‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ตกลงเจ้าจะพาข้าไปไหน
‪- ข้าอยากให้เจ้าประหลาดใจ ‪- ประหลาดใจรึ ประหลาดใจอะไร
‪- ข้ามีของจะให้เจ้า ‪- บอกมาเถิดน่า
‪หากบอกตอนนี้ก็ไม่ประหลาดใจสิ
‪เจ้านี่ร้ายจริงๆ
‪ยืนตรงนั้นนะ หลับตาด้วย
‪ลืมตาได้
‪ดอกเดซี่รึ ไม่ใช่ดอกกุหลาบรึ
‪- กุหลาบจำเจน่าเบื่อ ‪- เดซี่ไร้ราคา!
‪ข้ายังจุมพิตเจ้าได้ใช่ไหม
‪หายไปไหนแล้ว
‪- อะไร ‪- ดอกเดซี่ของข้า
‪นึกว่าเจ้าไม่อยากได้เสียอีก
‪- ตอนนี้มันเหม็นขี้หมูแล้ว ‪- สะกดรอยตามพวกเรารึ ยัยโรคจิต
‪แน่นอน ดูนางสิ ไม่มีใครเคยจุมพิตนางหรอก
‪นางจะยืนตัวตรงเพื่อจุมพิตได้รึ
‪จะไปไหน เจ้าคนตัวงอ เราสอนเจ้าได้นะ
‪อย่ามายุ่งกับข้า!
‪- หยุดนะ! ‪- ได้ยินว่าพ่อเจ้าให้เจ้า
‪- นอนกับหมู ‪- หยุด!
‪ครอบครัวเจ้าเองยังไม่ต้องการเจ้าเลย
‪เจ้าเป็นใคร
‪อะไรกัน ทั้งหมดนี้คืออะไร
‪ข้าตายแล้วรึ
‪ข้ามาที่นี่ได้อย่างไร
‪ดูเหมือนว่าเจ้าจะผ่านประตูเข้ามา
‪ข้าอะไรนะ
‪ผ่านประตูน่ะ
‪จากที่ที่เจ้าเคยอยู่มาสู่ที่นี่ หอคอยนางนวล
‪อะเร็ททูซา
‪เจ้ายังบริสุทธิ์นี่เอง
‪ข้าขอโทษ
‪หลังมือของเจ้าน่าทึ่งยิ่งกว่า ‪เวทมนตร์ของเจ้าเสียอีก
‪อะไรของข้านะ
‪พวกเราไม่ควรออกมาที่นี่
‪เกิดอะไรขึ้น
‪หากอยู่ๆ เจ้าก็เสกประตูนั้นได้ ‪นางจะไปหาเจ้า
‪นางรึ นางไหน
‪เจ้าทำอะไรน่ะ
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪อะไรน่ะ
‪มันคือประตูอีกแบบ ประตูที่ไม่อาจติดตามได้
‪ประตูที่เจ้าเสกทำให้เจ้าตกเป็นเป้า ‪แต่ประตูบานนี้จะพาเจ้ากลับบ้าน
‪ฟังนะ เจ้าไว้ใจข้าได้
‪เจ้าชื่ออะไร
‪อิสทริด
‪รอเดี๋ยว แล้วเจ้าชื่ออะไร
‪ออกไปจากตรงนั้นนะ สาวน้อย
‪ข้าทำได้
‪หมูตัวละเท่าไร
‪จะส่งพวกมันไปตลาดพรุ่งนี้
‪ข้ามาที่นี่วันนี้แล้ว
‪สิบมาร์ก
‪หญิงอัปลักษณ์นี่ราคาเท่าไร
‪- หก ‪- สี่
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- ขาย สี่มาร์ก
‪บ้าไปแล้วรึ ยกนางให้พวกเขาไม่ได้นะ
‪อย่างที่บอก ขายแล้ว สี่มาร์ก
‪หญิงนั่นเป็นแม่มด เจ้ารู้ว่าพวกเขาจะทำอะไร
‪- นางเป็นลูกเรานะ ‪- นางไม่ใช่ลูกข้า
‪ท่านแม่
‪ช่วยข้าด้วย
‪เยี่ยม ข้าไปละ
‪ท่านเอาข้าไปไม่ได้!
‪ข้าไม่ไป
‪ปล่อยข้านะ!
‪ปล่อยข้าออกไป!
‪สี่มาร์ก
‪เจ้าหญิง!
‪ท่านซิริลา!
‪เจ้าหญิงซิริลา!
‪เร็วเข้า ไม่พบเจ้าหญิง
‪เจ้า ไปดูข้างล่างนั่น
‪- เจ้าหญิง ‪- ท่านอยู่ไหน เจ้าหญิง
‪เจ้าหญิงซิริลา
‪ไปที่ลำธาร
‪เจ้า! เฝ้าดูให้ดี!
‪ท่านซิริลา
‪ใครอยู่ตรงนั้น
‪หยุดอยู่ตรงนั้นเลย
‪เจ้าหมายถึงมันมีพิษรึ
‪ไม่ ขอบใจ
‪ข้าไม่กินหนู
‪รอเดี๋ยว
‪เจ้าเคยอยู่ที่ใดในซินทรารึ
‪พ่อแม่เจ้าอยู่ไหน
‪เหตุใดเจ้าไม่พูด
‪ข้าไม่ได้คุยกับใครมาสามวันแล้ว
‪ข้าคิดว่า...
‪ข้ากำลังหนีอยู่
‪ข้าควรจะไปหาใครคนหนึ่ง
‪แต่ข้ากลับวิ่งหนีจากใครอีกคนอยู่
‪เขามี...
‪นกตัวใหญ่อยู่บนหัว
‪ข้าไม่รู้ว่าเขาต้องการสิ่งใดจากข้า
‪เราควรดับไฟเสีย
‪ข้าจะถูกเขาจับตัวไปไม่ได้
‪ไม่ได้
‪ดูสิ นั่นธงซินทรา!
‪เร็วเข้า เราปลอดภัยแล้ว
‪เจ้าเด็กหนู
‪ท่านคิดว่าท่านปลอดภัย
‪โดยไม่ใส่ใจสิ่งใด
‪แต่ที่แห่งนี้ในโพซาดา
‪ท่านควรระวังไว้ดีกว่า
‪ปลาที่มีหนามแหลมนั้น
‪ที่ซุ่มอยู่ในลิ้นชักของท่าน
‪หรือเป็ดบินได้ ที่อาจทำให้ท่านสยองขวัญ
‪ต้องให้ยัยแก่แม่มดแนน กวนยาสั่งให้
‪เผื่อว่าหญิงสาวของท่านจะได้แท้งลูกไป
‪- ทำแท้งตัวเองเถอะ ‪- เฮ้ย!
‪หยุดนะ ไปให้พ้น
‪ข้าดีใจเหลือเกิน ‪ที่ทำให้พวกท่านร่วมใจกันเช่นนี้ได้
‪- นั่งลงแล้วหุบปากเสีย ‪- เหลือเชื่อ
‪ข้าชอบที่ท่าน... นั่งดื่มหลบมุม
‪- ข้ามาเพื่อดื่มตามลำพัง ‪- ดีเลย ดี
‪ไม่มีใครลังเลที่จะวิจารณ์ ‪การแสดงของข้า ยกเว้น...
‪ท่าน
‪ไม่เอาน่า
‪ท่านคงไม่อยากให้ชายหนุ่มที่... ‪มีขนมปังอยู่ในกางเกงต้องรอหรอก
‪ท่านต้องมีความเห็นให้ข้าบ้างสิ ‪สักสองสามคำ
‪มันไม่มีอยู่จริง
‪อะไรไม่มีอยู่จริง
‪สิ่งมีชีวิตในเพลงของเจ้า
‪ท่านรู้ได้อย่างไร
‪โอ้ บันเทิงแท้!
‪ผมขาว
‪ร่างใหญ่ สันโดษ
‪ดาบสองเล่ม...
‪ที่หน้าตาน่ากลัวเหลือเกิน
‪ข้ารู้ว่าท่านคือใคร
‪ท่านคือวิทเชอร์ เกรอลท์แห่งริเวีย
‪นึกแล้วเชียว!
‪ข้ามีงานให้ท่านทำ
‪ข้าขอร้อง
‪ปีศาจตนหนึ่ง มันขโมยธัญพืชเราไปหมด
‪ข้าจะจ่ายเงินให้ท่านล่วงหน้า 100 ดูแคท
‪หนึ่งร้อยห้าสิบ
‪ข้าเชื่อว่าท่านจะทำสำเร็จ
‪ท่านไม่ไว้หน้าใคร ข้าได้ยินมาเช่นนั้น
‪ต้องการลูกมือไหม ข้ามีสองมือ ‪เอาไว้จับเขาปีศาจข้างละเขา
‪ไปให้พ้น
‪ข้าจะเป็นผู้ช่วยอย่างเงียบๆ
‪ข้าเข้าใจท่าน และใช่ ท่านคิดถูกแล้ว
‪การผจญภัยที่แท้จริง ‪อาจทำให้เรื่องราวดูดีกว่า
‪และท่าน มีกลิ่นนั้นอยู่ท่วมท้น
‪นอกจากสิ่งอื่นๆ แล้ว ‪มันคืออะไร ใช่หอมใหญ่ไหม
‪แต่ไม่สำคัญ ‪ไม่ว่ามันคืออะไร ท่านมีกลิ่นของความตาย
‪และชะตากรรม ‪ความกล้าหาญและความเศร้าโศก
‪มันคือหอมใหญ่
‪ใช่เลย
‪ข้าเป็นผู้ป่าวประกาศให้ท่านก็ได้นะ
‪เผยแพร่เรื่องราวของเกรอลท์แห่งริเวีย ‪จอมเชือดแห่งบลาวิเคน!
‪- มานี่ ‪- อะไรรึ
‪ไปกันเถอะ โรช
‪รู้ไหมว่าจะมีกี่คนที่ไม่ประหลาดใจหากเจ้าตาย
‪เจ้าต้องอยู่
‪ท่านคือใคร
‪ทิซเซอา เดอ วรีส
‪เจ้าคณะแห่งอะเร็ททูซา
‪ท่านน่าจะปล่อยให้ข้าตาย ‪อย่างน้อยตอนนั้นข้าก็ควบคุมมันได้
‪น่าชื่นชมนัก เจ้าหมูน้อย
‪เจ้าไม่ได้ควบคุมมันหรอก
‪เจ้าจะเสียมันไปต่างหาก
‪ไปที่เรือนกระจกภายใน 20 นาที
‪ข้ารู้สึกได้ถึงความหวาดกลัวของเจ้า
‪และถูกแล้วที่เจ้ากลัว
‪พลังโกลาหลคือสิ่งที่อันตรายที่สุดในโลกนี้
‪มันอยู่รอบตัวเราตลอดเวลา
‪ปะทุได้ง่ายและทรงพลัง
‪แต่พวกเจ้าทุกคน ‪ได้แสดงความสามารถในการส่งมันออกไป
‪ช่วงเวลาที่เจ้าส่งมันออกไป ‪ก่อให้เกิดพลังโกลาหลระลอกใหม่
‪ซึ่งส่งมาถึงข้าที่อะเร็ททูซาแห่งนี้
‪อนิก้า
‪เจ้าใช้จิตของเจ้าช่วยเด็กชายที่จมน้ำไว้
‪ฟรินจิลลาแช่แข็งแมว
‪โดยบังเอิญ
‪ซาบริน่า... ทำให้แม่ของนางอ้วน
‪แต่เพียงเพราะเจ้า ‪ส่งพลังโกลาหลออกไปได้
‪ไม่ได้แปลว่าเจ้าสามารถใช้เวทมนตร์ได้
‪ข้าอยากกลับบ้าน
‪นี่คือบ้านของเจ้า
‪ฟังให้ดีนะ ‪เจ้าจะรอดตายหรือไม่ขึ้นอยู่กับมัน
‪เวทมนตร์กำลังจัดการพลังโกลาหล
‪และในขณะที่มหาสมุทร ‪แห่งความลึกลับยังคงอยู่
‪เราได้ข้อสรุปว่ามันต้องการสองสิ่ง
‪ความสมดุลและการควบคุม
‪หากปราศจากมัน พลังโกลาหลจะฆ่าเจ้า
‪นี่คือบททดสอบที่ง่ายที่สุด
‪เพื่อดูว่าเจ้าควรค่าที่จะได้เลื่อนขั้นหรือไม่
‪ระหว่างดอกไม้และก้อนหินของเจ้า ‪มีความสมดุลอยู่
‪จงยกก้อนหินขึ้นมาโดยไม่แตะต้องมัน
‪ใช้คาถาเซลิลเอป
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪- [ภาษาบรรพบุรุษ] ‪- ‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪- ข้าทำได้! ‪- มือเจ้า...
‪นี่คือความสมดุล
‪สาธิตได้อย่างงดงาม ขอบใจ ฟรินจิลลา
‪ไม่มีสิ่งใดที่เสกขึ้นมาได้เปล่าๆ
‪ต้องมีการให้และมีการรับ
‪เจ้าเสียเลือดไปมาก เจ้าหมูน้อย
‪บางครั้งดอกไม้ก็เป็นเพียงดอกไม้
‪และดีที่สุดที่มันทำเพื่อเราได้คือตาย
‪อิสทริด
‪เจ้าพูดถูก นางหาข้าพบ
‪และเจ้าหาข้าพบ
‪ข้าชื่อ...
‪เยนเนเฟอร์
‪ยินดีที่ได้พบเจ้าอย่างเป็นทางการ...
‪เยนเนเฟอร์
‪นี่ อย่าแทรกแถวสิ
‪อย่าแตะต้องข้านะ ‪อาหารพวกนี้ราชินีเป็นผู้ประทานให้
‪ขอให้นางตกนรกหมกไหม้
‪เสื้อคลุมของเจ้า...
‪พ่อข้าเป็นคนทำ
‪ซีเวน โอโซล เขาทำเสื้อผ้า ‪ให้คนชั้นนำในซินทรา
‪เจ้าดูเหมือนฝ่านรกมา
‪เช่นเดียวกับเราทุกคน
‪มันคือหูของเอลฟ์
‪ข้าฆ่าพวกมันทั้งหมด
‪ข้าทำหน้าที่ของข้าเพื่อแก้แค้นที่มนุษย์ต้องตายไป ‪ในการจลาจลของฟิลาแวนเดล
‪ฟิลาแวนเดลรึ
‪พวกเอลฟ์เรียกเขาว่า "กษัตริย์"
‪ปีที่แล้วเขาพยายามยึดครองแผ่นดินซินทรา
‪พี่ชายข้าถูกธนูยิงทะลุสมอง
‪ทุกวันข้าระลึกไว้ว่า ‪การตายของเขาต้องไม่สูญเปล่า
‪มารู้จักกับครอบครัวข้าสิ
‪มาสิ
‪ท่านแม่ ข้าพาคนมากินอาหารกับเรา
‪นี่คือ...
‪ฟีโอน่า
‪ดูเจ้าในเสื้อคลุมตัวน้อยนั่นสิ
‪พ่อของพวกเราเพิ่งตายไป
‪ต่อสู้เพื่อพิทักษ์นังแพศยาต่ำช้านั่น
‪- และครอบครัวต่ำช้าของนาง ‪- ท่านแม่
‪พอเถิด ไม่ใช่ความผิดของราชินีคาลานเธ่
‪นิล์ฟการ์ดผ่านด่านของซินทรามาได้ ‪เพราะว่าสายลับเอลฟ์
‪- มันเคยเป็นแผ่นดินของเอลฟ์มาก่อน ‪- พี่ชายของเราตายเพื่อแผ่นดินนั้น
‪และพ่อของเจ้าตาย ‪เพื่อความเห็นแก่ตัวของคาลานเธ่
‪ความขัดแย้งแล้วความขัดแย้งเล่า
‪แย่งชิงบ้านของเรา คนของเรา ‪และชีวิตของเราไปจากเรา
‪เมื่อใดมันจะหยุดเสียที
‪เมื่อข้าได้เป็นอัศวิน ข้าจะมีเงินมากพอ ‪ที่จะสร้างบ้านของเราใหม่
‪- เจ้าจะเป็นอัศวินรึ ‪- ข้าต้องไปฝึกหัดก่อน
‪แต่ข้าจะพร้อมเมื่อซินทรารุ่งเรืองอีกครั้ง
‪แด่คำบัญชาและเกียรติยศ
‪โอ้ เด็กน้อย
‪รองเท้าเจ้า
‪หาคู่ใหม่ให้เจ้ากันดีกว่านะ
‪วิเศษเลยค่ะ ขอบคุณ
‪แอบบอท
‪ไม่ต้องกังวล เขาเป็นคนดีคนหนึ่ง
‪ดูจากการพูดของท่าน ‪และการชกท้องแล้วนะ สหาย
‪ข้าคิดว่าท่านค่อนข้าง ‪มีปัญหาเรื่องภาพลักษณ์
‪หากข้าได้ร่วมแสดงฝีมือ ‪ในการปราบปีศาจแห่งโพซาดาครั้งนี้กับท่าน
‪ข้าสามารถปลดเปลื้องท่านจากฉายานั้นได้
‪ชาวเหนือทุกคนจะมัวแต่ร้องเพลง ‪บรรยายเรื่องราวของ
‪เกรอลท์แห่งริเวีย ‪หมาป่าสีขาวหรืออะไรสักอย่าง
‪จอมเชือดน่ะถูกแล้ว
‪ขอขึ้นหลังม้ากับท่านได้ไหม ‪รองเท้าข้าไม่ดีเท่าไร
‪- อย่าแตะต้องโรช ‪- ได้
‪รู้ไหม พวกเอลฟ์เรียกที่นี่ว่าดอลบลาทานา
‪ก่อนจะยกให้เหล่ามนุษย์
‪และถอยกลับไปยัง ‪วังสีทองของพวกมันบนภูเขา
‪ข้านี่เอาอีกแล้ว อธิบายเสียละเอียดยิบ
‪เกรอลท์
‪เกรอลท์ ท่านจะไปไหน
‪เกรอลท์ อย่าทิ้งข้าสิ
‪อยู่ไหนหนอ
‪- เราหาอะไรกันอยู่นะ ‪- ความเงียบอันศักดิ์สิทธิ์
‪ข้าไม่ช่วยหาแล้วกัน
‪ท่านเคยล่าปีศาจมาก่อนไหม เกรอลท์
‪- ปีศาจไม่มีจริง ‪- ถูกต้อง
‪แน่นอน แล้วนี่เราทำอะไรกันอยู่
‪บางครั้งก็มีอสุรกาย
‪บางครั้งก็มีเงิน
‪ไม่ค่อยมีทั้งสองอย่าง
‪ชีวิตก็เป็นเช่นนั้นแล
‪บ้าเอ๊ย!
‪องก์สองเริ่มแล้ว
‪นั่นอะไร ดูเหมือน ‪กระสุนปืนใหญ่ขนาดย่อม จาก...
‪พระเจ้า
‪เกรอลท์ มันคือปีศาจ
‪ข้าต้องได้เห็นความอัศจรรย์นี้ เห็นตำนาน...
‪อย่ายุ่งกับข้า!
‪เจ้าพูดได้
‪แน่นอน ข้าพูดได้
‪เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า ‪แม่เจ้าเสพสังวาสกับแพะรึ
‪ข้าคือทอร์ก เป็นชาวป่า ‪สิ่งมีชีวิตที่หายากและชาญฉลาด
‪เจ้าคือคนเขลา ที่กล้าหาญ
‪ความกล้าหาญที่ข้าได้มาจากมนุษย์
‪ที่ทำให้อาหารของเราเต็มไปด้วยเหล็ก
‪หวังจะวางยาข้า
‪แม่เจ้าเสพสังวาสกับตุ๊กตาหิมะรึ
‪เจ้าฉลาด ข้ายอมรับ
‪ดังนั้นข้าจะไม่ฆ่าเจ้า
‪แต่เจ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้
‪เจ้าก็เช่นกัน
‪มองเข้าไปในตาของนาง
‪มองจนกว่าประตูจะกลายเป็นหน้าต่าง
‪ค้นหาเพื่อให้เข้าใจ ‪สิ่งที่คู่ของเจ้าหวาดกลัวที่สุด
‪ด้วยตาของเรารึ
‪มิใช่ เจ้าหมูน้อย ด้วยพลังโกลาหล
‪การโอนย้ายความคิดควรไหลผ่านตัวเจ้า
‪เช่นเดียวกับการหัดเต้น หรือว่ายน้ำ หรือจุมพิต
‪เร็วเข้า เจ้าทำได้
‪สิ่งที่อนิก้ากลัวมากที่สุดคืองู
‪มานี่สิ
‪เจ้าใช้เวลาหลายสัปดาห์กว่าจะยกก้อนหินได้
‪เจ้างอสายน้ำไม่ได้
‪เจ้าทำงานใช้แรงที่ง่ายที่สุดได้อย่างยากลำบาก
‪แล้วนี่เจ้าโกหกข้ารึ
‪สิ่งที่เจ้ากลัวที่สุดอธิบายเรื่องนั้นได้ดี
‪ต่อให้เจ้าเป็นคนสะสวย
‪ก็จะไม่มีใครรักเจ้าอยู่ดี
‪ทิซเซอาพูดถูก
‪ข้าอยู่ที่นี่มาหลายสัปดาห์ ‪และแทบทำอะไรไม่ได้เลย
‪การทดสอบการโอนย้ายความคิดของข้า ‪ที่บาน อาร์ดใช้เวลาสามวัน
‪เด็กหนุ่มที่จับคู่กับข้ากลัวชีส
‪ข้าอยากเก่ง เก่งอะไรสักอย่าง
‪เจ้าจะเก่งแน่นอน
‪ตอนนั้นข้าไม่ยอมแพ้
‪ตอนนี้ข้าอ่านใจคนได้แล้ว
‪เยี่ยม กำลังอ่านอยู่เลยสินะ
‪เจ้าก็อ่านใจข้าได้
‪หากเจ้าต้องการ
‪- ข้าคิดว่าไม่ได้ผลหรอก ‪- เจ้ามองเห็นได้
‪เจ้ามองเห็นได้
‪เพียงแค่...
‪แค่มองผ่านเข้าไป
‪ข้าเห็นแล้ว
‪มันคืออะไร
‪แมงกะพรุนพระจันทร์
‪ข้าได้ยินเสียงมันด้วย
‪จักจั่นในฤดูร้อน
‪ข้ารู้สึกถึงรสชาติของมัน
‪มันคือขนมปังอุ่นๆ
‪เหล่านี้คือสิ่งที่เจ้าชอบรึ
‪เหล่านี้คือสิ่งที่ข้าคิดว่าเจ้าชอบ
‪เหนื่อยเหลือเกิน
‪แต่ข้าก็นอนไม่หลับเช่นกัน
‪เจ้ายังกลัวอยู่ใช่ไหม
‪เจ้าปลอดภัยแล้วนะ
‪ข้าจะคอยช่วยเจ้าเอง
‪ข้ากำลังตามหา...
‪เกรอลท์แห่งริเวีย
‪ท่านรู้จักเขาไหม
‪เกรงว่าจะไม่
‪เขาเป็นอัศวินรึ
‪ข้าไม่รู้
‪แล้วแม่ของเจ้า หรือพ่อของเจ้าล่ะ
‪พ่อแม่ข้าตายตั้งแต่ข้ายังเล็ก
‪ยายข้าเป็นคนเลี้ยงข้ามา
‪นางอยู่ที่ใด
‪นาง...
‪ตายแล้ว
‪ในการโจมตีนิล์ฟการ์ด
‪ข้าเสียใจด้วยจริงๆ
‪ข้าก็เสียใจเช่นกัน
‪เรื่องครอบครัวของท่าน
‪เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน
‪เราจะดูแลกันเอง
‪ลุกขึ้น
‪ยินดีต้อนรับ ฟรินจิลลา
‪ยินดีต้อนรับ ลาร์ก
‪ยินดีต้อนรับ โดราลิส
‪ยินดีต้อนรับ ซาบริน่า
‪และยินดีต้อนรับกลับมา
‪เจ้าหมูน้อย
‪ทอร์ลาร่า หอคอยนางนวล
‪สถานที่ที่ทรงอำนาจที่สุดบนมหาทวีป
‪เป็นเขตห้ามเข้า ยกเว้นภราดรแห่งผู้วิเศษ
‪เพราะเหตุใด
‪การทดสอบนี้จะทดสอบความสามารถของเจ้า ‪ในการควบคุมการแสดงพลังโกลาหลขั้นสูงสุด
‪เก็บสายฟ้าใส่ขวด
‪เป็นไปไม่ได้
‪ได้ มันคืออำนาจวิเศษ
‪โดราลิส
‪เก็บใส่ขวดเลย
‪เดี๋ยวนี้!
‪นางยังหายใจอยู่
‪ลาร์ก พาโดราลิสไปด้านข้าง
‪อนิก้า ต่อไปเป็นเจ้า
‪เร็วเข้า
‪- เจ้าต้องทำได้ ‪- เร็วเข้า!
‪ข้าทำได้
‪เจ้าหมูน้อย ตาเจ้าแล้ว
‪ให้ไวหน่อย
‪ซาบริน่า ทำให้พวกนางดูทีว่าต้องทำอย่างไร
‪ผู้ที่แข็งแกร่งท่ามกลางผู้อ่อนแอ
‪สิ่งที่เจ้าทำที่นั่นช่างน่าสมเพชและอันตราย
‪ข้ารู้สึกทรงพลังดีออก
‪มีผู้วิเศษอย่างซาบริน่า ‪ที่ไม่สนความรู้สึกของตัวเอง
‪แล้วก็มีผู้วิเศษอย่างพวกเรา
‪ที่ถูกความรู้สึกกลืนกิน
‪อย่างพวกเรารึ
‪คืนแรกที่เจ้ามาที่อะเร็ททูซาแห่งนี้ ‪เจ้าพยายามฆ่าตัวตาย
‪และคืนนี้ เจ้าเกือบฆ่าคนอื่น
‪เจ้ามีหน้าที่ควบคุมพลังโกลาหล ‪มิใช่เป็นเป็นมันเสียเอง
‪- ข้าทำได้ ‪- แต่หากข้าส่งเจ้าไปให้คำปรึกษากษัตริย์
‪แล้วเจ้าเสียความรู้สึกอันเลอค่าของเจ้า ‪เมื่อเขาไม่เชื่อ
‪แล้วเจ้าจำนนต่อพลังโกลาหล ‪เขาจะตาย คนของเขาจะโจมตีเรา
‪เช่นนั้นจะเป็นความผิดใคร
‪- ข้าเอง ‪- ไม่
‪ข้าต่างหาก ที่ยอมให้เจ้าเลื่อนขั้น
‪- ข้าเข้าใจ ‪- เข้าใจรึ
‪เจ้าโกหก เจ้ามีความลับ
‪เจ้ายอมจำนนต่ออารมณ์
‪ต่อความพ่ายแพ้
‪เจ้ามีดีพอจริงรึ
‪นี่คือตอนที่เราต้องหนีกันแล้ว
‪- นี่คือตอนที่พวกมันฆ่าเรา ‪- พวกมันคือใคร
‪[ภาษาบรรพบุรุษ] ไอ้พวกสัตว์ประหลาด!
‪- พวกเอลฟ์ ‪- นั่นลูทของข้า เอาคืนมานะ
‪เร็วเข้า เกรอลท์ ใช้คาถาของท่าน...
‪- หุบปาก! ‪- ไม่
‪[ภาษาบรรพบุรุษ] หุบปาก
‪ภาษาบรรพบุรุษของข้าไม่แข็งแรง ‪ฟังออกแค่บางส่วน
‪เจ้ามนุษย์ หุบปากเสีย!
‪[ภาษาบรรพบุรุษ] เข้าใจละ ขอบใจ
‪- อยากตายตอนนี้เลยไหม ‪- แทนที่จะตายหลังจากนี้รึ
‪- ไม่นะ อย่าทำลูท... ‪- หยุดได้แล้ว
‪เขาเป็นเพียงกวี
‪เจ้าไม่คู่ควรกับอากาศที่เจ้าหายใจ
‪ทุกอย่างที่เจ้าสัมผัส เจ้าทำลายมัน
‪เจ้าซ่อนตัวอยู่ในวังสีทองของเจ้า
‪เจ้าทำร้ายคนที่ถูกมัดไว้ ‪เจ้ากลัวเกินกว่าจะสบตาเขาด้วยซ้ำ
‪เจ้าชอบวังของข้าไหม
‪มันเป็นไปตามคำเล่าลือ ‪ที่มนุษย์เล่าขานกันหรือไม่
‪ดี โดนเสียบ้าง เจ้าหูแหลม
‪ประเดี๋ยวนะ นางเป็นอะไรไป
‪- นางป่วยไงเล่า ‪- แล้วนี่ใครอีก
‪เขาคือฟิลาแวนเดล
‪กษัตริย์แห่งเอลฟ์
‪ไม่ใช่กษัตริย์ ไม่ได้ตั้งใจจะเป็น
‪เจ้าขโมยของเพื่อพวกเขา
‪ข้าเห็นใจพวกเขา ‪พวกเขาถูกบังคับให้ออกจากดอลบลาทานา
‪บังคับรึ ไม่ พวกเขาเลือก...
‪เจ้าเคยรู้จักใครบ้างรึ ‪ที่เลือกจากบ้านตัวเอง เลือกที่จะหิวโหย
‪เลือกให้ชาวป่าขโมยของให้พวกเขา
‪โทรูเวล
‪ไม่ควรมีใครต้องบาดเจ็บนะ
‪อะไรคือการที่มนุษย์สองคนรอดชีวิต ‪แต่เอลฟ์ตายไปนับไม่ถ้วน
‪มนุษย์คนเดียว
‪และเจ้าปล่อยเขาไปได้
‪แล้วโพซาดาก็จะรู้ว่าเราขโมยของมาตลอด
‪มนุษย์จะโจมตี
‪คนมากมายจะล้มตาย...
‪ทั้งสองฝ่าย
‪ความเลวทรามที่น้อยกว่า
‪ไม่ว่าเจ้าจะเลือกอย่างใด
‪เราจะต้องหลั่งเลือดและเกลียดชังตัวเอง
‪เชื่อข้าสิ
‪นั่นแหละปัญหา
‪ข้าเชื่อไม่ได้
‪นี่คือเรื่องจำเป็น
‪ข้าเข้าใจ
‪ตราบใดที่เจ้าเข้าใจ
‪ว่าอีกไม่นาน เจ้าก็ต้องตายตามข้าไป
‪ใช่แล้ว เพราะพวกเขาเราผลักไสเรา ‪จากแผ่นดินที่รุ่งเรือง
‪แม้แต่พลังโกลาหลยังมีมลพิษ
‪เพิ่มสิ่งสังเคราะห์เข้าไป ‪เพื่อที่มนุษย์จะได้ใช้เวทมนตร์ได้
‪พลังโกลาหลเป็นเหมือนที่เคยเป็นเสมอมา
‪มนุษย์แค่ปรับตัวได้ดีขึ้นเท่านั้นเอง
‪เจ้าเรียกว่าปรับตัว
‪ข้าเรียกว่าทำลาย
‪เจ้าเลือกที่จะอดอยากเอง
‪เจ้ากำลังจะตาย...
‪ประชดป่าช้า
‪เจ้าคิดว่านี่เป็นเรื่องของศักดิ์ศรีรึ
‪ผู้เฒ่าผู้แก่ของข้าทำงานร่วมกับมนุษย์ ‪และถูกแย่งชิงทุกสิ่งที่พวกเขามีไป
‪และเมื่อพวกเขาสู้กลับก็ถูกสังหารหมู่
‪"การกวาดล้างครั้งใหญ่" มนุษย์เรียกเช่นนั้น
‪ข้าเรียกมันว่าการขุดสุสานหมู่
‪ให้กับทุกคนที่ข้ารัก
‪และขณะนี้มนุษย์เฝ้าดู ‪ไร่นาเหล่านี้เติบโตอย่างภาคภูมิใจ
‪ลูกๆ ของเราเป็นปุ๋ยให้พืชพันธุ์ของพวกมัน!
‪ข้าไม่ต้องการจะฝังใครอีก
‪ครั้งหนึ่งข้าเคยเป็นฟิลาแวนเดลแห่งหอคอยสีเงิน
‪บัดนี้ข้าคือฟิลาแวนเดล ‪แห่งสุดขอบโลก
‪หากข้าพาคนของข้าลงไปจากเทือกเขานี้
‪เท่ากับข้ายอมก้มหัว ‪ให้กับอำนาจอธิปไตยของมนุษย์
‪พวกเขาจะทำให้เรากลายเป็นทาส
‪ทำให้เด็กเลือดผสมเป็นคนชั้นต่ำ
‪งั้นก็ไปที่อื่นสิ
‪สร้างใหม่
‪กลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง
‪ทำให้พวกมนุษย์เห็น ‪ว่าเจ้าเป็นมากกว่าที่พวกเขากลัวว่าเจ้าจะเป็น
‪เช่นเจ้ารึ วิทเชอร์
‪ข้าเรียนรู้ที่จะอยู่กับพวกเขาได้แล้ว
‪เพื่อที่จะเอาตัวรอดให้ได้
‪ได้โปรด กษัตริย์ของข้า
‪ยังมีคนอื่นๆ อีก
‪คนรุ่นใหม่
‪ชาวเอลฟ์ที่ปรารถนาจะสู้!
‪มาเอาสิ่งที่เป็นของเราคืนกัน
‪เริ่มตั้งแต่บัดนี้
‪- ช้าก่อน ‪- ทอร์ก หลบไป!
‪เมื่อกี้วิทเชอร์จะฆ่าข้าก็ได้
‪แต่เขาไม่ฆ่า
‪เขาแตกต่าง
‪เขาเหมือนเรา
‪หากเจ้าต้องฆ่าข้า
‪ข้าพร้อมแล้ว
‪แต่ชาวป่าพูดถูก
‪อย่าเรียกข้าว่ามนุษย์
‪นางรู้เรื่องของเรา
‪ข้าจะถูกส่งกลับบ้าน เราจะไม่ได้พบกันอีก
‪หมายความว่าอย่างไร "เราจะไม่ได้พบกันอีก"
‪ไม่ นี่ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย เราจะหาหนทางกัน
‪อย่างไร
‪ด้วยประตูสุดพิเศษสักบานอย่างนั้นรึ
‪เจ้าก็รู้ว่าข้าอยากทำให้เจ้าเห็น
‪แต่ข้ามิอาจเสี่ยง ‪ให้เรื่องถึงหูภราดรแห่งผู้วิเศษได้
‪ทำไม
‪มันไม่ใช่วิธีร่ายมนตร์ที่เราถูกสอนมา ‪มันเก่าแก่กว่า มีอำนาจมากกว่านั้น
‪มันสามารถเปิดประตูที่มิอาจปิดได้อีกเลย
‪ข้าไม่เข้าใจ
‪สิ่งที่ข้ากลัวที่สุดเป็นเรื่องจริง
‪ข้ายังดีไม่พอ
‪แม้แต่สำหรับเจ้า
‪มานี่สิ
‪ข้าอยากให้เจ้าเห็น
‪มาสิ
‪รู้ไหมว่าพวกนี้คือหัวกะโหลกของใคร
‪คนตายกระมัง
‪เอลฟ์ต่างหาก
‪เอลฟ์พวกนี้สร้างอะเร็ททูซา
‪หมายถึงในฐานะทาสรึ
‪ไม่ นี่ก่อนมนุษย์เสียอีก
‪เอลฟ์คือผู้วิเศษกลุ่มแรกของมหาทวีป
‪อะไรนะ
‪เมื่อมนุษย์และปีศาจมาถึง ‪หลังการรวมกันของจักรวาล
‪เอลฟ์ผู้วิเศษได้สอนมนุษย์กลุ่มแรก ‪ให้เปลี่ยนพลังโกลาหลเป็นเวทมนตร์
‪จากนั้น...
‪มนุษย์ก็สังหารหมู่พวกเขา
‪เพื่อที่จะได้อวดอ้างว่า ‪อำนาจเป็นของมนุษย์มาตลอด
‪เราเขียนประวัติศาสตร์ใหม่ ‪ด้วยเรื่องที่เราเล่าขาน
‪บทเพลงที่เราขับขานเกี่ยวกับชัยชนะของเรา ‪เราทำเช่นนั้น
‪แต่ข้าต้องการให้เกียรติพวกเขา
‪เฟนน์เวดงอกเงยในที่ที่มี ‪เลือดของบรรพบุรุษกระเซ็นอยู่เท่านั้น
‪อ้าปากสิ
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪เจ้าทำเช่นนี้ตั้งแต่ครั้งแรกได้อย่างไรกัน
‪ข้าควรไปแล้ว
‪ช้าก่อน
‪พ่อข้า...
‪พ่อแท้ๆ ของข้า...
‪เขาเป็นลูกครึ่งเอลฟ์
‪เจ้าจำการกวาดล้างครั้งใหญ่ได้หรือไม่
‪เอลฟ์ตายไปหลายพันตน
‪พ่อข้าตายตอนนั้นแหละ
‪เลือดของพ่อคือสาเหตุ ‪ที่ทำให้ข้าถูกสาปให้มีกระดูกสันหลังคดงอ
‪ทำให้ข้ามีค่าเพียงสี่มาร์ก
‪ทำให้ไม่มีใครเคยรักข้าเลย
‪ก็ยังดีอยู่นี่
‪ท่านจะทำอย่างไรกับมัน
‪ไม่ทำอะไร
‪ข้าเพียงแค่อยากรู้
‪ว่าเจ้าควบคุมความรู้สึกของเจ้า ‪และเอามันมาจากเด็กหนุ่มได้
‪ซึ่งเจ้าคงทำได้
‪ไปได้แล้ว...
‪เยนเนเฟอร์
‪แปลว่าข้าจะได้เลื่อนขั้นหรือไม่
‪ข้าพร้อมแล้ว
‪ฟังเสียงเคาะประตูให้ดี
‪เจ้าทุ่มเทกับนางมาหลายเดือน
‪เจ้าคงมีอะไรมาฝากข้าบ้าง
‪ทำให้บาน อาร์ดภูมิใจ
‪นางมีสายเลือดเอลฟ์
‪นิล์ฟการ์ด
‪นิล์ฟการ์ด! พวกมันมาที่นี่!
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ไปเอาม้ามา ตามหาเอฟรอนกับซีค
‪และเอานี่ไป
‪เจ้าเตี้ยน่าโง่ ‪เก็บขึ้นมาแล้วไปเสียสิ ไป!
‪เจ้านั่นเอง รอด้วย!
‪อนิก้า
‪โดราลิส
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪ออกมาสิ เยนเนเฟอร์
‪ท่านเสกให้เพื่อนข้ากลายเป็นทาก
‪ปลาไหลต่างหาก
‪มาสิ เขี่ยเพื่อนเจ้าลงบ่อไป
‪- ไม่ ‪- ต้องทำ
‪ข้ายับยั้งอำนาจของนางแล้ว แต่นางยังมีพลังอยู่
‪นางคือผู้ส่งสาร
‪ของอะเร็ททูซา
‪บางครั้งสิ่งที่ดีที่สุดที่ดอกไม้ทำเพื่อเราได้คือตาย
‪ทำดีก็ควรยกย่อง
‪จิตวิทยาย้อนกลับ ‪ที่ท่านใช้กับพวกเขานั้นยอดเยี่ยมมาก
‪"ฆ่าข้าเลย ข้าพร้อมแล้ว"
‪นั่นคือบทสรุป
‪พวกเขาปล่อยเรามาและท่าน ‪ยกเงินของเน็ทลี่ให้พวกเอลฟ์หมดเลย
‪ลูทของฟิลาแวนเดล ‪ยังเป็นของขวัญที่ไม่ดีพอสำหรับเจ้ารึ
‪มันดูเย้ายวนดีใช่ไหม
‪ข้านับถือฟิลาแวนเดลจริงๆ นะ
‪เขาเคยรอดจากการกวาดล้างครั้งใหญ่มาแล้ว ‪ใครจะรู้
‪เขาอาจทำได้อีกก็ได้
‪เกิดใหม่
‪กษัตริย์แห่งเอลฟ์จะใส่ใจ ‪คำวิงวอนของวิทเชอร์หรือไม่
‪ประวัติศาสตร์คือกงล้อ ‪ที่รอซ้ำรอยเดิมหรือไม่
‪ไม่ไหว ไม่ได้เรื่อง
‪เราต้องแยกกันตรงนี้แล้ว กวี ตลอดกาล
‪ข้าสัญญาว่าจะเปลี่ยนภาพลักษณ์ให้ท่านจริงๆ นะ
‪อย่างน้อยก็ให้ข้าได้ลองเถอะ
‪ยามที่กวีผู้ต้อยต่ำ
‪ร่วมติดตามเดินทาง
‪ไปกับเกรอลท์แห่งริเวีย
‪บทเพลงนี้ก็ถูกขับขาน
‪จากครั้งที่หมาป่าสีขาวประจัญ...
‪เจ้าเป็นเอลฟ์
‪กับปีศาจลิ้นสีเงินนั้น
‪กองทัพเอลฟ์ของเขา กีบเท้าของเขา...
‪ขอบใจนะ
‪ที่ย่ำอย่างสนุกสนาน
‪ข้าชื่อดาร่า
‪พวกมันตามล่าข้ามา
‪ด้วยกลอุบายเจนจัด
‪ข้าชื่อซิริ
‪ทำลายลูทของข้า ‪และทำร้ายข้าอย่างเกรี้ยวกราด
‪ขณะที่เขาของปีศาจ
‪บดเนื้อนุ่มๆ ของเรา
‪แล้ววิทเชอร์ก็ร้องออกมา
‪"เขามิอาจคร่ำครวญได้"
‪เรื่องมิได้เป็นเช่นนั้นเสียหน่อย
‪ความนับถือที่เพิ่งเกิดขึ้นของเจ้าอยู่ไหน
‪ความนับถือสร้างประวัติศาสตร์มิได้
‪จงโยนเหรียญให้วิทเชอร์ของท่าน
‪โอ้ หุบเขาแห่งความมั่งคั่ง
‪โอ้ หุบเขาแห่งความมั่งคั่ง โอ้ โอ้
‪จงโยนเหรียญให้วิทเชอร์ของท่าน
‪โอ้ หุบเขาแห่งความมั่งคั่ง
‪ที่สุดขอบโลกา
‪สู้กับเขาสัตว์ทรงพลัง
‪ที่โจมตีและทำลายท่าน
‪และทำให้ท่านโศกศัลย์
‪เขาผลักเอลฟ์ทุกตน
‪กลับไปบนโขดหิน
‪สูงขึ้นไปบนคีรินทร์
‪จากที่ที่มันจากมา
‪เขาปัดสัตว์รบกวนออกไป
‪แล้วถูกถีบยอดอกเข้าให้
‪เขาเป็นมิตรกับมนุษย์ทั้งหลาย
‪โปรดให้เขาพักกาย
‪นั่นคือมหากาพย์ของข้า
‪ผู้ชนะของเรามีชัย
‪ปราบวายร้ายลงได้
‪รินสุราให้เขาที
‪จงโยนเหรียญให้วิทเชอร์ของท่าน
‪โอ้ หุบเขาแห่งความมั่งคั่ง
‪โอ้...
‪จงโยนเหรียญให้วิทเชอร์ของท่าน
‪มิตรของมนุษย์ทั้งหลาย
‪จงโยนเหรียญให้วิทเชอร์ของท่าน
‪โอ้ หุบเขาแห่งความมั่งคั่ง
‪โอ้ หุบเขาแห่งความมั่งคั่ง โอ้...
‪จงโยนเหรียญให้วิทเชอร์ของท่าน
‪มิตรของมนุษย์ทั้งหลาย
‪จงโยนเหรียญให้วิทเชอร์ของท่าน
‪โอ้ หุบเขาแห่งความมั่งคั่ง
‪โอ้ หุบเขาแห่งความมั่งคั่ง โอ้...
‪จงโยนเหรียญให้วิทเชอร์ของท่าน
‪มิตรของมนุษย์ทั้งหลาย
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล