NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie masz dziś szczęścia, co?
Co podać?
Którędy do domu wójta?
- Na końcu drogi w lewo... - Isadora.
Nie chcemy tu takich jak ty.
Ja do wójta.
Powiedz, gdzie go znajdę, a odejdę.
Nie ty tutaj wydajesz rozkazy,
mutancie chędożony.
Słyszałeś?
Idź sobie.
Pójdziesz sam albo na powrozie, wybieraj.
Prosty wybór.
Pieprzyć to. Zabijcie go gołymi rękami.
Dalej, wiedźminie. Chyba się nas nie boisz?
- Pokaż, na co cię stać. - Możecie odpuścić?
- Wiedźminom nie można ufać. - Nie do ciebie mówię.
Wybacz, że mój człowiek zakłócił twój spokój.
Przemyśli swoje zachowanie przed jutrzejszym jarmarkiem.
Wybacz, Renfri.
Idziemy, chłopaki.
Piwo dla mnie i kompana.
Teraz zwracam się do ciebie, miły panie.
Zjesz śniadanie?
Już się najadłem.
Sarniną.
Moja nieodżałowana matka byłaby oburzona.
To będzie nasz sekret.
Co robisz w Blaviken, białowłosy?
Polujesz na potwora?
Jechałem przez mokradła.
I to twój błąd. Czemu nie podróżujesz gościńcem?
Trudno na nim zarobić.
W końcu nowe ubrania nie są za darmo.
Jeszcze dwa kufle.
Gdziekolwiek nie pójdę, same potwory.
To ile chcesz za kikimorę?
Rano zabiłam szczura widelcem.
Wbiłam mu go w te tłuste flaki.
Mama prawie zemdlała, ale co miałam robić? Od dawna srał w spiżarni.
- Mówiłaś o zapłacie? - Tak.
Isadora mówiła, że szukałeś ojca.
Straszna z niej plotkara.
Ledwoś się zjawił w Złotym Dworze,
a już latała po mieście i gadała, że zły wiedźmin przyjechał.
Ja się nie boję.
Szkoda.
Powiem ci też,
że to monstrum ojcu się nie przyda.
Twoim ojcem...
jest wójt?
Wywiesił ogłoszenie.
W sprawie graveira.
Kikimory się przydają.
Kontrolują populację.
Pomów z mistrzem Irionem.
Skupuje różne ohydztwa do swoich eliksirów.
Kupił ode mnie psa, gdy zdechł.
W tajemniczy sposób.
Niech będzie.
Zaprowadź mnie do niego.
Dostałam 15 koron za tego pchlarza.
Starczy ci na nowe ubrania.
Tak tylko mówię.
Idziemy, Płotka.
Zabiłeś kiedyś sukkuba?
Strzygę?
Wilkołaka?
Wilczyżonę?
Nie ma czegoś takiego.
Ale resztę zabiłeś?
Czyli jesteś bohaterem.
Matka mówi, że jesteś owocem plugawej magii,
diabelskim nasieniem, nieczystym pomiotem z dna piekieł.
Byłeś kiedyś w piekle?
Ja całe życie siedzę w Blaviken, jak moja matka.
A co jest dobre dla Libusze, jest dobre dla Marilki.
Tak mam na imię.
Marilka.
Jak mirabelka.
Ciebie jak zwą?
Geralt.
Jak garota?
Ładnie.
Skąd jesteś, Geralt?
Z Rivii.
Nie wiem, gdzie to jest, ale dowiem się, jeśli mi powiesz.
Nie.
Bo jestem dziewczyną i nie mogę zostać wiedźminką.
W życiu nie słyszałam większej głupoty.
Chcę czegoś więcej.
Nie wiem, co mogę robić w Blaviken przez resztę życia,
chyba tylko chodzić na targ.
I zabijać szczury.
I psy.
No to jesteśmy.
Przytrzymaj Płotkę.
Zachowuj się.
Cześć, Płotka.
Witam.
Jestem Stregobor.
Mistrz Stregobor.
Czarodziej.
Mam kikimorę dla mistrza Iriona.
Wybacz to zamieszanie.
Irion stworzył tę wieżę, ale zmarło mu się 200 lat temu.
By uczcić jego pamięć, przyjąłem jego imię jako...
własny przydomek.
Tę iluzję też stworzył?
A nie, to...
moje własne dzieło.
Umila upływ czasu.
Ponieważ się ukrywasz, Stregoborze.
Jakiś ty domyślny...
wiedźminie.
Rzadko widujemy takich jak ty w Blaviken.
Bo niewielu nas zostało.
Złożyłbym kondolencje, ale...
o ile pamiętam, wiedźmini nie odczuwają...
niczego.
Miło, że przeznaczenie cię tu przywiodło.
Raczej Marilka.
A Marilka pracuje dla mnie.
Od czasu do czasu.
Przy ważnych zleceniach.
Mag odludek, który chowa się za pseudonimem
i najmuje dziewczynkę, by sprowadziła mu wiedźmina.
Na nic ci mój potwór.
Mam zabić twojego.
Bystry jesteś.
Zgadza się.
- Jaki to gatunek? - Najgorszy.
To człowiek.
Nazywa się Renfri.
Niech to!
Dalej, Martin.
Pięć.
- Jeszcze nie. - Piątki nie wyrzucisz.
Nie tkniesz chleba, aż nie spróbuję.
- Rzucaj hacele. - No dalej.
Mówiłem.
Korin ukradł chleb, nie ja!
Stul pysk!
Chodź z nami.
Jako wasza królowa nadaję wam tytuł i lenno
jako namacalny symbol obowiązków i służby wasala
na rzecz królestwa Cintry.
Sam bym nie pogardził jakimś macalnym symbolem.
Fuj.
Czy przysięgasz bronić za wszelką cenę słabszych...
- Spóźnione dzieci i ryby głosu nie mają. - Byłam na placu.
Hacele?
Wygrałaś? Tak jak ci pokazałem?
Wygrałabym, gdyby nie zjawili się jeźdźcy zagłady.
Nadaję wam...
Jeśli konni przerażają cię przy grze w hacele,
to co zrobisz w czasie bitwy?
...na rzecz królestwa Cintry.
Chociaż nie narobiłaś w gatki.
Jako rodzinę królewską
mogę was chyba prosić o okazanie minimum szacunku?
Zwłaszcza ciebie.
To twój obowiązek jako króla i dziadka.
Pozwól mi odejść, królowo. To zmęczenie po podróży.
I wyczyny w alkowie sprzed chwili.
Fuj.
Jako wasza królowa nadaję wam tytuł i lenno
jako namacalny symbol...
Przeznaczenie ma wiele twarzy, wiedźminie.
Moje jest piękne z wierzchu...
i obrzydliwe wewnątrz.
Wyciągnęła ku mnie swoje krwawe szpony...
Typowy czarodziej.
Bredzisz, robiąc przy tym mądre i znaczące miny.
Mów normalnie.
Słyszałeś kiedyś o...
Przekleństwie Czarnego Słońca?
Pierwsze pełne zaćmienie od 1200 lat.
Miało zwiastować rychły powrót Lilit,
demonicznej bogini nocy wysłanej, by zgładzić ludzką rasę.
Według światłego czarodzieja Eltibalda
drogę dla Lilit miało utorować „60 niewiast w koronach złotych,
które krwią wypełnią doliny rzek”.
Nie do rymu.
Dobre przepowiednie mają rymy.
Badałem dziewczęta urodzone w czasie zaćmienia
i znalazłem u nich potworne mutacje wewnętrzne.
Próbowałem je leczyć,
dla bezpieczeństwa zamykałem je w wieżach, ale zawsze umierały.
Mutacje wewnętrzne?
Przeprowadzano sekcje, by potwierdzić moje przypuszczenia.
Wyeliminowanie tych kobiet było mniejszym złem.
Utopiłyby we krwi całe królestwa.
Gdybyś żył w czasach rebelii Falki i widział to, co ja...
Zginęły niewinne kobiety.
Ale nie piękna Renfri.
Poluje na ciebie.
Córka księcia Fredefalka z Creyden.
Sam odebrałem jej poród w mroczne popołudnie.
Pod Czarnym Słońcem, więc jest przeklęta.
Masz mnie za głupca, wiedźminie?
Myślisz, że nie przeprowadziłem badań? Renfri była zaburzona.
Jej macocha, Aridea, powiedziała, że mała zamęczyła kanarka
i dwa szczeniaki,
a służącej wyłupiła grzebieniem oko.
Przyznaję, później mogliśmy postąpić inaczej...
ale dzieci Aridei były zagrożone, musieliśmy działać.
Więc poleciłem komuś, by poszedł za Renfri do lasu.
Znaleźliśmy go w krzakach
z broszką Renfri wbitą w ucho.
Zorganizowałem obławę na księżniczkę,
ale ślad po niej zaginął.
Na dwa lata.
Gdy w końcu wróciła,
zaczęła grabić i mordować kupców na szlakach Mahakamu.
Wpierw nabijała ich na kołki, później...
nauczyła się władać mieczem.
Podobno żaden człowiek jej nie dorówna.
Nie jesteś człowiekiem, tylko czarodziejem.
Jest odporna na magię.
U ludzi to niemożliwe.
Chyba że...
jest się mutantem.
Ściga mnie od lat gnana żądzą zemsty.
Teraz wytropiła mnie tutaj.
A wtedy zjawiłeś się ty.
Przeznaczenie.
Zabij ją.
- Zapłacę każdą sumę. - Zabijam potwory.
Kikimora zabija z głodu, a Renfri dla przyjemności.
To ona jest potworem, ostatnią z niewiast Lilit.
Jej moc może zniszczyć nas wszystkich.
Nie wierzę, że ktokolwiek ma taką moc.
Los kontynentu cię nie obchodzi? Wiedźminie, tak się nie godzi.
Masz swój rym.
Zabicie Renfri jest...
mniejszym złem.
Zło to zło, Stregoborze.
Mniejsze,
większe,
średnie,
wszystko jedno.
Nie osądzam cię.
Nie czyniłem w życiu wyłącznie dobra.
Ale teraz,
jeśli mam wybierać pomiędzy jednym złem a drugim,
to wolę nie wybierać wcale.
Tej uczcie przydałyby się jakieś stare, dobre czary-mary.
Do usług, Wasza Wysokość.
Sztuczki i iluzje ku uciesze gawiedzi.
Masz zamiar się stąd wymknąć, prawda?
Nie.
Rano nad kanałem widziałem upiory Mörhoggu.
Już wspominałeś.
- Kogo? - To zły znak.
Zwiastują wojnę.
Północ wojuje, od kiedy Nilfgaard zajął Ebbing.
Jeśli legenda mówi prawdę, Dziki Gon spóźnił się o całe lata.
Nilfgaardczycy przeszli przez góry Amell.
Jeśli są mądrzy, pójdą na Sodden.
A jeśli nie, mamy 50 twoich okrętów ze Skellige.
Mamy więcej zbrojnych, jesteśmy gotowi na...
Na co?
Nie zaprzątaj sobie tym główki.
Przez twój ton czuję, że powinnam.
Mówimy o wojnie, dziewczyno.
Z Nilfgaardem?
- Dlaczego? - Eist!
Jeśli my zginiemy,
twoja wnuczka obejmie tron.
Musi zrozumieć pewne rzeczy.
Nic nam się nie stanie, bo nikt nas nie atakuje!
To jeszcze dziecko.
W moim wieku wygrałaś bitwę pod Chociebużem.
Słyszałam ballady.
Piękne ballady skrywają ohydną prawdę.
To ładna piosenka.
Straciłam 3000 żołnierzy.
Skoro musimy o tym mówić,
oto twoja pierwsza lekcja.
Tak jak i w życiu,
nie da się być zawsze przygotowanym do bitwy.
Trzymaj miecz blisko...
i przyj naprzód.
Wasza Królewska Mość.
Dziękujemy za zaproszenie na tę wspaniałą ucztę.
Wasze Królewskie Mości. Księżniczko.
Zaszczycisz mnie tańcem?
- Martin... - Będzie zachwycona!
Przypomina mi się zaręczynowa uczta twojej córki.
Tamtej nocy w końcu przejrzałaś na oczy i mnie przyjęłaś.
Byłem najszczęśliwszym mężczyzną na świecie.
Musiałam ratować królestwo.
I nie,
nie pozwalam ci wyjść z uczty.
Królowo, wrócili moi zwiadowcy.
Nilfgaard ruszył na Cintrę.
Myliłam się.
Już tu są.
Już tutaj są.
To tyle z tej naszej mądrości.
Musisz jej powiedzieć.
Niech nacieszy się tym wieczorem.
Drugi taki nie trafi się prędko.
Ta dziewczyna z rana
zabrała cię do Stregobora?
Wiem, kim jesteś, Renfri.
Więc wiesz też, że chcę go zabić.
Byłam kiedyś księżniczką, wspominał o tym?
Dopóki nie wysłał zbira, żeby mnie zabić.
To ty go zabiłaś.
Broszką mojej matki.
Sługus Stregobora mnie zgwałcił,
obrabował i puścił wolno.
To był koniec księżniczki.
Musiałam przetrwać.
Wolałam kraść niż głodować.
Zabijać niż dać się zabić.
Nohorn i chłopcy mnie uratowali.
I będą przy mnie na jarmarku, gdy dokonam mojej zemsty.
Klnę się na Lilit, zabiję każdego, kto mi przeszkodzi.
Chyba że...
wkroczy przeznaczenie.
Mam zabić dla ciebie Stregobora?
To mniejsze zło.
Wciąż mi to powtarzają.
Stregobor chce, byś mnie zabił?
Bo urodziłam się w czasie zaćmienia?
Mogłam osiągnąć tak wiele.
Królowa Calanthe z Cintry właśnie wygrała pierwszą bitwę pod Chociebużem.
A ja tu próbuję cię przekonać, że nie jestem...
Potworem.
A jesteś?
Skąd mam wiedzieć?
Jak się skaleczę, krwawię. Ludzie tak mają?
Jak się objem, boli mnie brzuch.
Jak mi wesoło, to się śmieję. Jak mi smutno – klnę.
A jak kogoś nienawidzę, bo mnie ograbił z życia, to go zabijam.
Ciebie ludzie też zwą potworem.
Mutantem.
A jeśli wezmą się za ciebie?
Zaatakują?
Już próbowali.
Dlaczego ich nie zabijesz?
Bo wtedy...
przyznałbym, że mieli rację.
A jeśli ci powiem, wiedźminie,
że nie mogę przebaczyć Stregoborowi ani wyrzec się zemsty,
czy zrobię to samo?
Przyznam, że jestem potworem?
Tak.
Albo...
wyjedziesz z Blaviken...
i zaczniesz w końcu żyć.
Twój wybór, księżniczko.
Formuj szyk!
Czekać na sygnał!
Naprzód!
Nie powinni mnie tu zamykać.
Mogę cię uśpić zaklęciem.
Tylko sugeruję.
- Minęły dwa dni. - Dla ciebie i całego zamku.
Król i królowa kazali nam tutaj zostać
i dokładnie to zrobimy.
Czemu ciebie tam nie ma?
Gdziekolwiek oni są.
Mam cię chronić.
Co za przykry obowiązek.
To dla mnie zaszczyt.
Obaj jesteście potwornie nudni.
Wiele lat temu czarodzieje zamykali małe dziewczynki w wieżach.
Zaczynam rozumieć dlaczego.
Takie historyjki na mnie nie działają.
Dziewczynki miały być przeklęte i zwiastować zagładę ludzkiej rasy.
Więc systematycznie je zabijano.
Koniec!
Babci nic nie będzie?
Tobie nic nie będzie, księżniczko.
Jesteś jej wnuczką.
A jabłko nigdy nie pada daleko od jabłoni.
Przegrywamy!
Gdzie okręty ze Skellige?
Zatrzymał je sztorm!
Nie mamy posiłków.
Będziemy walczyć sami! Nie możemy oddać Cintry!
I nie oddamy!
Eist!
Z drogi!
Nie!
Prowadź nas w bezpieczne twe ramiona, oblecz nas w swą światłość,
obroń nas przed wielką ciemnością, która zagraża naszym duszom.
Księżniczko Cirillo...
- Nic nam nie będzie? - Nie martw się.
Królowa pokona Nilfgaard.
Wrócimy do domu.
Wasza Wysokość.
Moje słodkie dziecko.
Uważaj.
Ostrożnie.
Zaatakowano Cintrę.
Eist nie żyje.
Nilfgaard przedarł się do miasta.
Dlaczego?
Nasi poddani...
Ilu schroniło się w murach zamku?
Jakaś setka.
To goście z uczty.
Zapasy...
Sprawdź, czy ich starczy.
Tak jest.
Byłaś dzielna, dziecko,
gdy mnie nie było?
Nie, Myszowór ci powie, niecierpliwiłam się.
Kiedyś będziesz rządzić tym krajem.
Wiesz o tym, prawda?
Czemu to mówisz?
Umierasz?
Słodkie dziecko,
moja śmierć będzie o wiele bardziej dramatyczna.
A teraz...
pozwól mi odpocząć.
Dotarli do bramy.
Co robisz?
Jak długo wytrzyma?
Tyle, ile wytrzymam ja.
Wiesz, co powiedziałby Vesemir.
„Wiedźmini nie bawią się w błędnych rycerzy.
Nie wyręczamy stróżów prawa.
Nie popisujemy się,
tylko pracujemy za pieniądze”.
Ma rację.
Słyszałaś o moim pierwszym potworze?
Nie ujechałem nawet 50 mil od Kaer Morhen.
Był ogromny.
Śmierdzący.
Łysy.
Z zepsutymi zębami.
Wytargał dziewczynkę z wozu,
zerwał z niej sukienkę na oczach ojca i rzekł:
„Poznasz prawdziwego mężczyznę”.
Powiedziałem, że on również.
Wystarczyły mi dwa ciosy.
Nie były czyste.
Ale całkiem spektakularne.
Podszedłem do dziewczynki.
Była cała w jego krwi.
Spojrzała na mnie,
zaczęła krzyczeć, zwymiotowała
i zemdlała.
Właśnie.
Myślałem, że świat mnie potrzebuje.
Z kim rozmawiałeś?
Z moim koniem.
- Smutne. - Czyżby?
Powiedz, wiedźminie.
Nie wierzysz w przeznaczenie
ani mniejsze zło.
Więc w co wierzysz?
Pytasz o to...
komu wierzę.
- Nie wybieram stron. - Tylko zabijasz potwory.
Podjęłam decyzję.
Dałeś mi ultimatum, a te zwykle się sprawdzają.
Jutro wyjadę z Blaviken.
Na zawsze.
Moi ludzie mnie kochają, a ja ich.
Pierwszy raz od dawna ktoś mnie dostrzegł.
Gdy byłam mała,
matka gładziła mnie palcami
po czole.
Mawiała,
że z chęcią zapłaciłaby lintara,
by poznać myśli, które się tam kryją.
Strzelać!
Mierzyć we wrota!
Wasza Wysokość, Nilfgaardczycy sforsują bramy zamku.
Już są w środku.
Nie byłem w stanie ich dłużej zatrzymać.
Co teraz? Co robimy?
Myszoworze.
Jest w strażnicy.
Może przeznaczenie będzie dla nas łaskawe.
Daneku.
Już czas.
Zaraz, dokąd idziecie?
Podejdź tu, dziecko.
Wrota padły!
Lekcja numer dwa.
Wiedz, kiedy przestać uciekać.
Poddajesz się.
Nilfgaard nie bierze jeńców.
Więc w tej chwili moi poddani są zamęczani.
Wyciągają ich wnętrzności na zewnątrz i każą im na to patrzeć.
Podpalają im nogi.
Języki rzucają psom.
Wasza Wysokość...
- Zniknął. - Co?
W obliczu nieuniknionego
dobrzy przywódcy zawsze wybierają łaskę.
W przyszłości zrobisz to samo.
Lazlo.
Przynieś jej opończę.
Co? Nie.
Obiecaj mi, że będziesz dzielna.
Jesteś Lwiątkiem z Cintry.
- Osiągniesz wielkie rzeczy. - Nie bez ciebie!
- Musimy iść, księżniczko. - Nie!
Idź.
Zależą od tego losy świata.
Kocham cię.
Znajdź Geralta z Rivii.
On jest twoim przeznaczeniem.
Królowo...
Też to widziałam.
To dlatego tu są.
Zaprowadzę ją.
Daję ci moje słowo.
Myszoworze.
Twoja służba...
była dla nas zaszczytem.
Tak jak twoja, pani.
Wasza Wysokość.
Wybacz, że przeszkadzam, pani. Już czas.
Nilfgaard nadchodzi.
Już czas.
Możemy odejść.
Znajdziemy wyjście.
To...
To jest nasze wyjście.
- Co robisz? - Już dobrze, synku.
- Co to? - Spokojnie.
Konie!
Prędko.
- Ruszajcie. - Nie!
Księżniczko, dałem twojej babce słowo.
Pozwól mi go dotrzymać.
Jedźcie.
Babcia kazała mi uciekać.
Dlaczego? Co tu robi Nilfgaard? Czemu zależą od tego losy świata?
Trzymaj się, pani.
Zbliżamy się do bramy!
Całe życie ktoś mnie ochrania.
Dlaczego?
Byłeś na jarmarku cały we krwi.
Nie chciałeś dokonać wyboru, ale musiałeś.
Nie dowiesz się, czy był słuszny.
Ukamienują cię w nagrodę.
Będziesz uciekać.
Chcesz przegonić dziewczynkę w lesie, ale nie możesz.
- Jest twoim przeznaczeniem. - Renfri.
Jarmark.
Wiedziała, że przyjdziesz.
Gdzie Renfri?
Przy wieży z twoją małą koleżanką,
Marilką.
Kazała ci przekazać wiadomość.
Musisz wybrać mniejsze zło.
To ultimatum.
Dotarło?
Kurwa.
Wiedźminie!
Geralt!
Pomocy!
- Wybrałeś. - Puść dziewczynę.
Zabiję ją.
Zabiję wszystkich, dopóki Stregobor nie zejdzie.
Opuść Blaviken.
Jeszcze nie jest za późno.
Magia na mnie nie działa.
Ale srebro tak.
Srebro jest na potwory.
- Jeśli skrzyżujemy ostrza... - Nie zatrzymam się.
Stworzyli mnie tak, jak stworzyli ciebie.
Wcale się nie różnimy.
Dziewczynka z lasu nigdy cię nie opuści.
Jest twoim przeznaczeniem.
Wracaj tu, ty mała...
Nie!
Niesamowite.
Marilka.
Marilka?
Idź po wózek.
Bierzemy ją do wieży, zrobimy sekcję.
Tknij ją choćby jednym palcem...
a twoja głowa poleci na bruk.
Czyś ty oszalał?
Jej mutacja...
wpływa na ludzi.
Tak porwała za sobą tych mężczyzn.
Trzeba ją zabrać.
Tobie też namieszała w głowie, prawda?
Nie waż się...
jej tknąć.
Wiedźminie.
Jak rzeźnik zarżnąłeś ludzi
na ulicach Blaviken.
- Bestia! - Naraziłeś dziewczynę!
Wziąłeś sprawiedliwość we własne ręce!
Dokonałeś wyboru.
Nie dowiesz się, czy był słuszny.
Zabić go!
Wynoś się z Blaviken, Geralt.
I nigdy nie wracaj.
Dziewczynka z lasu nigdy cię nie opuści.
Jest twoim przeznaczeniem.
Napisy: Magdalena Adamus