‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪มันมาในวันพระจันทร์เต็มดวง
‪เพื่อให้อาหาร
‪นั่นคือสิ่งที่แม่เคยบอก
‪เมื่อหมาป่า...
‪เดินข้ามหลุมศพของหญิงสาว
‪หญิงมีครรภ์ที่ตายก่อนเวลาอันควร
‪เด็กคนนั้น...
‪จะเริ่มเติบโต
‪ในท้องของนาง
‪เมื่อเด็กโตมากพอ
‪เด็กคนนั้นจะฉีกท้องออกมา
‪เพียงแต่มันไม่ใช่เด็กอีกต่อไป
‪มันคือปีศาจ
‪วูคอดแลค
‪ข้าสาบานได้ วิทเชอร์ นั่นคือสิ่งที่เล่นงานข้า
‪ข้าสาบานว่าข้าเห็นมัน ‪ข้าสาบานต่อหลุมศพของแม่ข้า ข้าเห็นมัน...
‪สามพันออเรน
‪จ่ายล่วงหน้า
‪ข้ารู้จักสิ่งนี้ดี
‪ผีดูดเลือดเลือดออกเป็นสีขาวราวกับผ้าปูที่นอน
‪และหัวใจที่ตายแล้วของนางยังคงเต้นอยู่
‪ยังคงเต้นอยู่
‪คิคิโมร่ารึ
‪ข้าจำไม่ได้เลยว่ากวีร้องเพลงนี้
‪ใครกันนะที่กล้าพยายามขโมยสมบัติของท่าน
‪สตรีรึ
‪เจ้าหญิงน่ะ
‪ท่านมีความรักรึ
‪นางชื่ออะไร
‪เมื่อเจ้ามีชีวิตอยู่นานเท่าข้า ‪ทุกชื่อจะเริ่มฟังดูเหมือนกันหมด
‪หากโชคชะตาโหดร้ายน้อยกว่านี้
‪โสเภณีอย่างข้าคงไม่ต้องยอม ‪คนปากสว่างของลูกค้าของนางก็ได้
‪สหายของท่านคนหนึ่งแวะมาที่นี่เมื่อเดือนที่แล้ว
‪มุ่งหน้าไปเทเมอเรีย
‪สหายรึ
‪วิทเชอร์อีกตนไงเล่า
‪ข้าอวยพรให้คนสารเลวนั่นอย่างเต็มที่เช่นกัน...
‪- และ... ‪- เทเมอเรียมีอะไร
‪ท่านไม่ฟังที่ข้าพูดเลยรึ
‪เจ้าดูไม่ออกรึ เวลาที่คนแสร้งทำ
‪สามคืนแล้ว จ่ายเงินมาหรือไม่ก็ออกไป
‪เทเมอเรีย
‪มันมีปัญหาสัตว์รบกวน
‪คนงานเหมืองสองสามคน ‪รับเงิน 3,000 ออเรนเพื่อฆ่ามัน
‪คนของท่านรับเงินแล้วหนีไป
‪ได้ยินไหม
‪ขอบคุณสำหรับ...
‪ทุกอย่าง
‪วิทเชอร์!
‪แล้วค่าห้องเล่า
‪อย่าตัดสินข้า
‪ข้าจะกลับมาพร้อมเงินชำระหนี้ในอีกสองสามวัน
‪หากเกิดอะไรขึ้นกับม้าของข้า...
‪ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก
‪บอกทางไปเทเมอเรียให้ข้าที
‪(เทเมอเรีย: ดินแดนแห่งปีศาจ ‪และกษัตริย์ผู้ขี้ขลาด)
‪หลายปีที่สัตว์ประหลาดตัวนี้โจมตีเรา ‪และกษัตริย์ก็ไม่ทำสิ่งใดเลย
‪เราต้องบังคับเขาให้จัดการ
‪วางพลั่วของเราเสีย
‪และปฏิเสธที่จะทำงาน
‪- ใช่ ‪- ถูกต้อง
‪และวิธีการประนีประนอมมิได้ผลหรอก!
‪เราต้องเดินหน้าต่อไป
‪มีงานมากมายทางใต้ของซอดเดน
‪ลูกชายข้า
‪ผู้ไปสู่สุคติ
‪บอกข้าว่า...
‪ในนิล์ฟการ์ด
‪กษัตริย์เสพสังวาสกับโสเภณี
‪ในขณะที่ไพร่ฟ้าอดอยาก
‪จากนั้นใครคนหนึ่งก็มา
‪ยูเซอร์เพอร์
‪และเขาเรียกประชาชนมาชุมนุม
‪และพวกเขาเอาสิ่งที่เป็นของพวกเขากลับคืนไป
‪เยี่ยม!
‪ข้าว่าเราควรทำตามพวกเขา!
‪ใช่!
‪เจ้าฆ่าวูคอดแลคไม่ได้
‪เจ้าจึงเลือกจะฆ่ากษัตริย์แทนรึ
‪แผนการยอดเยี่ยม
‪วิทเชอร์สารเลวมาอีกแล้ว
‪เผ่าพันธุ์ของเจ้าหลอกเรามาแล้วครั้งหนึ่ง
‪ข้าจะรับเงินหลังจากเสร็จงาน
‪ด้วยราคาหนึ่งในสาม
‪ขอมอบคำขอโทษ...
‪จากเผ่าพันธุ์ของข้า
‪แด่พวกท่านด้วย
‪หากเจ้าฆ่ามันไม่ได้ล่ะ
‪ข้าก็จะตาย
‪ได้โปรด!
‪อยู่ในความสงบทุกท่าน
‪ลดอาวุธลง แล้วจงกลับบ้านไป
‪รีบกลับไปเสีย และอย่าให้เรื่องใหญ่โตไปกว่านี้
‪และข้าขอสัญญา ‪ว่ากษัตริย์ของเราจะไม่รู้เรื่องการกบฏนี้
‪ฟอลเทสท์เป็นผู้ก่อกบฏ
‪เขาซ่อนตัวอยู่ในปราสาทฤดูหนาว ‪ในขณะที่เราถูกกิน
‪ใช่!
‪มิคาลเป็นเด็กดีนะ
‪แต่การแก้แค้นบรรเทาทุกข์ให้เจ้ามิได้หรอก
‪ท่านไม่รู้อะไร...
‪เกี่ยวกับทุกข์ของข้าหรอก
‪ฟอลเทสท์มีแผนการหรือไม่
‪พาเจ้านี่ไปที่พรมแดนของเรา
‪เทเมอเรียมีวิทเชอร์...
‪มากมายเหลือเกิน
‪วิทเชอร์!
‪วางดาบลงได้ ข้าไม่ได้มาเพื่อทำร้ายเจ้า
‪แม่มดที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าเป็นคนพูดเนี่ยนะ
‪ผู้วิเศษต่างหาก
‪แม่มด
‪ทริซ เมริโกลด์
‪ข้ารับใช้กษัตริย์ฟอลเทสท์
‪แปลว่าเขาแสร้งทำเป็นไล่ข้าออกมา
‪แล้วส่งเด็กรับใช้มามอบเงินให้ข้า
‪เพื่อให้ข้าฆ่าปีศาจสินะ
‪ไม่น่าจะใช่แผนของกษัตริย์เลย
‪เป็นแผนของข้าเอง
‪เงินของข้าเอง
‪และข้าไม่ต้องการให้ท่านฆ่าอสูร ‪ข้าต้องการให้ท่านช่วยข้าช่วยมัน
‪หกปีที่แล้ว คนงานในคอกม้าเริ่มหายตัวไป
‪ที่ปราสาทเหนือเมืือง
‪อีกไม่นาน ประชาชนก็หายไปหมด ‪ทั่วทั้งเทเมอเรีย
‪ในไม่ช้า องครักษ์ของฟอลเทสท์ก็รู้ว่า ‪สัตว์ประหลาดตัวนั้นมาจากหลุมใต้ดิน
‪ที่ที่ฝังแอดด้า น้องสาวของกษัตริย์ไว้
‪ลือกันว่านางเป็นชู้ ‪กับชายหนุ่มในเมืองตอนที่นางตาย
‪นางตั้งครรภ์หรือไม่
‪หากนางตั้งครรภ์
‪ลูกของนางจะเป็น ‪ผู้สืบราชบัลลังก์เพียงคนเดียว
‪เพราะฟอลเทสท์ไม่ได้แต่งงาน
‪กษัตริย์หนีจากปราสาท ‪เพิกเฉยต่อจำนวนการตายที่เพิ่มขึ้น
‪หลังจากนิล์ฟการ์ดโค่นกษัตริย์องค์นั้น
‪ภราดรก็ไม่อาจเสี่ยงให้มันเกิดขึ้นอีกได้
‪พวกเขาจึึงส่งข้ามาที่นี่เมื่อสามเดือนก่อน ‪เพื่อรักษาสัตว์ประหลาด
‪วูคอดแลคเป็นการกลายพันธุ์ที่วิตถาร
‪รักษาไม่ได้หรอก
‪โชคดีที่มันไม่ใช่วูคอดแลค
‪สองพันออเรน หากท่านบอกได้ ‪ว่าอะไรกันแน่ที่ฆ่าคนเหล่านี้
‪เจ้าไม่อยากให้คนรู้ ‪ว่ามันเอาชนะวิทเชอร์ได้
‪เจ้าจึงทำให้พวกเขาเชื่อว่า ‪เขาเชิดเงินหนีไป
‪ท่านสองคนไม่รู้จักกันสินะ
‪หัวใจและตับของเขาหายไป
‪มีสัตว์ประหลาดประเภทเดียวที่ข้ารู้จัก ‪ที่ช่างเลือกกิน
‪สตริกา
‪- สตริกาเป็นเรื่องปรัมปรา ‪- พวกมันมีอยู่น้อยมาก
‪วิธีเดียวที่จะสร้างมันขึ้นมาได้ ‪คือใช้เวทมนตร์
‪มีคนอยากให้แอดด้าตาย
‪แต่คำสาปไม่ได้หยุดอยู่ที่แอดด้า ‪มันเปลี่ยนลูกสาวของนางเป็นสัตว์ประหลาด
‪ลูกสาวของนางรึ
‪สตริกาเป็นเพศหญิง
‪สตริกาตนนี้เป็นเจ้าหญิง
‪พวก... พวกเขา
‪พวกเขาจะทำอะไรบ้างไหม
‪พวกเขาเอาแต่จ้องมอง
‪เสียงปรบมือสร้างความรู้สึกได้ดีนะ
‪เจ้าคิดว่าเราจะได้ทำแบบนี้อีกกี่ครั้ง
‪ข้าไม่รู้
‪อีกไม่ช้าเจ้าก็ต้องออกไปดูซากปรักหักพัง
‪เป็นนักสำรวจเจ้าเสน่ห์แล้ว
‪นักสำรวจเจ้าเสน่ห์นอกเวลา ‪สเตรกอบอร์บอกว่าเทเมอเรียต้องพึ่งผู้วิเศษมาก
‪แปลว่าเจ้าอาจยุ่งจนไม่มีเวลาให้ข้า
‪หรือเจ้าอาจยุ่งจนไม่มีเวลาให้ข้า ‪ทันทีที่เจ้าได้ลิ้มรสความสำราญของเอเดิร์น
‪กษัตริย์เวอร์ฟูริลเป็นคนรูปงาม
‪ว่ากันว่าเช่นนั้น
‪หากข้าทำได้ดี
‪ข้าอาจโน้มน้าวเขา ‪ให้เจ้าเข้าถึงซากปรักหักพังของเราได้
‪เราอาจจะทำเช่นนี้ไปตลอดกาล
‪ใช่
‪หลังจากพิธีแรกเข้าวันนี้ ‪เราเป็นผู้รับผิดชอบแล้ว
‪เราต้องตัดสินใจ เป็นคนที่เราอยากเป็น
‪มีอะไรรึ
‪ฟรินจิลลาและคนอื่นๆ ‪เห็นร่างตามอุดมคติของพวกนางชัดเจน
‪พวกนางรู้ชัดว่าต้องการอะไร ‪ในการใช้เวทมนตร์
‪เลิกกังวลเกินไปได้แล้ว
‪เด็กหนุ่มบาน อาร์ดก็พูดได้สิ
‪คนเซ่ออย่างพวกเจ้าไม่ต้องปรับเปลี่ยน ‪อะไรสักนิดก่อนจะเข้าวัง
‪เจ้าต้องการอะไร
‪จำเด็กหญิงผู้หวาดกลัว ‪ที่นั่งสั่นอยู่ตรงเท้าเจ้าในถ้ำนี้
‪โดยไม่รู้ว่านางมีอำนาจเลยได้ไหม
‪ข้าอยากกลับไปที่บ้านในเอเดิร์น ‪และไม่เป็นเช่นนั้นอีก
‪เจ้าจะไปเอเดิร์นรึ
‪ใช่
‪ข้าขอพูดตรงๆ นะ เจ้าคือ...
‪ร่างแรกของสิ่งที่ธรรมชาติวางแผนไว้ใช่ไหม
‪เจ้าโชคดีมาก
‪ข้าคือศิลปินคนสุดท้าย
‪สตรีทุกนางที่ข้าร่ายมนตร์ให้ ‪ออกไปจากอะเร็ททูซาราวกับงานศิลปะมีชีวิต
‪ไม่ว่าร่างนั้นจะท้าทายเพียงใด
‪สมบูรณ์แบบสำหรับเอเดิร์น
‪ชุดสีเทาแสดงถึงความสำคัญ ‪โดยมิต้องทะเยอทะยานอย่างโจ่งแจ้ง
‪ไม่ใช่ภาพลักษณ์สุดท้าย ‪เป็นตัวอย่างเสียมากกว่า
‪ไม่มีผู้ใดที่ยังมีชีวิต ที่ไม่ส่องกระจก
‪แล้วมองเห็นความพิกลพิการ
‪ยกเว้นพวกเรา
‪เราสร้างตัวเราขึ้นใหม่ตามเงื่อนไขของเรา
‪โลกไม่มีอิทธิพลใดๆ
‪ดูสิ...
‪เจ้าสามารถปลดปล่อยเหยื่อ ‪ในกระจกไปได้ตลอดกาล
‪ข้าไม่รู้จะเริ่มต้นที่ใด
‪หลับตาสิ
‪ข้าบอกให้หลับตา
‪จินตนาการถึงผู้หญิงที่ทรงพลังที่สุดในโลก
‪ผมของนาง
‪สีตาของนาง ใช่
‪แต่รวมถึงท่าทางที่แข็งแกร่งของนางด้วย
‪การวางตัวทั้งหมดของนาง
‪เจ้าเห็นนางไหม
‪เห็น
‪ลืมตาได้
‪นางงดงามมาก
‪ท่านเมริโกลด์ ท่านถูกส่งไป ‪จัดการเรื่องของครอบครัว
‪มิใช่ส่งไปหาผู้รับจ้างกลายพันธุ์มาเล่นเกมสืบสวน
‪นี่ไม่ใช่เกมนะ ผู้กอง
‪คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง และเกรอลท์ ‪ก็พิสูจน์ตัวเองแล้วว่าเขามีค่าเพียงใด
‪เราเชื่อว่าเราจะรักษาสัตว์ประหลาดได้
‪ท่านบอกว่านางเป็นผู้หญิง
‪งั้นท่านก็ต้องเรียกนางว่าเจ้าฟ้าหญิง
‪เซกลิน
‪ข้าเชื่อว่าความเร่งด่วนเป็นเหตุผล ‪ให้มีความยืดหยุ่นของมารยาทในวังได้
‪สมมติฐานของวิทเชอร์นั้นไร้สาระ
‪เจ้าหญิงแอดด้าคือนางฟ้าของประชาชน
‪- ใครกันจะอยากฆ่านาง ‪- แล้วคนรักของนางเล่า
‪ข่าวลือเพื่อปลุกปั่นทั้งเพ!
‪โสเภณีไร้ค่าเอาความเบื่อหน่าย ‪ไปแลกกับความหึงหวง
‪บางทีหากท่านยกเลิกการคุ้มกัน
‪หากเราสามารถค้นปราสาทที่ถูกทิ้งร้างได้
‪เราอาจพบเบาะแสว่าใครสาปนางก็ได้
‪เว้นแต่ว่าวิทเชอร์ตนนี้ ‪จะฆ่าเจ้าหญิงระหว่างที่นางหลับอยู่
‪และเอาเงินคนงานเหมืองไป
‪เรียกนางว่าเจ้าหญิง
‪เรียกนางว่ายูนิคอร์นก็ได้หากท่านต้องการ
‪นางเติบโตอยู่ในตัวแอดด้า ‪กินมดลูกที่กลายเป็นหินของนางเป็นอาหาร
‪- เจ้าไม่ยำเกรงบ้างเลยรึ ‪- กลายพันธุ์
‪เติบโตมาหลายปี กระทั่งนางหิวจัด
‪นางจึงจำเป็นต้องเลื้อยออกมา
‪กล้ามเนื้อฟอนเฟะ กระดูกหงิกงอ
‪ขาสองข้างคล้ายแมงมุม
‪กรงเล็บลากอยู่ในดิน
‪ทารกที่แท้งซึ่งโตเกินไป
‪พอได้แล้ว
‪- ฝ่าบาท ‪- ออกไป!
‪เปิดประตู!
‪เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ปกป้องกษัตริย์!
‪วิทเชอร์!
‪ใครเป็นบิดาของเจ้าหญิงรึ
‪คนของข้าฆ่าเจ้าแน่ วิทเชอร์
‪ตลกดีนะ
‪ท่านรู้ว่าน้องสาวท่านถูกฆ่า ‪แต่ท่านไม่สะดุ้งเลยสักนิด
‪แต่วินาทีที่ข้าเอ่ยถึงบิดาของเด็ก
‪เหตุใดท่านจึงไม่แต่งงาน
‪เจ้ากำลังคุยกับกษัตริย์อยู่นะ
‪นั่นคือประเด็นของข้าเลย
‪เหตุใดไม่สร้างทายาทของท่านเอง
‪เหตุใดไม่ฆ่าสตริกา
‪และหลีกเลี่ยงการจลาจลนี้
‪เหตุใดจึงยื้อทุกอย่างไว้
‪รู้กันเพียงท่านและข้า
‪ใครเป็นพ่อของสตริการึ
‪ข้าจำได้ว่าเคยฟังเรื่องราวเกี่ยวกับวิทเชอร์
‪ตอนข้ายังเด็ก
‪ที่เขาพูดกันเป็นจริงหรือไม่
‪ที่ว่าการกลายพันธุ์ทำให้เจ้ามี... ความสามารถ
‪และลบความรู้สึกของเจ้าไปหมดสิ้น
‪คงใช่สินะ
‪เพราะมีเพียงคนที่ไร้หัวใจเท่านั้น
‪ที่จะกล่าวหาพี่ชายว่ามีสัมพันธ์ ‪กับน้องสาวที่ถูกฆ่าตาย
‪และยุยงให้เขาฆ่านางได้
‪ออกไปจากเทเมอเรียเสีย
‪อย่ากลับมาอีก
‪ซินทราคงความเป็นปรปักษ์ ‪กับองค์กรของเราต่อไป
‪อย่าบอกนะว่าพวกเขาจ้างผู้วิเศษ ‪หรือแย่กว่านั้น จ้างนักพยากรณ์
‪กษัตริย์ดาโกแรดห้ามผู้วิเศษเข้าซินทรา ‪ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
‪ข้าได้ยินข่าวลือว่าเขาล้มป่วย
‪หากกษัตริย์สวรรคตล่ะก็ ‪บางทีรัชทายาทหญิงของเขาอาจยืดหยุ่นกว่าก็ได้
‪- เจ้าหญิง... ‪- คาลานเธ่รึ ขอให้โชคดีแล้วกัน
‪ว่ากันว่านางหัวรั้นกว่าพ่อของนางเสียอีก
‪นิล์ฟการ์ดเป็นอย่างไรบ้าง
‪กษัตริย์เฟอร์กัสกำลังพิสูจน์ ‪ว่าเป็นคนมีความสามารถและ...
‪เป็นกษัตริย์หนุ่มที่ปลุกเร้าง่าย
‪นางหมายถึงมากราคะ
‪ใช้เงินของอาณาจักรไปกับผู้หญิง ‪ในขณะที่ชาวบ้านอดอยากปางตาย
‪ฟรินจิลลาจะไปถึงนิล์ฟการ์ด ‪ภายในสัปดาห์นี้
‪นางจะนำสุขภาพจิตที่ดี ‪และขนมปังไปให้ชาวบ้าน
‪เด็กของท่าน...
‪ด้วยความเคารพนะ
‪หลานสาวของท่าน ‪สามารถทำได้ตามคำสั่งเท่านั้น
‪ไม่มีผู้วิเศษใฝ่สูงคนใด ‪อยากถูกส่งไปทางใต้ของซอดเดน
‪แต่นิล์ฟการ์ดต้องการคนไปแก้ไข
‪บางทีเราอาจพิจารณา ‪ส่งคนที่มีจิตใจแข็งแกร่งกว่านี้ไป
‪สเตรกอบอร์ มีใครในใจหรือไม่
‪ส่งหญิงหลังค่อมในอุปถัมภ์ของท่านไปดีไหม
‪กระดูกสันหลังของนางแข็งแกร่งไหม
‪เราเห็นตรงกันว่าเยนเนเฟอร์ ‪จะประสบความสำเร็จในเอเดิร์น
‪กษัตริย์เวอร์ฟูริลต้องการผู้วิเศษ ‪จากดินแดนของพระองค์
‪และเยนเนเฟอร์ก็เกิดในเวนเกอร์เบิร์ก
‪จะเท่ากับเราถมน้ำลาย ‪รดหน้าดาโกราเลยทีเดียว
‪หากเราส่งเยนเนเฟอร์ ‪ไปให้คู่ค้ารายใหญ่ที่สุดของพวกเขา
‪สิ่งเดียวที่ซินทราเกลียดยิ่งกว่าผู้วิเศษคือ...
‪พวกเอลฟ์
‪เยนเนเฟอร์มีสายเลือดของเอลฟ์รึ
‪หนึ่งในสี่
‪ระวังการคำนวณของซินทราให้ดีเถิด
‪อย่าสร้างสติปัญญาจาก ‪อคติและความระแวงเลย
‪อคติหรือไม่ ท่านก็ปฏิเสธไม่ได้
‪ว่าซินทราปฏิบัติการ ‪นอกอิทธิพลของเรามาไกลเกินไปแล้ว
‪กษัตริย์และราชินีที่ไม่ได้รับการควบคุม ‪ย่อมนำไปสู่การกบฏ การสังหารหมู่
‪มันคือเหตุผลที่สมัชชานี้เกิดขึ้น
‪ท่านยังกลัวโฟลก้าอยู่ใช่ไหม
‪และท่าน ท่านงดเว้นหลานสาวจากหน้าที่รึ
‪ในทูสซอนท์มีกลิ่นหอมไม่มากพอจะดับกลิ่นเหม็น ‪ของการถือพวกพ้องได้หรอกนะ
‪ให้สมัชชาลงคะแนนเสียงแล้วกัน
‪ข้าจะได้ถอนตัวด้วย
‪ใครบ้างที่เห็นด้วยกับการส่งเยนเนเฟอร์ ‪ไปนิล์ฟการ์ดแทนฟรินจิลลา
‪ฝ่าบาท เป็นเกียรติอย่างยิ่งเพคะ
‪เป็นเกียรติสำหรับหม่อมฉัน
‪กษัตริย์เฟอร์กัสทรงเลือกชุดนี้
‪ไม่ใช่ข้า
‪กษัตริย์เฟอร์กัสแห่งนิล์ฟการ์ดรึ
‪ท่านพูดเรื่องอะไร
‪ข้าขอเข้าพบสมัชชา
‪ข้าเป็นผู้กำหนดว่าใครจะไปที่ไหน เยนเนเฟอร์
‪มิใช่สมัชชา
‪ท่านสัญญาว่าจะให้ข้าไปเอเดิร์น
‪มีเรื่องใหม่เกิดขึ้นซึ่งทำให้ข้าเชื่อว่า
‪เจ้าเหมาะกับนิล์ฟการ์ดมากกว่า
‪หุ่นเชิดโง่ๆ นั้นไร้อำนาจ
‪โดยเฉพาะหุ่นเชิดที่ในไม่ช้า ‪จะกอดจูบลูบไล้ผู้วิเศษมากกว่าฟังนาง
‪ข้าคิดว่าไม่มีเรื่องใหม่เกิดขึ้นหรอก
‪ข้าคิดว่าสมัชชามีอำนาจเหนือท่าน
‪ใช่หรือไม่
‪ทิซเซอา เดอ วรีส ผู้วิเศษทรงอำนาจถูกชนล้ม
‪จากแท่นกระจกของนาง
‪เป็นเพราะเลือดเจ้า
‪ซินทราทุ่มเทเพื่อป้องกันภราดร
‪มิให้แต่งตั้งผู้วิเศษที่มีเลือดเอลฟ์ ‪อยู่ในวังของเอเดิร์นได้
‪ท่านบอกพวกเขาได้อย่างไร
‪ข้าไม่ได้บอก
‪สเตรกอบอร์บอก
‪ผู้อื่นก็คาดเดาได้
‪อีกกี่ชั่วโมงรึ
‪อีกนานมาก...
‪ท่านถูกสั่งให้ออกไปจากเทเมอเรียแล้ว
‪แต่ดูสิ...
‪ทิวทัศน์เหล่านี้
‪ท่านจะฆ่านางรึ
‪ข้าไม่ต้องการเงินของคนงานเหมือง
‪หรือเงินของข้านั่นเอง
‪นางสำคัญกับท่านอย่างไรรึ
‪ทำไมท่านจึงห่วงใย
‪เจ้าบอกก่อนสิ
‪ข้าเห็นว่าฟอลเทสท์ ‪และคนของเขาพูดกับเจ้าอย่างไร
‪เหตุใดจึงช่วยคนที่ไม่เชื่อเจ้า
‪ข้ามั่นใจว่าคนระดับตำนานเช่นท่าน ‪คิดหาหนทางฝ่าด่านผู้พิทักษ์ของเซกลิน
‪ไว้หลายทางแล้ว
‪เทเมอเรียอบอวลไปด้วยความลับ ‪ข้ารู้สึกได้
‪เหมือนที่ข้ารู้สึกได้ถึงศพพวกนี้ก่อนที่เราจะเข้ามา
‪ข้าคิดว่าท่านก็รู้สึกเช่นกัน
‪ฟอลเทสท์และแอดด้า
‪เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา
‪การไม่ตอบคำถามคือส่วนสำคัญ ‪ของเสน่ห์อันลึกลับของท่านนะ
‪ข้ามั่นใจมากว่าฟอลเทสท์เป็นพ่อเด็ก
‪ห้องนอนของแอดด้า
‪ท่านคิดว่าเขาสาปนางรึ
‪ฟอลเทสท์
‪อาจจะใช่
‪เกรอลท์
‪จดหมาย
‪จากราชินีซานเซีย ‪มารดาของฟอลเทสท์และแอดด้า
‪(แอดด้า ลูกกับฟอลเทสท์ห้ามพบกันอีก...)
‪พระราชชนนีสาปลูกๆ ของนาง ‪เพราะความสัมพันธ์ของพวกเขา
‪เรื่องนี้อาจทำลายราชบัลลังก์ได้
‪ซานเซียต้องการให้แอดด้ากำจัดลูกทิ้ง
‪ดูเหมือนนางจะปฏิเสธ หลายครั้งหลายครา
‪นางจึงต้องตายไปพร้อมกับคำสาป
‪ท่านรับใช้ครอบครัวนี้มาหลายทศวรรษ
‪ซานเซียเกี่ยวข้องกับมนตร์ดำใดๆ หรือไม่
‪ไม่ ไม่มีทางอยู่แล้ว
‪ท่านเป็นอะไรกับแอดด้า
‪ข้าอยากคิดว่านางมองว่าข้า
‪เป็นผู้ที่ไว้ใจได้
‪หรือแม้กระทั่งผู้พิทักษ์
‪เราเคยคุยกันยืดยาวเกี่ยวกับปัญหาของนาง
‪นางไร้เดียงสามาก
‪นางเคยเอ่ยถึงพี่ชายของนางไหม
‪มิได้เอ่ยเช่นนี้แน่นอน
‪นางละอายใจ
‪หรือนางอาจจะกลัว
‪จะเป็นอย่างไรหากความสัมพันธ์นั้นมิใช่...
‪การสมยอม
‪ท่านคิดว่าเขาขืนใจแอดด้า ‪แล้วสาปเด็กเพื่อปิดเป็นความลับรึ
‪กษัตริย์ล้วนทำเรื่องใหญ่เพื่อปิดปังเรื่องเล็ก
‪จริง
‪แต่มีปัญหาอยู่เพียงข้อเดียว
‪- กลิ่นของท่านอยู่บนผ้าปูที่นอนของนาง ‪- เกรอลท์!
‪ผืนเก่า...
‪และผืนใหม่
‪ข้าจะไปทำอะไรบนที่นอนของหญิงที่ตายแล้ว
‪ข้าได้กลิ่น...
‪สิ่งที่ท่านเคยทำ
‪ฟอลเทสท์ไม่มีสิทธิ์!
‪เขาล่อลวงแอดด้า
‪ใช้ตำแหน่งของเขาในทางที่ผิด
‪เขามักจะเหน็บแนมนาง ‪เพื่อเรียกร้องความสนใจ
‪เหน็บแหนมตลอดเวลา
‪แต่เขาไม่ได้รักนาง
‪ข้ารัก
‪ท่านสาปหญิงที่ท่านรักรึ
‪ข้าสาปฟอลเทสท์ มิใช่นาง
‪คนล้มตายนับไม่ถ้วน ‪เพราะความหึงหวงของท่าน
‪คนล้มตายนับไม่ถ้วนเพราะฟอลเทสท์
‪เขาทำให้แอดด้าเสื่อมเสีย ‪ด้วยน้ำกามของเขา
‪เขาไม่ยอมฆ่าสตริกาตนนี้
‪เขาโกหกประชาชนของเขา
‪แล้วท่านยังจะชี้นิ้วใส่หน้าข้าอีกรึ
‪หากท่านต้องการให้เขาเป็นทุกข์ ‪ท่านแค่เปิดเผยเรื่องความสัมพันธ์ก็ได้
‪และทำร้ายแอดด้ารึ
‪ไม่มีวัน
‪ความทรงจำของนางจะต้องไร้มลทิน ‪ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตเพื่อปกป้องมันได้
‪บอกวิธีถอนคำสาปเรามา
‪ไม่
‪ฟอลเทสท์จะต้องเห็น...
‪เทเมอเรียต่อต้านเขา
‪เช่นเดียวกับที่เขาทำให้แอดด้าต่อต้านข้า
‪ข้า ซาบริน่า เกลวิสสิก ขอถวายตนแด่ภราดร
‪เพื่อทำความดี
‪ตามสัญญาของจักรวาล
‪ข้าจะไม่ใช้พลัง
‪ก่อนคุณงามความดี
‪- จะเคารพ... ‪- นางอยู่ไหน
‪เจ้าไม่ได้ยินรึ
‪ตราบเท่าที่ร่างกายของข้าจะทนได้
‪ยินดีต้อนรับสู่ภราดรแห่งผู้วิเศษ
‪เชิญสำแดงเวทมนตร์ของเจ้าได้
‪เยนนา
‪เยนนา ทำอะไรอยู่
‪แก้ไขสิ่งที่เจ้าทำลงไป
‪ข้าจะให้พ่อข้าเซ็นตราสารนี้ ‪ประกาศว่าข้าคือลูกแท้ๆ ของเขา
‪มิใช่ลูกเอลฟ์
‪เจ้าคิดว่าเศษกระดาษนี้ ‪จะหลอกสมัชชาได้รึ
‪- เยนนา... ‪- เอามือออกไปจากตัวข้านะ
‪มันคือบททดสอบ
‪มันคือการหลอกใช้อันโง่เง่า
‪ยกโทษให้ข้าด้วย
‪คำขอโทษของเจ้า ‪ช่วยข้าจากนิล์ฟการ์ดได้ไหมเล่า
‪พาข้าไปเอเดิร์นได้ไหม
‪- ทำให้ข้าเป็นมากกว่าเลือดของข้าได้ไหม ‪- แล้วเจ้าคิดว่าสิ่งนี้ช่วยได้รึ
‪ได้
‪บอกพวกเขาสิว่าเจ้าโกหก
‪บอกว่าเจ้ากุเรื่องให้ร้าย ‪เพื่อเอาหน้าเจ้าคณะของเจ้า
‪มันสายเกินไปแล้ว
‪เจ้าพลาดพิธีแรกเข้าไปแล้ว
‪การร่ายมนตร์จบไปแล้ว คิดให้ดีสิ
‪เจ้าฉลาดนักใช่ไหม เจ้ารู้ทุกอย่าง
‪ข้าขอโทษ ข้าไม่มีทางรู้เลย ‪ว่าข้อมูลจะถูกใช้อย่างไร
‪เจ้าก็ไม่รู้เช่นกัน
‪อย่ามาโทษข้านะ
‪งั้นเราจะทำเป็นว่าเจ้าคณะที่รักของเจ้า ‪ไม่เคยสั่งให้เจ้าสอดแนมข้ารึ
‪ฟังนะ ข้าแก้ไขเรื่องนี้ได้
‪ภราดร...
‪พวกเขาเสนอตำแหน่งให้ข้า ‪ในสมัชชาการค้นคว้า ให้ข้า!
‪ตกลงไหม เราไม่ต้องเข้าวังกันเลยทั้งคู่
‪- ไม่จริงใช่ไหม ‪- เราจะเดินทางไปทั่วมหาทวีปด้วยกัน
‪เราจะได้อยู่ด้วยกัน ‪เราจะสร้างชะตากรรมใหม่ทั้งหมดเอง
‪ชีวิตที่แบกที่โกยผง ‪ในขณะที่เจ้ากวาดกระดูกที่ถูกลืมทิ้งงั้นรึ
‪นั่นมิใช่ชะตากรรม
‪มันคือการฆ่าตัวตายอย่างช้าๆ
‪เจ้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น
‪กลัวไหมที่รู้ว่า ‪เจ้าไม่ได้รู้ความลับทั้งหมดในความคิดของข้า
‪เจ้ากำลังคิดว่าข้าโง่
‪ข้าอุตส่าห์จะไปเทเมอเรียเพื่อเจ้า
‪เจ้าตัดสินใจของเจ้าเอง
‪เจ้าคิดจริงๆ รึว่าข้าอยากเสียเวลา ‪ซุบซิบนินทาในวัง
‪นั่นคือสิ่งที่เจ้าชอบ แต่ข้าไม่
‪คนจริงต้องพูดความต้องการของเขาออกมา
‪ข้าจะจำพวกเขาได้อย่างไร
‪เจ้าก็พรางตัวออกไปเช่นเดียวกับข้า
‪สเตรกอบอร์พูดถูก ‪นั่นคือเหตุผลที่เจ้ามาที่นี่
‪นั่นคือสิ่งที่นางสอนเจ้า
‪ทุกคนคือเบี้ยตัวหนึ่ง
‪ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ชายที่คิดว่าโลก ‪คือการผจญภัยอันหวานชื่นมาสอนข้าหรอก
‪โลกของข้ามันโหดร้าย
‪คาดเดาไม่ได้
‪เจ้าเข้ามา หากไม่รอดก็ต้องตาย
‪- รู้ไหม เจ้าไม่มีลักษณะของผู้ตกเป็นเหยื่อหรอก ‪- เจ้าก็มิใช่ผู้กล้าเช่นกัน
‪เจ้าก็แค่โกรธเพราะเสียโอกาส ‪ที่จะได้เป็นคนรูปงาม
‪ข้าอยากมีอำนาจต่างหาก
‪ได้เห็นและเป็นที่รักโดยมีทุกคนเฝ้าดู
‪มันคือสิ่งที่ข้าควรได้
‪อำนาจหรือความงามมากเพียงใด ‪ก็ไม่มีวันทำให้เจ้ารู้สึกคู่ควรกับมัน
‪ไปพักกันเถอะ ที่รัก
‪ฟอลเทสท์ อย่ายุ่งกับน้อง
‪ให้เกียรติคุณนายเดอ วรีสด้วย
‪ลูกๆ น่ารักอะไรเช่นนี้ ฝ่าบาท
‪ขอบใจ
‪ฝ่าบาท
‪ชาวเอเดิร์นเคยได้คนที่ดีกว่านี้แน่นอน
‪ท่านอ้างตัวว่าเป็นยอดศิลปิน
‪พิสูจน์สิ
‪สมัชชาคงตัดหัวข้าแน่
‪เขาตัดไอ้จ้อนท่านไปแล้วหรือยังล่ะ
‪- ข้าต้องการเวลาเตรียมสมุนไพร ‪- ไม่จำเป็น
‪อย่าโง่นักเลย ‪เจ้าจะรู้สึกตัวระหว่างดำเนินการมิได้หรอก
‪ข้าทำได้
‪รีบใช้ความรุนแรงเหลือเกิน!
‪แปลกมาก
‪เมื่อคิดถึงสิ่งที่ท่านเมริโกลด์ ‪เคยบอกข้าเกี่ยวกับเจ้า
‪บอกว่าอะไร
‪นางบอกข้า...
‪ให้ไว้ใจเจ้า
‪มันจะได้ผลไหม
‪จงตอบอย่างสัตย์จริง
‪ข้าไม่รู้
‪ลูก...
‪ลูกสาวข้า...
‪จะเป็นปกติไหม
‪นางต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ
‪นางเคยใช้ชีวิตเยี่ยงสัตว์
‪สิ่งเดียวที่นางรู้คือ...
‪ความโกรธแค้นและความหิวโหย
‪นี่อะไร
‪สำหรับเจ้าหญิง
‪หากข้าถอนคำสาปได้
‪ของขวัญจากข้า
‪เจ้ามอบสิ่งนี้ให้ข้า ‪เพราะเจ้าไม่คิดว่าจะได้เห็นรุ่งอรุณ
‪นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ‪ที่ข้าพยายามจะช่วยเจ้าหญิง
‪ที่ผู้อื่นมองว่าเป็นปีศาจ
‪เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าหญิงองค์นั้น
‪ข้าฆ่านาง
‪ข้าพยายามแล้ว...
‪ที่จะห้ามใจในตอนแรก กับแอดด้า ‪เราทั้งคู่พยายาม
‪แต่ในความสว่างไสว ‪ความรักทอดเงายาวเหลือเกิน
‪ข้าอิจฉาเจ้านะ
‪มีชีวิต...
‪แต่ไม่เคยต้องมีความรัก
‪วิทเชอร์
‪นี่มันบ้าไปแล้ว
‪เรามาทำอะไรกันที่นี่
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ข้าจะถอนคำสาปได้อย่างไร
‪ไม่
‪แบบนี้ไม่ถูกต้อง
‪ฟอลเทสท์ต้องชดใช้สิ่งที่เขาทำ
‪อธิบายเรื่องนั้นกับนางเถอะ
‪ข้าขอสั่งเจ้า แบกข้าออกไปนะ
‪บอกวิธีถอนคำสาปข้ามา
‪นางซ่อนตัวจากภราดร
‪นางขายลูกแกะให้ข้า
‪นางบอกให้ข้ารอจนถึงวันพระจันทร์เต็มดวง
‪ให้รอ จากนั้นให้ฆ่ามัน
‪จากนั้นข้าก็ร่ายมนตร์โง่ๆ อะไรสักอย่าง
‪จากนั้นข้าก็อาบเลือดลูกแกะจนรุ่งเช้า
‪จนไก่ขันสามครั้ง
‪ก็เท่านั้นเอง
‪ข้าสาบานได้
‪ได้โปรด ปล่อยพวกเราไปเถอะ
‪มนตร์นั้นคืออะไร
‪มันผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว
‪เป็นมนตร์ของเอลฟ์
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪อะไรกัน...
‪ข้าทำตามที่เจ้าขอแล้วนะ
‪- ข้าจะทำอะไรได้อีก ‪- ไม่มี
‪เว้นแต่ว่าเจ้าจะทำให้สตริกาอยู่นอกหลุมใต้ดินได้
‪จนกว่าเจ้าไก่บ้าจะขันสามครั้ง
‪เจ้าจะต้องสู้กับนางจนรุ่งสาง
‪เก็บตาไว้เหมือนเดิม
‪นี่ก็เช่นกัน
‪การสร้างสรรค์ทั้งหมดมีราคา
‪ต้องมีการสังเวยเสมอ
‪เพื่อให้เกิดใหม่ได้
‪เจ้าจะมีลูกไม่ได้อีกต่อไป
‪เข้าใจไหม
‪ดี
‪ไม่นะ ไม่
‪กลับมานะ
‪ได้โปรด
‪จะทิ้งคนกำลังจะตายไว้อย่างเสียเกียรติเช่นนี้รึ
‪เจ้าไม่ใช่คน
‪ยกโทษให้ข้าด้วย
‪เป็นเพราะฟอลเทสท์
‪เป็นความผิดของเขา
‪ข้ารักแม่เจ้านะ
‪บ้าเอ๊ย
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪เยนเนเฟอร์แห่งเวนเกอร์เบิร์กเพคะ
‪ขอประทานอภัย ฝ่าบาท
‪โปรดให้ข้าพาหญิงสาวผู้หลงผิดคนนี้ออกไป
‪กษัตริย์แบบใดกัน ‪ที่ปฏิเสธการเต้นรำกับไพร่ฟ้าของตนเอง
‪เวนเกอร์เบิร์กรึ
‪รู้ไหมว่าข้าต้องการผู้วิเศษเช่นนั้นอยู่พอดี
‪เชิญเพคะ ฝ่าบาท
‪เกรอลท์
‪เรนฟรี...
‪บาดแผลของท่าน...
‪อาการท่านดีขึ้นมาก
‪ท่านมุ่งมั่นที่จะมีชีวิตมาก
‪เจ้าหญิงเป็นอย่างไร
‪ข้าจัดการให้นาง ‪พักอยู่กับพี่น้องแห่งเมลิเทเลสักพัก
‪แต่...
‪ข้า...
‪คอนาง
‪นางจะดีขึ้นเช่นกัน
‪ท่านควรรู้ว่าฟอลเทสท์ออกแถลงการณ์แล้ว
‪ลอร์ดออสทริดผู้ทรงเกียรติ ‪สละชีวิตเพื่อฆ่าวูคอดแลค
‪คนงานเหมืองกำลังเก็บสินแร่มาทำรูปหล่อ
‪เป็นคนอื่นคงฆ่าเจ้าหญิงไปแล้ว
‪ท่านเลือกที่จะไม่ฆ่า
‪ข้าจะเอาเงินของข้าไปแล้ว
‪ข้าต้องกลับไปหาม้าของข้า
‪เรนฟรีคือใครรึ
‪มันเป็นเพียงชื่อเดียวที่ท่านรำพึง
‪ซ้ำแล้วซ้ำเล่ายามที่ท่านหลับ
‪เงินข้า
‪ชีวิตท่านมีเพียงเท่านี้สินะ
‪ปีศาจและเงิน
‪มันคือทั้งหมดที่จำเป็นต้องมี
‪ท่านบอกว่าชีวิตท่านมีเพียงเท่านี้
‪แต่มันมีวังวนแห่งโชคชะตา ‪อยู่รอบตัวเราทุกคน เกรอลท์
‪มันเติบโตขึ้น ‪พร้อมกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเลือก
‪มันดึงเอาโชคชะตาของเราเข้ามาใกล้ขึ้น
‪ข้ารู้สึกว่ามีบางสิ่งรอท่านอยู่ข้างนอก
‪บางสิ่งที่มากกว่านั้น
‪ซิริ!
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล