NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ciri.
Dara?
Proszę... nie krzywdźcie mnie.
[starsza mowa] Nie opuszczajcie broni.
Zgubiłam się.
Nie wiem, jak tu doszłam.
Proszę.
[starsza mowa] Jeśli zacznie uciekać, zabijcie ją.
Dokąd mnie zabieracie?
Muszę znaleźć Darę, proszę!
Jak się nazywasz?
Fiona.
- Gdzie jestem? Jak tu... - Jesteś w Brokilonie.
Chodź za mną.
Prawdę wam gadam.
Całą wioskę pożarło, nie kłamię!
Żadnej kości nie znaleźli!
Nie patrz tak na mnie, smarku!
Dlatego po niego posłaliśmy...
Po Białego Wilka!
Stał na środku zamarzniętego jeziora...
jakby wiedział, co go czeka.
Lód pękł
i jak nie wyskoczy selkimora!
Wyście takiej nie widzieli,
ale łajbę by zatopiła tą wielką gębą
z diabelskimi zębiskami!
I połknęła...
tego wiedźmina...
w całości!
To jest rewelacyjne!
Wybacz, Geralt zwykle skąpi mi szczegółów.
A potem co?
Zginął.
Nic mu nie jest.
Słuchaj no, byłem tam.
Widziałem to na własne...
Mówiłem?
Co to za smród?
Flaki selkimory.
Rozprułem ją od środka. Przyszedłem po zapłatę.
Rzućże grosz wiedźminowi
O Dolino Kwiatów
Rzućże grosz wiedźminowi
To przyjaciel ludzkości
Dzięki!
Dziękuję!
Nie ma za co.
A teraz, wiedźminie, czas spłacić swój dług.
„Jaki dług?” zastanawiasz się zapewne.
Już tłumaczę.
Uczyniłem cię sławnym, wiedźminie.
Powinieneś mi oddać 10% swojego honorarium,
ale zamiast tego poproszę cię o tycią,
malusią przysługę.
Odpieprz się, bardzie.
Za jedną nędzną noc twoich usług
czeka cię zatrzęsienie ziemskich uciech.
Mistrzowie sztuk kulinarnych przyrządzający smakołyki godne bogów.
Niewiasty, przy których samo słońce oblewa się pąsem na widok ich uśmiechu.
I rzeki najsłodszych trunków z najrzadszych...
Kurwa!
Jadło, kobiety i wino, Geralt!
No już, koniec tych gburowatych dąsów.
Jedną noc porobisz za ochroniarza najlepszego przyjaciela.
Co w tym trudnego?
- Nie jesteśmy przyjaciółmi. - Czyżby?
Zawsze pozwalasz obcym wcierać rumianek w swój tyłeczek?
No właśnie, tak myślałem.
Każdy lord, rycerz i władyka, który chce się liczyć,
będzie na zaręczynach.
Sama Lwica z Cintry będzie obsypywać pochwałami
triumfalny występ Jaskra!
Ilu z nich chce cię zabić?
Trudno powiedzieć. Straciłem rachubę.
Żony, konkubiny, czasem matki.
O tak, ta mina!
Straszna mina!
Żaden lord się nie zbliży,
jak będziesz stał obok z taką gębą.
Tak sobie myślę, że lepiej odstawić cintryjskie piwo.
Zachowaj trzeźwy umysł.
Nie będę cierpiał na trzeźwo,
bo ty wsadziłeś kiełbasę do złej spiżarni.
I nikogo nie zabiję. Nie przez głupi, męski zatarg.
Jasne.
Nie mieszasz się. Z tym że bez przerwy to robisz.
Tak właśnie wygląda starość. Robisz się marudny i swarliwy.
Jestem ciekaw, wiedźmini przechodzą na emeryturę?
Tak. Jak są powolni i dadzą się zabić.
Daj spokój, musi ci się coś marzyć,
jak już skończysz z tym polowaniem na monstra.
Niczego nie chcę.
Kto wie?
Może ktoś zechce ciebie.
Nikogo mi nie trzeba.
Zwłaszcza kogoś, kto potrzebuje mnie.
A mimo to...
oto jesteśmy.
Gdzie moje ubrania?
No cóż, były całe we flakach selkimory, więc dałem je do prania.
Dzisiaj i tak nie wystąpisz jako wiedźmin.
Wyglądaj wrednie i udawaj niemowę. Nikt nie może wiedzieć, że to ty.
Geralt z Rivii, potężny wiedźmin!
Zaraza!
Nie widziałem cię od pomoru.
Dobre czasy, Myszoworze.
Brakowało mi twojej kwaśnej miny.
Bałem się, że będzie nudno,
ale z Białym Wilkiem nie wszystko stracone.
Czemu ubrałeś się jak smutny handlarz jedwabiu?
- No co? - Przejdźmy się.
Za Myszowora!
Tak!
Książę Windhalm z Attre!
Od lat doradzam władcom Skellige.
Są trochę nieokrzesani, ale porządni.
- Jak ja. - Czyli starzy i zrzędliwi.
Długo będą się targować?
Monarchów znoszę tylko...
w małych dawkach.
Raczej nie wyjdziesz stąd przed świtem.
Zalotnicy będą konkurować o rękę królewny Pavetty całą noc.
Wżenić się w tę dynastię to nie byle co.
Każdy chciałby być królem najpotężniejszego państwa w regionie.
To na którego gówniarza stawiasz?
Chodź ze mną, muszę ci sporo pokazać.
To nieuczciwy zakład.
Tamten rudy prostak, Crach an Craite, ożeni się z Pavettą.
Lwica zawarła już umowę z jego wujem, Eistem Tuirseachem.
Nikt nie porwie się na tak potężne przymierze.
Radzi sobie z mieczykiem.
Z kobietami też.
Zgrywa się.
Calanthe odrzuciła jego oświadczyny trzy razy od śmierci Roegnera,
mimo że umizgują się do siebie
jak tokujące łabędzie.
O nie.
Ani jej się śni kolejny raz żyć w cieniu męża.
Coś mi w tobie przypomina tego łachudrę,
który raz wymknął się z komnaty mojej żony!
Cóż...
- Ściągaj portki. - Co?
Nie przyjrzałem się gębie tego łajzy,
ale jego pryszczaty tyłek rozpoznam wszędzie.
Więc... O, Geralt.
Wybacz, panie.
To się wiecznie zdarza.
To prawda, ma twarz łajdaka i tchórza,
ale, co tu dużo kryć,
w dzieciństwie byk kopnął go w jaja.
To...
prawda.
Wybaczcie.
Masz, zapij smutki na mój koszt, eunuchu.
Wielkie dzięki.
Wpierw zgarniasz fanfary, a potem rujnujesz moją reputację.
Ocaliłem ci życie. Od teraz radzisz sobie sam.
Nie daj się zabić przed świtem.
Powstańcie dla Jej Wysokości, Lwicy,
królowej Cintry – Calanthe!
Piwa!
Wybaczcie, waszmościowie.
Kilku miastom na południu zapomniało się, kto tu jest królową.
Krew i humory lepiej od tego krążą.
Szykujcie opowieści o chwale waszych kandydatów.
Córka wolałaby to mieć za sobą.
I ja również.
Bardzie, muzyka!
O nie. Z werwą!
Zachowaj te ckliwe bzdury na mój pogrzeb.
Trzy, cztery...
Już niedługo.
Myślisz, że chciałam wyjść za ojca?
Ani mi się waż mazgaić.
Jesteś córką Lwicy, zachowuj się!
Powinnam kazać tu zabić kilku głodujących chłopów?
Albo ściąć jakieś elfy
i wystawić ich głowy ku przestrodze dla moich wrogów?
Twoje histerie nie zepsują dzisiejszej nocy.
Ten nieokrzesany prostak jest kluczem do tego,
by Cintra zachowała potęgę po mojej śmierci.
Jest z dobrego rodu.
Mogło być gorzej.
Stać mnie na więcej!
Po ślubie możesz brać, kogo chcesz.
Jesteś córką swojej matki. Poradzisz sobie.
Dokąd się kierowałaś, Fiono, że tak się zgubiłaś?
Uciekałam.
Przed wojną.
Ty...
naprawdę nie pamiętasz, jak trafiłaś do Brokilonu?
Ale słyszałaś, że cię wzywa.
Było wiele takich lasów...
przed Koniunkcją Sfer.
Odparłyśmy ataki mutantów i ludzi, którzy pragnęli naszej zguby.
Zostałyśmy tylko my.
Driady.
Dara!
Tak się cieszę, że żyjesz!
Nic mu nie będzie?
Przygryź to.
Wody Brokilonu mają wielką moc.
Wszyscy, którzy tu przybywają, muszą je wypić.
Jeśli mają złe zamiary wobec Brokilonu,
umrą.
Jeśli mają czyste serce, przeżyją...
i mogą tu zostać.
Z czasem
Wody Brokilonu ulżą im w cierpieniach
i pozwolą zapomnieć.
To by ci się spodobało.
Mam rację,
Fiono?
Ponieważ boisz się nie tylko wojny,
prawda?
Oboje wypijecie wodę.
Prawda wyjdzie na jaw.
Łżesz, parszywcu!
Nigdy nie mierzyłeś się z kiepskim jadłem, co dopiero z mantikorą.
Mantikory trzy razy grubsze i brzydsze od ciebie ginęły od mojej stali!
Chyba od twojego pieprzenia.
- To ile ma żądeł? - Dwa.
Chyba jak się zesra.
- To Geralt z Rivii. - Ma pięć. Wiem, bo jedną zabiłem.
Dosyć!
Mamy tu dziś sławnego gościa.
Może on nam powie, który z szacownych lordów mówi prawdę.
Żaden.
Nazywasz mnie kłamcą, dziadku?
Rzeźnik z Blaviken gada same bzdury.
Być może lordowie napotkali...
rzadką odmianę mantikory.
Może szacowny gość zabawi nas opowieścią o tym,
jak mordował elfy na krańcu świata?
Nie było żadnego mordowania.
Dostałem po dupie od bandy elfich obdartusów.
Już miały mi poderżnąć gardło,
gdy Filavandrel mnie puścił.
No ale pieśń!
Właśnie, pieśń.
Przynajmniej się nie zesrałem, kiedy poczułem ostrze Filavandrela.
Czego i wam serdecznie życzę, panowie.
W chwili śmierci...
czystych gaci.
Marne szanse.
To twojego ostrza zasmakowałby Filavandrel,
gdybyś tam była, królowo.
Ale te kundle nie wypełzną z nory, by się z tobą zmierzyć.
Mężczyzna, który nie wstydzi się mówić o swoich porażkach,
będzie dziś ciekawszym partnerem do dyskusji.
Podejdź, wiedźminie.
Usiądź obok, a ja się przebiorę.
Dlaczego nazwała cię Fioną?
Myszowór, to on pomógł mnie wychować...
i ostrzegał, żebym poza zamkiem nikomu nie mówiła, kim jestem.
- A teraz ściga mnie czarny rycerz. - Zamkiem?
Jestem księżniczka Cirilla...
z Cintry.
O co chodzi?
Twoja babka zabiła moją rodzinę!
To nieprawda.
Wydała rozkaz.
- Po powstaniu Filavandrela... - Nie mogłaby.
Jej żołnierze...
śmiali się, gdy to robili.
Mordowali, gwałcili...
A najbardziej, gdy brali dzieci za nogi
i rozwalali im główki.
Tylko ja przeżyłem.
Bo się ukryłem.
Trzeba było ich ocalić.
Albo walczyć i zginąć.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nic nie mów.
Ich już nie ma.
Dałbym wszystko, żeby zapomnieć.
Ja nie mogę.
Muszę znaleźć moje przeznaczenie.
Dlaczego? Bo twoja babka tak powiedziała?
Powinnaś sama zacząć o sobie decydować.
Bo ona nie żyje.
A ty jesteś tutaj.
Przeklęty gorset.
Wolałabym tu siedzieć w zbroi.
Ja również.
No proszę.
Powiedz, jak wiedźmin trafił na wesele mojej córki ubrany jak...
Chronię barda przed mściwymi rogaczami.
Sami idioci.
Ale cieszy mnie twoje towarzystwo. Może się przydać.
Bez wątpienia poleje się dziś krew.
Oszczędzę ci czasu, królowo.
Nie najmuję się na ochroniarza.
Przecież bard cię wynajął.
Pomagam temu idiocie za darmo.
I to on jest idiotą?
Pytam jedynie, czy jeśli całe przyjęcie szlag trafi,
mogę liczyć, że usuniesz wywrotowe osobniki,
jeśli takowe się pojawią?
Sama bym to zrobiła,
ale muszę podtrzymywać iluzję obyczajów i sprawiedliwości.
Nie mogę pomóc.
Jakiś ty ryzykownie bezpośredni.
Jako królowa mogę wydać rozkaz.
Gdybym był twoim poddanym.
Mogę cię zmusić do uległości powolnymi torturami.
Wasza Wysokość zrobi, co chce. Nie jestem do wynajęcia.
Daj spokój.
To tylko kwestia ceny.
Lord Peregrine z Nilfgaardu.
Słuchamy, lordzie Peregrine!
Jeszcze raz, Draigu Bon-Dhu,
a przerobię twoje kiszki na dudy i wyślę twojej matce.
Królowo Calanthe,
moje małżeństwo z twoją córką zjednoczy klejnoty Północy i Południa,
tworząc sojusz, któremu nikt się nie sprzeciwi.
Poza tym...
mam czterech braci i żadnych sióstr.
Moje płodne nasienie sprawi, że Pavetta urodzi potężnych dziedziców.
Cintra zaiste jest klejnotem Północy,
ale Nilfgaard pozostaje zadupiem Południa, a to o czymś świadczy.
To prawda, że pijecie szczyny i pożeracie własne dzieci?
W Nilfgaardzie królowie nie panują długo.
Kto przejmie koronę Uzurpatora? Ty?
Ile porządzisz?
Rok? Miesiąc? Dzień?
Lord Steergart z Kaedwen.
Wiem, co mówią.
„Biedna królowa Kalis, kolejna córka”.
Dla niego jestem tylko łonem.
Mięsistą maszyną do wypluwania dziedziców.
Łajdak woli swoje ogary ode mnie.
Weź ją.
Zostań w Lyrii, dotrzymasz mi towarzystwa.
Gdy tylko odstawię Waszą Wysokość na dwór, muszę wrócić do Aedirn.
Zazdroszczę ci. Naprawdę.
Czarodziejka króla.
Jak cudownie!
Nie krępuj się. Od dawna wspólnie podróżujemy.
Mów otwarcie.
To cudowne...
że oddałam wszystko za pozycję na dworze.
To cudowne, że wierzyłam, że będzie warto, że to moje dziedzictwo.
Najpotężniejsza czarodziejka na królewskim dworze.
A najcudowniejsze jest to...
że zamiast tego spędziłam ostatnie...
trzy dekady,
rozwiązując durne polityczne problemy.
Wielka podcieraczka królewskich tyłków.
Ja mam gorzej.
Ludzie oceniają cię za to, kim jesteś, nie za to, co możesz im dać.
Dobrze zrobiłaś, porzucając te bzdury.
Dla tej małej jestem całym światem.
Szkoda, że to takie nudne.
Uciekaj!
Szybko!
Przed zmrokiem chcę widzieć głowę tego zbójcy nabitą na pal.
Jak on śmiał?
To był asasyn, a nie zbójca.
- O czym ty mówisz? - Zapłacono mu, by cię zabił.
Co?
Dlaczego?
Widocznie królowi znudziło się czekanie na męskiego potomka.
Nie mógłby.
Sukinsyn!
Biegiem!
Szybko!
Namierzają nas!
Myśl! Co dostałaś od króla, po czym można nas namierzyć?
Szybko!
Nie utrzymam go!
Szybciej!
Wciąż nas namierzają.
Bezużyteczna wiedźmo.
Nie przewidziałaś tego? Miałaś mnie chronić!
Ty wstrętna, bezużyteczna zdziro!
Rybaku drogi, rybaku drogi
Każ córce złączyć nogi
Niech zostawi mój róg w końcu
Zwłaszcza kiedy staje w słońcu
Bo to pecha wnet przyniesie
Jak faun ją wydupczy w lesie
Jeszcze będą z tego wnuki
Małe i kosmate puki
Co meczą, ryczą, że ojej
Córko rybaka, hejże hej
Długo jeszcze muszę znosić to ich puszenie się?
Cała...
Cała ta farsa, bo męska tradycja tego wymaga.
Gdybym była mężczyzną, kazałabym im się odchędożyć,
wybrała Pavetcie męża i miała to z głowy.
Albo pozwoliła biedaczce samej zdecydować.
Coś mi mówi, że nie pierwszy raz
nawigujesz po fanaberiach męskich tradycji.
Co więcej...
widzę, że ci to służy.
Brzmisz jak ktoś, kto sam miewa do czynienia z głupcami.
Powiedz, wiedźminie.
Czemu tak niewielu was zostało?
Od upadku Kaer Morhen nie można nas stworzyć więcej.
Powiedz, królowo,
po co ryzykować życiem,
skoro możesz spocząć na tronie?
Ponieważ w mordowaniu potworów jest pewna prostota, nieprawdaż?
Nieźle się dobraliśmy, Geralcie z Rivii.
Crach! Już czas.
Zbieraj to włochate dupsko.
Wybacz najście, Wasza Wysokość, i nieporozumienie ze strażą.
Proszę! Przychodzę w pokoju.
Poświęć mi chwilę, pani.
Jestem lord Jeż z Erlenwaldu
i przybyłem po rękę twojej córki.
Rycerz...
bez żadnej renomy...
z jakieś zacofanej mieściny...
ośmiela się wtargnąć na mój zamek
z zakrytą twarzą?
Wybacz, Wasza Królewska Mość!
Rycerskie śluby nie pozwalają mi odkrywać twarzy
- przed wybiciem północy. - Walić śluby.
Wiedźminie...
- zabij to. - Nie.
- Bez względu na cenę. - To nie potwór.
Rozkazuję ci!
Rzucono na niego klątwę.
Jesteś tak bezużyteczny jak reszta.
Ubić bestię!
Lwico z Cintry!
Przyszedłem odebrać to, co mi się należy!
Pavettę. Zgodnie z Prawem Niespodzianki.
Nie!
Zabić ich obu!
Powołano się na Prawo Niespodzianki.
Chcecie ich zabić?
To zabijcie mnie.
Królowo...
Dość!
Dosyć!
Błagam.
Urodzę mu syna.
Weź ją.
W ramach ofiary.
[starsza mowa]
Duny!
Miałeś nie przychodzić.
Wasza Królewska Mość...
wiedźmin mówi prawdę.
Zostałem przeklęty jako chłopiec.
Moje życie było udręką,
aż ocaliłem twojego męża, króla Roegnera, od niechybnej śmierci.
Zgodnie z tradycją
wybrałem Prawo Niespodzianki jako zapłatę.
Cokolwiek miał zastać w domu...
przypadłoby mnie.
Co za skończony idiota!
- Trzeba było dać mu umrzeć! - Wiedziałaś, że przyjdzie.
Chciałaś, żebym go zabił.
A ty...
Zabawiasz się z bestią, która oszukała twojego durnego ojca!
To żadne oszustwo.
Zapłata w formie Prawa Niespodzianki jest stara jak świat.
- Nie pouczaj mnie, Eist. - To uczciwa loteria.
Równie dobrze można otrzymać czyjeś obfite zbiory,
co nowo narodzonego szczeniaka.
Albo...
dziecko niespodziankę.
Nie mógł o tym wiedzieć.
Przeznaczenie postanowiło, że niespodzianką będzie Pavetta.
Gdy dowiedziałem się, że król Roegner zastał żonę brzemienną...
porzuciłem wszelkie myśli o dochodzeniu swoich praw.
Wiedziałem...
że żadna kobieta nie zechce mnie w tym stanie.
Więc czekałem.
Czekałem na dwunasty dzwon, który zdejmuje klątwę.
Nie planowałem jej poznać.
Obserwowałem z daleka.
Aż wkroczyło przeznaczenie...
i połączyło nasze serca.
O świcie obudziłem się z nią w ramionach i byłem...
w tej formie.
Mamy się sprzeciwiać przeznaczeniu?
Za ocalone życie należy spłacić dług, inaczej runie porządek świata.
Uszanuj wolę przeznaczenia
albo spadnie na nas jego gniew.
Nie ma żadnych „nas”.
Nie ugnę się przed prawem mężczyzn, którzy nigdy nie rodzili!
Czy nie znajdzie się tu żaden mąż,
który nie kuli się ze strachu przed przeznaczeniem?
Ty, wiedźminie...
poznałeś rozmaite monstra i plugastwa...
Czy też się boisz?
Nie.
Widziałem matki biczujące się po śmierci dziecka,
które myślały, że to kara przeznaczenia, a ignorowały smród
ciał 50 innych dzieci na wozie przewożącym ofiary pomoru.
Przeznaczenie...
pomaga wierzyć, że ten gówniany świat ma jakiś sens.
A nie ma.
Ale obietnicę trzeba wypełnić.
Dotyczy to i prostaczków...
i królowych.
Kocham Duny’ego, matko.
I poślubię go.
W końcu będę wolna.
Oto twoje przeznaczenie.
Nie!
Królowo, jesteś ranna?
[starsza mowa]
Teraz wierzysz w przeznaczenie?
Myślałam, że nie odziedziczyłaś daru swojej babki‚
jak ja.
Najwyraźniej się myliłam.
W wielu sprawach.
Przeznaczenie przemówiło!
A ja go posłucham.
Uszanuję Prawo Niespodzianki.
Pavetta poślubi...
lorda Jeża.
Zważcie na swoje reakcje,
bo zmierzycie się nie tylko z Lwicą, ale i wilkami morskimi ze Skellige.
Ponieważ królowa Calanthe...
przyjęła moje oświadczyny.
Usłyszycie dziś dwie przysięgi!
Zakładam, że się zgadzacie.
Cudownie.
Nie!
Dara?
Wypiłem wodę.
Będzie dobrze.
Co będzie dobrze?
Wszystko.
Porzuć swoją przeszłość.
Dołącz do nas.
Wypij i zapomnij.
Czemu nie działa?
Chodź.
Shan-Kayan cię wzywa.
Po którą z nas przyleciałeś?
Przykro mi, że nie zaznałaś życia.
Tak naprawdę niewiele tracisz.
Łatwo mi mówić, bo wciąż oddycham, w przeciwieństwie do ciebie.
Mimo to... co takiego byś miała?
Rodziców?
To oni zgotowali ci ten los,
więc to żadna strata.
Przyjaciół?
Będą cię tylko wykorzystywać.
Kochanków?
Zawsze to jakaś rozrywka, ale w końcu i tak rozczarują.
Spójrzmy prawdzie w oczy, jesteś dziewczynką.
W jednym twoja matka miała rację.
Jesteśmy naczyniami.
Nawet gdy wmawiają nam wyjątkowość,
jak mnie,
jak wmawialiby tobie,
jesteśmy tylko naczyniami...
z których mogą sobie brać...
i brać...
aż zostajemy puste...
i samotne.
Miałaś szczęście.
Nieświadomie złamałaś zasady gry i wygrałaś.
Śpij dobrze.
Pavetto.
Duny.
Błogosławię wam
i wiążę wasze losy.
Północ jeszcze nie wybiła.
Co się stało?
Twoje błogosławieństwo ich związku...
wypełniło przeznaczenie.
Zdjęłaś klątwę.
Widzę tu materiał na moją najlepszą balladę.
Jeśli dożyjesz poranka. Nie...
szukaj pstrąga w podejrzanych wodach.
Nie, czekaj!
Ocaliłeś mi życie.
Muszę ci odpłacić.
Udowodniłeś, że zrobiłbyś to samo.
- Niczego nie chcę. - Proszę.
Geralcie z Rivii, nie myśl, że to byle przysługa.
Nie mogę zacząć nowego życia w cieniu starego długu.
Dobrze.
Więc...
powołam się na tradycję, jak ty. Prawo Niespodzianki.
Daj mi to, co już masz, a o czym nie wiesz.
Nie!
Coś ty uczynił?
Bez obaw, królowo.
Jeśli tu kiedyś wrócę, to żeby zabić potwora,
a nie domagać się plonów czy szczeniaka.
Przeznaczenie może się...
Pavetto?
Czy ty...?
Kurwa.
Dziewczyna może władać potężną, pierwotną mocą.
Właśnie. I nie wie, jak nad nią panować.
Zostanę tu.
Poprowadzę ją.
Dobry z ciebie człowiek.
Też powinieneś zostać.
Starczy mi takich przyjęć.
Wynoszę się stąd.
Sam.
Teraz jesteś tego częścią.
- Czy tego chcesz, czy nie. - Nie lubię zmian.
Przecież mnie znasz.
To prawda, ale nie możesz uciec od przeznaczenia, bo się go boisz.
Ono nadchodzi, Geralt.
- Brak wiary tego nie zmieni. - Bzdura.
Dziewczyna użyła mocy, żeby matka nie wypatroszyła jej kochanka.
- I nic ponad to. - Ty tak mówisz.
Ale więź, która połączy ciebie
i to dziecko...
kiedy już się narodzi, będzie nadzwyczajna.
Jeśli to zlekceważysz i nie uznasz tego...
dziecka niespodzianki,
sprowadzisz na nas wszystkich prawdziwą katastrofę.
Zaryzykuję.
Uważaj na siebie.
Na królewskich dworach rzadko kto mówi prawdę.
Nie daj się zadźgać.
Ani tym bardziej otruć.
Bądź ostrożny, przyjacielu.
Królowa Calanthe.
Pani, znalazłem ją!
Czy to działa?
Potomkini Calanthe jest w Brokilonie.
Możemy przeznaczyć 10 000 ludzi na szturm.
- Może 12. - Zamknij się.
Armią nie zdobędzie się Brokilonu.
Niech to!
Ruszaj się!
Musisz się napić ze źródła.
Czym jesteś, dziecko?
Napisy: Magdalena Adamus