NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dokąd mnie prowadzisz?
- To niespodzianka. - Jaka niespodzianka?
- Mam coś dla ciebie. - Co takiego?
Jeśli ci powiem, to nie będzie niespodzianka.
Jakiś ty niegrzeczny.
Stań tutaj.
Zamknij oczy.
Otwórz.
Stokrotka? Nie róża?
- Róże są banalne. - A stokrotki tanie.
Ale wciąż mogę cię pocałować?
Gdzie ona jest?
- Co? - Moja stokrotka.
Nie chciałaś jej.
- Teraz śmierdzi łajnem! - Podglądasz nas, pokrako?
Pewnie, spójrz na nią! Kto by to pocałował?
Nawet stać prosto nie może.
Dokąd to, garbusko? Pokażemy ci!
Zostawcie mnie!
- Przestańcie! - Podobno śpisz w chlewie.
- Dość! - Własna rodzina cię nie chce!
Kim jesteś?
Co to za miejsce?
Czy ja umarłam?
Jak się tu znalazłam?
Teleportowałaś się.
Co zrobiłam?
Teleportowałaś się.
Z miejsca, w którym byłaś wcześniej, tutaj, do Wieży Mewy.
Do Aretuzy.
Jesteś dziewicą.
Przepraszam.
Bijesz jeszcze lepiej, niż czarujesz.
Niż co robię?
Co się dzieje?
Skoro byłaś w stanie wyczarować portal, ona po ciebie przybędzie.
Kto taki?
Co robisz?
Co to jest?
To inny rodzaj portalu.
Nie da się go namierzyć.
Tworząc poprzedni, ujawniłaś się. Ten zabierze cię do domu.
Możesz mi zaufać.
Jak masz na imię?
Istredd.
Zaraz, a ty?
Wynoś się, dziewko!
Dam radę!
Ile za świnię?
Targ dopiero jutro.
Ja przyszłam dzisiaj.
Dziesięć marek.
A za to stworzenie?
- Sześć. - Cztery.
- Co ty robisz? - Sprzedana. Za cztery marki.
Oszalałeś? Nie możesz.
Powiedziałem: sprzedana. Za cztery marki.
Ta kobieta to wiedźma. Wiesz, co one robią.
To nasza córka.
Moja na pewno nie.
Matko!
Proszę, pomóż mi!
Wyśmienicie. Jedziemy.
Nie zabierzesz mnie!
Nie pójdę!
Wypuść mnie!
Wypuść!
Cztery marki.
Księżniczko!
Panienko Cirillo!
Księżniczko Cirillo!
Dalej, nie widać jej!
Sprawdź tam.
- Księżniczko! - Gdzie jesteś?
Księżniczko Cirillo!
Jedźmy do potoku.
Miej oczy szeroko otwarte!
Panienko Cirillo!
Kto tam jest?
Ani kroku dalej!
Są trujące?
Nie, dziękuję.
Nie jadam szczurów.
Czekaj!
Gdzie mieszkałeś w Cintrze?
Gdzie są twoi rodzice?
Czemu nie mówisz?
Od trzech dni z nikim nie rozmawiałam.
Można powiedzieć...
że uciekłam.
Miałam kogoś odnaleźć,
a zamiast tego uciekam przed kimś innym.
Ma takiego...
wielkiego ptaka na głowie.
Nie wiem, czego ode mnie chce.
Lepiej zasypmy ognisko.
Nie może mnie złapać.
Nie może.
Zobacz, to cintryjska flaga!
Chodź, jesteśmy uratowani!
Szczurołapie?
Beztrosko nie zważasz
Na okoliczności
Lecz tutaj w Posadzie
Miej się na baczności
Przed szczupakiem złym
Co w bieliźnie czyha
Przed latawicą wściekłą Na jej widok człek czmycha
Naradkowej dłoń Miesza wywaru porcję
By twoja luba mogła zrobić aborcję
Sam się abortuj!
Dość! Walcie się!
Miło, że w końcu wywołałem jakąś reakcję.
- Niewiarygodne. - Siadaj pan!
Podoba mi się, jak tak sobie dumasz w kącie.
- Lubię pić sam. - W porządku.
Wszyscy ochoczo komentowali mój występ.
Poza...
tobą.
No proszę.
Nie daj się prosić facetowi...
z chlebem w gaciach.
Musisz mieć jakąś recenzję. Chociaż trzy słówka.
One nie istnieją.
Co nie istnieje?
Stworzenia z twojej piosenki.
A ty skąd wiesz?
No tak!
Białe włosy,
postawny samotnik, dwa bardzo...
groźnie wyglądające miecze.
Wiem, kim jesteś.
Jesteś tym wiedźminem.
Geraltem z Rivii.
Zgadłem!
Mam dla was robotę.
Błagam.
Diabeł kradnie nasze zboże.
Zapłacę z góry.
Sto dukatów.
Sto pięćdziesiąt.
Wiem, że wam się uda.
Podobno się nie patyczkujecie.
Przyda się pomocna dłoń? Mam dwie, po jednej na diabelski róg.
Idź sobie.
Będę jedynie milczącym wsparciem.
Przemyślałem to. Masz rację.
Lepiej śpiewać o prawdziwych wydarzeniach.
A od pana, panie wiedźmin, aż bije woń przygody.
Chociaż czuję też inne rzeczy. Co to jest, cebula?
Nieważne. Chodzi o to, że trącisz śmiercią.
I przeznaczeniem. Heroicznymi wyczynami i romansem.
To cebula.
Zgadza się.
Mogę być twoim heroldem!
Będę śpiewał pieśni o Geralcie z Rivii, Rzeźniku z Blaviken!
- Zbliż no się. - Tak?
Idziemy, Płotka.
Wiesz, ilu osób nie obeszłaby twoja śmierć?
Będziesz żyć.
Kim jesteś?
Tissaia de Vries.
Rektorka Aretuzy.
Trzeba było dać mi umrzeć. Chociaż nad tym miałam kontrolę.
Urocze, Świnko.
Nie miałaś żadnej kontroli.
Traciłaś ją.
Czekam w szklarni za 20 minut.
Wyczuwam wasz strach.
Słusznie się boicie.
Na świecie nie ma bardziej niebezpiecznej rzeczy od Chaosu.
Nieustannie nas otacza.
Niestabilny i potężny.
Każda z was wykazała predyspozycje do czerpania z jego mocy.
Moment waszego przebudzenia odbił się w Chaosie echem,
które dotarło do mnie w Aretuzie.
Anico,
uratowałaś tonącego chłopca siłą woli.
Fringilla zamroziła kota.
To był wypadek.
Sabrina zamieniła własną matkę w grubaskę.
Ale samo bycie przekaźnikiem Chaosu
nie znaczy, że możecie posługiwać się magią.
Chcę wrócić do domu.
To jest twój dom.
Skup się, od tego zależy twoje przetrwanie.
Magia porządkuje Chaos.
I choć wciąż pozostaje wiele niewiadomych,
odkryliśmy, że wymaga ona dwóch rzeczy.
Równowagi i kontroli.
Bez nich Chaos was zabije.
To najprostsza próba.
Dowiedzie, czy jesteście godne wyniesienia.
Między waszym kwiatem i kamieniem istnieje równowaga.
Unieście kamień, nie dotykając go.
Wypowiedzcie zaklęcie: Zeilil eip.
- Udało mi się! - Twoja ręka!
Na tym polega równowaga.
Znakomita demonstracja. Dziękuję, Fringillo.
Nie da się wyczarować czegoś z niczego.
Żeby coś otrzymać, należy złożyć ofiarę.
Straciłaś dużo krwi, Świnko.
Czasem kwiat jest tylko kwiatem
i najlepsze, co może zrobić, to uschnąć.
Istredd.
Miałeś rację.
Odnalazła mnie.
A ty odnalazłaś mnie.
Mam na imię...
Yennefer.
Miło cię w końcu poznać...
Yennefer.
Kolejka jest!
Nie dotykaj mnie. To jedzenie posłała królowa.
Oby zgniła w piekle.
Twoja opończa...
Uszył ją mój ojciec.
Ziven Ozol.
Ubierał cintryjską szlachtę.
Widać, że przeszłaś przez piekło.
Jak my wszyscy.
To uszy elfów.
Sam je zabiłem.
Tak mszczę się za ludzi poległych w powstaniu Filavandrela.
Filavandrela?
Elfy nazywają go swoim królem.
Rok temu próbował podbić ziemie Cintry.
Brat dostał strzałą w głowę.
Dbam o to, by jego śmierć nie poszła na marne.
Poznasz moją rodzinę.
Chodź.
Matko, przyprowadziłem kogoś.
To jest...
Fiona.
Spójrz tylko na tę opończę.
Ojciec niedawno umarł.
Walczył w obronie tej przeklętej suki.
- I jej przeklętego rodu. - Matko.
Dosyć. To nie była wina królowej Calanthe.
Nilfgaard przekroczył granicę dzięki elfim szpiegom.
- Kiedyś to była ich ziemia. - Nasz brat za nią zginął.
A ojciec zginął za egoizm Calanthe.
Wojna za wojną.
Odbierają nam domy, mężczyzn i nasze życie.
Kiedy to się skończy?
Jak zostanę rycerzem. Zarobię na odbudowę domu.
- Będziesz rycerzem? - Szkolę się.
Będę gotowy, gdy Cintra powstanie.
Za porządek i godność.
Dziecinko.
Twoje buty.
Znajdziemy ci nową parę.
Byłoby cudownie.
Dziękuję.
Abbott.
Bez obaw, to jeden z tych czystych.
Czytając między wierszami i ciosami w brzuch, kolego,
zauważyłem, że masz mały problem wizerunkowy.
Gdybym dołączył do twojego polowania na diabła z Posady,
mógłbym cię pozbawić tego przydomka.
Cała Północ będzie śpiewać o wyczynach...
Geralta z Rivii, Białego Wilka czy coś tam.
Rzeźnik pasuje.
Mogę jechać z tobą? Mam kiepskie buty.
- Nie tykaj Płotki. - Dobra.
Elfy zwały tę krainę Don Blathanna,
zanim oddały ją ludziom...
i uciekły do swoich złotych pałaców w górach.
Znowu to robię, nic tylko prezentuję ekspozycję.
Geralt?
Geralt, dokąd idziesz?
Nie zostawiaj mnie.
Halo?
- Czego szukamy? - Świętego spokoju.
To nie w moim stylu.
Polowałeś już kiedyś na diabła?
- Diabły nie istnieją. - No tak.
Jasna sprawa.
To co my właściwie robimy?
Czasem chodzi o potwory,
czasem o pieniądze.
Rzadko o obie rzeczy.
Na tym to polega.
Cholera!
Zaczynamy akt drugi!
Co to było? Wygląda jak mała kula armatnia.
Na niebiosa.
Geralt, tam naprawdę jest diabeł.
Muszę zobaczyć to magiczne, mityczne...
Daj mi spokój!
Ty gadasz!
Pewnie, że gadam!
Skądś się wziął? Matka wychędożyła kozła?
Jestem Torque, silvan!
Rzadka i inteligentna istota!
Kutas z ciebie. Kulki już masz!
To ludzie mi je dali!
Wystawili jedzenie pełne ołowiu,
żeby mnie otruć!
Twoja matka wydupczyła bałwana?
Jesteś inteligentny, to muszę przyznać.
Więc cię nie zabiję.
Ale nie możesz tu zostać.
Ty też nie.
Spójrzcie jej w oczy.
Patrzcie, aż drzwi zamienią się w okno.
Spróbujcie odszukać największe lęki waszej partnerki.
Oczami?
Nie, Świnko.
Chaosem.
Powinno dojść między wami do wymiany myśli.
To jakbyście uczyły się tańczyć, pływać albo całować.
No dalej, dasz radę.
Anica najbardziej boi się węży.
Podejdź tu.
Tygodniami uczyłaś się podnosić kamień,
nie opanowałaś magii wody,
z trudem wykonujesz najprostsze zadania fizyczne,
a teraz mnie okłamujesz?
Twój największy lęk mnie nie dziwi.
Nawet gdybyś była piękna,
nikt by cię nie pokochał.
Tissaia ma rację.
Jestem tu od tygodni i gówno potrafię.
Moja próba wymiany myśli w Ban Ard trwała trzy dni.
Mój partner bał się sera.
Chcę być w czymś dobra.
Dojdziesz do tego.
Ja się nie poddałem.
Teraz czytam w myślach.
Świetnie. To właśnie robisz?
Przeczytaj moje,
jeśli chcesz.
- To chyba nie działa. - Spróbuj.
Spróbuj.
Tylko...
wejrzyj w głąb mnie.
Widzę je!
Co to jest?
To meduza.
Słyszę je.
Cykady w lecie.
Czuję jakiś smak.
To ciepły chleb.
To twoje ulubione rzeczy?
To rzeczy, które miały ci się spodobać.
Jestem taka zmęczona.
Ale też nie mogę spać.
Pewnie wciąż się boisz.
Już jesteś bezpieczna.
Jestem z tobą.
Szukam...
Geralta z Rivii.
Zna go pani?
Obawiam się, że nie.
Jest rycerzem?
Nie wiem.
A twoja matka? Ojciec?
Zginęli, gdy byłam malutka.
Wychowywała mnie babcia.
Gdzie teraz jest?
Ona...
zginęła.
W czasie ataku Nilfgaardu.
Tak mi przykro.
Mnie też jest przykro.
Z powodu pani rodziny.
Razem to przetrwamy.
Dbamy o swoich.
Wstawaj.
Witaj, Fringillo.
Witaj, Lark.
Witaj, Doralis.
Witaj, Sabrino.
I witaj z powrotem,
Świnko.
Tor Lara, Wieża Mewy.
Najpotężniejsze miejsce na Kontynencie.
Dostępne jedynie dla Bractwa Czarodziejów.
Dlaczego?
W czasie tej próby musicie zapanować nad najwyższą emanacją Chaosu.
Złapiecie błyskawicę do butelki.
To niemożliwe.
Nie.
To magia.
Doralis.
Butelka w górę!
Teraz!
Wciąż oddycha.
Lark, przesuń Doralis na bok.
Anica, twoja kolej.
Szybko.
- Dasz radę. - Szybko!
Udało się!
Świnko, teraz ty.
Szybciej!
Sabrino, pokaż im, jak to się robi.
Jedna silna wśród słabeuszek.
To, co zrobiłaś, było żałosne i niebezpieczne.
Mnie wydawało się potężne.
Czarodziejki takie jak Sabrina ignorują swoje emocje.
Ale czarodziejki takie jak my
dają im się pochłonąć.
Jak my?
W swoją pierwszą noc w Aretuzie próbowałaś się zabić.
A dziś prawie zabiłaś kogoś innego.
Masz kontrolować Chaos, nie stać się jego częścią.
- Dam radę. - Jeśli wyślę cię, byś doradzała królowi,
a on urazi twoje czułe ego, bo nie będzie słuchał,
uniesiesz się, on zginie, a jego ludzie powstaną przeciwko nam,
czyja to będzie wina?
- Moja. - Nie.
Moja. Bo dopuściłam cię do wyniesienia.
- Rozumiem. - Czyżby?
Kłamiesz.
Masz tajemnice.
Poddajesz się emocjom.
Słabościom.
Czy na pewno się do tego nadajesz?
To ta część, w której uciekamy.
- Raczej ta, w której nas zabiją! - Kto taki?
[starsza mowa] Bestia!
- Elfy! - To moja lutnia, oddawaj!
Szybko, wywiedźminuj coś...
- Morda! - Nie.
- [starsza mowa] Sam się zamknij! - Słabo znam starszą mowę.
Zamknąć się, ludzie!
[starsza mowa] To zrozumiałem, dziękuję.
- Chcesz zginąć teraz? - A można później?
- Tylko nie lut... - Zostaw go!
To tylko bard.
Nie plugaw powietrza swoim oddechem!
Wszystko niszczycie!
Chowacie się w złotych pałacach.
Katujesz związanego człowieka, a boisz się spojrzeć mu w oczy!
Ładny ten mój pałac?
Jak w tych waszych ludzkich opowiastkach?
Dobrze ci tak, szpicoucha, ty!
Chwila, co jej jest?
Jest chora.
A ten to kto?
To Filavandrel.
Król elfów.
Nie jestem królem.
Nie z wyboru.
Kradłeś dla nich.
Bo mi ich żal.
Wypędzono ich z Dol Blathanna.
Wypędzono? Sami woleli...
Znasz kogoś, kto wolałby opuścić własny dom?
Żeby głodować?
Żeby silvan dla niego kradł?
Toruviel,
mieliście nikogo nie krzywdzić.
Żałujesz dwóch ludzi, gdy elfów zginęły setki?
Jednego człowieka!
Możecie go puścić.
A w Posadzie dowiedzą się, że kradliśmy.
Ludzie nas zaatakują.
Wielu zginie...
po obu stronach.
To mniejsze zło.
Cokolwiek wybierzesz,
skończy się rozlewem krwi i wyrzutami sumienia.
Zaufaj mi.
W tym cały problem.
Nie mogę.
To konieczne.
Rozumiem.
Ale ty musisz zrozumieć,
że twoja śmierć nadejdzie wkrótce po mojej.
Owszem, bo wypędzili nas z żyznej ziemi.
Nawet Chaos jest skażony.
Sztucznie wzmocniony, by ludzie mogli uprawiać magię.
Chaos jest taki sam jak zawsze.
- Ludzie się lepiej zaadaptowali. - Dla ciebie to adaptacja,
dla nas destrukcja.
Głodujecie z własnej woli.
Na złość innym
wolicie sobie odmrozić uszy.
Myślisz, że to kwestia dumy?
Moi przodkowie układali się z ludźmi i ograbiono ich ze wszystkiego.
A gdy zaczęli walczyć, zostali wyrżnięci.
Ludzie nazywają to „Wielką Czystką”.
Ja nazywam to kopaniem masowego grobu
dla moich najbliższych.
A teraz ludzie dumnie patrzą, jak te same pola dają plony.
Nawóz z naszych dzieci pod ich zboża!
Nie mam zamiaru grzebać nikogo innego.
Niegdyś zwano mnie Filavandrelem ze Srebrnych Wież.
Teraz jestem Filavandrelem z krańca świata.
Jeśli sprowadzę mój lud z gór,
będzie to oznaczało poddanie się ludziom.
Zrobią z nas niewolników!
Mieszane dzieci staną się pariasami!
To idźcie gdzie indziej.
Odbudujcie siedziby.
Nabierzcie sił.
Pokażcie ludziom, że nie jesteście tylko tym, czego się boją.
Jak ty, wiedźminie?
Nauczyłem się żyć wśród nich,
żeby przeżyć.
Królu, błagam.
Są inni.
Nowe pokolenie.
Evellienn, którzy pragną walczyć.
Pozwól nam odebrać, co nasze.
Zacznijmy teraz.
- Czekaj! - Torque, odsuń się!
Wiedźmin mógł mnie zabić.
Nie zrobił tego.
Jest inny.
Jak my.
Jeśli musisz mnie zabić,
jestem gotów.
Ale silvan ma rację.
Nie nazywaj mnie człowiekiem.
Ona o nas wie.
Odeśle mnie do domu i więcej się nie zobaczymy.
Co masz na myśli?
Nie, to nie jest ostatni raz, znajdziemy sposób.
Jak?
Jeden z tych bardzo specjalnych portali?
Chciałbym móc cię nauczyć,
ale nie mogę ryzykować, że Bractwo się o tym dowie.
Dlaczego?
Takiej magii już się nie naucza. Jest starsza, potężniejsza.
- Konsekwencje mogą być nieodwracalne. - Nie rozumiem!
Dobrze odgadła mój lęk.
Wciąż nie jestem dość dobra.
Nawet dla ciebie.
Chodź.
Pokażę ci.
Podejdź.
Wiesz, czyje to czaszki?
Martwych ludzi?
Martwych elfów.
Te elfy wybudowały Aretuzę.
Jako niewolnicy?
Nie, to było, zanim przybyli ludzie.
Elfy były pierwotnymi magami Kontynentu.
Co?
Kiedy ludzie i potwory przybyli po Koniunkcji Sfer,
elfy nauczyły pierwszych ludzi, jak zamieniać Chaos w magię.
A potem...
ludzie je wyrżnęli.
Żeby udawać, że moc od zawsze należała do nich.
Przepisujemy historię opowieściami
i pieśniami o zwycięstwach, tacy jesteśmy.
Ale ja chcę uczcić ich pamięć.
Feainnewedd rośnie tam, gdzie przelano Starszą Krew.
Otwórz usta.
[starsza mowa]
Udało ci się za pierwszym razem?
Powinnam iść.
Czekaj!
Mój ojciec...
Prawdziwy ojciec...
był półelfem.
Pamiętasz Wielką Czystkę?
Tysiące elfów straciło życie.
Tak zginął mój ojciec.
To jego krew sprowadziła na moje plecy to przekleństwo.
Przez nią jestem warta cztery marki.
Dlatego nikt mnie nie pokocha.
Na razie dobrze ci idzie.
Co z nim zrobisz?
Nic.
Chciałam sprawdzić,
czy zapanujesz nad emocjami i go zdobędziesz.
I udało ci się.
Możesz odejść...
Yennefer.
Zasłużyłam na wyniesienie?
Jestem gotowa.
Nasłuchuj pukania.
Pracujesz nad nią od miesięcy.
Musisz coś dla mnie mieć.
Niech Ban Ard będzie dumne.
Ma elfią krew.
Nilfgaard!
Nilfgaard tu jest!
- Co się dzieje? - Pędź po konia. Znajdź Adona i Zeke’a.
Weź to!
Ty durny pokurczu! Zbieraj to i leć!
To ty! Czekaj!
Anica.
Doralis.
[starsza mowa]
Podejdź, Yennefer.
Zmieniłaś ją w ślimaka.
W węgorza.
Chodź, wepchnij przyjaciółkę do wody.
- Nie! - Tak.
Pozbawiłam ją kontroli, ale wciąż ma moc.
Jest przekaźnikiem.
Dla Aretuzy.
Czasami najlepsze, co kwiat może dla nas zrobić, to uschnąć.
Muszę przyznać,
że fantastycznie rozegrałeś tę całą akcję z odwróconą psychologią.
„Zabij mnie, jestem gotów”.
Oto koniec tej historii.
Puścili nas wolno, a ty oddałeś elfom wszystkie pieniądze Pokrzywki.
Lutnia Filavandrela to dla ciebie za mało?
Powabny instrumencik, co?
Szanuję Filavandrela.
Skoro raz przetrwał Wielką Czystkę,
może zrobi to znowu.
Narodzi się na nowo.
Czy od wiedźmina słów Elf przejrzy na oczy?
Czy historię powtórzy Bo ta kołem się toczy?
Nie, do rzyci.
Tutaj się rozstaniemy, bardzie. Na zawsze.
Obiecałem, że zadbam o twoją opinię.
Pozwól mi spróbować.
Kiedy skromny bard
Ruszał w drogę swą
Wraz z Geraltem z Rivii
Zanucił pieśń tą
O tym, jak Biały Wilk
Jesteś elfem.
Z diabłem walkę stoczył
I z elfów armią Co u jego kopyt...
Dziękuję.
...kroczy.
Jestem Dara.
Rzucili na mnie się
Każdy z nich łotr i łgarz
A ja Ciri.
Złamali mą lutnię I obili mi twarz
Gdy diabeł rogiem swym
Wiercił w ciele nam
Wykrzyczał nasz wiedźmin
„Wychędoż się sam!”
Nie tak było.
Gdzie ten twój szacunek?
Szacunkiem historii nie napiszesz.
Rzućże grosz wiedźminowi
O Dolino Kwiatów
Rzućże grosz wiedźminowi
O Dolino Kwiatów
Na krańcu świata hen
Starł się z rogiem złym
Co rżnął cię i łamał
Oprawcą był twym
Za fraki elfy wziął
Odesłał w szczyty gór
I poszły precz elfy
Na swój złoty dwór
Szkodników pozbył się
Zarobił cios i pięść
Przyjaciel ludzkości
Oddajcie mu cześć!
Oto epicka pieśń
W niej śmiałka każdy zna
Pokonał dziś łotra
Niech pije do dna!
Rzućże grosz wiedźminowi
O Dolino Kwiatów
Rzućże grosz wiedźminowi
To przyjaciel ludzkości
Rzućże grosz wiedźminowi
O Dolino Kwiatów
Rzućże grosz wiedźminowi
To przyjaciel ludzkości
Rzućże grosz wiedźminowi
O Dolino Kwiatów
Rzućże grosz wiedźminowi
To przyjaciel ludzkości
Napisy: Magdalena Adamus