‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪วันนี้ไม่ใช่วันของเจ้าสินะ
‪รับอะไรดี
‪(ต้องการวิทเชอร์)
‪บอกทางไปบ้านเทศมนตรีให้ข้าที
‪- เดินไปตามตรอกทางซ้ายมือ... ‪- อิซาดอร่า
‪เราไม่ต้องการเผ่าพันธุ์ของเจ้าที่นี่ วิทเชอร์
‪เทศมนตรี
‪บอกข้ามาว่าเขาอยู่ไหน ‪แล้วข้าจะไปตามทางของข้า
‪แกไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่งแถวนี้
‪ไอ้สารเลวกลายพันธุ์
‪ได้ยินไหม
‪ไปซะ
‪จะไปเอง หรือไปอย่างอับจนหนทาง ‪เจ้าเลือกเองได้
‪เลือกไม่ยากเท่าไรนัก
‪ช่างมันเถอะ ฆ่ามันด้วยมือเปล่าเลยถ้าจำเป็น
‪เข้ามาสิ วิทเชอร์ ‪แกไม่กลัวพวกเราหรอกใช่ไหม
‪- สำแดงฝีมือหน่อยสิ ‪- ปล่อยมันไปสักครั้งไม่ได้รึ
‪- วิทเชอร์ไว้ใจไม่ได้ ‪- ข้าไม่ได้พูดกับเจ้า
‪ข้าต้องขอโทษด้วย ‪ที่คนของข้ารบกวนวันของเจ้า
‪หวังว่าเขาจะแก้ไขนิสัยได้ก่อนเปิดตลาดวันพรุ่งนี้
‪ขอโทษ เรนฟรี
‪ไปเถอะ พวก
‪ขอเบียร์ให้สหายข้าและให้ข้าด้วยหนึ่งที่
‪ตอนนี้ข้าพูดกับเจ้าแล้วเจ้าค่ะ
‪อยากกินอาหารเช้าไหม
‪ข้าอิ่มแล้ว
‪เนื้อกวาง
‪แม่ข้าผู้ไปสู่สุคติคงอับอายมาก
‪งั้นก็ให้เป็นความลับของเรา
‪ลมอะไรหอบเจ้ามาถึงบลาวิเคนรึ เจ้าผมขาว
‪มาตามล่าปีศาจรึ
‪ข้าเดินทางมาตามหนองน้ำ
‪งั้นเจ้าก็พลาดแล้ว ‪ทำไมไม่มาทางถนนสายหลักเล่า
‪ถนนสายหลักหากินยาก
‪และเจ้าต้องการเงินซื้อเสื้อผ้าใหม่มากสินะ
‪ขอเบียร์อีกสอง
‪ข้าพบปีศาจทุกที่ที่ข้าไปมากขึ้นทุกที
‪คิคิโมร่าของท่านราคาเท่าไรรึ
‪เมื่อเช้าข้าฆ่าหนูตัวหนึ่ง ‪ด้วยส้อมกินอาหารเช้าของข้า
‪แทงมันตรงพุงอ้วนๆ ของมัน
‪แม่ข้าแทบเป็นลม แต่ข้าควรทำเช่นไรรึ
‪มันขี้ในตู้กับข้าวของเรามาหลายวันแล้ว
‪- เจ้าพูดถึงเงิน ‪- ใช่
‪อิซาดอร่าบอกว่าท่านตามหาพ่อข้าอยู่
‪นางขี้นินทาน่ะ
‪นางอาจเดินเข้าไปในโรงเหล้าขุนนาง ‪แค่สองก้าว
‪ก่อนจะไปป่าวประกาศกับทุกคน ‪ว่าวิทเชอร์แสนชั่วร้ายมาก็เป็นได้
‪ข้าไม่กลัวท่านหรอก
‪น่าเสียดาย
‪และข้ายังบอกท่านได้อีกด้วย
‪ว่าพ่อข้าใช้ประโยชน์จากอสูรตนนี้ไม่ได้หรอก
‪พ่อเจ้า
‪คือเทศมนตรีรึ
‪เขาปิดประกาศไว้
‪ประกาศจับเกรเวียร์
‪คิคิโมร่ามีประโยชน์
‪ควบคุมประชากรได้
‪ท่านควรไปคุยกับมาสเตอร์อิริออน พ่อมดของเรา
‪เขายินดีจ่ายเพื่อสิ่งต่างๆ ‪ที่ต้องใช้ทำยาอายุวัฒนะ
‪ข้าเคยขายหมาของข้าให้เขาตอนมันตาย
‪อย่างลึกลับ
‪ได้
‪พาข้าไปหาเขาที
‪ข้าได้มา 15 คราวน์จากเจ้าหมาช่างเห่า
‪มากพอจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ได้ พูดลอยๆ นะ
‪ไปกันเถอะ โรช
‪ท่านเคยฆ่าซัคคิวบัสไหม
‪สตริกาล่ะ
‪มนุษย์หมาป่าล่ะ
‪หมาป่าสีเทาตัวเมียล่ะ
‪นั่นไม่ใช่ปีศาจสักหน่อย
‪แปลว่าที่เหลือฆ่ามาหมดแล้ว
‪ข้าว่าท่านเป็นวีรบุรุษแล้วแหละ
‪แม่ข้าบอกว่า ‪ท่านคือสิ่งที่เกิดจากเวทมนตร์ชั่วร้าย
‪สิ่งมีชีวิตที่ร้ายกาจ ‪คนทรามโสโครกที่เกิดจากนรกอเวจี
‪ท่านเคยไปนรกไหม
‪ข้าไม่เคยออกจากบลาวิเคนด้วยซ้ำ
‪เพราะแม่ข้าไม่เคยออกจากบลาวิเคน
‪และถ้ามันดีพอสำหรับเลบุเช ‪มันก็ดีพอสำหรับเมริลคา
‪นั่นชื่อข้าเอง
‪เมริลคา
‪คล้ายคำว่านม
‪ท่านชื่ออะไรรึ
‪เกรอลท์
‪เหมือนแครอตน่ะรึ
‪เยี่ยม
‪ท่านมาจากไหนรึ เกรอลท์
‪ริเวีย
‪ข้าไม่รู้มันอยู่ที่ใด แต่ข้าเรียนรู้ได้ หากท่านยินดี
‪ไม่
‪เพราะข้าเป็นผู้หญิง และผู้หญิงเป็นวิทเชอร์ไม่ได้
‪ซึ่งข้าคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระที่สุดที่เคยได้ยินมา
‪ข้าต้องการมากกว่านี้
‪ข้าอยากเป็นมากกว่านี้
‪เพราะข้าไม่รู้จะทำอะไร ‪ในบลาวิเคนไปตลอดชีวิต
‪นอกจากไปที่ตลาดเก่าแสนน่าเบื่อ
‪และฆ่าหนู
‪และหมาด้วย
‪ถึงแล้ว
‪จับโรชไว้
‪ทำตัวดีๆ นะ
‪ไง โรช
‪สวัสดี
‪ข้าคือสเตรกอบอร์
‪มาสเตอร์สเตรกอบอร์
‪ผู้วิเศษ
‪ข้าเอาคิคิโมร่ามาให้มาสเตอร์อิริออน
‪อ้อ คือ ขออภัยที่ทำให้สับสน
‪อิริออนสร้างหอคอยแห่งนี้จริง ‪แต่เขาตายไป 200 ปีแล้ว
‪ดังนั้นเพื่อเป็นการให้เกียรติเขา ‪ข้าจึงใช้ชื่อเขาเป็น...
‪นามแฝงของข้า
‪เขาสร้างภาพลวงตาเหล่านี้ด้วยรึ
‪ไม่ๆ นี่คือ...
‪ผลงานของข้าเอง
‪ช่วยให้ฆ่าเวลาได้อภิรมย์ขึ้น
‪เพราะท่านหลบซ่อนอยู่ สเตรกอบอร์
‪ฉลาดอะไรเช่นนี้
‪วิทเชอร์
‪ไม่บ่อยนักที่จะได้เห็น ‪เผ่าพันธุ์เช่นเจ้าในบลาวิเคน
‪เหลือเผ่าพันธุ์เช่นข้าไม่มากแล้ว
‪ข้าอยากแสดงความเสียใจกับเจ้า แต่...
‪ดูเหมือนข้าจะจำได้ว่าวิทเชอร์ไม่รู้สึก...
‪อะไรเลย
‪ข้าดีใจที่โชคชะตาพาเจ้ามาพบข้า
‪เมริลคาพาข้ามาต่างหาก
‪ไม่หรอก เมริลคาทำงานให้ข้าเอง
‪เป็นครั้งคราว
‪ในเรื่องที่สำคัญมากๆ
‪ผู้วิเศษสันโดษที่ใช้นามแฝง
‪และจ้างเด็กสาวจัดหาวิทเชอร์มาให้เขา
‪ท่านไม่ต้องการสัตว์ประหลาดของข้า
‪ท่านอยากให้ข้าฆ่าสัตว์ประหลาดของท่าน
‪ฉลาดมาก...
‪อย่างแท้จริง
‪- พันธุ์ใด ‪- พันธุ์ที่เลวร้ายสุด
‪เผ่าพันธุ์มนุษย์
‪ชื่อของมันคือเรนฟรี
‪บ้าจริง
‪เอาเลย มาร์ติน
‪ห้า
‪- ยังก่อน ‪- ท่านไม่มีทางได้ห้าอยู่แล้ว
‪เจ้าจะกัดขนมปังก้อนนั้นก่อนข้าลองโยนมิได้
‪- โยนนัคเคิลส์เถิดพ่ะย่ะค่ะ ‪- เอาเลย
‪บอกแล้ว
‪ข้าไม่ได้ขโมยขนมปังนะ คอรินขโมย
‪หุบปากนะ เจ้าบื้อ
‪ท่านต้องไปกับเรา
‪ในฐานะราชินีของเจ้า
‪ข้าขอมอบการสรรเสริญนี้ให้แก่เจ้า
‪ซึ่งจะเป็นสัญลักษณ์ของหน้าที่ของเจ้า ‪และผูกสัมพันธ์ในฐานะข้าผู้ภักดี
‪ที่ซื่อสัตย์ต่อบัลลังก์แห่งซินทรา
‪ข้าสามารถทำด้วยสัมผัส ‪อันซื่อสัตย์ของข้าได้บัดนี้เลย
‪แหวะ
‪เจ้าสัญญาหรือไม่ว่าจะปกป้อง ‪สุดความสามารถ...
‪- ลูกหมาน้อยมาสายไม่มีสิทธิ์เห่า ‪- ข้าเล่นอยู่ที่ลานจัตุรัส
‪นัคเคิลโบนส์รึ
‪คราวนี้ชนะหรือไม่ อย่างที่ข้าสอนน่ะ
‪ข้าควรชนะ
‪หากคนขี่ม้าแห่งหายนะไม่โผล่ไปเช่นนั้น
‪หากเจ้าไม่สามารถเล่นนัคเคิลโบนส์ชนะได้ ‪เพราะตกใจม้าเพียงไม่กีตัว
‪เมื่อเข้าสู่สนามรบ เจ้าจะทำอย่างไร
‪อย่างน้อยเจ้าก็ไม่อึราดกางเกง
‪ในฐานะสมาชิกแห่งราชวงศ์
‪หากจะขอให้ช่วยให้เกียรติกันบ้างสักนิด ‪จะเป็นการขอมากเกินไปไหม
‪โดยเฉพาะท่าน
‪นี่หน้าที่ของท่านนะ
‪ในฐานะพระราชาและตา
‪ให้ข้าไปเถิด ราชินีของข้า ‪ข้าเหนื่อยล้าจากการเดินทางสู่เกาะ
‪และหน้าที่บนเตียงของข้าก่อนหน้านั้นด้วย
‪แหวะ
‪ในฐานะราชินีของเจ้า
‪ข้าขอมอบการสรรเสริญนี้ให้แก่เจ้า
‪ซึ่งจะเป็นสัญลักษณ์ของหน้าที่ของเจ้า ‪และผูกสัมพันธ์...
‪ชะตากรรมมีหลายรูปลักษณ์ วิทเชอร์
‪อย่างเช่นชะตากรรมของข้า ‪ภายนอกดูงดงาม แต่...
‪ภายในช่างน่ารังเกียจ
‪นางกางกรงเล็บเปื้อนเลือดของนางใส่ข้า
‪ผู้วิเศษก็เหมือนกันหมด
‪เจ้าพูดจาไร้สาระ พร้อมกับทำหน้าตา ‪ฉลาดปราดเปรื่องและดูมีความหมาย
‪พูดธรรมดาก็ได้
‪เจ้าเคยได้ยินเรื่อง...
‪คำสาปตะวันดับไหม
‪เกิดสุริยคราสครั้งแรกในรอบ 1,200 ปี
‪มันคือวาระที่แสดงว่าลิลิตใกล้กลับมาของแล้ว
‪เทพีอสูรแห่งราตรีที่ถูกส่งมา ‪เพื่อทำลายเผ่าพันธุ์มนุษย์ให้หมดสิ้น
‪จากข้อมูลของเอลทิบอลด์ ผู้วิเศษทรงปัญญา
‪เส้นทางของลิลิตตระเตรียมโดย ‪สตรีสวมมงกุฎทองคำ 60 คน
‪ผู้ซึ่งจะเติมแม่น้ำในหุบเขาด้วยเลือด
‪ไม่คล้องจองนะ
‪คำทำนายที่ดีล้วนคล้องจอง
‪ข้าศึกษาหญิงสาวที่เกิดช่วงตะวันดับมาหมดแล้ว
‪และข้าพบการกลายพันธุ์ภายในสุดสยอง ‪ในตัวพวกนาง
‪ข้าพยายามรักษาพวกนางแล้ว
‪ขังพวกนางไว้ในหอคอยเพื่อคุ้มกัน
‪แต่พวกนางก็มักจะเสียชีวิต
‪การกลายพันธุ์ภายในงั้นหรือ
‪แน่นอนว่าพวกนางได้รับการชันสูตรศพ
‪เพื่อยืนยันความสงสัยของข้า
‪แต่การกำจัดสตรีเหล่านี้ ‪เป็นทางเลือกที่เลวทรามน้อยกว่า
‪พวกนางสามารถทำให้อาณาจักร ‪จมกองเลือดได้เลย
‪หากเจ้ามีชีวิตอยู่ในช่วงกบฏโฟลก้า
‪ได้เห็นสิ่งที่ข้าเห็น...
‪หญิงบริสุทธิ์เสียชีวิต
‪แต่เรนฟรีไม่ตาย เรนฟรีผู้เลอโฉม
‪นางตามล่าเจ้า
‪บุตรสาวของกษัตริย์เฟรเดฟอล์คแห่งเครย์เดน
‪ข้าทำคลอดให้เจ้าหญิงด้วยตัวเองกลางบ่าย
‪ในความมืดสนิท
‪ภายใต้ตะวันดับ
‪นางจึงต้องคำสาป
‪เจ้าคิดว่าข้าโง่หรืออย่างไร วิทเชอร์
‪คิดว่าข้าไม่ได้ทำการค้นคว้ารึ ‪เรนฟรีได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง
‪อริเดีย แม่เลี้ยงของนาง ‪เล่าให้ข้าฟังว่านางทรมานนกขมิ้นตัวหนึ่ง
‪แขวนคอลูกสุนัขสองตัว
‪ถึงขั้นใช้หวีควักลูกตาคนรับใช้ของนางเลยด้วย
‪ข้ายอมรับว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป ‪มิใช่เรื่องดี แต่...
‪เพราะชีวิตของลูกๆ ของอริเดีย ‪แขวนอยู่บนเส้นด้าย เราต้องลงมือ
‪ข้าจึงส่งใครคนหนึ่งตามเรนฟรีเข้าไปในป่า
‪เราพบเขาในพุ่มไม้
‪เข็มกลัดโบราณของเรนฟรีติดอยู่ในหูของเขา
‪หลังจากนั้น ข้าก็จัดกำลังคนออกค้นหาเจ้าหญิง
‪แต่นางหายไปแล้ว
‪เป็นเวลาสองปี
‪กระทั่งนางปรากฏตัวอีกครั้ง
‪ชิงทรัพย์และฆ่าพ่อค้าบนถนนมาฮาคัม
‪ตอนแรกใช้ไม้แทงพวกเขาก่อน แต่ไม่นาน
‪นางก็ใช้ดาบเป็น
‪และว่ากันว่าบัดนี้ไม่มีคนใดขัดขืนนางได้แล้ว
‪เจ้าไม่ใช่คน
‪เจ้าเป็นผู้มีเวทมนตร์
‪นางต้านทานเวทมนตร์ได้
‪เป็นไปไม่ได้สำหรับมนุษย์
‪ได้...
‪หากกลายพันธุ์
‪นางตามล่าข้ามาหลายปีแล้ว มุ่งมั่นจะแก้แค้น
‪และตอนนี้นางตามข้ามาที่นี่
‪พร้อมกับที่เจ้ามาถึง
‪ชะตากรรม
‪ฆ่านางซะ
‪ข้าจะตอบแทนเจ้าทุกอย่าง
‪ข้าฆ่าปีศาจเท่านั้น
‪คิคิโมร่าฆ่าเพราะมันหิว ‪เรนฟรีฆ่าเพื่อความหรรษา
‪นางคือปีศาจ นางคือสตรีของลิลิตคนสุดท้าย
‪และนางมีอำนาจที่จะทำลายพวกเราทั้งหมด
‪ข้าไม่เชื่อว่าใครจะมีอำนาจเช่นนั้น
‪ด้วยชะตากรรมของมหาทวีปที่ตกอยู่ในอันตราย ‪เจ้ายินดีจะเสี่ยงเช่นนั้นหรือไร
‪คล้องจองแล้วนะ
‪การฆ่าเรนฟรีนั้น...
‪เลวทรามน้อยกว่า
‪เลวทรามก็คือเลวทราม สเตรกอบอร์
‪จะน้อยกว่า
‪มากกว่า
‪หรือปานกลาง
‪ก็เลวทรามเหมือนกันหมด
‪ข้าไม่ได้ตัดสินท่านนะ
‪ชีวิตนี้ข้าก็ไม่ได้ทำแต่ความดีเช่นกัน
‪แต่ตอนนี้
‪หากข้าต้องเลือกระหว่างความเลวทรามหนึ่ง ‪กับอีกความเลวทรามหนึ่ง
‪ข้าขอไม่เลือกเลยดีกว่า
‪งานเฉลิมฉลองเหล่านี้ ‪ต้องการมนตราแบบโบราณสักหน่อยนะ
‪ได้เลยพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪มายากลและภาพลวงตาเพื่อความเปรมปรีดิ์
‪เขาหมายถึงการหายตัวไปต่างหาก ‪ใช่ไหมท่าน
‪ไม่ใช่
‪เมื่อเช้าข้าเห็นปีศาจมอร์ฮอกก์บนช่องแคบด้วย
‪ใช่ ท่านเล่าแล้ว
‪- ใครรึ ‪- มันไม่นำมาซึ่งเรื่องดี
‪พวกมันคือนิมิตของสงคราม
‪ภาคเหนืออยู่ในภาวะสงคราม ‪ตั้งแต่นิล์ฟการ์ดยึดเอ็บบิง
‪หากตำนานเป็นจริง
‪พวกมันก็ล่าช้าไปหลายปีนะ
‪กองกำลังชาวนิล์ฟการ์ด ‪ข้ามช่องเขาอาเมลล์มาแล้ว
‪หากพวกเขาฉลาด ต้องมุ่งหน้าไปซอดเดน
‪แต่หากไม่ฉลาด
‪เรือสเคลลิเกอ 50 ลำของท่านกำลังมา
‪เรามีอัศวินมากกว่า ‪เราเตรียมพร้อม เผื่อว่า...
‪เตรียมพร้อมเพื่ออะไร
‪ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องกังวลเลย
‪น้ำเสียงเพิกเฉยของท่านบอกว่าน่ากังวล
‪เรากำลังพูดถึงสงคราม สาวน้อย
‪กับนิล์ฟการ์ดรึ
‪- เพราะอะไร ‪- ไอส์ท
‪หากเราพ่ายแก่นิล์ฟการ์ด
‪หลานสาวท่านต้องครองราชย์นะ
‪นางควรเข้าใจวิถีของสิ่งต่างๆ
‪เราจะไม่พ่ายแพ้ เพราะเราไม่ได้ถูกโจมตี
‪นางยังเด็ก
‪ท่านชนะศึกครั้งแรกในฮอคเชบัซตอนอายุเท่าข้า
‪ข้าได้ยินบทเพลงกล่าวถึง
‪บทเพลงอันไพเราะมีความจริงชั่วช้าซ่อนอยู่
‪เพลงนั้นไพเราะมาก
‪คนของข้าตายไป 3,000 คน
‪หากเราต้องรบตอนนี้
‪นี่คือบทเรียนแรกของเจ้า
‪เช่นเดียวกับชีวิต
‪การเตรียมพร้อมรับศึกสงครามนั้น ‪เป็นไปไม่ได้เสมอไป
‪จงเก็บดาบไว้ใกล้ตัวเสมอ...
‪และเคลื่อนไหวอยู่เสมอ
‪- ฝ่าบาท ‪- ฝ่าบาท
‪ขอบพระทัยที่อนุญาตให้พวกเรา ‪มาร่วมงานแสนวิเศษนี้
‪ฝ่าบาท
‪ให้เกียรติเต้นรำกับข้าได้หรือไม่
‪- มาร์ติน... ‪- นางอยากเต้น
‪ทำให้ข้านึกถึงงานเลี้ยงพิธีหมั้น ‪ของลูกสาวท่านเลย
‪ค่ำคืนที่ท่านตาสว่างได้ในที่สุด
‪และตอบตกลง
‪และทำให้ข้าเป็นชายที่มีความสุขที่สุดในมหาทวีป
‪ข้าทำไปเพื่อรักษาอาณาจักรของข้าไว้
‪และไม่
‪ท่านจะหนีงานเลี้ยงนี้ไปไม่ได้เด็ดขาด
‪ฝ่าบาท หน่วยสอดแนมของข้ากลับมาแล้ว
‪นิล์ฟการ์ดกำลังเดินทางมาซินทรา
‪ข้าคิดผิดจริงๆ
‪พวกมันมาแล้ว
‪พวกมันมาถึงแล้ว
‪เลิกพูดถึงความฉลาดได้เลย
‪ท่านควรบอกหลานสาวท่าน
‪ให้นางสนุกกับคืนนี้อย่างสงบเถอะ
‪นางอาจไม่ได้พบมันอีกไปพักใหญ่
‪เด็กผู้หญิงเมื่อเช้านี้
‪นางพาเจ้าไปหาสเตรกอบอร์ใช่ไหม
‪ข้ารู้ว่าเจ้าคือใคร เรนฟรี
‪งั้นเจ้าก็รู้ว่าข้าต้องการฆ่าสเตรกอบอร์
‪ข้าเคยเป็นเจ้าหญิง เขาได้บอกเจ้าไหม
‪จนกระทั่งเขาส่งลูกน้องเข้าไปในป่าเพื่อฆ่าข้า
‪เจ้าฆ่าเขา
‪ด้วยเข็มกลัดของแม่ข้า
‪คนของสเตรกอบอร์ข่มขืนข้า
‪ชิงทรัพย์ข้าแล้วปล่อยข้าไป
‪ไม่มีเจ้าหญิงอีกต่อไปแล้ว
‪ข้าต้องเอาชีวิตรอด
‪ข้ายอมขโมยดีกว่าทนหิวโหย
‪ข้ายอมฆ่าคนดีกว่าถูกฆ่า
‪โนฮอร์นและคนอื่นๆ ช่วยข้าไว้
‪และพวกเขาจะอยู่เคียงข้างข้าที่ตลาด ‪ยามที่ข้าแก้แค้น
‪หากลิลิตช่วยข้า ‪ข้าจะกำจัดทุกคนที่ขวางทางข้าได้
‪เว้นแต่ว่า...
‪ชะตากรรมจะเข้ามาแทรกแซง
‪เจ้าอยากให้ข้าฆ่าสเตรกอบอร์ให้เจ้า
‪มันเลวทรามน้อยกว่า
‪ข้าต้องได้ยินเช่นนี้อยู่เรื่อยสินะ
‪สเตรกอบอร์ขอให้เจ้าฆ่าข้าเช่นกัน
‪เพราะข้าคือเด็กผู้หญิงที่เกิดตอนสุริยคราสใช่ไหม
‪ข้าอาจกลายเป็นหลายสิ่งหลายอย่างได้
‪ราชินีคาลานเธ่แห่งซินทรา
‪นางเพิ่งชนะศึกแรกที่ฮอคเชบัซ
‪แต่นี่ข้ากำลังพยายาม ‪พูดให้เจ้าเชื่อว่าข้าไม่ใช่...
‪ปีศาจ
‪แล้วใช่หรือเปล่า
‪ข้าจะรู้ได้อย่างไร
‪เมื่อมีดบาดนิ้วข้า ข้าเลือดออก ‪นั่นคือมนุษย์ใช่ไหม
‪เมื่อข้ากินมากเกินไป ข้าปวดท้อง
‪เมื่อข้ามีความสุข ข้าหัวเราะ
‪เมื่อข้าหัวเสีย ข้าสบถ เมื่อข้าเกลียดใคร...
‪ที่พรากชีวิตข้าไปจากข้า ข้าก็ฆ่าเขา
‪คนก็เรียกเจ้าว่าปีศาจเช่นกัน
‪พวกกลายพันธุ์ต่างหาก
‪หากพวกเขาตามล่าเจ้าล่ะ
‪ทำร้ายเจ้าล่ะ
‪พวกเขาทำ
‪ทำไมไม่ฆ่าพวกเขา
‪เพราะหากทำเช่นนั้น
‪ข้าก็จะเป็นอย่างที่พวกเขาบอกว่าข้าเป็นน่ะสิ
‪หากข้าบอกเจ้า วิทเชอร์
‪ว่าข้าก็ไม่อาจยกโทษให้สเตรกอบอร์ ‪หรือยกเลิกการแก้แค้นได้
‪ก็จบเลยใช่ไหม
‪เท่ากับข้ายอมรับว่าข้าคือปีศาจใช่ไหม
‪ใช่
‪หรือ...
‪เจ้าออกไปจากบลาวิเคน...
‪และใช้ชีวิตได้สักที
‪เจ้าเลือกได้ เจ้าหญิง
‪นิ่ง!
‪เตรียมพร้อม!
‪โจมตี!
‪ไม่ยุติธรรมเลยที่ข้าต้องติดอยู่ในนี้
‪ข้าร่ายมนตร์ให้ท่านหลับได้นะ เจ้าหญิง
‪แค่เสนอเท่านั้นเอง
‪- ผ่านมาสองวันแล้ว ‪- สำหรับท่านและทุกคนในปราสาท
‪พระราชาและพระราชินีสั่งให้พวกเราอยู่ที่นี่
‪และเราก็ควรทำตามนั้น
‪แล้วทำไมเจ้าไม่ไปที่นั่นด้วย
‪ที่ใดก็ตามที่พวกเขาอยู่
‪หน้าที่ของข้าคือปกป้องท่าน
‪เจ้าไม่พอใจกับภาระนั้น
‪เป็นเกียรติสูงสุดของชีวิตข้าแล้ว
‪น่าเบื่อทั้งสองคนเลย
‪เมื่อหลายปีก่อน
‪เป็นที่รู้กันว่าผู้วิเศษขังเด็กผู้หญิงเอาไว้ในหอคอย
‪ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใด
‪ท่านก็รู้ว่านิทานสอนใจใช้กับข้าไม่ได้
‪ว่ากันว่าเด็กสาวพวกนั้นต้องคำสาป
‪ว่ากันว่าพวกนาง ‪จะประกาศจุดจบของเผ่าพันธุ์มนุษย์
‪พวกนางจึงถูกฆ่าอย่างเป็นระบบ
‪จบบริบูรณ์
‪ยายข้าจะปลอดภัยไหม
‪ท่านจะปลอดภัย เจ้าหญิง
‪ท่านคือเลือดเนื้อเชื้อไขของนาง
‪และลูกไม้ไม่เคยหล่นไกลต้น
‪เราจะแพ้แล้ว
‪เรือจากสเคลลิเกออยู่ไหนเล่า
‪พายุเข้าพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪ไม่มีใครมาแล้ว
‪งั้นเราก็ต้องสู้ตามลำพัง ‪เราจะละทิ้งซินทราไม่ได้!
‪เราจะไม่ละทิ้งเช่นกัน!
‪ไอส์ท
‪หลบไป
‪ไม่!
‪โปรดนำเราไปสู่ความปลอดภัยในอ้อมแขน ‪พระองค์ โอบอุ้มเราในแสงสว่างของพระองค์
‪ปกป้องเราจากความมืดมนของอาณาจักร ‪ที่คุกคามจิตวิญญาณของเรา
‪เจ้าหญิงซิริลา...
‪- เราจะปลอดภัยไหม ‪- ไม่ต้องห่วง มาร์ติน
‪ราชินีต้องปราบนิล์ฟการ์ดได้แน่นอน
‪อีกไม่นานเราจะได้กลับบ้าน
‪ฝ่าบาท
‪นิล์ฟการ์ดจะไม่หยุด ‪จนกว่าจะได้สิ่งที่พวกมันต้องการ
‪ข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ
‪ฝ่าบาท อะไร...
‪หลานรักของยาย
‪ระวังตัวนะ
‪ระวังตัวด้วย
‪ซินทรากำลังถูกโจมตี
‪ไอส์ทตายแล้ว
‪นิล์ฟการ์ดบุกเข้ามาในเมืองแล้ว
‪ทำไม
‪ประชาชน...
‪พวกเขาปลอดภัยอยู่ในกำแพงของเรากี่คน
‪ราวๆ 100 คน ฝ่าบาท ‪เป็นแขกเหรื่อจากงานเลี้ยง
‪เสบียง...
‪ตรวจสอบดูว่ามีเพียงพอไหม
‪พ่ะย่ะค่ะ
‪เจ้ากล้าหาญมาก หลานยาย
‪ระหว่างที่ยายไม่อยู่
‪ไม่เลย ถามเมาส์แซคได้ ‪ข้ากระวนกระวายเหลือเกิน
‪เจ้าจะต้องปกครองแผ่นดินนี้ในสักวัน
‪เจ้ารู้ใช่ไหม
‪เหตุใดท่านพูดเช่นนี้
‪ท่านกำลังจะตายรึ
‪หลานรักของยาย
‪เมื่อข้าจากไป มันจะบีบคั้นอารมณ์กว่านี้มากนัก
‪เอาละ เด็กน้อย...
‪ให้ข้าพักผ่อนนะ
‪พวกมันมาถึงประตูรั้วแล้ว
‪ทำอะไรรึ
‪มันจะต้านได้นานเท่าใด
‪นานเท่าที่ข้าต้านได้
‪เจ้ารู้ว่าเวเซเมียร์จะพูดว่าอย่างไร
‪"วิทเชอร์ไม่ควรทำตัวเป็นอัศวินขี่ม้าขาว
‪เราไม่ควรพยายามรักษากฎหมาย
‪เราไม่โอ้อวด
‪เรารับค่าจ้างเป็นเงิน"
‪และเขาพูดถูก
‪อยากฟังเรื่องปีศาจตัวแรกของข้าไหม
‪ห่างจากนอกเคียร์มอเรนห์ไม่ถึง 50 ไมล์
‪มันตัวใหญ่
‪เหม็น
‪หัวล้าน
‪ฟันผุ
‪มันลากเด็กผู้หญิงคนนั้นลงจากเกวียน
‪ฉีกเสื้อผ้าของนางออก ‪ต่อหน้าพ่อของนางและพูดว่า
‪"ได้เวลาพบกับลูกผู้ชายตัวจริงแล้ว"
‪ข้าบอกมันว่าได้เวลาที่มันจะพบเช่นกัน
‪ต้องโจมตีสองครั้ง มันถึงจะตาย
‪ไม่แม่นยำนัก
‪แต่น่าประทับใจ
‪หลังจากนั้นข้าหันไปหาเด็กผู้หญิงคนนั้น
‪ตัวนางเปียกโชกไปด้วยเลือดของเจ้านั่น
‪นางมองข้าหนึ่งครั้ง
‪กรีดร้อง
‪อาเจียน
‪และหมดสติ
‪ใช่
‪ข้าคิดว่าโลกก็ต้องการข้าเช่นกัน
‪เจ้าพูดกับใครอยู่รึ
‪ข้าพูดกับม้าของข้า
‪- เศร้านะ ‪- งั้นรึ
‪บอกข้าที วิทเชอร์
‪เจ้าไม่เชื่อเรื่องโชคชะตา
‪หรือความเลวทรามที่น้อยกว่า
‪แล้วเจ้าเชื่ออะไร
‪เจ้าหมายถึง...
‪ข้าเชื่อใคร
‪ข้าไม่เลือกข้างหรอก
‪เจ้าฆ่าปีศาจเท่านั้น
‪ข้าตัดสินใจแล้ว
‪เจ้ายื่นคำขาดกับข้าและข้าพบว่ามันได้ผล
‪พรุ่งนี้ข้าจะไปจากบลาวิเคน
‪ตลอดกาล
‪คนของข้า พวกเขารักข้าและข้ารักพวกเขา
‪แต่นานมากแล้วที่ไม่มีใครพบเห็นข้า
‪ตอนที่ข้ายังเด็ก
‪แม่ข้าชอบไล่นิ้ว...
‪บนหน้าผากข้า
‪นางจะพูดว่า...
‪นางยอมจ่ายเงินให้อย่างงาม
‪เพื่อให้ได้รู้ความคิดที่เกิดขึ้นในนี้
‪ยิงเมื่อพร้อม! ยิง!
‪ฝ่าบาท พวกนิล์ฟการ์ดจะฝ่าประตูรั้วเข้ามาแล้ว
‪ฝ่าเข้ามาแล้ว
‪อำนาจของข้า ‪มิอาจต้านพวกมันได้อีกต่อไป ฝ่าบาท
‪แล้วอย่างไรต่อ เราจะทำอย่างไรกัน
‪เมาส์แซค
‪เขาอยู่ในห้องขัง
‪โชคชะตาอาจจะยังอยู่ข้างเรา
‪แดเน็ค
‪ถึงเวลาแล้ว
‪เดี๋ยว ท่านจะไปไหน
‪มานี่ เด็กน้อย
‪กำแพงพังลงแล้ว!
‪บทเรียนที่สอง
‪จงรู้ว่าเมื่อใดต้องหยุดเคลื่อนไหว
‪ท่านกำลังยอมจำนน
‪นิล์ฟการ์ดไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น
‪ซึ่งหมายความขณะนี้
‪ประชาชนของข้าถูกทรมานอยู่
‪พวกเขาถูกควักไส้ออกมาข้างนอกให้เห็นคาตา
‪ขาของพวกเขาถูกแผดเผา
‪ลิ้นของพวกเขาถูกตัดให้หมากิน
‪ฝ่าบาท
‪- เขาหายไปแล้ว ‪- อะไรนะ
‪แม้ต้องเผชิญกับสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ซิริลา
‪ผู้นำที่ดีควรเลือกความปรานีเสมอ
‪ในอนาคต เจ้าก็ควรทำเช่นเดียวกัน
‪ลาซโล่
‪เอาเสื้อคลุมของนางมา
‪อะไร ไม่นะ
‪จงกล้าหาญต่อไป สัญญากับข้าสิ
‪เจ้าคือสิงห์น้อยแห่งซินทรา
‪- เจ้าถูกลิขิตมาให้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ‪- ข้าทำสิ่งนี้โดยไม่มีท่านไม่ได้
‪- เราต้องไปแล้ว ฝ่าบาท ‪- ไม่
‪ไปเสีย
‪โลกนี้ขึ้นอยู่กับมัน
‪ข้ารักท่าน
‪ตามหาเกรอลท์แห่งริเวีย
‪เขาคือชะตากรรมของเจ้า
‪ฝ่าบาท
‪ข้าก็เห็นมันเช่นกัน
‪นั่นคือเหตุผลที่พวกมันมา
‪ข้าจะไปส่งนาง
‪ข้าสัญญา
‪เมาส์แซค
‪การรับใช้ของเจ้า...
‪เป็นเกียรติแก่พวกเราทุกคน
‪เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ
‪ฝ่าบาท
‪ขออภัยที่รบกวน ท่านหญิง ได้เวลาแล้ว
‪นิล์ฟการ์ดใกล้มาถึงแล้ว
‪ได้เวลาแล้ว
‪เราหนีไปได้นะ
‪เราหาทางออกไปได้
‪นี่...
‪นี่คือทางออกของเรา
‪- ทำอะไร ‪- นี่แม่เอง ลูกแม่
‪- ท่านแม่ทำอะไร... ‪- ไม่เป็นไรนะ
‪ม้า
‪เจ้าหญิง ทางนี้
‪นี่!
‪- ท่านไปก่อน ‪- ไม่
‪เจ้าหญิง ข้าให้สัญญากับท่านยายของท่านไว้
‪ให้ข้าได้รักษาสัญญาเถิด
‪ไปเถิด
‪ท่านยายบอกว่าข้าต้องหนีไป
‪ทำไม ทำไมนิล์ฟการ์ดจึงมาที่นี่
‪ทำไมโลกต้องขึ้นอยู่กับมันด้วย
‪จับไว้ ฝ่าบาท
‪เราใกล้ถึงประตูรั้วแล้ว
‪ข้าได้รับการปกป้องมาตลอดชีวิต ลาซโล่
‪เพราะอะไร
‪เจ้าอยู่ในตลาด ตัวโชกเลือด
‪เจ้าบอกว่าเจ้าเลือกไม่ได้ แต่จำต้องเลือก
‪และเจ้าไม่มีวันรู้เลยว่าเลือกถูกหรือไม่
‪สิ่งตอบแทนที่เจ้าได้คือถูกขว้างหินใส่
‪และเจ้าจะหนี
‪เจ้าจะพยายามวิ่งนำหญิงสาวในป่า ‪แต่เจ้าทำไม่ได้
‪- นางคือชะตากรรมของเจ้า ‪- เรนฟรี
‪ตลาด
‪นางรู้ว่าเจ้าจะมา
‪เรนฟรีอยู่ที่ใด
‪นางอยู่ที่หอคอยกับเพื่อนตัวน้อยของเจ้า
‪เมริลคา
‪นางฝากข้อความถึงเจ้าด้วย
‪เจ้าต้องเลือกความเลวทรามที่น้อยกว่า
‪มันคือคำขาด
‪เข้าใจไหม
‪บ้าฉิบ
‪วิทเชอร์!
‪เกรอลท์
‪ช่วยด้วย!
‪- เจ้าเลือกแล้ว ‪- ปล่อยเด็กไป
‪ข้าจะฆ่านาง
‪ข้าจะฆ่าทุกคนที่นี่จนกว่าสเตรกอบอร์จะลงมา
‪ไปจากบลาวิเคนเสีย
‪ยังไม่สายเกินไป
‪เวทมนตร์ทำอะไรข้าไม่ได้
‪แต่เงินทำได้
‪เงินมีไว้ปราบปีศาจ
‪- หากเราประดาบกัน... ‪- ข้าจะมิอาจหยุดได้
‪พวกเขาสร้างข้าเช่นเดียวกับที่พวกเขาสร้างเจ้า
‪เราไม่ต่างกันนักหรอก
‪เด็กสาวในป่าจะเป็นของเจ้าเสมอ
‪นางคือชะตากรรมของเจ้า
‪กลับมานะ เจ้าเด็ก...
‪ไม่!
‪เหลือเชื่อ
‪เมริลคา
‪เอาเกวียนมาให้ข้า
‪เราจะพานางไปชันสูตรศพที่หอคอย
‪หากเจ้าแตะต้องนางแม้แต่ปลายผม...
‪ผมเจ้าจะอยู่บนพื้นเป็นรายต่อไป
‪เจ้าบ้าไปแล้วรึ
‪การกลายพันธุ์ของนาง
‪มันมีอิทธิพลต่อผู้คน
‪นางจึงทำให้คนพวกนี้เชื่อฟังนางได้
‪เราต้องพานางไป
‪นางเล่นงานเจ้าเหมือนกันใช่ไหมนี่
‪อย่า...
‪แตะต้องนาง
‪วิทเชอร์
‪เจ้าสังหารผู้คน
‪บนถนนแห่งบลาวิเคน
‪- เจ้าคืออสูร ‪- เจ้าทำให้เด็กสาวตกอยู่ในอันตราย
‪เจ้าลงมือโดยพลการ
‪เจ้าเลือกแล้ว
‪และเจ้าไม่มีวันรู้ว่าเจ้าเลือกถูกหรือไม่
‪ฆ่ามัน!
‪ออกไปจากบลาวิเคนเสีย เกรอลท์
‪อย่าได้กลับมาอีก
‪เด็กสาวในป่าจะเป็นของเจ้าเสมอ
‪นางคือชะตากรรมของเจ้า
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล