dni temu?
Tak.
Nagranie z nocy, kiedy zabito Glorię Dayton?
Tak.
Kierownik hotelu zeznał, że na nagraniu widać,
że Glorię śledzi mężczyzna w kapeluszu.
Co pan na to?
Sprzeciw. To wykracza poza kompetencje świadka.
Wysoki Sądzie, świadek był detektywem w wydziale zabójstw przez 13 lat.
Potrafi przeanalizować takie nagranie.
Uchylam.
Zapytam jeszcze raz.
Czy nagranie pokazuje, że ktoś śledzi Glorię Dayton?
Tak.
Dlaczego?
Bo to ja ją śledziłem.
Proszę o spokój.
ZASUWAJ DO SĄDU. DZIEJE SIĘ.
To pan jest na nagraniu?
W kapeluszu?
Tak.
Dlaczego śledził pan Glorię?
Na prośbę agenta De Marco.
To on kazał panu mieć oko na sprawę?
Tak.
Miałem znaleźć Glorię i dowiedzieć się, gdzie mieszka.
Wyjawił panu powody tej prośby?
Sprzeciw. Zachęta do pogłosek.
Chcę ustalić, dlaczego pan Bishop
zgodził się śledzić ofiarę.
Uchylam. Proszę odpowiedzieć.
Powiedział, że Gloria Dayton była jego informatorką.
Ale zapadła się pod ziemię.
Chciał z nią o czymś pogadać.
Jak pan ją odnalazł?
De Marco dał mi jej zdjęcie.
Wiedziałem, jak zarabia.
Znalazłem ją na stronie Juliana La Cosse.
Działała pod innym nazwiskiem.
Giselle Dallinger.
Co pan wtedy zrobił?
Umówiłem się z nią.
Pojechałem do hotelu Roosevelt.
Podałem zmyślone nazwisko.
W drodze do pokoju
zauważyłem boya z bagażami przy drzwiach naprzeciwko.
Ktoś się wymeldowywał?
Tak.
Gdy wyszli z pokoju,
przytrzymałem drzwi.
Gdy odeszli, wszedłem do ich pokoju.
Z jakiego powodu?
Nim trafiłem do wydziału zabójstw, byłem w obyczajówce.
Wiem, jak prostytutki nie dają się złapać.
Czułem, że pomagier Giselle do mnie zadzwoni.
Tak sprawdzali, czy jest się gliną.
Umówiłem spotkanie do pokoju naprzeciwko mojego.
Na nazwisko tamtego gościa.
Pogubiłem się.
Szukał pan informatorki agenta.
Po co tyle zachodu, by się ukryć?
Bo wiem, że wszystko da się namierzyć.
Nie chciałem, by to mi się odbiło czkawką.
Chroniłem swoje cztery litery. I tyle.
Okej. Co się stało potem?
Umówiłem spotkanie na wieczór.
Po chwili zadzwonił telefon.
Tak jak myślałem.
Tak?
Tak, mówi Daniel Price.
Zgadza się. Pokój 837.
Potem opuściłem hotel.
Wróciłem około 21.
Co pan wtedy zrobił?
Czekałem na nią w holu.
Kapelusz miał ukryć pańską twarz przed kamerami?
Tak.
Podejrzewał pan, że tamtej nocy Glorii coś się stanie?
Czy to dlatego ukrył pan twarz i próbował zatrzeć ślady?
Nie, niczego nie podejrzewałem.
Po prostu czułem się nieswojo.
Chciałem być ostrożny.
Dobrze. Czekał pan.
Pani Dayton przybyła o czasie?
Tak.
Wcześniej nie widziałem jej na żywo.
Miałem tylko zdjęcie.
Ale nie było mowy o pomyłce.
Pojechała windą do pokoju 837.
Wiedziałem, że nikogo nie zastanie.
Czekał pan na dole do jej powrotu?
Tak.
Cześć. Czy w pokoju 837 jest Daniel Price?
Nie udzielamy informacji o gościach.
Rozumiem, ale jestem umówiona z panem Price’em.
Być może nie słyszał pukania do drzwi.
Przykro mi. Proszę zadzwonić do pokoju.
Okej.
A czy w tym pokoju ktoś w ogóle nocuje?
Dziękuję.
Pokój 837 jest wolny.
Czy mogę zrobić dla pani coś jeszcze?
Nie. Dziękuję.
Dość już pani zrobiła.
Wstałem, gdy podeszła do drzwi.
Ale potem znów się odwróciła.
Podbijcie mi… kwitek.
Miłego wieczoru.
W końcu wyszła i poszedłem za nią.
Co zrobił pan potem?
Wóz stał po drugiej stronie ulicy.
Dziękuję.
Wsiadłem i czekałem, aż podjedzie parkingowy.
Pojechał pan za nią do jej mieszkania?
Tak.
Dobra. Detektywie…
Panie Haller, chwilka.
Państwo wybaczą.
Dopiero się rozkręcamy, ale muszę coś załatwić.
Zrobimy krótką przerwę.
Proszę zaczekać w pokoju narad i pamiętać o pouczeniach.
Strony i świadek zostają.
Panie Bishop, ma pan adwokata?
Nie.
Mam wstrzymać pańskie zeznania, by zasięgnął pan rady adwokata?
Nie, Wysoki Sądzie. Chcę to zrobić.
Nie złamałem prawa.
Na pewno?
Tak.
Chcę zeznawać dalej.
Strażnik?
Panie Bishop, proszę wstać.
Ma pan przy sobie broń?
No pewnie.
Proszę ją oddać strażnikowi.
Przechowamy broń, aż skończy pan zeznawać.
Panie Bishop.
Proszę oddać broń.
Dziękuję.
Mam też scyzoryk. Czy to problem?
Nie, to nie problem.
Proszę usiąść.
Przysięgli mogą wrócić.
Julian?
Przeżyje. Nadal leży na OIOM-ie.
JAK TAM?
Dziękuję przysięgłym za cierpliwość.
GDZIEŚ JEDZIE.
Proszę, panie Haller.
Dziękuję.
Panie Bishop.
Przed chwilą zeznał pan, że w noc zabójstwa Glorii Dayton
śledził ją pan z hotelu do jej mieszkania.
Co było potem?
Na miejscu
stanąłem po drugiej stronie ulicy.
Wysłałem agentowi De Marco adres.
Czekał pan na niego?
Tak.
Ale trochę to trwało. Ponad godzinę.
Czy w tym czasie ktoś wszedł do budynku?
Tak. Około 22.45 pojawił się Julian La Cosse.
Tak?
Tu Julian. Wpuść mnie.
Wtedy go nie znałem, niespecjalnie się przyglądałem.
Wyszedł po kwadransie.
Kiedy przyjechał agent De Marco?
Dziesięć minut później.
Spytał, czy ona nadal tam była.
Odparłem, że tak.
Wszedł pan z nim?
Nie. Odjechałem stamtąd.
Widział pan, jak wchodził?
- Nie dało się. - Jak to?
Nie podszedł do domofonu.
Obszedł budynek. Straciłem go z oczu.
Z jakiego powodu obszedł budynek?
Sprzeciw. Zachęta do spekulacji.
Wysoki Sądzie, pytam świadka o opinię.
Uchylam.
Domniemywałem,
że chodziło kamerę
nad drzwiami.
Żeby ją ominąć, trzeba wejść z boku.
Godzinę później Gloria Dayton nie żyła.
Zgadza się?
Tak.
Panie Bishop, zapytam jeszcze raz.
Wiedział pan, że Gloria Dayton zginie tamtej nocy?
Nie wiedziałem.
Inaczej…
Tak?
Sam nie wiem.
Nie wiem, co bym zrobił.
A zatem spytam inaczej.
Czego się pan spodziewał po agencie De Marco?
Nie wiem.
Spytałem go o to, co się działo.
Powiedziałem…
że nie chcę mieć z tym nic wspólnego,
jeśli coś miało się jej stać.
A on odrzekł…
Neil, chcę z nią tylko pogadać. Słowo.
O czym? Nadstawiam dla ciebie karku.
Dzwoniła do mnie tydzień temu.
I?
Dostała wezwanie w cywilnej sprawie.
Jakiś kłapacz próbuje wyciągnąć kartelowego szuję z pudła.
Jest przerażona, muszę ją tylko uspokoić.
Wiesz, że kapusie
boją się własnego cienia.
Nie martw się tym.
Dziękuję, że mi pomogłeś.
Nie zapomnę tego.
Jedź do domu i się wyśpij.
Wyglądasz fatalnie.
Wtedy odjechałem.
Nie wiem, co się potem wydarzyło.
Kurde.
Szlag.
Panie Bishop,
proszę coś wyjaśnić.
Z jakiego powodu pomagał pan agentowi De Marco?
Bo…
Bo miał na mnie haka.
Miał mnie w garści.
To znaczy?
Dziesięć lat temu, gdy byłem detektywem,
badałem podwójne zabójstwo.
Zginęło dwóch dilerów.
Podejrzewaliśmy kartel z Juárez.
Sprawa utknęła. Nie mieliśmy tropów.
Pewnego dnia podszedł do mnie agent De Marco.
Popełniłem błąd.
Pewni ludzie…
zapłaciliby krocie, żeby ta sprawa nie została rozwikłana.
Dwa trupy w sprawie, której nikt nigdy nie rozwiąże.
A w świetle
rodzinnych kłopotów
przyda ci się kasa na dobrego prawnika.
Wilk syty, Neil.
I owca cała.
Wziął pan pieniądze?
Tak.
Mój syn miał dziewięć lat.
Potrzebował ojca.
Nie mogłem go stracić.
A moja kariera w policji się sypała.
Chyba pan kojarzy.
Co się stało potem?
Kurwa, mam to rozrysować?
Miał na mnie haka. Rozumie mnie pan?
Nie mogłem się już wywinąć.
Ta sprawa w hotelu?
Nie pierwszy raz De Marco się mną wysłużył.
To się powtarzało. Wielokrotnie.
Traktował mnie jak swojego kapusia.
Ostatnia kwestia, panie Bishop.
Pytał pan agenta De Marco o los Glorii Dayton?
Zapytałem go wprost, czy ją zabił.
Bo nie chciałem mieć jej na sumieniu.
Odparł, że już nie żyła, gdy wszedł do jej mieszkania.
Wyznał, że wzniecił pożar,
bo nie wiedział, czy miała coś, co go z nią łączyło.
Chciał uniknąć konsekwencji.
Uwierzył mu pan?
Chciałem.
Zapytam jeszcze raz, panie Bishop.
Uwierzył mu pan?
Nie.
Nie uwierzyłem.
Brak dalszych pytań.
Ja pierdzielę.
Niech syn mi wybaczy.
Nie!
Haller.
Hej, co tu robisz?
Szukam ciebie.
Trzymasz się?
No co?
Wysłów się, Mickey.
O czym myślisz?
Nie wiem.
- Może przesadziłem z Bishopem. - Nie.
Zrobiłeś swoje.
I tyle.
A on ukrywał drugą broń.
Od początku to planował.
- Ja go powołałem. - Bo musiałeś, Mickey.
Gliny, agenci, sprawa śmierdziała na kilometr.
Zaczynam rozumieć, że…
miałeś rację.
W sensie?
Cały system jest popieprzony.
Nie możesz siebie za to winić.
Twoje słowa co do Deborah Glass.
Właśnie, co z tą sprawą?
Podobno Vanessę kompletnie zjadają.
Glassa broni rekin.
Chcę, żeby Vanessa przegrała.
Ale bardziej chcę, żeby Scott Glass trafił za kratki.
Suarez i tak ma to w poważaniu.
Jak to?
Nie słyszałeś?
Bob Cardone został nominowany na stanowisko sędziego federalnego.
A Suarez został prokuratorem okręgowym.
Jak mówiłaś, cały system.
Muszę wracać do domu.
Wokanda czeka skoro świt.
Dziękuję za troskę.
Zawsze do usług.
Andy?
Jebać system.
Chcesz Scotta Glassa za kratkami, sama go tam wsadź.
Ktoś już się obudził.
Jak się czujesz?
Okropnie.
Ale szczęśliwie.
Dziękujemy za kwiaty.
Drobiazg.
Uszczęśliwię cię jeszcze bardziej.
Zarzuty zostały oficjalnie oddalone.
Jesteś wolnym człowiekiem.
Dziękuję, Mickey.
Zawdzięczam ci życie.
Zawdzięczasz życie lekarzom.
Co możemy zrobić po tym, co przydarzyło się Julianowi?
Zaproponują forsę, żeby ukręcić sprawie łeb,
ale o uczciwą kwotę trzeba będzie ich przycisnąć.
Mamy ich pozwać?
Jeśli będzie trzeba.
Mickey.
Chyba nie dam rady.
Nie chcę już nigdy wracać do sądu.
Nie wszystko naraz.
Na razie odpoczywaj. Ja się wszystkim zajmę.
Dobra.
- W porządku. - Tak.
Właśnie się przeprowadzam.
Dobrze.
Dziękuję, senatorze. Do widzenia.
Mogę na słowo?
Nie bardzo, Freemann.
Jestem zarobiony.
Zajmę ci tylko chwilkę.
Daję znać,
że wokandą będę się zajmować tylko do końca tygodnia.
A jeśli nie chcesz na start nowej fuchy
przegrać sprawy Scotta Glassa,
oddasz mi ją.
- Andreo, już miałaś… - Adamie.
Jestem tu najlepsza, wiesz o tym.
A zatem, panie prokuratorze,
albo mnie pan zwolni,
albo odda tę sprawę.
Mam dość zasranej pokuty.
Gratulacje.
Dzień dobry, Izzy.
Dzień dobry.
Ogarniam faktury z tego miesiąca. Wielu klientów ma zaległości.
I możemy przestać płacić Road Saints?
Zaczynałam tolerować jednego z nich, Nicka.
Zna się na wodzie gazowanej.
Nie wiemy, gdzie jest De Marco.
Road Saints mogą się przydać.
Kto nie zapłacił?
Sam Scales.
Jakżeby inaczej.
Długo tam siedzi?
Był tam, gdy przyszłam.
Pracuje nad sprawą Juliana.
Ciężko znosi to, co się stało.
Sugerowałam mu urlop.
Stwierdził, że może już nie wrócić.
Rany.
Cisco sprawdza coś od Andrei,
ale to może nie starczyć.
Od dawna nie było z nim aż tak źle.
Od wypadku.
Może zabiorę go na spotkanie.
Sama nie wiem.
Musi się jakoś otrząsnąć.
Chłopaki.
Halo?
Jest tu kto?
Tata?
Hayley?
W porządku. To moja córka.
Co tu robisz?
Tęskniłam za tobą.
Ja za tobą bardziej.
Wszystko gra?
Tak. A u ciebie?
Mama mówiła o ataku na tego niewinnego klienta.
Czytałam, że szukają agenta DEA.
Popieprzone to wszystko.
Właśnie tak jest.
Przepraszam, tato.
Że tak cię potraktowałam.
Smutno mi z powodu Eddiego, ale to nie była twoja wina.
Przytul się.
Nie musisz przepraszać.
Cieszę się, że wróciłaś.
A ty się ucieszysz, bo myślę o rzuceniu pracy.
Chcesz odejść?
No…
Chyba już mam dość, Hayley.
System się nie zmienia.
A ja chyba nie chcę walić głową w mur.
Nie możesz zrezygnować.
Nie cierpisz mojej pracy.
Przecież uratowałeś niewinną osobę.
To poważna sprawa.
By system działał, ktoś musi go zmienić.
To spora odmiana.
Nawet rozważam pójście w twoje ślady.
Według doradcy z moimi ocenami dostanę się na dobrą uczelnię.
Mogę zacząć zajęcia jesienią, zaliczyłam dość kursów.
Zajęcia w college’u?
To świetny dodatek do świadectwa.
Może też kiedyś dostanę się na prawo na topowej uczelni.
Kochanie, jesteś moją genialną córką.
Na bank dostaniesz się tam, gdzie tylko zechcesz.
Możemy odłożyć przyszłość? Stęskniłem się za tobą.
Chcę wiedzieć, co u ciebie.
No i umieram z głodu.
To dobrze, bo mam tajskie.
Same przysmaki. Posiedzimy do późna.
Muszę ci coś powiedzieć.
Co takiego?
Chcę być prokuratorką.
No ładnie.
- Będziemy mieć problem. - Wiem.
Przyniosę talerze. Zaraz wracam.
CZTERY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Dzięki tym informacjom
powiązałem kokainę,
którą Neil Bishop i agent James De Marco
podłożyli w domu Petera Sterghosa
z kokainą, którą Amber Dell…
z Las Vegas, współpracowniczka agenta De Marco, chciała mi sprzedać.
Powiązałem też tę kokainę
z kokainą z domieszką fentanylu,
za którą siedział Lalo Vasqueza.
To on dźgnął
pana La Cosse w więzieniu.
Jak pan to ustalił?
We wszystkich trzech przypadkach
torebki kokainy miały charakterystyczną niebieską gwiazdkę.
Dlaczego to ważne?
Taką gwiazdką
posługują się wyłącznie oddziały kartelu Juárez.
To ten kartel ma na koncie podwójne zabójstwo,
którego za kasę De Marco Bishop miał nie rozwiązać.
Trochę poszperałem.
Agent De Marco często doprowadzał przed sąd
członków kartelu z Tijuany.
Ale nigdy nie oskarżył
członków kartelu Juárez.
Ani jednego.
Dziękuję panu.
Mamy sporo do przemyślenia, panie Haller.
Odezwiemy się, jak tylko to przetrawimy.
Zaczekaj na zewnątrz.
A może pominiemy zaloty?
To, co przeszedł mój klient, to wasza wina. Was wszystkich.
Chwileczkę, Haller.
To poważne oskarżenie.
Nie, Adamie. To fakt. A nawet mnóstwo faktów.
Oto jeden z nich.
James De Marco, zasłużony agent DEA,
pracował dla najgroźniejszego meksykańskiego kartelu.
Dlatego musiał zamknąć Moyę,
szefa rywalizującego kartelu, za kratkami.
Wykorzystał do tego Glorię Dayton.
Zabił ją, gdy zagroziła, że zacznie sypać.
To nie był pojedynczy przypadek korupcji.
To trwało całe dekady.
I to nie dotyczyło tylko DEA.
Śledczy prokuratory był marionetką De Marco,
jeszcze gdy był policjantem w LA.
A gdy sprawa się posypała, mój klient miał zginąć
pod okiem biura szeryfa.
Cała ta sprawa to ściema.
Od samego początku.
Wątpię, czy ktoś znajdzie Jamesa De Marco.
DEA ze wstydu nie będzie chciała.
Lepiej zamieść sprawę pod dywan.
Czyli nikt nigdy nie zapłaci za zabójstwo Glorii Dayton,
zabójstwo mojego kierowcy, Eddiego Rojasa, i Bóg wie co jeszcze.
Ale wy,
wszyscy, za to zapłacicie.
Zmuszę was do zapłaty.
Po prawdzie
chciałem uniknąć rozprawy w sądzie.
Wątpiłem, czy starczy mi sił, ale teraz?
Teraz aż się rwę.
Jeśli sądzicie, że mój klient prosi o sporą kwotę,
poczekajcie.
Na wyrok przysięgłych. Wiecie, gdzie mnie znaleźć.
- Dzięki, Jess. - Proszę.
O co chodzi z nowym klientem?
Pamiętasz typa, co wziął Eddiego za parkingowego?
Tego dupka?
Mało powiedziane.
Żona się z nim rozwodzi.
Obskoczył topowych prawników w mieście
i jej nabruździł.
Przez konflikt interesów ona nie może ich zatrudnić.
Przyszła do nas.
Zajmujemy się rozwodami?
Bez obaw, na pewno dostaniesz domek na plaży.
Lamborghini mu zostawię.
Oby ten chłam go zabił, gdy ja będę sączyć drinki w Malibu.
Brzmi świetnie.
- Odezwę się. - Dobra.
Oskubię jej dzianego męża do gołego.
Jej spojrzenie mnie przeraża.
Dzień dobry.
Hej! Dzień dobry, Mick.
Co się stało, Izzy?
Co się dzieje?
W porządku?
NUMER ZABLOKOWANY
Halo?
Señor Haller.
Prezent dotarł?
Tak.
Zająłem się agentem De Marco.
Na dobre.
Rozumiem,
ale co z ludźmi z Juárez, dla których pracował?
Ja się nimi zajmę.
Zaufaj mi.
Sprawię im tyle kłopotów, że nie będą się o ciebie martwić.
Obyśmy się nie spotkali.
Dziękuję za pomoc, panie Haller.
Miłego dnia.
Kto dzwonił?
Możemy odprawić Road Saints.
Przepraszam.
- I jak? - Sprawdź pocztę.
Spodoba wam się kwota.
Dopiąłeś swego, Haller.
Naprawdę? Na pewno?
System nie może stać w miejscu.
Do zobaczenia.
ODP: JULIAN LA COSSE – WARUNKI UGODY
Mickey, powiesz nam, co się dzieje?
Dzieje się to, że wygraliśmy.
Ja pieprzę!
To mnóstwo zer.
Wiecie co? Koniec roboty na dziś.
To prawda.
Co powiedział Julian?
Upuścił telefon.
Powiedział, że kupią z Davidem kampera.
Wszyscy mamy marzenia.
W moim jest spa i chlor.
Może coś na to zaradzimy, bo…
będą premie.
Zajebiście.
Rany. Dziękuję, Mick. Hojny gest.
Drobiazg. Zasłużyliście.
Matka Eddiego, Esperanza, też dostanie forsę. Przyda się jej.
Posłucham się ciebie.
Kompletnie zmienisz swoje życie?
Nie, wyjadę na urlop.
Jadę do Palm Springs na turniej tenisowy.
A potem może zahaczę o Baja.
Ale nie chcesz już rezygnować?
Oczywiście, że nie.
Muszę się po prostu zregenerować.
Zajmiesz się kancelarią pod moją nieobecność.
Nie ma sprawy.
Mam rozprawy wstępne i sprawy o jazdę po pijaku,
a rozwód Schwartzów idzie jak po maśle.
To źle, że polubiłam rozwody?
Bez urazy. Rozwody darmozjadów.
Weź dowolną sprawę. Nie rób czegoś, czego ja bym nie zrobił.
Czyli hulaj dusza?
Poważnie.
Za Juliana.
I za bogów poczucia winy.
Nie za przysięgłych.
Za tych, których nosimy ze sobą.
Bogowie poczucia winy.
Czas coś zjeść.
Mniam.
Nie jestem pewna.
To marakuja?
I po Lornie.
Dobra, ruszam w drogę.
Zostańcie tu, ile chcecie. Płacę za wszystko.
- Do zobaczenia za tydzień. - Dobra.
Miłego. Kocham was.
- Pa. - Na razie.
NIEWINNY
Dokumenty poproszę.
Oczywiście, funkcjonariuszu Collins. Czemu mnie pan zatrzymał?
Nie przekroczyłem prędkości, a światła były zielone.
Dokumenty.
Jasne.
Powie mi pan, o co chodzi?
Proszę wysiąść.
Daj spokój. Naprawdę?
Proszę opuścić pojazd.
Niech będzie.
Od razu mówię, nie piłem od trzech lat.
Mogę dmuchać i co tam jeszcze do woli.
Dobra. Gratuluję. Proszę stanąć za autem.
Mam iść po linii? Liczyć wstecz?
Jestem prawnikiem. Znam te gierki.
Tutaj.
Zatrzymałem pana
za brak rejestracji.
Kurde.
Zaparkowałem w centrum, ktoś pewnie ją ukradł.
Przepraszam. Proszę mi wręczyć mandat.
Proszę się zatrzymać.
No co?
- To krew? - Co?
Proszę podejść.
- Krew? O czym ty mówisz? - Tutaj.
Proszę otworzyć bagażnik.
Bagażnik.
Nie.
Chcę mandat za blachę.
Nie otwieram bagażnika. Nie masz powodu.
Aresztuję pana.
Za co?
- Nie ruszać się. Ręce razem. - Co robisz?
Umknęło ci, że jestem prawnikiem, co?
Zostawię pana tutaj dla bezpieczeństwa.
Usiądzie pan obok mojego wozu.
Proszę się stąd nie ruszać.
Nie możesz otworzyć bagażnika.
Nie wiesz, czy to krew, czy płyn z wozu.
Może przez coś przejechałem.
Hej! Nie wolno ci!
- Śmiało, na nogi. - Zadowolony?
Mówiłem. Mam tam tylko zapasową…
NA PODSTAWIE POWIEŚCI MICHAELA CONNELLY’EGO
Napisy: Łukasz Białk