𝄇 Downloaded From BollyFlix 𝄇
- Smakołyki. - Nie zamawialiśmy ich.
Z wyrazami uznania z kuchni.
A to co?
Lista gości.
Trzy nazwiska? Traktujesz ten ślub poważnie?
- Gdzie to znalazłaś? - W pudle ze starociami.
Sygnet mojego ojca ze studiów prawniczych.
- Zatrudniłam ludzi. - Ilu?
- Czterech. - Dobra.
Jutro mam spotkanie z zarządcą budynku.
Czynsz to teraz 15 tysięcy.
Stać mnie na dziesięć.
Przykro mi.
Dostałam pracę w biurze prokuratora okręgowego w San Diego.
A co z Hayley?
Może na razie zostać z tobą.
Popełniasz błąd.
Tylko pan twierdzi, że widział atak Lisy na Bonduranta.
Zrobił je ten inżynier?
Jest świadkiem.
Gentryfikacja i śmierć. Dziś opowiemy wam
o kulisach morderstwa Mitchella Bonduranta.
- Henry Dahl. - Tak.
Co pani znalazła?
Coś, co wyglądało na małą plamę krwi na prawej rękawicy.
To krew ofiary.
- Jeff Trammell? - Czego?
Pamiętasz ten zestaw narzędzi?
- Tak. - Nie ma młotka.
Nie będę zeznawać.
- Co tam? - Andrea poprosiła o spotkanie.
Cholera.
Prokuratura weszła w posiadanie nowego dowodu.
To narzędzie zbrodni.
Przysięgam, że nic nie wiem o tym młotku.
Jest jak jest.
Ale to już ich ostatni argument.
Czyli teraz głos należy do nas.
Od początku tego chciałam.
Zeznawać?
Tak, bo tego nie zrobiłam.
To nieistotne.
Powstrzymam cię przed tym siłą.
Mówi tak wszystkim klientom. To sprawdza się przy facetach.
Wiem, że wysłuchiwanie, jak nazywają cię morderczynią, to tortura.
Chcę się bronić.
Mimo twoich najszczerszych słów przysięgli będą podejrzewać, że kłamiesz.
Lepiej, by zeznawali inni świadkowie. Daj mi chwilę.
Jest źle?
Jak myślisz? Dzisiejsi przysięgli wyrośli na serialach o CSI.
Wystarczy, że zobaczą krew. Już rękawice były problemem, ale to…
Może to nieco przechyli szalę w drugą stronę.
To materiały do ataku na świadków.
Żadna rewelacja, ale gliny popełniły błąd, zabezpieczając młotek.
Możesz zapunktować, podważając pracę laboratorium.
Andrea musi mieć trzy elementy: motyw, narzędzie i okazję.
Wcześniej miała tylko motyw. Teraz ma też narzędzie.
Potrzebujemy więcej świadków.
- Jej byłego. - Mój człowiek szuka go w Meksyku.
Zaczynam przesłuchania jutro, może dziś.
- Znajdę go. - Dobrze.
Sprowadź go.
Dzięki za to.
- Gotowa? - Tak.
PRAWNIK Z LINCOLNA
Jestem architektem krajobrazu.
Czy w ubiegłą środę był pan u któregoś klienta?
Tak.
Wody, panie Beltran?
- Dziękuję. - Nie ma za co.
W środę byłem u Kaplanów.
Gdzie to jest?
Przy Hauser. Na południe od Wilshire, między Ósmą a Olympic.
Zatem tutaj.
Tak.
Czy w środę wydarzyło się tam coś niezwykłego?
Znalazłem tam młotek pod żywopłotem przy chodniku.
- Czy to ten młotek? - Tak.
- Wpisujemy młotek jako dowód numer 12. - Wpisany.
Co pan zrobił po zauważeniu tego młotka?
Powiedziałem o tym panu Kaplanowi.
Wezwał policję. Nie dotykałem tego młotka.
Czemu nie?
Bo wyglądało na to, że jest na nim krew.
Nie mam więcej pytań.
Panie Haller.
Jak często pracuje pan na posiadłości, na której znalazł pan młotek?
- Raz w tygodniu. - Tak?
Czy za każdym razem wydmuchuje pan liście spod tego żywopłotu?
- Pracuję sumiennie. - Nie wątpię.
W ciągu ostatniego półrocza często spoglądał pan pod ten żywopłot?
Tak.
Na pewno wiele razy.
Ale wcześniej nie widział pan tego młotka.
Aż nagle ten młotek pojawia się
podczas procesu mojej klientki.
Sprzeciw!
Wycofuję. Nie mam więcej pytań.
Detektywie,
co zrobił pan po zabezpieczeniu terenu wokół żywopłotu?
Włożyłem młotek do torby dowodowej
i oddałem go technikowi kryminalistyki.
Czy coś na młotku przykuło pańską uwagę?
Zauważyłem, że na obuchu i trzonku
znajdują się plamy przypominające krew.
Zapisałem też numer seryjny młotka.
Dlaczego?
By sprawdzić, czy pasuje do zestawu z domu pani Trammell.
I pasował?
Aby zaoszczędzić sądowi czasu,
uznajmy, że młotek należał do pani Trammell.
Jest pan tego pewien?
Absolutnie.
CO DO DIABŁA?
Nie sprzeciwia się pani?
- Nie, Wysoki Sądzie. - Dobrze.
Ławo przysięgłych, ustaliliśmy,
że młotek będący dowodem należał do oskarżonej.
Nie musicie nad tym dywagować podczas narady.
Proszę kontynuować.
Nie mam więcej pytań.
Po przybyciu na miejsce zbrodni pół roku temu
kazał pan przeczesać okolicę w poszukiwaniu narzędzia zbrodni?
Zgadza się.
A obszar poszukiwań objął teren, w którym pan Beltran znalazł młotek.
- Zgadza się? - Tak.
We wcześniejszym zeznaniu powiedział pan ławie,
że dokładnie przeszukał pan teren.
- Pamięta pan to? - Tak.
Skoro tak było, detektywie, to czemu młotek leżał tam przez pół roku?
Sprzeciw. Spekulacje.
Ujmę to inaczej.
Nadal uważa pan, że dokładnie przeczesał teren,
skoro młotek znalazł się teraz?
- Nie zawsze wszystko się znajduje. - Tak czy nie?
Pani Freemann będzie mogła później poprawić pańskie zeznania.
Panie Haller, to niestosowne! Przysięgli zignorują ten komentarz.
Przepraszam.
Ale nurtuje mnie jedno pytanie:
czy był pan skrupulatny i młotek podrzucono później,
czy był pan niechlujny i nie można panu ufać?
Sprzeciw. Wysoki Sądzie…
Wycofuję i nie mam pytań.
CO DO DIABŁA?
Wzywamy na świadka dr Hannah Gates.
Zeznała pani wcześniej, że ustaliła pani DNA
z próbki krwi na rękawicy z domu pani Trammell.
Zgadza się.
Jakie były pani wnioski?
Krew na rękawiczce pasuje do krwi ofiary, Mitchella Bonduranta.
Przejdźmy do krwi na młotku.
Proszę opowiedzieć, jak porównała pani…
Aby uniknąć kolejnych wywodów na temat DNA,
uznajemy, że krew na młotku należy do ofiary.
Możemy podejść?
Ufasz mi we wszystkim, co robię?
To jasne, w jaką grę gra pan Haller.
Zgadzam się z tobą.
Nie chce pozwolić, bym metodycznie przedstawiła dowody.
Ukracam twoje efekciarstwo. To nielegalne?
Jestem za sprawnym przeprowadzeniem procesu,
ale nie chcę, by ta sprawa trafiła do apelacji.
Moją klientkę wrobiono. Mamy niezmienną linię.
Nie wątpię, że młotek był narzędziem zbrodni,
bo zabójca go tam podłożył, tak jak i rękawice.
Pańska klientka się na to zgadza?
Tak.
Dobrze. Sąd przychyla się do wniosku obrony.
Poinstruuję przysięgłych po lunchu.
- Wiem, co robię. - Serio?
Bo jeśli zależy ci na apelacji z powodu błędów adwokata,
to ci się to uda.
- Przyznawać się do najcięższych dowodów? - Czasem lepiej nie walczyć.
Bzdury! Trzeba atakować świadków i walczyć z dowodami,
bo nie wiadomo, co wywoła w ławie wątpliwości.
Taka jesteś mądra, bo nauczono cię tego na studiach?
Nauczyłam się tego do ciebie.
Ona by nas dobiła,
przepytując ekspertów na temat DNA i próbek krwi.
- Więc oddałeś jej narzędzie zbrodni? - I tak byliśmy tu na straconej pozycji.
Po prostu uciąłem jej tyradę.
Od początku tej sprawy jesteś chaotyczny i chyba wiem dlaczego.
I jeszcze jedno.
Nie chciałam wspominać ci o tym rano,
ale dziś są twoje…
Nie wymawiaj tego słowa.
Obiecałam Hayley, że wrócę z tobą do biura na lunch.
Jestem w trakcie procesu.
Hayley prosiła. I musisz coś jeść.
A w lodówce są resztki z restauracji.
Dobrze. Pospieszmy się.
Najpierw wyjaśnij klientce swoją genialną strategię.
- Hej. - Wszystko w porządku?
Tak. Co tam się stało?
- Wyjaśnię po drodze. - Dokąd jedziemy?
Mam w biurze tajskie jedzenie.
Rozumiem, czemu to zrobiłeś.
To dobry sposób na zneutralizowanie ich argumentacji.
Taki był plan.
A co z naszą argumentacją? Czemu nie mogę zeznawać?
Bo Andrea wyolbrzymi niespójności i wyjdzie na to, że kłamiesz.
Ale ja nie kłamię.
Wiem, ale nawet gdybyś zeznawała,
to na pewno nie na temat tamtego dnia,
tylko o sobie i czemu restauracja jest dla ciebie taka ważna.
Gdybym cię szykował do zeznań, o tym byśmy rozmawiali.
- Ale to zbyt ryzykowne, zaufaj mi. - Tak.
Ufam ci.
Halo?
Jesteśmy w sali konferencyjnej!
Sto lat!
Udawaj, że ci się podoba.
Skarbie, dziękuję. To takie urocze.
- Nie musiałaś. - Nie musisz mówić słowa na „U”.
Możemy powiedzieć: „Udanego ponadprzeciętnego czwartku”.
Dobrze.
- Co to za ludzie? - Tymczasowi pracownicy. Uśmiechaj się.
- Cześć. - Cześć.
Spotkajmy się w sądzie.
Nie. Zaczynamy?
Czekamy jeszcze na kogoś.
Na kogo?
Mamo, co tu robisz?
Hayley powiedziała mi: „Tata nie cierpi swoich urodzin.
Co mam robić?”.
Uznałam, że przyjadę.
Przykro mi, że twoja matka cię porzuciła.
Maggie wcale jej nie… Nieważne.
Poznałam tu wszystkich.
Izzy – jest taka urocza.
Motocyklistę, choć ma średnią fryzurę.
I blond żonę.
To Lorna i zna hiszpański.
Wolę „blond żonę” od „drugiej byłej”.
Ciebie nie znam.
To Lisa, moja klientka.
- Co zrobiłaś? - Wystarczy, mamo.
- Zabiła kogoś? - Ona też zna hiszpański.
- Myślałam, że to Greczynka. - Nie.
Czemu nie cierpi swoich urodzin?
Jego tata o nich zapominał, a mama promowała siebie.
- To wiele tłumaczy. - Tak.
Miło cię widzieć, ale to nie jest dobry moment.
A kiedy jest dobry?
Chyba nie wtedy, gdy umierasz w szpitalu?
To nie było groźne.
Znów coś przede mną ukryłeś.
Mówiliśmy o tym. Jak pomogłabyś mi na odwyku?
Jestem twoją matką. Urodziłam cię i sama wychowałam.
Nie dramatyzuj.
A gdyby Hayley miała wypadek i ci o tym nie powiedziała?
Dobrze, rozumiem. Naprawdę.
Ale mam teraz proces i muszę wracać do sądu.
W końcu zobaczę mojego syna w sądzie?
Nie, mamo.
Sąd to moja scena. Nic nie może mnie rozpraszać.
Rozumiem, ale nie możesz tak iść.
Jesteś chudy, blady.
Spójrz.
Rumianek na regenerację.
Wyciąg z pomarańczy na apetyt.
Imbir czyni cuda.
I najważniejsze: antybiotyki na trzy miesiące.
W Tijuanie były za pół ceny.
Wciąż nagrywasz te reklamy?
Dla dobra ludzi.
Chwileczkę.
Mickey Haller, słucham.
Tu Jeff Trammell. Jestem na dole.
Chcę pogadać.
Jeff.
Bez auta trudno cię rozpoznać.
Mam mało czasu, bo muszę wracać do sądu.
Dobra, zmieniłem zdanie.
Chcę zeznawać. Nie wierzę, by Lisa to zrobiła.
To dobry początek, ale potrzebuję czegoś więcej.
Nie rozumiem.
Dlaczego zniknąłeś? Gdzie byłeś? Miałeś kłopoty z prawem?
- Prokuratura rzuci się na ciebie. - Nieważne.
Powiem wszystko, co mi każesz.
Co tutaj robisz?
Już ci mówiłem.
Że skłamiesz, jeśli ci każę?
To zrozumiałem, ale czego chcesz?
Kiedy odszedłem z restauracji, ta odniosła sukces.
Mój błąd, ale chcę mieć coś dla siebie.
- Chodzi ci o podcast Henry'ego? - Pewnie nakręcą o tym film.
Poróżniliśmy się z Lisą, ale teraz możemy sobie pomóc.
Dogadajmy się.
Nie dogaduję się i nie wzywam łgarzy na świadków.
Składam ci świetną ofertę. Daj sobie pomóc.
Tu chodzi o życie Lisy, rozumiesz?
Jeśli chcesz zeznawać szczerze i nieodpłatnie, to pogadajmy.
Inaczej spierdalaj.
Mówiłam, że nie dam rady, bo to…
Nie.
Tak, rozumiem. Masz związane ręce. Nieważne.
Było „nieważne”. To coś niedobrego.
Cóż…
nici z mojego studia tańca.
- Przecież mieliście umowę. - Owszem.
Ale zarządca podniósł kaucję.
Co? Dlaczego?
To długa historia, która zaczyna się i kończy na Ray.
Nie mają prawa.
Co mam zrobić? Pójść do Sędzi Judy?
Nie straciłam forsy, tylko…
głupie marzenie.
Ono nie jest głupie.
Po rozprawie spróbujemy coś wymyślić.
Oto i on! Proszę o uwagę!
Wybaczcie.
Sto lat, sto lat…
Wracamy do sali konferencyjnej.
Będzie zeznawał?
Nie mogę mu na to pozwolić.
Niech zgadnę. Chce forsy.
Pewnie usłyszał, że twoja sprawa ma rozgłos.
Może Henry go do tego namówił. Tego bym nie wykluczał.
Muszę zapytać.
Nie odezwałaś się do niego, prawda?
Słucham?
Dobrze wiesz, że nie rozmawiam z nim od lat.
O nic bym go nie poprosiła.
Znowu we mnie wątpisz.
Ciągle prosisz mnie, żebym ci zaufała.
Ale ty też musisz mi ufać.
Masz rację. Przepraszam. To ryzyko zawodowe.
Dobra, przygotujcie się.
Gotowi i…
Sto lat…
Bardzo was przepraszam.
Niestety musimy wracać do sądu.
Wybaczcie. Dostanę te resztki na wynos?
Ojej. Już je zjadłam.
Nie będzie tortu? Specjalnie dla niego pościłam.
Zjedzcie beze mnie. Dziękuję wszystkim, zwłaszcza tobie.
Wybacz, że to schrzaniłam.
Myślałam, że uda mi się wcisnąć podczas lunchu.
Nigdy nie schrzanisz mojego ponadprzeciętnego czwartku.
Uczcimy to razem. Tylko ty i ja.
Zaśpiewamy „Mañanitas”.
Dobrze.
Skoro nie zobaczę cię w sądzie, zabieram Hayley na zakupy.
Potrzeba jej kobiety z wyczuciem mody.
Wspaniale. Dziękuję.
No tak.
Dobrze.
Bawcie się dobrze. Dziękuję!
- Co? - Jakie znów „co”?
Wiesz, o czym mówię.
Przez całą drogę milczałeś. O co chodzi?
O tort.
Tort?
Urodzinowy.
Był z Lady M, gdzie mieliśmy zaliczkę na tort weselny.
- Wkrótce by wygasła. - Wystarczyłby jeden telefon.
O czym ty mówisz?
Myślałem, że ślub został przełożony, a nie odwołany.
Nie ustaliliśmy nowej daty, a gdy chcę to zrobić, zmieniasz temat.
Co?
Chcę wziąć ślub gdziekolwiek i kiedykolwiek.
Podaj miejsce, datę. Mogę zrobić to teraz.
- Spokojnie. - Nadal tego chcesz?
Nadal chcę, ale może to jest znak.
Jaki znak?
Że powinniśmy pobrać się potajemnie.
Teraz chcesz to zrobić?
A pan co się gapi?
- Myślałam, że tego chcesz. - Chcę.
To jest to, czego chciałem.
- Chcesz mieć wielkie wesele. - Nie.
Może.
Z wypożyczonym smokingiem, nudnymi toastami i kapelą?
Moją mamą i jej kąśliwymi uwagami?
Chcę tego wszystkiego.
Wszystkiego. Robię to tylko raz.
Chcę spędzić z tobą życie i powiedzieć to przy wszystkich.
Nie przy sobowtórze Elvisa albo sędzi, który pewnie dał mi kiedyś zawiasy.
Cokolwiek chcesz.
Pani Stern, jak długo mieszka pani obok Lisy Trammell?
Od 12 lat.
Dobrze się znacie?
Słabo. Byłyśmy sąsiadkami,
ale ona i jej mąż nie byli zbyt sąsiedzcy.
To znaczy?
Odkąd się wprowadziłam, toczyłyśmy spory.
O płot, o drzewa,
hałasujący sprzęt, ich własne hałasy.
Co ma pani na myśli?
Ciągle się kłócili. Ich krzyki budziły mnie w środku nocy.
Było coś jeszcze prócz podniesionych głosów?
Rzucali rzeczami,
które się rozbijały.
Raz musieli wezwać karetkę.
Była pani tego świadkiem?
Było późno.
ONA ŁŻE
Jej mąż Jeff trafił do szpitala.
Niedługo potem wyjechał. Trudno go winić.
Dziękuję. Nie mam więcej pytań.
Pańska kolej, panie Haller.
Wracając do tamtej nocy, gdy przyjechała karetka,
czy zdziwiłoby panią to, że Jeff trafił wtedy do szpitala
z powodu wypadku, nie na skutek obrażeń w wyniku kłótni?
Nie słyszałam o żadnym wypadku.
Nie?
A pytała pani?
Nie. Jak mówiłam, nie byłyśmy blisko.
No tak.
Przejdźmy dalej.
Czy negocjowała pani z Bondurant Company sprzedaż pani nieruchomości?
Tak, ale nic z tego nie wyszło.
Złożyli pani ofertę?
To była oferta warunkowa.
- Jaki był warunek? - Że pani Trammell sprzeda też swój dom.
Żeby Bondurant kupił pani dom, Lisa musiałaby sprzedać też swój.
Coś w tym rodzaju.
Ile wynosiła oferta?
Półtora.
- Miliona? - Tak.
Półtora miliona dolarów. Tyle straciła pani przez upór Lisy.
- Dlatego żywi pani do niej urazę. - Sprzeciw!
Wycofuję. Nie mam więcej pytań.
Czy to zdjęcie, które zrobił pan na proteście?
Tak.
Wpisujemy zdjęcie jako dowód numer 17.
Czemu pan je zrobił?
Sytuacja była napięta. Myślałem, że może dojść do przemocy.
I doszło?
Sama pani widzi.
Wzburzona pani Trammell wchodzi w przestrzeń pana Bonduranta.
Próbował ją uspokoić, ale bez skutku.
Zrobiłem je, gdy próbowała go zepchnąć.
Potem przyszła ochrona budynku i wygoniła ich stamtąd.
Dlaczego był pan na proteście?
Pan Bondurant rozbudowywał swoje biura.
Miałem sprawdzić fundamenty.
Czy jako miejski inspektor budowlany
sprawdzał pan wszystkie jego projekty?
Dość dużo. On jest…
Był potężnym deweloperem.
Czy pański byt zależy od takich deweloperów jak pan Bondurant?
Sprzeciw.
Pan Kim jest urzędnikiem państwowym.
Jego byt nie zależy od deweloperów.
Podtrzymuję. Ława zignoruje to pytanie.
O czym rozmawiał pan z panem Bondurantem przed protestem?
Nie rozmawialiśmy.
Nie prosił o zdjęcia, których mógłby użyć w sprawie o niezbliżanie się?
Nie.
Dlaczego więc to zdjęcie dołączono do wniosku o zakaz zbliżania się?
Widział, że robię zdjęcia, i poprosił o nie.
Mówi pan „zdjęcia”, ale prokuratura pokazała tylko jedno.
Co z resztą?
Usunąłem pozostałe.
Bo pan Bondurant panu kazał?
Nie, bo cała akcja wyglądała okropnie.
Nie chciałem ich oglądać.
To zdjęcie zostało powiększone, prawda?
Tak.
To zdjęcie było w historii e-maili pana Bonduranta.
To oryginał, który pan mu wysłał?
Tak sądzę.
Dobrze. Czy ktoś jeszcze robił wtedy zdjęcia?
Nie mam pojęcia.
Później przyszli reporterzy…
Rozumiem. Może ktoś nagrywał wideo?
Wideo?
Widzi pan tego mężczyznę?
Rowerzystów?
Co jeden z nich ma na kasku?
To chyba mała kamera.
Sprzeciw, Wysoki Sądzie!
Jeszcze o nic nie zapytałem.
To wstęp do filmu, który pan Haller chce pewnie przedstawić.
Wstępem było zdjęcie pana Kima.
Nie przesądzajmy. Zobaczmy ten film.
…won stąd!
Hej, hej, ho, ho, Bondurant won stąd!
…to nie jest najście!
Nie próbujcie mnie tak atakować. Nie macie prawa tu być!
Niech oni wszyscy wypierdalają…
Czy pańskim zdaniem
to ujęcie uchwyciło tę samą chwilę, co pańskie zdjęcie?
Mniej więcej.
Mniej więcej?
Ale widzimy, co do tego doprowadziło.
Czy to nie pan Bondurant był agresorem, a nie pani Trammell,
która tylko próbowała się bronić?
Cóż…
wiem, co widziałem.
Być może widział pan, co chciał.
Sprzeciw.
Wycofuję, ale będę chciał ponownie wezwać tego świadka.
Nie mam więcej pytań.
René, będziesz następny, bo prokuratura już kończy.
René?
Jestem gotowy.
- Ma pani kolejnego świadka? - Mogę podejść?
Jest już szesnasta.
Prosimy o czas do jutra, by rozważyć wezwanie kolejnego świadka.
Ma pani szczęście.
Dziś mój wnuk ma przedstawienie i przyda mi się chwila odpoczynku.
Ale jutro wezwie pani świadka albo zakończy swoje przesłuchania.
Oczywiście. Dziękuję.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Wysoki Sądzie.
Wszystko dobrze?
Tak, ale chcę się przygotować na jutro.
Ty też musisz być gotowa.
Żadnego gotowania. Zamów jedzenie na wynos.
Odprężam się, gotując.
Zatem przygotuj ucztę i zostaw mi jakieś resztki, dobrze?
Robi się. Do zobaczenia jutro.
Co się stało?
Andrea może wezwać kolejnego świadka,
ale nie ma już dobrych świadków,
a ona nie powoła jako ostatniego sanitariusza, który stwierdził zgon.
To kogo wezwie?
Myślę, że Jeffa Trammella.
Jej byłego.
Jest w mieście. Chciał forsę za zeznania na korzyść Lisy.
Może teraz będzie zeznawał przeciwko niej.
Zajmę się tym.
- Muszę już iść. - Gdzie?
Mam urodziny, pamiętasz?
Nie musisz tego robić. Masz proces.
Obiecałem ci wspólne świętowanie.
No i gdzie indziej mógłbym to zobaczyć?
No nie! Wdepnęłam w kupę.
To jej agent. Wrzeszczała na niego całe popołudnie.
Jaka jest historia babci Eleny i twojego taty?
Wiem, jak skończyli, ale jak między nimi się zaczęło?
Abuelo był najlepszym adwokatem kryminalnym w mieście.
A babcia była młodą aktorką z Meksyku
z wielkimi marzeniami, jak Rita Hayworth.
Pewnie jej nie kojarzysz.
To latynoska gwiazda filmowa, która zmieniła nazwisko.
Przecież oglądam z tobą stare filmy.
Babcia i twój tata poznali się w eleganckim klubie?
Nie, jeszcze ciekawiej.
Zobaczył ją w basenie hotelu Beverly Hills.
Miłość od pierwszego wejrzenia.
Choć przelotna.
On taki był.
Spotkał później kogoś po babci Elenie?
Poznał wiele kobiet, ale żadna nie zagrzała długo miejsca.
A co z tobą?
Widziałam cię dziś z twoją klientką.
Coś się święci?
Obiecałem cię nie okłamywać. Coś się wydarzyło.
Zakończyłem to, gdy została moją klientką. Nie przekraczam tej granicy.
Co z twoim tatą?
To historia na dłuższą przejażdżkę.
Chodź. Ona ma już dość.
Dziękuję, że pani przyszła.
Carlos mi powiedział.
Był jakiś problem z kaucją?
Nie.
Wpłaciłam kaucję, którą ustaliliśmy w umowie.
Ale Carlos jej nie przyjął.
Zmieniły się warunki na rynku.
Zwiększył się próg ryzyka. Przykro mi.
Wystarczy, że wpłaci pani wyższą kaucję.
- No właśnie. - Co to jest?
Mój wniosek o wynajem powierzchni.
A to wniosek o wynajęcie powierzchni, który moja koleżanka dała dziś Carlosowi.
Także na studio tańca.
Jak widać, wnioski są identyczne.
Zmieniły się tylko nazwiska.
To dziwne, ale Carlos zaproponował mi pierwotną sumę kaucji,
nie tę podniesioną o 50% dla Izzy.
Czyżby w ciągu trzech godzin zmieniły się warunki na rynku?
Jestem tylko właścicielką.
Carlos zarządza nieruchomościami, czynszami i całą resztą.
Ja tylko mu płacę.
Zatem pani zarządca dopuścił się bezprawnej dyskryminacji,
naruszając ustawę o prawach obywatelskich i kilka praw stanowych.
Oby nikt nie pomyślał, że to pani pomysł.
Na przykład nasz szef.
Który jest świetnym prawnikiem.
Albo LA Times.
Zwykle dostaję role bez przesłuchań, ale dla ciebie zrobię wyjątek.
Tylko ten jeden raz.
Dobrze. Do zobaczenia.
To na trzy dni?
Ech, ci kierownicy obsady. Nigdy nie wiadomo, czego chcą.
Ale jesteś radosna.
Jutro mam przesłuchanie do pilota.
Wiesz, co to znaczy?
Że mogłabym tu być cały czas z tobą i Hayley.
Cały czas?
Tak.
- Daj mi chwilę. - Dobrze.
- Udało się? - Na razie nie.
Zdobyłem nagrania z kamer z chwili po twojej rozmowie z Trammellem,
ale widać tylko, jak idzie w stronę metra.
- Potem gdzieś znika. - Kurwa.
To nie dla ciebie.
Mam obserwować biuro prokuratora?
Mogą go tam przygotowywać.
Nie warto. Jeśli go wezwą, nic nie zrobimy.
- Odpocznij, dobrze? - Ty też, Mick.
Chodź.
Nie powiedziałeś, że jesteś na okładce!
- To nieistotne. - Nie?
Pomyśl, gdzie byłeś rok temu.
Brałeś narkotyki i pracowałeś w aucie.
Lubię pracować w aucie.
Teraz zyskałeś szacunek. Całe miasto wie, kim jesteś.
Porównujesz mnie do niego.
Masz jego sygnet.
Twój ojciec i ja chcieliśmy być gwiazdami.
A to nigdy się nie udaje.
Teraz ty jesteś gwiazdą. Nasz syn.
Czemu nie mogę być z ciebie dumna?
Możesz. Uwielbiam cię. Zaniosę walizki do pokoju.
Ja też cię uwielbiam, mój piękny synku.
Przeszkadzam ci?
Nie, dziś przyda mi się maksimum szczęścia.
Wreszcie zaczęło mi się układać.
Mam pytanie. Myślisz, że się zmieniłem?
W jakim sensie?
Jako prawnik? Szef?
Zdrowiejący narkoman?
O dwóch pierwszych się nie wypowiem, a to trzecie to ciągły proces.
- Co tam? - Dwie sprawy.
- Rozprawę przesunięto na popołudnie. - Co? Czemu?
Ponoć sędzię rozbolał ząb.
Ale istotniejsze jest to, że dostaliśmy uaktualnioną listę świadków
i nie ma na niej Jeffa Trammella.
To kto na niej jest?
Wysoki Sądzie, wzywamy na świadka Henry'ego Dahla.
Możemy podejść?
Zanim zaczniemy,
przepraszam za taką późną porę rozprawy.
Po wczorajszym przedstawieniu mojego wnuka poszliśmy na mrożony jogurt
i złamałam sobie ząb na orzechu.
Tak dłużącego się przedstawienia ten kraj jeszcze nie widział.
Nowokaina ledwo działa.
Rozumiem pani ból, ale ktoś chce mnie tu wyrolować.
Pana Dahla nie było na pierwszej liście prokuratury.
Nie przygotowałem się.
Gdy prosiła pani o czas na zastanowienie się,
sądziłam, że chodzi o znanego nam świadka.
Taki miałam zamiar.
Ale zeszłego wieczoru dowiedziałam się, że pan Dahl ma dowód
wskazujący na winę oskarżonej, a tym dowodem są jej własne słowa.
Jakie słowa?
Z nieobrobionych nagrań do podcastu pana Dahla.
Pan Haller je zna, bo próbował je ukryć.
To kłamstwo.
Oddałem wszystkie nagrania, jakie miałem.
Proszę o uwagę.
Panie Haller.
Normalnie zgodziłabym się z panem,
że pani Freemann się spóźniła i że warto uważać na to, co się gryzie.
Ale…
jeśli świadek wykaże, że słowa oskarżonej były istotne,
to sądzę, że ława przysięgłych ma prawo tego wysłuchać.
Może pan zgłosić stały sprzeciw
i jeśli dowód będzie nieistotny, wtedy go oddalimy.
Mogę też panu dać więcej czasu na przygotowanie się do przesłuchania.
Proszę wezwać świadka.
Przez ile godzin przeprowadzał pan z oskarżoną wywiad
do pańskiego podcastu?
W sumie? To było siedem albo osiem godzin.
Ile z tego wykorzystał pan w dotychczasowych dwóch odcinkach?
Może 15 albo 20 minut.
Zatem nie wykorzystał pan większej części materiału.
Czy na niewykorzystanych nagraniach oskarżona kiedykolwiek wspominała,
jak zamierza zatrzymać projekt pana Bonduranta?
Tak.
Wnosimy o wpisanie tego pliku audio jako dowodu 18.
Dobrze.
Ludzie lubią historię o Dawidzie i Goliacie,
ale jakie są szanse, by powstrzymać miliardera?
Im potężniejszy człowiek, tym boleśniejszy jego upadek.
Nie jestem aktywistką,
ale uznałam, że skoro on chce grać ostro,
my musimy zagrać jeszcze ostrzej.
Super.
Wiemy o nim wszystko:
od tego, gdzie kupuje rano kawę,
po miejsce, w którym parkuje swoją głupią sportową brykę.
Gdziekolwiek on nie pójdzie, my tam będziemy.
Panie Dahl, czy wie pan,
że pana Bonduranta zamordowano właśnie na jego parkingu?
Sprzeciw. To znany fakt.
Wiedza świadka jest tu nieistotna.
Wycofuję. Nie mam więcej pytań.
Świadek jest pański.
Chyba że poprosi pan o przerwę, na którą chętnie się zgodzę.
To nie będzie konieczne. Nie mam pytań.
To byli wszyscy świadkowie prokuratury.
Czy możemy zrobić przerwę przed przesłuchaniami naszych świadków?
- Niedługą. - Dobrze.
Przysięgli rozprostują nogi i wrócimy tu za dziesięć minut.
- Mogę to wytłumaczyć. - Nie teraz.
Nie przy nich. Poczekaj tu.
Prosiłem Dahla o nagrania. Wyrolował nas.
Nie zadawałem pytań, żeby okazać mu zlekceważenie.
W porządku, ale twoja strategia to czyste szaleństwo.
Muszę zaatakować. Jest piątek po południu.
Przysięgli nie mogą wrócić do domu myśląc o podcaście Dahla.
Zeznania kierownika lokalu to za mało. Muszę zaryzykować.
To więcej niż ryzyko. Myślisz, że zasady ciebie nie dotyczą?
Tak myślę.
Teraz jestem innym prawnikiem.
Liso.
Ufamy sobie bezwarunkowo, prawda?
Tak.
Zatem teraz mi zaufaj.
Jest pan gotów wezwać pierwszego świadka?
Tak, Wysoki Sądzie.
Obrona wzywa na świadka Lisę Trammell.
NA MOTYWACH POWIEŚCI M. CONNELLY'EGO
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz
𝄇 Downloaded From BollyFlix 𝄇