‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ซิริ
‪ดาร่า
‪ได้โปรด...
‪อย่าทำร้ายข้า
‪[ภาษาบรรพบุรุษ] จงซื่อสัตย์กับจุดประสงค์
‪ข้าหลงทาง
‪ข้าไม่รู้ว่าข้ามาที่นี่ได้อย่างไร
‪ได้โปรด
‪[ภาษาบรรพบุรุษ] ถ้าเธอวิ่ง ฆ่าเธอเลย
‪เจ้าจะพาข้าไปไหน
‪ข้าต้องตามหาดาร่า ได้โปรด
‪เจ้าชื่อเสียงเรียงใด
‪ฟิโอน่า
‪- ข้าอยู่ที่ใด ข้ามาได้... ‪- เจ้าอยู่ในป่าโบรคิลอน
‪ตามข้ามา
‪ข้าไม่ได้โกหกนะ
‪มันกลืนกินทั้งหมู่บ้านเลยจริงๆ
‪ซากกระดูกยังไม่เหลือ
‪อย่ามองข้าเช่นนั้นนะ เจ้าหนู
‪นั่นคือเหตุผลที่เราต้องตามเขามา...
‪หมาป่าสีขาว
‪และเขายืนอยู่กลางทะเลสาบที่เป็นน้ำแข็ง
‪ราวกับรู้ว่ามันกำลังจะเข้ามาหาเขา
‪น้ำแข็งแตกออก
‪แล้วมนุษย์แมวน้ำก็พุ่งออกมา
‪เจ้าไม่เคยเห็นมันหรอก
‪แต่มันคว่ำเรือทั้งลำด้วยปากที่เป็นโพรงใหญ่
‪เต็มไปด้วยฟันสุดสยองของมัน
‪แล้วมันก็กลืนกิน...
‪วิทเชอร์ตนนั้น...
‪ทั้งตัว
‪แหม เรื่องนี้เยี่ยมมาก
‪โทษที เกรอลท์มักจะไม่ค่อยลงรายละเอียดน่ะ
‪แล้วเกิดอะไรขึ้นอีก
‪เขาตาย
‪เขาสบายดีนะ
‪นี่ ข้าอยู่ที่นั่นนะ
‪ข้าเห็นกับตาตัว...
‪เห็นไหม
‪เหม็นอะไรน่ะ
‪ไส้มนุษย์แมวน้ำ
‪ต้องเข้าไปเอามาจากในท้อง ‪ข้ามาเอาสิ่งที่ติดค้างข้าอยู่
‪จงโยนเหรียญให้วิทเชอร์ของท่าน
‪โอ้ หุบเขาแห่งความมั่งคั่ง
‪โอ้...
‪จงโยนเหรียญให้วิทเชอร์ของท่าน
‪มิตรของมนุษย์ทั้งหลาย
‪แหวะ
‪ขอบคุณ!
‪ด้วยความยินดี
‪และบัดนี้ วิทเชอร์ ได้เวลาชดใช้หนี้ของท่านแล้ว
‪"หนี้อะไร" ท่านคงกำลังถามตัวเอง
‪อยู่ในหัวขณะนี้ ข้าจะบอกให้ก็ได้
‪ข้าทำให้ท่านโด่งดังแล้ว วิทเชอร์
‪เพื่อความยุติธรรม ‪ข้าควรได้ส่วนแบ่งจากท่านร้อยละสิบ
‪แต่ไม่ สิ่งที่ข้าจะขอ ‪คือความช่วยเหลือเล็กน้อย
‪จิ๊บจ๊อยกระจ้อยร่อยเท่านั้น
‪ไปให้พ้น เจ้ากวี
‪ให้บริการเล็กน้อยเพียงคืนเดียว
‪ท่านจะได้รับความปีติยินดี ‪ในทางโลกีย์อย่างล้นหลาม
‪สุดยอดปรมาจารย์แห่งศิลปะการทำอาหาร
‪ประดิษฐ์ประดอยชิ้นอาหาร ‪ที่ควรค่าแก่พระเจ้า
‪สาวบริสุทธิ์ที่จะทำให้ดวงตะวัน ‪เขินอายจนหน้าแดง
‪ด้วยรอยยิ้มอันงดงามเพียงครั้งเดียว
‪และแม่น้ำที่หวานที่สุด จากสถานที่หายากที่...
‪บ้าจริง
‪อาหาร นารี และไวน์ เกรอลท์!
‪เอาละ เลิกทำเสียงฮึดฮัดกักขฬะต่อต้านเสียที
‪ก็แค่เป็นองครักษ์ ‪พิทักษ์สหายรักของท่านบนโลกนี้หนึ่งคืน
‪จะยากเย็นอะไรนักหนา
‪ข้าไม่ใช่สหายของเจ้า
‪อ้าว จริงรึ
‪ท่านมักจะให้คนแปลกหน้า ‪ใช้คาร์โมไมล์ขัดก้นงามๆ ของท่านงั้นรึ
‪ใช่สินะ อย่างที่คิดเลย
‪ขุนนาง อัศวิน ‪และกษัตริย์ไร้ค่าทั้งหลายที่ทำหน้าที่ได้ดี
‪จะต้องเข้าพิธีหมั้นหมายนี้
‪นางสิงห์แห่งซินทราเอง ‪ก็จะขับขานบทเพลงสรรเสริญ
‪การแสดงที่ประสบความสำเร็จของแจสเคียร์
‪มีขุนนางกี่คนที่ต้องการฆ่าเจ้า
‪ตอบยาก ข้าเลิกนับมาสักพักแล้ว
‪ภรรยาหลวง ภรรยาน้อย ‪บางครั้งก็พวกแม่ๆ ด้วย
‪ใช่เลย สีหน้านั้น
‪สีหน้าอันน่ากลัว
‪ไม่มีขุนนางสติดีหน้าไหนจะกล้าเข้ามาใกล้
‪หากท่านยืนอยู่ข้างข้าด้วยสีหน้าเช่นนั้น
‪มาคิดดูอีกที
‪ท่านอาจจะอยากหยุดดื่มเอลจากซินทรา ‪ทำสมองให้ปลอดโปร่งดีกว่านะ
‪ข้าจะไม่ยอมหยุดดื่มคืนนี้
‪เพียงเพราะเจ้าไปเล่นจ้ำจี้ ‪กับคนที่มิควรมาหรอกนะ
‪ข้าจะไม่ฆ่าใคร ‪เพราะการทะเลาะหยุมหยิมเรื่องผู้ชายเด็ดขาด
‪ได้ๆๆ
‪ท่านจะไม่ยอมข้องเกี่ยว ‪เว้นแต่ว่าจริงๆ แล้ว
‪ท่านข้องเกี่ยวตลอดเวลา
‪พอแก่แล้วจะเป็นเช่นนี้รึ
‪เราจะขี้หงุดหงิดและขี้บ่นจนเกินทนได้งั้นรึ
‪อันที่จริงข้าอยากรู้มาตลอด ‪วิทเชอร์มีการปลดเกษียณไหม
‪มี เมื่อพวกเขาเชื่องช้าและถูกฆ่าตาย
‪ไม่เอาน่า ‪ท่านต้องอยากได้อะไรเพื่อตัวเองบ้าง
‪เมื่อ... การล่าปีศาจไร้สาระนี้สิ้นสุดลง
‪ข้าไม่ต้องการสิ่งใด
‪ใครจะรู้
‪บางทีอาจมีใครบางคนบนโลกนี้ ‪ต้องการท่านก็ได้
‪ข้าไม่ต้องการใคร
‪และสิ่งสุดท้ายที่ข้าต้องการ ‪คือให้ใครมาต้องการข้า
‪แต่...
‪เราก็มาอยู่จุดนี้จนได้
‪เสื้อผ้าข้าอยู่ไหน แจสเคียร์
‪มันเต็มไปด้วยไส้ของมนุษย์แมวน้ำ
‪ข้าจึงส่งมันไปซัก
‪แต่คืนนี้ท่านจะไม่ออกไปในฐานะวิทเชอร์
‪อยู่ใกล้ๆ ข้าเข้าไว้ ‪ทำหน้าโหดๆ และแกล้งเป็นใบ้
‪จะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าท่านเป็นใคร
‪เกรอลท์แห่งริเวีย วิทเชอร์ผู้ยิ่งใหญ่!
‪เวรกรรม
‪ไม่เจอเจ้าเลยตั้งแต่เกิดโรคระบาด
‪สวัสดี เมาส์แซค
‪ข้าคิดถึงสีหน้าบูดบึ้งของเจ้าจริงๆ
‪ตอนแรกข้าเกรงว่างานนี้จะน่าเบื่อ
‪แต่มีหมาป่าสีขาวมาด้วยเช่นนี้ ‪บางทีอาจสนุกอยู่บ้าง
‪ทำไมเจ้าถึงแต่งตัว ‪ราวกับพ่อค้าผ้าไหมเศร้าๆ
‪อะไรกัน ไปกับข้าเถอะ
‪แด่เมาส์แซค!
‪ดื่ม!
‪เจ้าชายวินด์ฮัล์มแห่งอัททราเทรอ
‪ข้าให้คำปรึกษา ‪กษัตริย์แห่งสเคลลิเกอมาหลายปีแล้ว
‪อาจไม่ใช่คนที่สมบูรณ์แบบนัก ‪แต่พวกเขาก็เป็นมนุษย์ เหมือนข้า
‪แก่และหยาบคาย
‪อีกนานแค่ไหน ‪กว่าการต่อรองทางการเมืองนี้จะจบ
‪ข้าพบว่าควรอยู่ใกล้ราชวงศ์...
‪ให้น้อยที่สุด
‪ข้าคิดว่าคงไม่ได้กลับก่อนรุ่งสางหรอก
‪ผู้ชายเหล่านี้จะแข่งขันกันเพื่อจับพระหัตถ์ ‪ของเจ้าหญิงพาเวตต้ากันทั้งคืน
‪การสมรสเข้าไปในราชวงศ์นี้ ‪คือรางวัลอันทรงเกียรติยิ่ง
‪ใครบ้างจะไม่อยากเป็นกษัตริย์ ‪ของดินแดนที่มีกองทัพทรงอำนาจที่สุด
‪แล้วเจ้าคิดว่าไอ้หนุ่มคนไหนจะเป็นผู้ชนะ
‪ตามข้ามาสิ มีอะไรให้เจ้าดูมากมาย
‪ไม่ค่อยแน่ใจนัก
‪แต่เจ้าอันธพาลหัวแดงที่อยู่ตรงนั้น ‪แครก แอน เครทจะได้สมรสกับพาเวตต้า
‪นางสิงห์ได้หมั้นหมาย ‪กับลุงของเด็กหนุ่มไว้แล้ว
‪ไอส์ท ทัวร์เซ็ค
‪ไม่มีใครกล้าหือกับพันธมิตร ‪ที่ทรงอำนาจถึงเพียงนั้น
‪ฟันดาบเก่ง
‪ฟันหญิงก็เก่งเช่นกัน
‪การแสดงทั้งนั้น
‪ราชินีคาลานเธ่ปฏิเสธคำขอแต่งงานของเขา ‪ตั้งสามครั้งหลังจากกษัตริย์ร็อกเนอร์สวรรคต
‪ทั้งๆ ที่ทั้งสองคนก็เลื้อยใส่กันไปเลื้อยใส่กันมา
‪ราวกับหงส์เกี้ยวพาราสีกัน
‪ไม่ๆ
‪นางไม่ยอมมีชีวิตอยู่ใต้เงาของสามีนางอีกแล้ว
‪บางอย่างเกี่ยวกับตัวเจ้าทำให้ข้านึกถึงคนชั่ว
‪ที่ข้าเคยเห็นมันหนีออกไปจากห้องนอนเมียข้า
‪คือ...
‪- ถอดกางเกงออก ‪- อะไรนะ
‪วันนั้นข้าเห็นหน้ามันไม่ชัด
‪แต่ก้นสิวเขรอะของมัน เห็นที่ใดข้าก็จำได้
‪คือ... อ้อ เกรอลท์
‪ต้องขออภัยด้วย นายท่าน
‪เรื่องนี้เกิดขึ้นตลอดเวลา
‪เป็นเรื่องจริงที่เขามีใบหน้า ‪เหมือนคนถ่อยและคนขี้ขลาด
‪แต่ความจริงแล้ว
‪เขาเคยโดนวัวเตะอัณฑะเมื่อตอนเด็กๆ
‪นั่นมัน...
‪เป็นเรื่องจริง
‪ต้องขอโทษด้วย
‪นี่ เอาไปดื่ม...
‪ให้ลืมเสีย ข้าเลี้ยงเอง เจ้าขันที
‪โอ้โฮ ขอบคุณ ขอบคุณมาก
‪ก่อนอื่นเลย ท่านป่าวประกาศเกินจริง
‪จากนั้นก็ทำลายชื่อเสียงชั้นดีของข้า
‪ข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้ ‪จากนี้ไปเจ้าต้องพึ่งตัวเองแล้ว
‪พยายามอย่าให้โดนมีดปักหลังก่อนรุ่งสางล่ะ
‪ถวายบังคมพระแม่อยู่หัว นางสิงห์
‪ราชินีคาลานเธ่แห่งซินทรา
‪เบียร์!
‪ต้องขอโทษด้วย ท่านทั้งหลาย
‪ชุมชนเศรษฐีใหม่ทางใต้สองสามแห่ง ‪ต้องการให้ย้ำเตือนว่าใครคือราชินี
‪ข้าพบว่ามันดีต่อเลือดและอารมณ์ขันของข้า
‪เตรียมเรื่องราวแห่งความรุ่งโรจน์ ‪ของชายหนุ่มของท่านไว้ให้ดี
‪ลูกสาวข้าอยากให้เรื่องนี้จบจะแย่อยู่แล้ว
‪ข้าก็เช่นกัน
‪กวี ขอเพลงหน่อย
‪นาง...
‪ไม่เอาๆ ขอเพลงสนุก
‪เก็บเสียงสะอื้นไร้สาระไว้ร้องในงานศพข้าเถอะ
‪สาม สี่...
‪อีกไม่นานก็เสร็จแล้ว
‪คิดว่าข้าอยากแต่งงานกับพ่อเจ้ารึ
‪อย่าให้ข้าเห็นน้ำตาของเจ้าที่นี่เชียว
‪เจ้าเป็นลูกสาวของนางสิงห์ ‪ทำตัวให้สมกันหน่อย
‪งั้นข้าอาจควรเรียกทาสผู้หิวโหย ‪เข้ามาสังหารหมู่แทน
‪หรือไม่ข้าก็น่าจะตัดหัวเอล์ฟ
‪และห้อยหัวพวกมัน ‪เพื่อเป็นบทเรียนแก่คนที่ท้าทายอำนาจข้า
‪ข้าจะไม่ยอมให้โรคประสาทของเจ้า ‪ทำให้คืนนี้พังยับเยินแน่
‪อีกอย่าง เจ้าอันธพาลกักขฬะนั่นคือกุญแจ
‪สู่การกุมอำนาจของซินทราหลังจากที่ข้าตายไป
‪เขามาจากเชื้อสายที่ดี
‪เจ้าอาจหาได้แย่กว่านั้น
‪ข้าหาได้ดีกว่านั้น
‪เจ้าอยากได้ใครก็ทำได้ เมื่อเจ้าแต่งงานแล้ว
‪เจ้ามีเลือดของแม่เจ้าอยู่ เจ้าจะไม่เป็นไรหรอก
‪เจ้าจะไปไหนรึ ฟิโอน่า
‪ถึงได้หลงทาง
‪ข้ากำลังหนี
‪จากสงคราม
‪เจ้า...
‪จำไม่ได้จริงๆ รึ
‪ว่ามาที่ป่าโบรคิลอนได้อย่างไร
‪แต่เจ้าก็ได้ยินมันเรียกเจ้า
‪เคยมีป่าเช่นนี้หลายแห่ง
‪ก่อนการรวมกันของจักรวาล
‪เราปรับตัว ปราบพวกกลายพันธุ์ ‪และผู้ชายที่ต้องการให้เราตาย
‪บัดนี้เหลือเพียงพวกเราแล้ว
‪นางไม้
‪ดาร่า!
‪ข้าดีใจเหลือเกินที่เจ้ายังไม่ตาย
‪เขาจะปลอดภัยไหม
‪กัดสิ่งนี้ไว้
‪น้ำแห่งโบรคิลอนมีพลัง
‪ผู้ที่เพิ่งมาอยู่ป่าแห่งนี้ทุกคนต้องดื่มน้ำ
‪หากพวกเขาประสงค์ร้ายต่อโบรคิลอน
‪พวกเขาจะตาย
‪หากพวกเขามีใจบริสุทธิ์ พวกเขาจะรอด
‪และอยู่ที่นี่ได้
‪เมื่อเวลาผ่านไป
‪น้ำแห่งโบรคิลอนจะลดความทรมาน ‪ที่พวกเขาเผชิญให้น้อยลง
‪และทำให้พวกเขาลืม
‪ข้าคิดว่าเจ้าคงถูกใจ ข้าคิดถูกไหม
‪ฟิโอน่า
‪เพราะเจ้าหวาดกลัวมากกว่าสงคราม
‪ใช่ไหม
‪เจ้าต้องดื่มน้ำทั้งคู่
‪แล้วทุกอย่างก็จะเปิดเผย
‪เจ้าโกหก เจ้าสวะ
‪ชีวิตเจ้าไม่เคยเจออาหารแย่ๆ ด้วยซ้ำ
‪แมนติคอร์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
‪ข้าเคยแทงแมนติคอร์ที่อ้วน ‪และอัปลักษณ์กว่าเจ้าสามเท่าตายด้วยดาบ
‪เป็นคำโกหกของเจ้ามากกว่า
‪- งั้นมันมีหนามกี่อันรึ ‪- สอง
‪ไสหัวไปเลยไป!
‪- ห้าต่างหาก ข้ารู้ ข้าเคยฆ่าตัวหนึ่ง ‪- ฝ่าบาท นั่นเกรอลท์แห่งริเวีย
‪พอได้แล้ว!
‪คืนนี้เรามีแขกมีชื่อเสียงมาที่นี่
‪บางทีเขาอาจบอกได้ว่า ‪ขุนนางผู้ทรงเกียรติท่านใดพูดความจริง
‪ไม่จริงทั้งคู่
‪ท่านหาว่าข้าโกหกรึ ตาเฒ่า
‪จอมเชือดแห่งบลาวิเคนพูดจาเหลวไหลสิ้นดี
‪บางทีท่านขุนนางอาจจะพบ...
‪แมนติคอร์พันธุ์หายากก็ได้
‪ใช่
‪บางทีแขกผู้ทรงเกียรติของเรา ‪อาจจะอยากให้เราสนุก
‪ด้วยการเล่าเรื่องที่เขาฆ่าเอลฟ์ที่สุดขอบโลกก็ได้
‪ไม่มีการฆ่าหรอก
‪ข้าโดนเอลฟ์มอมแมมฝูงหนึ่งเล่นงานต่างหาก
‪ข้าเกือบถูกปาดคอ
‪ตอนที่ฟิลาแวนเดลปล่อยข้าไป
‪แต่เพลงเล่าอีกแบบ!
‪ใช่ เพลง
‪อย่างน้อยตอนที่ดาบของฟิลาแวนเดล ‪สัมผัสคอหอยข้า ข้าก็ไม่ขี้แตกแล้วกัน
‪ซึ่งเป็นสิ่งที่ข้าหวังให้เกิดกับพวกท่านทุกคน
‪ณ ลมหายใจสุดท้ายของท่าน
‪ขอให้ตายโดยไม่ขี้แตก
‪แต่ข้าว่าคงไม่หรอก
‪ดาบของท่านคงทิ่มคอหอยฟิลาแวนเดลไปแล้ว
‪หากท่านอยู่ที่นั่น ฝ่าบาท
‪ไม่มีเอลฟ์ชั่วหน้าไหนจะคลานออกมา ‪จากถ้ำของมันเพื่อพบท่านในสนามรบหรอก
‪ใครก็ตามที่ยินดีซ่อนตัว ‪อยู่ใต้เงาความล้มเหลวของเขา
‪ยิ่งทำให้การสนทนาในค่ำคืนนี้น่าสนใจขึ้นมาก
‪มาสิ วิทเชอร์
‪มานั่งข้างๆ ข้าระหว่างที่ข้าเปลี่ยนชุด
‪ทำไมนางถึงเรียกเจ้าว่าฟิโอน่า
‪เมาส์แซค เขาช่วยเลี้ยงข้ามาและ...
‪เขาเตือนข้าว่าอย่าให้ใครนอกวัง ‪รู้ว่าข้าเป็นใคร
‪- และตอนนี้อัศวินดำตามล่าข้าอยู่ ‪- วังรึ
‪ข้าคือเจ้าหญิงซิริลา...
‪แห่งซินทรา
‪มีอะไรรึ
‪ยายของเจ้าสังหารหมู่ครอบครัวข้า
‪ไม่จริง
‪นางเป็นคนสั่งการ
‪- หลังจากฟิลาแวนเดลปฏิวัติ... ‪- นางไม่ทำเช่นนั้นหรอก
‪ทหารของนาง...
‪พวกเขาหัวเราะตอนลงมือด้วย
‪ฆ่า ข่มขืน
‪พวกเขาหัวเราะเสียงดังที่สุด ‪ตอนจับขาทารกแกว่งไปมา
‪จับหัวพวกเขากระแทก
‪ข้าเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่
‪เพราะข้าหลบ
‪ข้าควรจะช่วยพวกเขาไว้
‪หรือสู้แล้วตาย
‪ข้าไม่รู้จะพูดอะไรดี
‪ไม่ต้องพูดอะไร
‪พวกเขาตายไปแล้ว
‪ข้ายอมทำทุกอย่างเพื่อลืมว่าข้าเคยเป็นใคร
‪ข้าทำไม่ได้
‪ข้าต้องตามหาชะตากรรมของข้า
‪ทำไมเล่า ‪เพราะยายของเจ้าบอกว่าควรตามหารึ
‪บางทีเจ้าควรเริ่มคิดเพื่อตัวเองได้แล้ว
‪เพราะนางตายไปแล้ว
‪แต่เจ้าอยู่ตรงนี้
‪เจ้าชุดบ้านี่
‪ข้าอยากเปลี่ยนชุดเกราะ ‪ออกมาท่องราตรีคืนนี้มากกว่า
‪ข้าก็เช่นกัน
‪จริงแท้แน่นอน
‪บอกข้าทีว่าเหตุใดวิทเชอร์ ‪จึงมาร่วมงานเลี้ยงสมรสของลูกสาวข้าได้
‪โดยแต่งตัวราวกับ...
‪ข้ามาปกป้องกวีจากชายผู้ถูกสวมเขาจอมอาฆาต
‪เจ้าพวกโง่ทั้งนั้นแหละ
‪แต่ข้าก็ดีใจที่เจ้ามาด้วย นี่อาจเป็นประโยชน์ได้
‪ข้าเชื่อว่าคืนนี้ต้องนองเลือดแน่นอน
‪ข้าจะช่วยท่านประหยัดลมที่ใช้พูดเอง
‪ข้าไม่ได้เกิดมาเป็นองครักษ์รับจ้าง
‪แต่กวีจ้างเจ้าเป็นองครักษ์นะ
‪ข้าช่วยเจ้าโง่นั่นโดยไม่คิดเงิน
‪เขาโง่รึ
‪ข้าเพียงจะบอกว่า หากคืนนี้เกิดเหตุวุ่นวายจริงๆ
‪ข้าสามารถพึ่งพาเจ้า ‪ให้กำจัดคนน่ารำคาญบางคนที่อาจจะโผล่มา
‪อย่างมีกลยุทธ์ได้
‪ข้าอยากลงมือเองนะ
‪แต่ติดว่าข้าต้องรักษาสมบัติผู้ดี ‪และ... ความเที่ยงธรรม
‪นี่
‪ข้าช่วยท่านไม่ได้หรอก
‪พูดตรงราวกับขวานผ่าซาก
‪ข้าสั่งในฐานะราชินีได้
‪หากข้าเป็นประชาชนของท่าน
‪ข้าจะทรมานเจ้าอย่างช้าๆ เพื่อให้ทำตามก็ได้
‪ราชินีทำตามที่นางต้องการได้ ‪แต่ข้าไม่มีทางเปลี่ยนใจ
‪ไม่เอาน่า
‪คนเราซื้อได้ทุกคนแหละ
‪ลอร์ดเพเรกรินแห่งนิล์ฟการ์ด
‪เอาเลย ลอร์ดเพเรกริน
‪หากส่งเสียงอีกครั้ง เดรก บอนดูห์
‪ข้าจะเย็บไส้เจ้ายัดลงไปในปี่และส่งไปให้แม่เจ้า
‪ราชินีคาลานเธ่
‪การสมรสของข้ากับธิดาของท่าน จะรวมเอา ‪สิ่งล้ำค่าของเหนือและใต้ไว้เป็นหนึ่งเดียว
‪สร้างพันธมิตรที่มิอาจทำลายได้ ‪ซึ่งจะไม่มีใครกล้าต่อต้าน
‪และ...
‪ข้าเป็นหนึ่งในพี่น้องห้าคนที่ไม่มีน้องสาว
‪น้ำเชื้อทรงพลังของข้าในตัวพาเวตต้า ‪จะสร้างทายาทชายที่แกร่งที่สุดได้
‪ซินทราคือสิ่งล้ำค่าของภาคเหนือจริงๆ
‪แต่นิลฟ์การ์ดยังคงเป็นคนไร้ค่าของภาคใต้ ‪และนั่นบอกเราบางอย่าง
‪บอกข้าทีว่าจริงหรือไม่ ‪ที่เจ้าดื่มปัสสาวะและรุมทึ้งกินลูกตัวเอง
‪กษัตริย์แห่งนิลฟ์การ์ด ‪คงเป็นกษัตริย์อยู่อีกไม่นานนัก
‪ใครจะครองบัลลังก์ยูเซอร์เพอร์ เจ้ารึ
‪เจ้าจะอยู่ได้นานแค่ไหน
‪หนึ่งปีรึ หนึ่งเดือนรึ หนึ่งวันรึ
‪ลอร์ดสเตียร์การ์ดแห่งเคดเวน
‪ข้ารู้พวกเขาพูดกันอย่างไร
‪"ราชินีเคลิสผู้น่าสงสาร ได้ลูกสาวอีกแล้ว"
‪ข้าเป็นเพียงมดลูกสำหรับเขา
‪ไม่เป็นอะไรมากไปกว่าเครื่องมือมีเนื้อหนัง ‪สำหรับเบ่งทายาทออกมา
‪เจ้าคนชั่วนั่น ‪สนใจสุนัขล่าเนื้อของเขามากกว่าข้าเสียอีก
‪รับนางไปสิ
‪ทำไมเจ้าถึงไม่อยู่เป็นเพื่อนข้าที่ลิเรียเล่า
‪ทันทีที่ข้าส่งฝ่าบาทกลับถึงวังอย่างปลอดภัย
‪เกรงว่าข้าจะต้องกลับไปเอเดิร์น
‪ข้าอิจฉาเจ้านะ จริงๆ
‪ผู้วิเศษของกษัตริย์
‪วิเศษอะไรเช่นนี้
‪ไม่เอาน่า เราเดินทางด้วยกันมาหลายวันแล้ว
‪เจ้าพูดได้นะ
‪ข้าชอบ...
‪ที่ข้าแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้ที่นั่งในวัง
‪ข้าชอบที่ข้าเชื่อว่ามันจะคุ้มค่า
‪ว่านี่จะเป็นตำนานของข้า
‪สุดยอดผู้วิเศษที่เคยได้รับเกียรติเข้าวัง
‪และข้าชอบมากเหลือเกิน...
‪ที่ข้ากลับใช้เวลา...
‪สามทศวรรษที่ผ่านมา
‪สะสางเรื่องวุ่นวายทางการเมืองอันโง่เง่า
‪เป็นกระดาษเช็ดก้นที่แสนรุ่งเรืองของราชวงศ์
‪ข้าเจอมาแย่กว่านั้นอีก
‪ผู้คนมองเจ้าว่าเจ้าเป็นใคร ‪มิได้มองหาสิ่งที่เจ้ามอบให้พวกเขาได้
‪เจ้าตัดสินใจถูกแล้ว ‪ที่ทิ้งเรื่องไร้สาระเหล่านั้นไป
‪ข้าคือโลกทั้งใบสำหรับเด็กคนนี้
‪หากมันไม่น่าเบื่อนักก็คงดี
‪วิ่ง!
‪ไป!
‪ข้าจะต้องเอาหัวโจรนั่น ‪เสียบไว้หน้าปราสาทของกษัตริย์
‪ก่อนตะวันตกดินให้ได้
‪บังอาจมาก
‪เขาเป็นนักฆ่า
‪มิใช่โจร
‪เจ้าจะพูดอะไรกันแน่
‪เขาถูกจ้างมาฆ่าท่าน
‪อะไรนะ
‪ทำไม
‪ดูเหมือนว่าท่านจะไม่มีโอกาส ‪มีทายาทชายให้กษัตริย์ของท่านได้แล้ว
‪เขาไม่ทำเช่นนั้นหรอก
‪ไอ้สารเลว!
‪ไป!
‪เราถูกสะกดรอยตาม
‪คิดสิ กษัตริย์มอบอะไรให้ท่าน ‪ที่สามารถแกะรอยได้
‪เร็วเข้า
‪ข้าต้านไม่ไหว
‪เร็วเข้า!
‪พวกมันยังสะกดรอยตามเราอยู่
‪ลุกขึ้นสิ เจ้าแม่มดไร้ค่า
‪เจ้าไม่รู้ได้อย่างไรว่าจะเป็นเช่นนี้ ‪เจ้าควรปกป้องข้านะ
‪นังสารเลวไร้ค่า!
‪โอ้ พ่อค้าปลา โอ้ พ่อค้าปลา
‪มาระงับความหิวของลูกสาวท่านเถิดหนา
‪มาเล่นไอ้จ้อนของข้า
‪เมื่อมันผงาดยามรุ่งทิวา
‪เพราะมันมีเพียงความซวยหนักหนา
‪ที่ต้องสังวาสกับนางไม้ชั่วช้า
‪เกรงว่าหลานของท่านจะเกิดมา
‪เป็นเทพฟอนขนหนา
‪ร้องแบ๊ะๆ ทั้งวัน เฮโฮ
‪ลูกสาวพ่อค้าปลา บาบา
‪ข้าต้องทนดูความอวดดีนี้อีกเท่าไรนะ
‪สิ่งนี้...
‪ทั้งหมดนี้เป็นเพราะจารีตของเพศชายต้องการมัน
‪หากข้าเป็นชาย
‪ข้าจะบอกให้ทุกคนไสหัวไปให้หมด
‪ประกาศออกไปเลย ‪ว่าพาเวตต้าควรแต่งงานกับใครและจบเรื่อง
‪จะให้ดีกว่านั้น ต้องให้สาวน้อย ‪ผู้น่าสงสารตัดสินชะตาของนางเอง
‪มีบางอย่างบอกข้าว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก
‪ที่ท่านต้องรับมือ ‪กับความไม่แน่นอนของจารีตของเพศชาย
‪อันที่จริง
‪ข้าพนันว่าท่านชอบมันมาก
‪พูดในฐานะคนที่เคยรับมือ ‪กับบางส่วนของความโง่ของตัวเองสินะ
‪บอกข้าที วิทเชอร์
‪เหตุใดพวกเจ้าจึงเหลืออยู่น้อยนัก
‪เป็นไปไม่ได้แล้วที่จะสร้างพวกเราขึ้นอีก
‪ตั้งแต่เคียร์มอเรนห์ถูกทำลาย
‪บอกข้าที ฝ่าบาท
‪เหตุใดจึงเสี่ยงชีวิตในสนามรบ
‪ในเมื่อทรงพักผ่อนอยู่บนบัลลังก์ก็ได้
‪เพราะมันมีความเรียบง่าย ‪อยู่ในการฆ่าปีศาจ มิใช่หรือ
‪ดูเหมือนว่าเราจะเหมาะสมกันเหลือเกิน ‪เกรอลท์แห่งริเวีย
‪แครก ได้เวลาแล้ว
‪ยกก้นขนดกขึ้นได้แล้ว
‪ยกโทษให้ข้าด้วยที่บุกมาช้า ฝ่าบาท
‪และที่เข้าใจผิดกับองครักษ์ของท่านด้วย
‪ได้โปรด! ข้ามาอย่างสันติ
‪ข้าต้องการเวลาของท่านเพียงครู่เดียวเท่านั้น
‪ข้าคือลอร์ดเออร์ชอนแห่งเออร์เลนวอลด์
‪และข้ามาขออนุญาตแต่งงานกับลูกสาวของท่าน
‪อัศวิน...
‪ไร้ชื่อเสียง
‪จากหมู่บ้านเล็กๆ บ้านนอกหลังเขา
‪กล้าเข้ามาในวังของข้า
‪โดยมิเปิดเผยใบหน้างั้นรึ
‪ขอประทานอภัยโทษพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪คำสาบานของอัศวิน ‪ทำให้ข้ามิอาจเปิดเผยใบหน้าได้
‪- จนกว่าระฆังใบที่ 12 จะลั่น ‪- ไปตายซะ
‪วิทเชอร์...
‪- ฆ่ามัน ‪- ไม่
‪- เท่าไรข้าก็จ่ายนะ ‪- นี่ไม่ใช่ปีศาจ
‪ข้าขอสั่งเจ้า
‪อัศวินผู้นี้ต้องคำสาป
‪เจ้ามันไร้ค่าพอๆ กับพวกเขาทุกคน
‪ฆ่าอสุรกายนั่นเสีย!
‪นางสิงห์แห่งซินทรา
‪ข้ามาเพื่อทวงสิทธิ์ที่เป็นของข้าอย่างชอบธรรม
‪พาเวตต้า
‪ด้วยธรรมเนียมการแทนคุณอย่างไร้เงื่อนไข
‪ไม่!
‪ฆ่าพวกมันทั้งคู่!
‪การแทนคุณไร้เงื่อนไขถูกเรียกหา
‪หากเจ้าฆ่าพวกเขา...
‪ฆ่าข้าเสียเถอะ
‪ราชินีของข้า...
‪หยุด!
‪ได้โปรด
‪ข้ามีบุตรชายให้เขาได้
‪รับนางไปแทนสิ
‪เป็นเครื่องสังเวย
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪ดูนีย์!
‪ข้าบอกท่านแล้วว่าอย่ามาแถวนี้
‪ฝ่าบาท...
‪วิทเชอร์พูดความจริง
‪ข้าถูกสาปตั้งแต่ยังเด็ก
‪ชีวิตข้ามีแต่ความทุกข์ยาก
‪จนกระทั่งวันที่ข้าช่วยชีวิตกษัตริย์ร็อกเนอร์ ‪สามีของท่านให้รอดตายได้
‪ตามธรรมเนียม...
‪ข้าได้เลือกการแทนคุณไร้เงื่อนไขเป็นค่าตอบแทน
‪ลาภผลใดก็ตามที่เขากลับบ้านมาพบ...
‪ต้องเป็นของข้า
‪เจ้าคนชั่วโง่เง่า
‪เจ้าควรปล่อยให้เขาตาย!
‪ท่านรู้ว่าเขาจะมา
‪และท่านกดดันให้ข้าฆ่าเขา
‪และเจ้า...
‪สำมะเลเทเมากับอสูรที่หลอกพ่อหน้าโง่ของเจ้า!
‪นี่ไม่ใช่การหลอกลวง
‪การขอค่าตอบแทนด้วยการแทนคุณไร้เงื่อนไข
‪มีมาเก่าแก่แต่โบราณแล้ว
‪อย่ามาสอนข้า ไอส์ท
‪มันเป็นการเดิมพันที่ซื่อตรง
‪เหมือนกับตอบแทนด้วยธัญพืชจำนวนมาก
‪เช่นเดียวกับลูกหมาเกิดใหม่
‪หรือ...
‪เด็กจากกฎแทนคุณ
‪เขาไม่มีทางรู้เลย
‪โชคชะตากำหนดมา ‪ว่าสิ่งตอบแทนนั้นคือพาเวตต้า
‪ตอนที่ข้าได้ยินว่ากษัตริย์ร็อกเนอร์กลับมา
‪และพบว่าบุตรกำลังจะเกิด...
‪ข้าละทิ้งความคิดทั้งหมด ‪ที่จะเรียกร้องสิทธิ์การแทนคุณไร้เงื่อนไข
‪ข้ารู้...
‪ข้ารู้ว่าไม่มีหญิงใดจะยอมรับที่ข้าเป็นเช่นนี้ได้
‪ข้าจึงรอ
‪ข้ารอให้ระฆังใบที่ 12 ลั่นและคำสาปถูกทำลาย
‪ข้าไม่เคยตั้งใจจะไปพบนางเลย
‪ได้เพียงมองอยู่ไกลๆ
‪กระทั่งโชคชะตาเข้ามาก้าวก่าย
‪และหัวใจของเราปะทะกัน
‪และรุ่งสาง ข้าตื่นขึ้นมา ‪โดยมีนางอยู่ในอ้อมแขนกับข้า...
‪เช่นนี้
‪เราจะท้าทายโชคชะตาได้อย่างไร
‪ชีวิตได้รับการช่วยเหลือ หนี้ย่อมต้องชำระ
‪มิเช่นนั้นกฎระเบียบทุกอย่างในโลกคงพังทลาย
‪ท่านต้องทำตามโชคชะตา
‪ไม่เช่นนั้นก็ต้องปล่อยให้มันแก้แค้นเรา
‪ไม่มีคำว่าเรา
‪ข้าไม่เคารพกฎใด ‪ที่ตั้งขึ้นโดยเพศชายที่ไม่เคยคลอดลูก
‪ในบรรดาผู้ชายอย่างพวกเจ้า ‪มีใครบ้างที่ไม่ก้มหัวให้โชคชะตา
‪เจ้า วิทเชอร์...
‪ผู้ที่รู้จักปีศาจดีถึงเขี้ยวถึงกรงเล็บ
‪เจ้าก็กลัวเช่นกันรึ
‪ไม่
‪ข้าเคยเห็นคนเป็นแม่เฆี่ยนตัวเอง ‪จนเลือดออกเพราะลูกของนางตาย
‪เพราะเชื่อว่าพวกเขาขัดขวางโชคชะตา
‪เพิกเฉยต่อกลิ่นเหม็น
‪ของเด็กอีก 50 คน ‪บนเกวียนขนศพจากโรคระบาดข้างนอก
‪โชคชะตา...
‪ช่วยให้คนเชื่อว่า ‪มีคำบัญชาให้เกิดเรื่องไร้สาระนี้
‪ซึ่งไม่มีหรอก
‪แต่คำสัญญาเป็นสิ่งที่ต้องรักษา
‪เป็นความจริงสำหรับชาวบ้าน
‪เช่นเดียวกับราชินี
‪ข้ารักดูนีย์ ท่านแม่
‪ข้าจะแต่งงานกับเขา
‪ข้าจะได้เป็นอิสระในที่สุด
‪นี่คือโชคชะตาของเจ้า
‪ไม่!
‪องค์ราชินี ทรงบาดเจ็บหรือไม่
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪ทีนี้ท่านเชื่อเรื่องโชคชะตาหรือยัง
‪ข้าเคยคิดว่าเจ้าไม่มีพรสวรรค์ของยาย...
‪เหมือนที่ข้าไม่มี
‪ดูเหมือนว่าข้าจะคิดผิด
‪หลายเรื่องเชียวละ
‪โชคชะตาได้เอื้อนเอ่ยแล้ว
‪และข้าได้ฟังแล้ว
‪การแทนคุณไร้เงื่อนไขจะได้รับการตอบแทน
‪พาเวตต้าจะสมรสกับ...
‪ลอร์ดเออร์ชอน
‪หากใครตอบโต้ไม่ดี
‪เจ้าจะไม่ได้เผชิญหน้ากับนางสิงห์
‪แต่จะต้องเผชิญการต่อสู้กับ ‪ฝูงชนชายฝั่งแห่งสเคลลิเกอ
‪เพราะราชินีคาลานเธ่...
‪ตอบตกลงการขอแต่งงานของข้าแล้ว
‪คืนนี้จะมีการสาบานเกิดขึ้นสองครั้ง
‪ข้าคิดว่าทุกคนคงเห็นชอบ
‪น่ายินดีอย่างยิ่ง
‪ไม่!
‪ดาร่า
‪ข้าดื่มน้ำแล้ว
‪ทุกอย่างจะเรียบร้อยดี
‪อะไรจะเรียบร้อยดี
‪ทุกอย่าง
‪จงทิ้งอดีตของเจ้าไว้ข้างหลัง
‪มาอยู่กับเรา
‪ดื่มแล้วลืมเสีย
‪เหตุใดจึงไม่ได้ผล
‪มานี่
‪ชานคายันเรียกหาเจ้า
‪เจ้ามาหาใครในพวกเรารึ
‪เสียใจด้วยที่เจ้าไร้ชีวิต
‪แต่ถ้าจะให้พูดจริงๆ ‪เจ้าไม่ได้พลาดอะไรมากนักหรอก
‪ข้ารู้ว่ามันง่ายสำหรับข้าที่จะพูด
‪โดยมีลมหายใจอุ่นๆ อยู่ในปอด ‪ส่วนเจ้าไม่มีอะไรเลย
‪แต่นั่นแหละ ไม่งั้นเจ้าจะมีอะไรรึ
‪พ่อแม่รึ
‪พวกเขานั่นแหละที่ทำให้เจ้าตาย
‪เจ้าไม่ได้สูญเสียอะไรนักหรอก
‪เพื่อนรึ
‪ส่วนใหญ่ก็เพื่อนกินทั้งนั้น
‪คนรักรึ
‪ก็สนุกดีนะ ข้ายอมรับ ‪แต่สุดท้ายก็น่าผิดหวังอยู่ดี
‪และยอมรับเสียเถอะ
‪เจ้าเป็นหญิง
‪แม่ของเจ้าพูดถูกอยู่เรื่องหนึ่ง
‪เราเป็นเพียงภาชนะ
‪และต่อให้มีคนบอกว่าเราพิเศษ
‪อย่างที่ข้าเคยเป็น
‪อย่างที่เจ้าเกือบจะเป็น
‪เราก็ยังเป็นเพียงภาชนะ...
‪ให้พวกเขาตักตวง...
‪และตักตวง...
‪จนกว่าเราจะว่างเปล่า
‪และเดียวดาย
‪จงคิดว่าตัวเองโชคดีเถิด
‪เจ้าโกงเกมและชนะโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
‪หลับฝันดีนะ
‪พาเวตต้า
‪ดูนีย์
‪ข้าขอผูกพันพวกเจ้า
‪ด้วยคำอวยพรของข้า
‪ระฆังใบที่ 12 ยังไม่ลั่นเลย
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ข้าคิดว่าคำอวยพรการแต่งงานของท่าน...
‪ได้ทำให้โชคชะตาสมบูรณ์แบบแล้ว
‪คำสาปถูกถอนแล้ว
‪ข้าคิดว่าเรื่องนี้ต้องเป็นเพลง ‪ที่ยอดเยี่ยมของข้าแน่นอน
‪หากเจ้ามีชีวิตในรุ่งเช้านะ อย่า...
‪หาสตรีในที่ที่ไม่ควรจนกว่าฟ้าจะสางเชียว
‪ไม่ รอเดี๋ยว รอเดี๋ยว
‪ท่านช่วยชีวิตข้าไว้
‪ข้าต้องตอบแทนท่าน
‪เจ้าพิสูจน์ตัวเองแล้วว่า ‪หากเป็นเจ้าก็จะทำเช่นเดียวกัน
‪- ข้าไม่ต้องการสิ่งใด ‪- ไม่ ได้โปรด
‪ได้โปรด เกรอลท์แห่งริเวีย ‪อย่ารู้สึกเหมือนท่านรับใช้ข้าเลย
‪ข้าไม่อาจเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ ‪ด้วยการเป็นหนี้ชีวิต
‪ได้
‪ข้า...
‪ขอใช้ธรรมเนียมเหมือนเจ้าแล้วกัน
‪การแทนคุณไร้เงื่อนไข
‪มอบสิ่งที่เจ้ามีอยู่แล้ว แต่ไม่รู้ตัวให้ข้า
‪ไม่!
‪เจ้าทำอะไรลงไป วิทเชอร์
‪ไม่ต้องกลัว ฝ่าบาท
‪หากพบข้าในดินแดนของท่านอีก ‪ก็เพียงเพื่อฆ่าปีศาจตัวจริงเท่านั้น
‪มิใช่เพื่อเรียกร้องธัญพืชหรือลูกหมาตัวใหม่
‪โชคชะตาช่วยไปตา...
‪พาเวตต้า
‪นี่เจ้า...
‪เวรกรรม
‪ชัดเจนว่าหญิงคนนั้นเข้าถึงอำนาจดั้งเดิมได้
‪ใช่ โดยไม่รู้วิธีควบคุมมันเลย
‪ข้าจะอยู่ต่อ
‪เพื่อชี้แนะนาง
‪เจ้าเป็นคนดี เมาส์แซค
‪เจ้าก็ควรอยู่เช่นกัน
‪ข้าสังสรรค์มามากพอแล้ว
‪ข้าจะไปจากที่นี่แล้ว
‪ตามลำพัง
‪เจ้าเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แล้ว เกรอลท์
‪ไม่ว่าเจ้าจะถูกใจหรือไม่
‪คนอย่างข้าไม่เปลี่ยนใจง่ายๆ
‪เจ้ารู้จักข้าดีกว่านั้น
‪ใช่ ข้ารู้ แต่เจ้าไม่สามารถวิ่งหนีโชคชะตา ‪เพียงเพราะเจ้ากลัวมันได้
‪มันใกล้เข้ามาแล้ว เกรอลท์
‪การไม่เชื่อมันไม่อาจเปลี่ยนมันได้
‪ไร้สาระ
‪ก็แค่เด็กสาวคนหนึ่งที่ใช้เวทมนตร์ ‪เพื่อยับยั้งแม่ของนางมิให้ฆ่าคนรักของนาง
‪- ไม่มีอะไรเกินกว่านั้น ‪- นั่นคือสิ่งที่เจ้าคิด
‪แต่สายสัมพันธ์ที่จะเกิดขึ้นระหว่างเจ้า
‪กับเด็กคนนี้...
‪เมื่อเขาเกิดมา จะไม่ธรรมดาเลย
‪หากเจ้าละเลยมัน ‪จากไปโดยไม่อ้างสิทธิ์...
‪การแทนคุณด้วยเด็กคนนี้
‪เจ้าจะก่อให้เกิดหายนะที่แท้จริง ‪กับพวกเราทุกคนแน่นอน
‪ข้าจะลองเสี่ยงดู
‪ห่วงตัวเจ้าเองเถอะ
‪คำพูดจริงใจก็เหมือนนกหายากในวังเช่นนี้
‪ระวังจะโดนแทงข้างหลัง
‪หรืออาจจะเป็นยาพิษมากกว่า
‪ระวังตัวนะ สหายเก่า
‪ราชินีคาลานเธ่
‪นายท่าน ข้าพบนางแล้ว!
‪ได้ผลไหม
‪ทายาทของคาลานเธ่อยู่ในป่าโบรคิลอน
‪เราเตรียมคน 10,000 คนไว้รับมือได้ขอรับ
‪- หรืออาจจะ 12,000 ‪- หุบปาก!
‪ใช้กองทัพเข้าป่าโบรคิลอนไม่ได้หรอก
‪บ้าชะมัด
‪เร็วเข้า เดินไป
‪เจ้าต้องดื่มจากแหล่งน้ำ
‪เจ้าคือสิ่งใดรึ แม่หนู
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล