𝄇 Downloaded From BollyFlix 𝄇
- Prokurator? - Tak.
Na twoim miejscu nie brałabym tej sprawy.
Tyle razy cię pokonałam.
Bondurant tracił pieniądze
i chciał, by Grant się dołożył.
Mamy figuranta.
Panie Grant, proszę wyjaśnić sądowi,
o jakich podejrzanych działaniach pisał pan Bondurant?
Grant może się powołać na piątą poprawkę.
A jeśli nie?
Nie możemy go stracić. Musi zeznawać przed ławą.
Liczysz tylko na to, że on nie powoła się na piątą poprawkę?
Może jeden mail wystarczył, by zachęcić pana Granta do zeznawania,
ale to za mało, by udowodnić jego związek ze sprawą.
Policja ma skrzynkę z narzędziami Lisy.
W zestawie jest ich 150, ale jednego brakowało.
Zgadniecie którego?
Prokuratura weszła w posiadanie nowego dowodu.
Narzędzia zbrodni.
Czy to zdjęcie, które zrobił pan na proteście?
Tak.
René?
Czy na nagraniach oskarżona kiedykolwiek wspominała,
jak chce zatrzymać projekt Bonduranta?
Tak.
Wiemy o nim wszystko.
Nawet to, gdzie parkuje swoją sportową brykę.
MOTYW - OKAZJA
Muszę zaryzykować.
To więcej niż ryzyko. Myślisz, że zasady ciebie nie dotyczą?
Jest pan gotów wezwać pierwszego świadka?
Tak. Obrona wzywa na świadka Lisę Trammell.
Mickey, co ty wyprawiasz?
Nie tu.
Mówiłeś, że mnie nie wezwiesz.
Wiem, ale jest piątek po południu.
Nie chcę, by podcast Dahla został ławie w głowach na weekend.
Kontratakujemy.
A jeśli coś schrzanię albo powiem coś nie tak?
Po prostu powiedz prawdę. Niech zobaczą cię tak, jak ja.
Dasz radę.
Proszę powiedzieć, czym pani się zajmuje.
Jestem szefem kuchni.
Mam restaurację Elysian w Frogtown.
Od niemal 11 lat.
Jedenaście lat to długo. Musi pani uwielbiać to zajęcie.
Marzyłam o tym całe życie.
Dorastałam w tej okolicy.
Mój ojciec kupił ten budynek za bezcen. Produkował meble.
Z jednej strony prowadził sklep, a z drugiej mieszkaliśmy.
Chciałam robić to samo.
Mieszka tam pani?
Tak, to mój dom.
Dlatego nie chciałam go sprzedać Mitchellowi Bondurantowi.
To całe moje życie.
Co się stało, gdy odmówiła pani panu Bondurantowi?
Wtedy zaczęły się kłopoty.
Buldożery o szóstej rano, pył z budowy w godzinach szczytu.
- Robił wszystko, by mnie stamtąd wygonić. - Sprzeciw, narracja.
Proszę odpowiadać tylko na pytania.
W porządku, pani Trammell.
Wczoraj usłyszeliśmy od pani sąsiadki Valerie Stern
o pani relacjach z byłym mężem.
Dlaczego się rozstaliście?
Życie ze mną nie jest łatwe.
Potrafię być uparta.
A kiedy czegoś chcę, to pragnę tego z całego serca.
Miałam marzenie, którego nie chciałam porzucić,
a mój były mąż Jeff miał inne pomysły.
Rozstaliśmy się.
Czy różnice prowadziły do kłótni?
Tak, kłóciliśmy się.
Ale nie bardziej niż inne pary i nigdy nie było przemocy.
Chciałbym porozmawiać o wywiadzie, który tu słyszeliśmy.
Wydawała się pani dość nakręcona. Można tak powiedzieć?
Chyba tak. Ale to było chyba siódme podejście.
Siódme? Czemu tak wiele?
Henry ciągle mówił, że brzmię za mało gorliwie
i potrzebuje czegoś „z zębem”.
Naciskał, by zabrzmiała pani bardziej dramatycznie?
Tak to czułam.
Czy pani słowa na temat taktyki wobec Bonduranta były prawdziwe?
Tak, mniej więcej.
Łącznie z wiedzą na temat tego, gdzie parkował on auto?
Tak.
Czemu powiedziała pani detektywowi, że nigdy nie była na tym parkingu?
Bo nie byłam.
W jakimś magazynie jest zdjęcie, na którym pozuje ze swoim samochodem.
Nie musiałam iść na jego parking, żeby wiedzieć, gdzie zaparkował.
Sam się z tym afiszował.
To była część jego wizerunku.
Dowód rzeczowy G.
To jest to zdjęcie?
Tak.
Nigdy pani tam nie była?
Ale miała pani parę starć z ofiarą?
Mnóstwo.
To on ciągle na mnie wpadał.
Nękał mnie.
Lubił zamykać ulicę podczas wieczornych godzin szczytu.
Przez hałas i kurz
nasi klienci nie mogli jeść na tarasie.
To nie miało końca.
Zatem pan Bondurant był dość uciążliwą osobą?
Boże, był dupkiem.
Przepraszam. Mogę tak powiedzieć?
W porządku.
Szczerze? Nie mogłam go znieść.
Nie przeczę.
Wiem, że nie był dobrym człowiekiem.
Ani uczciwym.
- Ale nie irytowało mnie to, co mi robił. - Nie?
Cóż, nie podobało mi się to,
ale tu nie chodziło o mnie.
On źle traktował naszą społeczność.
Widziałam, jak po kolei pozbywał się moich sąsiadów,
żeby zbudować nowy, lśniący plac zabaw.
To było bolesne.
Na tyle, że zapałała pani żądzą zemsty.
Nie chciałam się mścić.
Co by to dało?
Budowa wciąż trwa.
Nie powstrzymam przeobrażania się miasta.
To i tak się stanie.
Nie.
Chciałam tylko ocalić mój dom.
Hej.
Świetnie ci poszło.
Wszystkie te budynki wzniesiono, gdy byłam dzieckiem.
Przychodziłam tu z tatą, kiedy je budowano.
Jeździliśmy pociągiem.
Nawet wtedy wszystko się zmieniało.
Co teraz?
Przygotujemy cię do pytań prokurator.
Mamy weekend i dobrze go wykorzystamy.
To była łatwiejsza część.
W poniedziałek Andrea przypuści na ciebie atak.
PRAWNIK Z LINCOLNA
Wysłałam ci możliwe pytania. Kopia leży na biurku.
Przygotujemy się na tyle, ile się da.
Potem będzie, co ma być.
Wiedzieliśmy, że to ryzykowne.
Przynajmniej będę miała ciekawą prezentację.
Prezentację?
Do ćwiczeń na studiach.
Ktoś musi mi to sprawdzić.
Myślałem, że ja to zrobię.
Ty jesteś moim mentorem i masz mnie uczyć.
Ktoś musi ocenić twoją pracę.
Może Legal Siegal?
Nie ma nikogo lepszego.
Zrobiłby to?
Na pewno by chciał.
Miałby pretekst, by przyjść do sądu.
Dziękuję.
I spróbuj odpocząć w ten weekend.
W poniedziałek musisz być w pełni sił.
Spróbuję.
Dobranoc, Lorno.
Dobranoc.
Doktorze, chce pan powiedzieć, że on już nigdy się nie obudzi?
Już zawsze będzie taki?
O nie.
Po tym wszystkim, co przeszła moja rodzina,
nie wiem, czy zniosą kolejną tragedię.
Co to jest?
Cześć, synku. Mam przesłuchanie.
Dasz wiarę? Muszę pójść na przesłuchanie.
Myślałem, że teraz wysyła się nagrania.
Skoro kazali mi przeczytać tę rolę,
to czy chcą, czy nie, dostaną mnie na żywo.
A właśnie. Masz kierowcę, prawda?
Owszem.
Muszę ją pożyczyć.
To nie taksówka, mamo. Ona wozi mnie do sądu.
Zatem ciebie zawiezie do sądu, a mnie na przesłuchanie.
Gdzie to przesłuchanie?
- W Burbank. - Burbank?
Tak.
Mamo, sąd jest w centrum. To godzina jazdy.
To się nie uda. Zamówię ci Ubera.
Dziura!
Denerwujesz się?
Skarbie, byłam gwiazdą drugiej najpopularniejszej telenoweli
w całym Meksyku.
Nerwy są dla ludzi, którzy mają coś do udowodnienia.
Obejrzałam parę odcinków. Byłaś świetna.
Dziękuję, skarbie.
Już jesteś moją większą fanką niż mój syn.
To dlatego, że jesteś artystką, jak ja. On tego nie zrozumie.
No nie wiem. Powinnaś zobaczyć go w sądzie.
Nie powinna.
Wysadź mnie, zawieź ją na przesłuchanie i wracaj do domu.
Chciałabym cię zobaczyć.
Ma pani wielu wrogów, pani Trammell.
Mitchell Bondurant musiał wnioskować o zakaz zbliżania się.
Ja tylko protestowałam.
Razem 23 razy według wniosku ofiary do sądu.
Dwadzieścia trzy razy prowadziła pani tłum pod jego biuro.
- Jego biurowiec zdewastowano. - To nie byłam ja.
Byłam tam, by usłyszano mój głos.
Spokojnie i zgodnie z prawem.
To wszystko.
Czyli to nie pani zostawiała groźby
na poczcie głosowej ofiary?
Nie, nie ja.
I nie pani rzuciła w niego jajkiem dziewiątego września ubiegłego roku?
To zabawne?
Nie zrobiłam tego.
Ale to było zabawne.
Jest jeszcze pani mąż. Jeff, prawda?
Zgadza się.
Powiedziałabym „były mąż”, ale się nie rozwiedliście, prawda?
Przepraszam, czy to zbrodnia?
To nietypowe.
Musiało być bardzo źle, skoro Jeff odszedł, nie wnosząc o rozwód.
Sprzeciw, brak związku.
Nie oceniamy tu związku mojej klientki.
Oddalam, panie Haller.
Otworzył pan tę furtkę i pani Freeman może jej użyć.
Jak często kłóciła się pani z mężem?
Nie znam dokładnej częstotliwości.
Raz w miesiącu? Codziennie?
To nie zdarzało się regularnie.
Dlaczego mąż panią zostawił?
Chyba nie mógł sprostać odpowiedzialności.
Za pani restaurację?
Między innymi.
Nie z powodu pani charakteru?
Że niby ja byłam trudna? Dobre sobie.
Proszę odpowiedzieć.
Nie wiem, czemu odszedł. Musiałaby pani sama go zapytać.
Może to zrobię.
- Gdzie on teraz jest? - Nie wiem.
Nie wie pani?
Ostatnio ponoć na plaży w Meksyku.
Musiał uciec od pani jak najdalej się dało.
- Sprzeciw! - Dupek miał szczęście, że był ze mną!
Spokój! Nie będę tolerować takich wybuchów.
Już wiemy, dlaczego odszedł.
- Sprzeciw. - Wycofuję.
Nie mam więcej pytań.
Replika?
Jedno pytanie: czy zabiła pani Mitchella Bonduranta?
Nie.
Nie mam więcej pytań.
- Skarbie! - Masz dobre wieści.
Połowicznie dobre.
Doktor jest w drodze, ale Manny się spóźnia.
Musisz go tu ściągnąć, bo mamy problem. Pospiesz się.
Wszystko pod kontrolą. Jak tylko wyląduje, przejmę go.
Jedź bezpiecznie.
Wszechświat mi sprzyja. Wszechświat mi sprzyja.
Lisa wiele mnie nauczyła. Była dla mnie mentorką.
Masz zastrzeżenia do jej metod kierowania kuchnią?
Podziwiam je.
Myśli trzeźwo nawet pod presją.
Czy Mitchell Bondurant przyczynił się do tej presji?
Oczywiście.
Spieraliśmy się z nim i jego ekipą,
ale Lisa zawsze nas uspokajała.
Proszę to rozwinąć.
Budowa ciągle powodowała problemy.
Wkurzało nas to.
Żartowaliśmy, że zostawimy tam gnijące mięso i tak dalej.
Ale ona zawsze mówiła: „Nie możemy używać ich metod.
Nie traćcie nadziei. Będzie dobrze”.
Chyba lubi pan oskarżoną, panie Morales.
Bo jest świetną szefową.
Na pewno. Ale czy kiedykolwiek przekroczyła wobec pana granice?
Granice?
Pod kątem tego, jak traktowała pana albo resztę personelu?
Raczej nie.
Nie?
Dowód 32.
Wrzucił pan to do sieci cztery lata temu.
Może pan to przeczytać?
„Do wszystkich lojalnych klientów Elysian.
Dziękuję za wasze wsparcie,
ale nie zniosę więcej tego gówna.
Do zobaczenia”.
O czym był ten post?
Cóż…
tamtego dnia Lisa i ja nieco się poprztykaliśmy.
Na tyle, by rzucił pan pracę?
To nie był nasz chlubny moment,
ale wróciłem tydzień później.
O co się pokłóciliście?
Cóż…
dotknęło mnie, jak ona zwraca się do mnie przy kliencie.
Warknęła na mnie.
Straciła panowanie nad sobą?
Chyba tak. Ale to było bardzo nietypowe zdarzenie.
Doprawdy?
Przeczyta pan odpowiedź użytkownika foodenista
i pański komentarz?
Napisał: „Znowu to zrobiła?”.
Ja odpowiedziałem:
„Czasami zachowuje się jak wariatka i trudno do niej przemówić”.
- Byłem rozgniewany, ale… - Nie mam więcej pytań.
Myślałem, że sprawdziliśmy Internet.
Owszem, ale to pewnie stare konto. To było cztery lata temu.
Lorna.
Muszę odebrać.
Cześć, Izzy. Przeżyłaś?
Na razie tak. Ale nie zdążę cię odebrać.
Co? Gdzie jesteś?
W Culver City.
Przecież przesłuchanie miało być w Burbank.
I było.
Ale potem było spotkanie w Santa Monica i lunch w Brentwood…
Izzy, po prostu jej odmów.
Czy ty znasz swoją matkę?
Nieważne.
Zawieź ją do domu.
Spróbuję.
BAGAŻ PONADWYMIAROWY
OSTROŻNIE
Przepraszam.
Proszę wybaczyć! Przepraszam.
Przepraszam.
Nie wiem. Chyba tam.
Przyleciała pani dziś rano?
Tak. Przepraszam za spóźnienie,
ale miałam obowiązki w ONZ-ecie.
Jasne, doktor Arslanian. Wiem, że ma pani napięty grafik.
Prosiłem, żeby przeanalizowała pani dowody w tej sprawie.
- Raporty policji, wyniki sekcji. - Tak.
Zapytał pan, czy moim zdaniem pańska klientka
mogła popełnić tę zbrodnię. Krótko mówiąc, sądzę, że nie.
- Nie? - Zdecydowanie nie.
Dlaczego?
Łatwiej by było, gdybym to pokazała.
Oczywiście.
Wysoki Sądzie…
Idealnie.
Chciałabym poprosić o pomoc mojego współpracownika.
- To pani współpracownik? - Nie, ten w skrzyni.
Panie i panowie, oto mój współpracownik Manny.
Czy pani Crane mogłaby mi pomóc przy Mannym?
Pan Bondurant miał 190 cm wzrostu.
Jak widać, Manny również.
Pani Crane ma 10-centymetrowe obcasy, aby odwzorować wzrost pani Trammell.
À propos, świetny wybór.
Obrażenia pana Bonduranta wskazują, że został on zabity tępym narzędziem
przez uderzenie w czubek głowy.
Był to jeden cios zadany z wielką siłą.
Wiemy, że cios zadano młotkiem,
więc zamówiłam ten sam model.
Proszę spróbować.
Stop!
Oto widoczny problem.
Pani Crane sięga tak wysoko, jak się da.
Nawet stoi na palcach.
Jednak młotek uderza w tył głowy Manny’ego.
Pan Bondurant nie miał obrażeń z tyłu głowy.
Były na szczycie głowy, a ona nie mogła tam sięgnąć.
Nie na tyle, by zadać cios z odpowiednią siłą.
Pani Trammell też nie byłaby w stanie.
Dziękuję.
To ma sens, ale co gdyby pan Bondurant się pochylił?
Może przyklęknął, żeby zawiązać buta?
Mógł, ale w momencie śmierci doznał urazu kolan,
co świadczy o tym, że po uderzeniu upadł do przodu.
Gdyby przyklęknął, odległość między kolanami a ziemią
byłaby za mała, aby odniósł te obrażenia.
Czyli to niemożliwe, by ktoś wzrostu mojej klientki
uderzył młotkiem pana Bonduranta w czubek jego głowy?
Biorąc pod uwagę okoliczności, to nie było możliwe.
Niemożliwe?
To fizycznie niemożliwe.
Dziękuję.
Pani Freemann.
- Mogę? - Oczywiście.
A teraz?
Jasne.
To możliwe, jeśli założymy, że pan Bondurant podziwiał niebo.
Ale nie ma na to dowodów.
Czy sama zbadała pani miejsce zbrodni?
Nie, ale widziałam zdjęcia policji,
a według dziennika obsługi parkingu nie było tam przeciekających rur
ani przepalonych żarówek, na które mógłby się patrzyć.
A pająk?
Pająk?
Może opuścił się na swojej nici.
Człowiek widzi coś kątem oka
albo czuje coś na głowie i instynktownie…
To możliwe, prawda?
Być może, ale w kryminalistyce badamy prawdopodobne zdarzenia,
nie zaś nieskończone hipotezy.
Prawda jest taka, że nie ma pani całkowitej pewności,
co wydarzyło się na tym parkingu, prawda?
Jak żadne z nas.
Dziękuję. Nie mam więcej pytań.
Co się stało?
Zatrzymałyśmy się po wino, ale odwiodłam ją od botoksu.
Mamo.
Co się stało?
To przez czas, synku.
Porzucił mnie.
Mój agent mnie porzucił.
Mnie.
Byłam gwiazdą.
A teraz proszę się o ochłapy.
Mamo.
Może to znak.
Może tak wszechświat mówi mi, że pora na coś innego.
Że pora skupić się na rodzinie.
Myślę, że czasem wszechświat lubi nas sponiewierać,
żeby nam przypomnieć, że trzeba walczyć.
Może przyjdziesz jutro do sądu?
Nie. Wiem, że nie chcesz, bym tam była.
Chcę. Proszę cię o to, bo przyda mi się wsparcie.
- Naprawdę? - Tak.
Skoro naprawdę mnie potrzebujesz…
- Przyjdę. - Dobrze.
Mogę to dla ciebie zrobić.
Wiem, mamo.
Wspaniale.
Może nawet założę swój nowy sweter.
W porządku, młoda. Wal.
Największy problem stanowiły dowody.
Były zbyt mocne.
Nasi eksperci mogliby znaleźć dziury w hipotezach prokuratury.
Niemniej jednak to pewne,
że narzędziem zbrodni był młotek naszej klientki.
Mieli też jej rękawice z krwią ofiary.
Twierdzenie, że je podrzucono, to mało.
Musieliśmy powiedzieć ławie, kto to zrobił i dlaczego.
Wzywamy Alexa Granta.
Proszę powiedzieć, czym się pan zajmuje.
Jestem przedsiębiorcą.
W jakiej branży?
Moja główna firma to Argel Construction.
Wykonuje ona roboty budowlane na terenie Los Angeles.
To dość duża firma, prawda?
Nie narzekam.
Ten gość to totalny dupek, ale zarazem przewidywalny.
Wiedzieliśmy, że musimy nieco go udobruchać.
To znaczy połechtać jego ego, które i tak było już mocno nadęte.
Możesz powiedzieć „dupek” w prezentacji?
Pańska firma startuje teraz w ważnym przetargu.
- Na budowę wioski olimpijskiej, tak? - Owszem.
Decyzji jeszcze nie podjęto?
Doszło do opóźnień w procesie zatwierdzania.
Ale to i tak ważna rzecz. Działa pan tylko w branży budowlanej?
Nie, inwestuję też w inne dziedziny.
Choćby w rozrywkę.
Mam małą firmę produkcyjną o nazwie PanMedia.
- Mam także firmę konsultingową. - I kurierską.
Tak, Eagle Couriers.
- Sporo tego. - I wszystkie są dochodowe?
Pańskie dokonania mówią same za siebie.
A nasz informator przekazał mu, że nic na niego nie mamy.
Ten podcaster?
- Henry Dahl. - Też dupek, ale to już inna historia.
Żeby to zadziałało, musieliśmy gościa podpuścić.
Osłabić jego czujność, a potem przypuścić atak.
O czym był ten e-mail, panie Grant?
Mitch był po uszy w długach.
Chyba uznał, że w ten sposób przymusi mnie do pomocy.
Miał długi?
Tak. Kilkaset milionów dolarów.
Budowa wieżowca Terrazzo, przy którym pracowaliśmy,
stanęła z powodu problemów z inspekcją.
Mitch tracił ogromne pieniądze.
Czy problem z inspekcją budowlaną nie dotyczył też wykonawcy?
Tak, ale gdy tam pracowaliśmy, inspekcje wypadały pomyślnie.
Wstrzymanie nastąpiło po ostatniej inspekcji.
Nie wiem, czy Mitch zatrudnił kiepskie ekipy wykończeniowe,
czy chodziło o kwestie konstrukcyjne,
ale ani ja, ani moja firma nie mieliśmy z tym nic wspólnego.
Jasne.
Znaleźliśmy dokumenty z inspekcji.
Budynek pozytywnie przechodził wszystkie inspekcje,
ale po odejściu ekip Granta odkryto wiele usterek.
Pewnie Grant dawał urzędnikom łapówki,
by ci zatwierdzali jego fuszerkę i robotę po taniości.
Wybacz, kontynuuj. Świetnie ci idzie.
Ale nie dało się tego jednoznacznie udowodnić.
Zatem zrobiliśmy drugą najlepszą rzecz. Mocno to zasugerowaliśmy.
To tak zwane dowody poszlakowe.
Miałem nadzieję, że ktoś cię tego nauczył.
Okazaliśmy ławie przysięgłych to zawiadomienie z FBI.
Rozpoznaje je pan?
Tak.
Uznano tu pana za potencjalnego podejrzanego
w toczącym się dochodzeniu w sprawie oszustw budowlanych, tak?
Teoretycznie.
Teoretycznie?
Firmy budowlane są ciągle kontrolowane,
ale nie miałem nic do ukrycia i na tym piśmie się skończyło.
FBI nie kontaktowało się ze mną od miesięcy.
Rozumiem.
Odczyta pan datę na zawiadomieniu?
Osiemnasty stycznia.
Rzućmy okiem na e-mail od Mitchella Bonduranta.
Jaka jest tam data?
Chyba dziesiąty stycznia.
Zatem osiem dni po otrzymaniu pogróżek od Bonduranta
dostał pan zawiadomienie z FBI.
Myślał pan, że on na pana doniósł?
Branża nieruchomości to bagno. Nic mnie tu nie zdziwi.
Ale nie mam nic do ukrycia.
Czy to śledztwo może mieć coś wspólnego z przetargiem na wioskę olimpijską?
Nie mam pojęcia.
Ale pańskie życie byłoby łatwiejsze, gdyby Bondurant zniknął.
Sprzeciw!
Przepraszam i wycofuję.
Proszę nie przekraczać granic.
Oczywiście.
Grant to nie jest pańskie prawdziwe nazwisko?
Moje oficjalne nazwisko to Grant.
Ale urodził się pan pod innym?
Sprzeciw. Co nazwisko świadka ma wspólnego z procesem?
Za kilka minut to wyjaśnię.
Oby.
Pańskie nazwisko?
Urodziłem się jako Alex Gazarian,
ale kilka lat temu zmieniłem nazwisko na Grant.
Gazarian to ładne nazwisko.
Po co je zmieniać?
Chciałem robić interesy w Ameryce,
ale armeńskie nazwiska są dość trudne do wymówienia.
Przecież w Los Angeles jest bardzo duża społeczność Ormian.
Tak, ale ksenofobia jest wszędzie,
zwłaszcza w radzie miasta Los Angeles.
Smutne, ale prawdziwe. Ale urodził się pan w Stanach?
- Zgadza się. - Pański tata wyemigrował do Los Angeles.
- Opowie nam pan o nim? - Sprzeciw. Nieistotne.
Oddalam.
Czy mogę coś powiedzieć?
Jestem Jacob Zimmer.
Reprezentuję świadka i chciałbym z nim porozmawiać.
Nie widzę powodu, by teraz się tym zajmować.
Panie Haller, tracę do pana cierpliwość.
Do rzeczy.
Oczywiście. Dziękuję.
Panie Grant.
Co chce pan wiedzieć?
Pański ojciec to Sasha Gazarian.
Czy to prawda, że odsiaduje on wyrok w więzieniu federalnym
za wielokrotne wymuszenia, oszustwa,
związek z przestępczością zorganizowaną i współudział w zabójstwie?
Tak, to prawda.
Przeszłość mojego ojca jest publicznie znana
każdemu, kto chce się do niej dokopać.
Zmienił pan nazwisko, żeby zataić historię pańskiej rodziny?
Oczywiście.
Mówił pan, że chodziło o zamerykanizowanie się.
Obie rzeczy mogą być prawdą.
Chciałem zdystansować się od przeszłości mojego ojca
i mieć przyjazne dla klientów nazwisko.
Wiem, co próbuje pan zrobić,
ale nie mam powiązań ze światem mojego ojca.
Może pan grzebać, ile chce. Nic pan nie znajdzie.
Nie wystarczyło pokazać, że jego tata to zbir.
Dlatego do akcji wszedł on.
Zwykła robota detektywistyczna.
Jesteś zbyt skromny. Naprawdę jest.
To zdjęcie zrobione 14 kwietnia przez mojego detektywa.
Czy to pan wchodzi tu do piekarni Taron?
Na to wygląda.
Czemu ta piekarnia jest dla pana ważna?
Mają najlepszą baklawę w mieście.
To jedyny powód?
Jej właścicielem jest mój wujek.
Czy wizyta w piekarni wujka jest przestępstwem?
Pański wujek to Armen Gazarian.
Jego też skazano za powiązania z przestępczością zorganizowaną?
Tak, ale odmienił swoje życie i dlatego otworzył piekarnię.
Stał się uczciwym biznesmenem, jak ja.
Przedstawiam dowód R.
To rejestr wizyt w więzieniu federalnym,
w którym przebywa Sasha Gazarian, czyli ojciec świadka.
Mogę podejść?
Sądzę, że to jasne, do czego zmierza pan Haller.
Robię dokładnie to, co mówiłem.
Wskazuję alternatywnego podejrzanego.
Miałem znaleźć więcej dowodów i znalazłem.
Muszę się z nim zgodzić.
Te dowody nie powinny być dla was zaskakujące.
Chyba nie myślisz, że coś zdziałasz,
wykazując powiązania jego rodziny z mafią?
Panie Grant, z rejestru wynika,
że odwiedził pan ojca 13 kwietnia.
Przypomina pan sobie?
Chyba tak.
Było to dzień przed widoczną na zdjęciu pańską wizytą w piekarni wujka?
- Skoro pan tak mówi. - Nie ja, tylko dowody.
Dowód S.
Dokumentacja podróży pana Granta.
Wygląda na to, że odwiedził pan ojca w więzieniu,
dzień później wrócił pan do LA
i jeszcze przed powrotem do domu udał się pan do piekarni wujka.
- Byłem głodny. - To 40 minut od domu.
Sprzeciw. Polemika.
Podtrzymuję. Przysięgli zignorują ten ostatni jałowy komentarz.
Wspomniał pan o legalnych firmach, w które pan zainwestował,
w tym o firmie Eagle Couriers.
Czy to prawda, że pański wujek-piekarz
jest też inwestorem w Eagle Couriers?
Mam na to dokumenty, jeśli pan nie pamięta.
Piekarnia mojego wujka odniosła taki sukces,
że udało mu się dokonać dodatkowych inwestycji.
To amerykański sen.
W rzeczy samej.
No nie wiem. Ten facet to zawodowiec.
Pewnie od lat zaciera po sobie ślady.
Ta prokurator pokonała Mickeya aż dziesięć razy.
- Chyba nie aż tyle. - Liczyłam. Dziesięć.
Co ty sobie myślałeś?
Dobry prokurator rozbije takie dowody w pył.
Musieliśmy zadbać o to, by nie miała na to szansy.
Kolejne trzy zdjęcia.
Po każdej wizycie u ojca
od razu składał pan wizytę w piekarni pańskiego wujka.
Średnio raz na sześć tygodni.
Chce pan powiedzieć, że po każdej wizycie u pańskiego ojca
odsiadującego wyrok za udział w przestępczości zorganizowanej,
odwiedzał pan wujka,
byłego członka tego syndykatu i pańskiego obecnego wspólnika,
żeby zjeść baklawę?
Sprzeciw. Nękanie.
Oddalam.
Cóż…
to wcale nie tak.
A może przekazywał pan wujkowi informacje…
- Sprzeciw. Spekulacje. - Oddalam.
…od jednego gangstera dla drugiego…
- Spekulacje! - Oddalam!
…co również czyniłoby pana członkiem tej organizacji przestępczej.
Czy tak jest, panie Grant? Bo tak to wygląda.
Wysoki Sądzie…
„Według piątej poprawki, zgodnie z przysługującym mi prawem
odmawiam odpowiedzi na dalsze pytania”.
Spokój!
Proszę o spokój albo opróżnię salę!
Zapraszam strony do mojego gabinetu!
O kurwa!
„Nemo tenetur se ipsum accusare”.
„Nikt nie może oskarżać samego siebie”.
Zasada sięgająca szesnastego wieku.
Dlatego prokuratura nie może zmusić oskarżonego do zeznań,
jeśli tego nie chce.
A ława nie powinna domniemywać jego winy,
jeśli nie chce odpowiadać na pytania.
Zwykle dotyczy to oskarżonego,
ale jeśli obrona wezwie na świadka kogoś innego
i zmusi go do powołania się na piątą poprawkę,
przysięgli na pewno uznają, że ta osoba ma coś na sumieniu.
Taki był pomysł.
Wiesz, jakie to ryzyko i ile mogłeś na tym stracić?
Gdybym zrobił to celowo. Ale gdyby to stało się ot tak…
Dobrze pan wie, że powinien pan powiadomić sąd,
jeśli podejrzewa pan,
że świadek może powołać się na piątą poprawkę!
Nie miałem pojęcia, co świadek zrobi.
- Nie pierdol. - Pani Freemann.
Proszę zachować profesjonalizm
zarówno w moim gabinecie, jak i w sądzie. Zrozumiano?
Przepraszam.
Ona ma pierdoloną rację.
Pan Grant zgodził się zeznawać na wcześniejszej rozprawie.
Nie wiedziałem, że teraz powoła się na piątą.
Nie.
On zasiał to w głowach przysięgłych.
Po tym, co zrobił świadek, nie mogę go przepytać.
On tą sztuczką zmanipulował cały proces.
Daj spokój.
Panie Haller, jeśli znajdę dowody na to, że to było zaplanowane,
postawię pana przed sądem dyscyplinarnym.
A teraz unieważniam zeznania świadka.
Tego nie da się teraz odkręcić.
Rozumiem, pani Freemann,
ale jeśli nie ma pani dowodu, że pan Haller to zaplanował,
nie unieważnię procesu.
Poinstruuję przysięgłych, by nie domniemywali winy
na podstawie odmowy odpowiedzi na pytania.
Ale nadal miałeś problem.
Wiadomo, kiedy gość powołał się na piątą,
przysięgli pewnie uznali go za winnego.
Ale dokładnie czego?
Wykazałeś tylko, że on może być przestępcą.
Nadal nie miałeś nic konkretnego, co wiązałoby go ze zbrodnią.
Mieliśmy jeszcze jednego asa w rękawie.
Panie Wojciechowski, żeby ułatwić życie protokolantce,
mogę mówić panu Dennis?
Mnie pasuje.
Czym się zajmujesz?
Jestem twoim detektywem.
Czy pracując dla mnie przy tej sprawie,
skupiłeś się w szczególności na jakiejś osobie?
Tak. Na Alexie Grancie.
Czego się o nim dowiedziałeś?
Wielokrotnie śledziłem go na trasie z lotniska
do piekarni jego wuja w Glendale.
Sprzeciw.
Zeznania pana Granta unieważniono i są obecnie nieistotne.
Wręcz przeciwnie.
Zeznania świadka tego dowiodą.
- Proszę dalej. - Oczywiście.
Dennis, dlaczego tak zaciekawiły cię wizyty pana Granta u jego wuja?
Bo odkryłem coś jeszcze.
Coś, co pozornie wiązało pana Granta z morderstwem Mitchella Bonduranta.
Co to było?
Na parkingu pana Bonduranta kamery zainstalowano
tylko przy wjeździe i wyjeździe.
Tamtego dnia nie było tam żadnych nietypowych pojazdów.
To już ustaliliśmy.
Ale na budynku po drugiej stronie ulicy
znajduje się stara kamera,
która raz na minutę robi zdjęcia
i obejmuje ścianę biurowca Bonduranta.
Dowód T.
Zapis z tej kamery przekazaliśmy wcześniej prokuraturze.
Przejrzałem zdjęcia, by sprawdzić, czy jest na nich pani Trammell.
Nie było jej, ale zauważyłem coś innego.
Furgonetkę należącą do Eagle Couriers, czyli firmy pana Granta i jego wujka.
Jak długo była ona zaparkowana przed biurowcem?
Od 8.19 do 9.05 rano.
Dlaczego to było ważne?
Bo według lekarza sądowego
morderstwa dokonano między 8.30 a 9.00.
Dziękuję. Nie mam więcej pytań.
Nie zrobiliśmy jeszcze przerwy na lunch,
więc zróbmy ją teraz.
Pół godziny.
Potem pytania zadawać będzie prokuratura.
Nie do wiary. Świetna robota.
Masz u mnie piątkę za prezentację.
Natomiast tobie…
daję czwórkę minus za etykę prawniczą
i piątkę z plusem za strategię.
Nawet on by tego nie wymyślił.
Za kwadrans czwarta. Wasza przerwa dobiega końca.
Kiedy wrócicie, przesłucha cię prokurator.
Potem przysięgli pójdą do domów i przez całą noc będą nad tym główkować.
Genialne.
Jeszcze jedno pytanie.
Wpadliście na to w locie?
Nie do końca.
Jak mówiłam,
wiedzieliśmy, że dowody są zbyt mocne.
Dlatego Mickey ściągnął prasę już na rozprawę wstępną.
Żeby Grant nie powołał się na piątą.
Bo chciałeś, by pojawił się teraz i powołał się na piątą przed przysięgłymi!
Dzięki, że zostałeś.
Żartujesz sobie? Powrót tu jest jak dawka tlenu.
Idź, zaraz przyjdę.
Agencie Vasquez, co FBI robi w sądzie stanowym?
Nie taką mieliśmy umowę.
Jaką umowę?
Dostał pan to, co trzeba, by Grant mógł zeznawać,
zamiast powołać się na piątą.
- Wykorzystał mnie pan. - A pan mnie, nieprawdaż?
Pan ma swoją pracę, a ja swoją.
Powiem panu, co ma FBI.
Długą pamięć.
Do zobaczenia, mecenasie.
Pani Freeman, pytania do świadka?
Nie, Wysoki Sądzie. Nie mam pytań do tego świadka.
Dobrze. Świadek jest wolny.
Panie Haller.
Nie mamy więcej świadków.
Doskonale. Świadkowie dodatkowi?
Nie mamy.
Jeszcze lepiej.
W takim razie, skoro jest już tak późno, może…
Wysoki Sądzie, jesteśmy gotowi do mowy końcowej.
Może jednak wygłosimy mowy końcowe jutro rano?
- Zostało 20 minut. - W porządku.
Wystarczy mi dziesięć.
To było niezłe przedstawienie, prawda?
Pan Haller dwoił się i troił.
Urządził tu prawdziwy cyrk.
Niemal przebił magików z Las Vegas.
Ale tak jak magicy,
obrona próbuje tylko odwrócić waszą uwagę.
Bo tyle tylko ma.
Pan Haller chce wam wmówić, że kryminalna przeszłość
rodziny pana Granta czyni z niego samego mordercę.
Że miał on jakiś spór biznesowy z panem Bondurantem
i to było motywem morderstwa.
A może pana Hallera nie obchodzi, czy w ogóle w to wierzycie?
Może po prostu cieszy go to, że odwrócił waszą uwagę od faktów,
bo fakty w tej sprawie są niepodważalne.
Narzędziem zbrodni nie był młotek należący do Alexa Granta,
tylko do oskarżonej Lisy Trammell.
Rękawice ze śladami krwi ofiary
także należały do Lisy Trammell.
W przeciwieństwie do pana Granta Lisa Trammell miała motyw,
środki i okazję, by popełnić to morderstwo.
W przeciwieństwie do pana Granta
Lisa Trammell wielokrotnie obrażała
i wygłaszała groźby wobec ofiary.
Jej zachowanie było tak niebezpieczne,
że pan Bondurant był zmuszony złożyć wniosek o zakaz zbliżania.
Ale taki zakaz działa tylko wtedy,
gdy osoba, na którą go nałożono, zechce go przestrzegać.
Tak jak sztuczka działa tylko wtedy,
gdy widzowie chcą dać się zwieść.
Nie dajcie się zwieść.
Przejrzyjcie sztuczki pana Hallera.
Przejrzyjcie je…
na wylot.
Wybacz, ale w tej chwili ciężko mi się oddycha.
Jezu, jutro mogę pójść do więzienia.
Hej.
Robię wszystko, co w mojej mocy, by do tego nie doszło.
Jasne?
Mickey, musimy popracować nad twoją mową końcową!
Zaraz przyjdę!
Muszę iść. Czeka mnie długa noc.
Rozumiem.
Mogę ci przynieść jedzenie.
To nie jest najlepszy pomysł.
To znaczy René może ci coś przynieść.
Choć tyle mogę zrobić.
Może trochę pozole?
Chodź.
Wracaj bezpiecznie.
Chodź, Lorno.
Dobiła nas tą mową. Musimy kontratakować.
Co myślisz?
Najpierw dowody, potem uczucia, czy może na odwrót?
- Chyba… - Halo!
Kolacja!
Wejdź. Dzięki.
Nie ma za co.
Połóż to tutaj.
Mam pytanie. Co ten gość ma z tym wspólnego?
- Inspektor budowlany? - Tak.
Widziałem go w sądzie, ale on jest z wydziału zdrowia.
Nie. Walter Kim jest inspektorem budowlanym.
To ten sam gość.
Kontrolował naszą restaurację.
To było dzień przed aresztowaniem Lisy.
Dzień wcześniej?
Czy podczas kontroli miał dostęp do garażu Lisy?
Tak, jest tam rura z gazem.
Poszedłeś z nim?
Nie, to było w czasie godziny szczytu.
Gdzie są akta The Terrazzo?
Proszę.
To Walter Kim zatwierdzał tam wszystkie inspekcje.
To jego przekupywał Alex Grant.
WALTER KIM PODPIS INSPEKTORA
Wysyłając mail z pogróżkami do Granta, Bondurant groził też Kimowi.
Na papierach jest podpis Kima, więc nie mógł się obronić.
I miał wiele do stracenia: dom, rodzinę.
Jego amerykański sen.
I wiedział, że Lisa nie cierpiała Bonduranta.
To on zrobił to zdjęcie.
Wiedział, że łatwo ją wrobić.
Myślisz, że Kim zabił Bonduranta?
Może albo wie, kto to zrobił.
Może Grant go do tego namówił?
- Musimy się przekonać. - Robi się.
- Masz coś? - Nic dobrego.
Kim rozpłynął się w powietrzu.
Jak to? Potrzebujemy go.
Dwa dni temu jego żona zgłosiła jego zaginięcie.
Nie wrócił z pracy.
Już po przesłuchaniach.
Bez Kima sędzia zamknie cały proces!
Zrobię, co w mojej mocy.
NA MOTYWACH POWIEŚCI M. CONNELLY'EGO
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz
𝄇 Downloaded From BollyFlix 𝄇