‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ชอบเรื่องประหลาดใจ
‪ชอบผู้มาเยือน
‪ยิ่งผู้มาเยือนอย่างประหลาดใจยิ่งชอบมาก
‪ข้าจับตาดูเจ้ามาสักพักแล้ว
‪พวกเราปลาบปลื้มมาก
‪แต่ผู้แอบมองที่เฝ้ามอง
‪ทุกความลับของเราผู้นี้คือใครกันแน่
‪ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นใคร
‪เจ้าคือตัวอะไร
‪เจ้าแตกต่างจากดอพเพลอร์ตัวอื่นๆ นะ
‪เจ้าไม่ได้จิตใจดีหรือเอื้ออารีหรอกใช่ไหม
‪แต่เจ้าก็มาที่นี่เพื่อขอให้เราช่วย
‪ที่ที่เจ้าจากมาไม่มีเด็กรับใช้หรือไร
‪พวกเขาไม่มีความสามารถอันมีค่าเหมือนเจ้า
‪ไม่ต้องห่วง
‪นี่ไม่ใช่เงิน
‪เราพอใจในอิสรภาพของเรา
‪เรามิได้กระหายเงิน
‪มีอะไรตั้งมากมายที่เจ้ากระหาย
‪จงทำการลอบสังหาร ‪ในนามของอาณาจักรนิล์ฟการ์ด
‪ไม่ก็เพิ่มตาหรือหูอีกข้าง ‪เพื่อทำให้องค์ประกอบที่มีศิลปะของเจ้าสมบูรณ์ขึ้น
‪เราตั้งใจว่าจะใช้ร่างนี้ไปสักพัก
‪แต่เราประนีประนอมได้
‪คุกดิเมอริเทียมถูกสร้างขึ้นเพื่อท่านโดยเฉพาะ
‪รู้สึกอย่างไรบ้างรึ ที่ถูกทำให้ไร้ซึ่งอำนาจ
‪ข้ารู้ว่าเจ้าถูกสอนมาอย่างไร
‪ถูกหล่อหลอมมาอย่างไร
‪นี่ไม่ใช่ตัวตนของเจ้าเลย
‪เปลวเพลิงสีขาวทำให้ข้าเป็นคนเช่นนี้
‪ทำให้ข้ามีเป้าหมายสูงขึ้น
‪ท่านก็มีได้เหมือนกันนะ
‪ถ้าเพียงแต่ท่านเข้าใจว่าซินทราต้องล่มสลาย
‪ข้าพบเป้าหมายของเขาแล้ว
‪คนนี้รึ
‪จำเป็นด้วยรึ
‪วิ่ง
‪ข้าบอกให้วิ่ง
‪ทุกสิ่งที่เจ้าเคยทำ
‪เคยโต้แย้ง
‪เคยฝัน
‪บัดนี้อยู่ในหัวของเราแล้ว
‪แม้แต่เมื่อเช้านี้
‪ตอนที่เจ้าคิดจะฆ่าตัวตาย
‪เขาไม่อยากโดนข่มเหง
‪ผิดแล้ว
‪เขาไม่อยากถูกหลอกใช้ต่างหาก
‪เจ้าเปลี่ยนโลกด้วยวิธีนี้ไม่ได้
‪ไม่ท่านก็ข้าเท่านั้นที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อรู้คำตอบ
‪เจ้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าทำอะไรอยู่
‪เจ้าไม่รู้ว่านางคืออะไร
‪นางจะลงเอยในที่ที่เหมาะกับนาง
‪น่าจะเอามาทำบ่วงได้ห่วยมาก
‪เจ้าต้องจับเป็นเด็กสาวมาให้ข้า
‪กฎเกณฑ์มากมายเหลือเกิน
‪ได้
‪แต่เจ้าต้องจ่ายหนักนะ
‪เด็กๆ คือของโปรดของเรา
‪ขาดไปหน่อยนะ
‪ชีวิตนี้ข้าไม่เคยขาดอะไรเลยแม้แต่วันเดียว
‪นับใหม่สิ
‪เวลาผันแปรไปแล้ว ที่รัก
‪ราคาของข้าสูงขึ้นตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่เราคุยกัน
‪ข้าพบว่ามีความต้องการใช้บริการของข้ามากขึ้น
‪งั้นลูกค้าของท่านคงจะผิดหวังอย่างมาก
‪เมื่อพบจุดไหม้เกรียมตรงที่ที่ท่านเคยยืน
‪ไม่ผิดหวังมากเท่าเจ้าหรอก
‪เจ้ามาไกลมากแล้ว
‪ทำอะไรเพิ่มอีกหน่อย...
‪น่าจะใช้ได้เลย
‪ดีงามใช่ไหมล่ะ
‪ชีวิตที่เราเลือกเอง
‪ไม่ต้องผูกพันกับกฎเกณฑ์ของภราดร
‪การอยู่อย่างสันโดษ ไร้ซึ่งทรัพย์สมบัติ
‪คือฝันที่เป็นจริง
‪เจ้าโชคดีที่พบหนทางไปยังอาณาจักรแห่งทิฐิ
‪ถ้าอยากหาเงินได้ไว ‪มุ่งหน้าเข้าเมืองที่ใกล้ที่สุดทิศทางใดก็ได้
‪ความสามารถของเจ้าทำเงินได้แน่นอน
‪หากเป็นอย่างที่ท่านพูด ‪ทำไมท่านไม่ออกไปคว้าโอกาสนั้นเล่า
‪เพราะท่านชอบหาเงินมากนี่
‪เพราะลูกค้าของข้า...
‪มาหาข้าเอง
‪ข้าเห็นตัวข้าในตัวเจ้าหลายสิ่ง
‪เดินตามรอยข้าสิ
‪เจ้าอาจมีชื่อเสียงได้
‪หาอาชีพใหม่เพื่อเป็นทุนให้กับสิ่งที่เจ้า...
‪ต้องการมากมายเหลือเกิน
‪ผู้วิเศษอย่างเรา
‪การพูดต่อๆ กันสำคัญที่สุด
‪ไม่มี "เรา" มีเพียงข้าเท่านั้น
‪และข้าก็พอจะรู้เรื่องการปลุกปั่น ‪ให้คนพูดถึงข้าอยู่บ้าง
‪ข้าเคยถอดใจไปแล้ว
‪ความรัก เป็นสิ่งที่ดีนะ แต่คงไม่เกิดขึ้นกับข้า
‪ชีวิตนี้คงไม่มี
‪ข้าใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตกว่าจะพบเขา
‪อย่างที่เจ้าเห็น ความรักมิใช่ปัญหา
‪ปัญหาของเรา...
‪ปัญหาของข้าเกิดจากการไร้อารมณ์
‪ข้ามีสิ่งที่ช่วยได้
‪เตรียมตัวให้ดี
‪เวทย์มนตร์น่าจะบังเกิดผลอย่างรวดเร็ว
‪และจะคงอยู่จนกว่าสตรีของท่าน ‪จะเอ่ยคำวิเศษที่เลือกออกมา
‪พอจะนึกคำใดออกบ้างไหม
‪ส้มจี๊ดได้ไหม
‪ท่านนึกออกค่อนข้างเร็วนะ
‪ส้มจี๊ดนะ
‪เราไปกันเถอะ ที่รัก
‪ธุรกิจต่ำช้า...
‪นี่มันอะไรกัน
‪อ่านป้ายไม่ออกรึ
‪เจ้ารู้ไหมว่าข้าคือใคร
‪ช่วยหยุดทำตัวมีลับลมคมใน ‪และบอกข้ามาเลยดีกว่า
‪เขาคือบิว เบอแรนท์
‪บางทีเจ้าอาจจะไม่รู้
‪กฎของที่นี่
‪หากเจ้าร่ายมนตร์
‪ข้าจำเป็นต้องมารับ ‪สิ่งที่ควรจะเป็นของอาณาจักรไป
‪ข้าเกรงว่าเงื่อนไขนั้น ‪ดูจะค่อนข้างไร้สาระสำหรับข้า
‪ข้าสงสัยจริงๆ ว่าท่านมีรสนิยมเช่นนั้นหรือ
‪แม้ว่าข้าจะ...
‪กำยำน้อยกว่าแบบที่ท่านชอบก็ตาม
‪[ภาษาบรรพบุรุษ] เราไว้ใจนางไม่ได้
‪นางปิดบังตัวตนของนาง อดีตของนาง
‪ความเกี่ยวข้องของนางกับซินทรา
‪ชานคายันคือเหตุผลเดียวที่เรารู้ว่านางคือใคร
‪ซิริหวาดกลัว
‪บางทีนางอาจจะยังไว้ใจเราไม่ได้
‪เรายังไม่รู้เจตนาของนางเลย
‪นางเป็นเด็กผู้หญิง...
‪ซึ่งมีอำนาจใที่ใช้เป็นอาวุธได้
‪ในโบรคิลอน เราหล่อหลอมนางได้
‪นางสามารถเป็นพวกเดียวกับเราได้
‪นางไม่ใช่พวกเดียวกับเรา
‪สายสืบชาวนิล์ฟการ์ด
‪พบพวกมันกำลังสอดส่องชายแดนของเราอยู่
‪กองทัพของพวกมันต้องมาแน่นอน ‪จะมาเมื่อไหร่เท่านั้นเอง
‪สมมติเด็กผู้หญิงคนนี้...
‪คือหนทางเดียวของเรา...
‪ที่จะรอดตายล่ะ
‪ซิริ...
‪จะได้รับอนุญาตให้อยู่ที่นี่
‪ข้าคิดว่าพวกนางไม่ชอบข้า
‪ตอนที่ราชินีคาลานเธ่ปิดชายแดนซินทรา
‪ก็เพื่อปกป้องประชาชนของนาง
‪ท่านแม่ทัพต้องการปกป้องพวกเรา
‪เราทุกคนล้วนต้องตัดสินใจ
‪ดาบแห่งชะตากรรมมีสองคม
‪หมายความว่าอย่างไร
‪เจ้าต้องเลือก
‪เจ้าอยู่ต่อได้ หรือจะไป ‪ทำการค้นหาของเจ้าต่อก็ได้
‪เจ้าต้องการทำอย่างไร
‪เพราะทุกท่านรู้ดีว่ากวีคนนี้
‪รักเหล่านารีจากนิล์ฟการ์ด
‪เพราะนิล์ฟการ์ดสามารถจุมพิต...
‪เกรอลท์
‪สวัสดี
‪นานเท่าใดแล้วนะ กี่เดือน กี่ปี ‪ว่าแต่เวลาคืออะไรกันแน่
‪ข้าได้ข่าวว่าท่านอยู่แถวนี้
‪ท่านแอบตามข้าอยู่รึ เจ้าคนพาล
‪คือข้าก็ปลาบปลื้มอยู่หรอกนะ
‪แต่ท่านควรคิดหางานอดิเรกทำบ้าง
‪กินไหม
‪- "สบายดีไหม" ข้าได้ยินท่านถาม ‪- ข้าไม่ได้ถาม
‪ท่านหญิงแห่งสเตล
‪เทพีและความงามแห่งโลกนี้ของข้า
‪จากข้าไปแล้ว
‪อีกแล้ว ต้องขอเสริมว่า ‪จากไปอย่างเย็นชาและคาดไม่ถึงด้วย
‪ข้ากลัวว่าข้าจะตายอย่างคนใจสลาย
‪หรืออย่างน้อยที่สุดก็ตายอย่างคนหิวโหย
‪เว้นแต่ว่าจะมีใคร ‪อยากแบ่งปลาให้สหายเก่ากินบ้าง
‪เราไม่ใช้คำว่า "สหาย" หรอกรึ
‪ได้เลย ให้เวลาอีกสักทศวรรษแล้วกัน
‪เกรอลท์ ท่านมีความสามารถหลายอย่างนะ
‪แต่ชัดเจนว่าการจับปลาไม่ใช่หนึ่งในนั้น
‪วันนี้ท่านจับอะไรได้บ้างหรือยัง
‪ท่านจับปลาอะไรกันแน่
‪ปลาคอดรึ
‪หรือปลาคาร์พ
‪หรือปลาไพค์
‪หรือปลาบรีม
‪ข้าแค่ไล่เรียงชื่อปลาที่ข้ารู้จักน่ะ
‪แซนเดอร์ ใช่ปลาหรือเปล่า
‪ข้าไม่ได้จับปลา
‪ข้านอนไม่หลับ
‪อย่างนั้นเอง ดี
‪ก็มีเหตุผลนะ
‪ในระดับที่ค่อนข้าง...
‪ไม่มีเหตุผล เกิดอะไรขึ้น เกรอลท์ บอกข้าสิ
‪- จินน์ ‪- อะไรนะ
‪ข้าตามหาจินน์อยู่
‪จินน์งั้นหรือ เหมือนจีนี่น่ะหรือ
‪พวกที่ลอยตัวได้
‪ที่ขี้โมโหและใช้เวทมนตร์ต้องห้าม
‪- จีนี่แบบนั้นน่ะรึ ‪- ใช่ มันจะทำให้ข้าสมปรารถนาได้
‪มันอยู่ในทะเลสาบนี้แหละ
‪และข้านอนไม่หลับเลย!
‪ข้าไม่อยากทำตัวเป็นพระ ‪ฟังคำสารภาพบาปหรอกนะ
‪แต่ท่านเคยคิดไหมว่าบางที ‪เราอาจจะเอาแต่นวดขี้ผึ้งทาฝีอยู่
‪ไม่ได้จัดการสาเหตุที่แท้จริงของปัญหาเลย
‪คือบางทีนะ แค่บางที
‪การนอนไม่หลับนี้
‪อาจเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เมาส์แซคผู้วิเศษ ‪พูดกับท่านที่ซินทราก็ได้
‪เรื่องการแทนคุณไร้เงื่อนไข
‪ชะตากรรม
‪การไม่สามารถหนีจากเด็กที่เป็นของท่านได้ ‪เหล่านี้เป็นต้น
‪ไม่ ไม่ใช่เรื่องนั้น
‪ใช่ ท่านอาจคิดถูกก็ได้
‪แต่ถ้าคิดผิดล่ะ
‪ท่านหญิงแห่งสเตลเคยพูดกับข้า
‪ว่าชะตากรรมเป็นเพียงการทำให้ ‪ความปรารถนาของวิญญาณที่จะเติบโต
‪เป็นรูปเป็นร่าง
‪- เจ้าร้องเพลงให้นางฟังก่อนนางจากไปรึเปล่า ‪- ร้องสิ และนาง...
‪ทำไม ท่านจะพูดอะไรกันแน่
‪เราต้องคุยเรื่องนี้กันแล้ว ‪เร็วเข้า เกรอลท์ บอกข้ามา บอกมาตามตรง
‪การร้องเพลงของข้าเป็นอย่างไรรึ
‪เหมือนการสั่งพายมากินแล้วพบว่าไม่มีไส้
‪ท่านควรนอนจริงๆ
‪นี่ท่านพยายาม ‪ทำร้ายความรู้สึกข้าอยู่รึ เกรอลท์ มัน...
‪ท่านผิดมารยาทโดยสิ้นเชิง
‪ข้าขอพูดตามตรง
‪โอ้โฮ นั่นอะไร
‪ตราของผู้วิเศษ
‪- จินน์ ‪- ข้าขอ...
‪แจสเคียร์
‪ถอนคำพูดเรื่องพายไม่มีไส้ก่อน ถอนคำพูด
‪- แล้วเอาจีนี่จินน์จินน์ของท่านไปเลย ‪- ปล่อย
‪ไม่ ท่านสิปล่อย เจ้างั่ง
‪จบไม่ค่อยตื่นเต้นนะ
‪หรือตื่นเต้นกันแน่
‪จินน์ ข้าปลดปล่อยเจ้า ‪และในวันนี้ ข้าคือนายของเจ้า
‪ข้อแรก ขอให้วาลโด มากซ์ ‪จินตกวีแห่งซิดาริส
‪ป่วยหนักเพราะลมชักและตาย
‪ข้อสอง ท่านหญิงแห่งสเตล ‪ควรจะต้อนรับข้ากลับไปด้วยความยินดี
‪อ้าแขนรับ และสวมเสื้อผ้าเพียงน้อยชิ้น
‪- ข้อสาม... ‪- แจสเคียร์
‪หยุดนะ
‪ข้อพรได้สามข้อเท่านั้น
‪ไม่เอาน่า ท่านพูดเสมอ ‪ว่าไม่ต้องการอะไรจากชีวิต
‪แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไร ‪ว่าท่านต้องการพรทั้งสามข้อ
‪- ข้าแค่ต้องการความสงบ ‪- นี่ไง ความสงบของท่าน
‪เกรอลท์...
‪- เกรอลท์... ‪- จินน์!
‪แจสเคียร์
‪ที่นี่มีหมอหรือไม่
‪มี ชิราดาน เอล์ฟผู้เยียวยา
‪ทางนั้น
‪จินน์ในขวดแก้วรึ เหมือนในเทพนิยาย
‪แต่ไม่จบอย่างมีความสุข เจ้าช่วยเขาได้ไหม
‪แย่แล้ว
‪อะไร
‪ข้าขอยืนยันว่าข้าได้รับการศึกษา ‪ด้านการแพทย์ที่ดีที่สุดในรินด์ แต่...
‪บาดแผลเหล่านี้เป็นบาดแผลจากเวทมนตร์
‪ข้าช่วยบรรเทาปวดได้ แต่มันจะเหมือนกับ...
‪ชโลมขี้ผึ้งทาฝีงั้นรึ
‪ไม่
‪ลำคอของเขาถูกโจมตี
‪หากไม่หยุดยั้งอำนาจเวทย์ ‪ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
‪ความเสียหายนั้นอาจกลับคืนไม่ได้
‪และยิ่งเขาไม่ได้รับการรักษานานเท่าไร
‪ดูเหมือนมันจะยิ่งแพร่กระจายออกไป
‪เขาอาจตายได้
‪บ้าเอ๊ย! เกรอลท์!
‪เราจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น
‪ยาน่าจะซื้อเวลาให้เขาได้สองสามชั่วโมง ‪แต่เขาต้องได้รับการรักษาด้วยเวทมนตร์
‪เจ้าต้องพาเขาไปเมืองอื่น
‪ที่นี่ไม่มีผู้วิเศษรึ
‪ผู้ว่าการเมืองบอกว่าพวกเขาอันตราย
‪เจ้าปิดบังอะไรข้าอยู่
‪บอกข้ามา
‪คือ...
‪มี...
‪มีผู้วิเศษอยู่ตนหนึ่ง
‪ข้า...
‪ได้รับมอบหมายให้พาผู้วิเศษตนนี้ไปรับโทษ
‪แต่ข้าไม่สามารถฝ่าการคุ้มกันเข้าไปได้
‪ผู้ว่าการเมืองเป็นคนจับกุม ‪และขังผู้วิเศษตนนี้ไว้ในบ้านของเขา
‪มันไม่ได้ยากอะไรนักหนาหรอกใช่ไหม
‪ระวัง
‪ผู้วิเศษทรงพลังและอาฆาตแค้น
‪และเจ้าเล่ห์มากด้วย
‪ข้าจะไปตามหาเขาเอง
‪เจ้าชอบความเจ็บปวด
‪ข้าเข้าใจ
‪ข้าสร้างความเจ็บปวด
‪ที่รัก เจ้ายังคิดว่ามันแตกต่างกันอยู่อีก
‪ผ่านมานานมากแล้วนะ
‪ข้าไม่เจอเจ้ามาหลายปี
‪ตั้งแต่เจ้าหาทางไปวังเอเดิร์นได้
‪ได้ข่าวว่าราบรื่นดี
‪ข้าเชื่อว่ากษัตริย์เวอร์ฟูริลสบายดี
‪เขาตายแล้ว
‪กษัตริย์เดมาเวนด์ครองราชย์อยู่
‪ทางภาคใต้ ฟรินจิลลารุ่งเรือง ‪ในตำแหน่งที่ควรจะเป็นของเจ้า
‪ทายาทอันชอบธรรมกลับไปนิล์ฟการ์ด ‪และนางช่วยเขากอบกู้สันติสุข
‪ท่านมาที่นี่ทำไม
‪เจ้าเก็บตัวเงียบอยู่ชั่วขณะ
‪แต่บัดนี้
‪เจ้าเอะอะมะเทิ่ง
‪เจ้ากำลังตามหาอะไรบางอย่าง
‪เจ้ากำลังเสียเวลาเปล่านะ
‪เหล่าผู้วิเศษที่เจ้ากำลังขอความช่วยเหลือ ‪จะไม่ช่วยแก้ปัญหาให้เจ้าหรอก
‪และหากเจ้าไม่ระวัง เจ้าจะเป็นเหมือนพวกเขา
‪ไร้ความหมาย
‪บัดนี้เจ้าคือความโกลาหลอย่างแท้จริง
‪เจ้าต้องการการรักษา ‪และมันกำลังทำให้เจ้าหละหลวม
‪ภราดรปล่อยให้เจ้าทำตามอำเภอใจ
‪ทันทีที่เจ้าละทิ้งเอเดิร์น
‪แต่พฤติกรรมนี้
‪ที่โอ้อวดโดยขัดแย้งกับ ‪ระเบียบวาระของพวกเขาโดยตรง
‪จะไม่ถูกปล่อยไป พวกเขาจะตามล่าเจ้า
‪ท่านก็เลยมาที่นี่
‪เพื่อเตือนข้า
‪ข้าจะตอบแทนท่านอย่างไรดีนะ
‪อย่ามาหยุมหยิมนักเลย
‪เรื่องนี้เป็นเพราะเจ้า
‪เจ้ารู้ราคาของอาคมดี
‪แต่ข้าไม่เคยรู้ว่ามันจะมีความหมายกับข้าอย่างไร
‪มันมีความหมายกับเจ้าอย่างไรรึ
‪ทำไม
‪ทำไมเจ้าต้องอยากมีลูกด้วย
‪มหาทวีปกว้างใหญ่
‪แค่เพราะท่านไม่รู้วิธีการรักษา ‪ไม่ได้แปลว่าไม่มีวิธีการรักษา
‪มันแค่อยู่เหนือขอบเขตของท่าน
‪ได้เวลาก้าวต่อไปแล้ว
‪กลับไปอะเร็ททูซาเถิด
‪ไม่ ขอบคุณ
‪อะเร็ททูซาอาจเป็นทุกอย่างสำหรับท่าน ‪แต่ข้าอยากลืมมันมากกว่า
‪อะเร็ททูซาเป็นทุกอย่างสำหรับมหาทวีป
‪สำหรับความสงบของโลก
‪ข้ามาที่นี่
‪เพื่อมอบโอกาสในการไถ่บาปให้เจ้า
‪เอเดิร์น เรื่องไร้สาระทั้งหมดนี้ ‪จะได้รับการอภัยและถูกลืม
‪เจ้าสามารถใช้ความสามารถของเจ้า ‪สร้างคนรุ่นใหม่ได้
‪ข้าได้ยินถูกหรือเปล่านะ
‪ทิซเซอาผู้ยิ่งใหญ่ต้องการให้ข้าช่วย
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ท่านฝีมือตกแล้วรึ
‪มีแต่เจ้าเท่านั้นที่ได้รับสายชูชีพ ‪แล้วคิดว่าเจ้ากำลังช่วยชีวิตข้า
‪ท่านกลัว
‪ว่าข้าจะเป็นทุกอย่างที่ท่านไม่มีวันเป็นได้
‪โดยไม่มีท่าน
‪ซึ่งเป็นอุปสรรค
‪ท่านเพียงแค่อยากให้ข้าทำได้ดี ‪ตราบใดที่ท่านได้มีส่วนร่วมด้วย
‪เราเป็นเช่นนี้กันได้อย่างไร
‪ข้าให้ทุกอย่างที่ให้เจ้าได้แล้ว
‪เจ้าต้องการอะไรอีก
‪ทุกอย่าง
‪กลับไปได้แล้ว ท่านเจ้าคณะ
‪ข้ามีธุระต้องจัดการ
‪หยุด!
‪ขอค่าผ่านประตูด้วย
‪ค่าเข้าพบผู้ว่าการเมืองรึ นี่เรื่องด่วน
‪ข้าไม่ใช่คนออกกฎ
‪แต่เงินเปิดประตูได้ทุกบาน
‪จริงด้วย
‪โอ้
‪ยินดีต้อนรับ
‪สู่บ้านของข้า
‪ท่านคือผู้ว่าการเมืองรินด์รึ
‪ไม่ใช่อย่างที่ข้าคิดไว้เลย
‪ต้องขอโทษด้วย เขาป่วย
‪มีผู้วิเศษอยู่ที่นี่หรือไม่
‪น้ำแอปเปิล
‪นางต้องการดื่ม
‪และนางมักจะได้...
‪สิ่งที่นางต้องการเสมอ
‪ข้าไม่เข้าใจ เขาอยากให้ข้า ‪เอาน้ำแอปเปิลให้เขางั้นหรือ
‪ข้าไม่รู้
‪โอ้
‪ดีจริง
‪อะไรกันวะนี่
‪อยู่นี่
‪ข้า...
‪เอาน้ำแอปเปิลมาให้เจ้า
‪และมากกว่านั้นอีก
‪เจ้ามีภูมิคุ้มกัน
‪เจ้าคงเป็นผู้วิเศษ
‪เยนเนเฟอร์แห่งเวนเกอร์เบิร์ก
‪ชิราดานไม่เคยบอกเลยว่า...
‪เขาไม่ได้บอกอะไรรึ
‪เราต้องการให้เจ้าช่วย
‪"เรา" รึ
‪หวังว่าคงเป็นเพียงเพื่อนกันนะ
‪หัวใจของเจ้าเต้นช้าอย่างผิดปกติ
‪เจ้า...
‪เป็นพวกกลายพันธุ์
‪ข้าคือวิทเชอร์
‪เกรอลท์แห่งริเวีย
‪หมาป่าสีขาวผู้โด่งดังนี่เอง
‪ข้านึกว่าเจ้าจะมีเขี้ยวและเขาเสียอีก
‪ข้าขัดมันจนเรียบหมดแล้ว
‪เป็นครั้งแรกที่ข้าได้เห็นวิทเชอร์ใกล้ถึงเพียงนี้
‪เจ้าใช้มือร่ายคาถาอะไรได้บ้าง
‪เรียกว่าเป็นความใคร่รู้อย่างมืออาชีพแล้วกันนะ
‪ได้โปรด
‪แจสเคียร์ต้องการการดูแลอย่างเร่งด่วน
‪จากนั้น หากเจ้าต้องการ
‪ข้าจะยอมตามความใคร่รู้ของเจ้าทั้งคืนเลย
‪ไม่ใช้เวลาทั้งคืนหรอก
‪แต่ข้าเชื่อว่าเราหาทางฆ่าเวลาได้
‪เขาโดนจินน์เล่นงานมา
‪จินน์งั้นรึ
‪ไม่ว่าเขาจะเป็นอะไรอยู่
‪มันกำลังแพร่กระจาย
‪แก้ไขให้ที
‪แล้วข้าจะตอบแทนเจ้า
‪ไม่ว่าเท่าไหร่ก็ตาม
‪ต้องดีกว่าน้ำผลไม้นะ
‪เด็กมอมแมม
‪เขาหลับลึกเพื่อเยียวยาอยู่
‪เขาจะหลับนานเพียงใด
‪นานพอที่เจ้าจะอาบน้ำได้
‪เจ้าเอามา...
‪อ้อ จริงสิ
‪เวทมนตร์
‪และข้าคิดว่าการอาบน้ำในบ้านหลังนี้ ‪คงไม่ทำให้ข้าสะอาดขึ้นได้
‪อาบเถอะ
‪ข้าไม่เพียงแค่เดาอายุและสายพันธุ์ม้าของเจ้าได้
‪แต่ยังเดาสีได้ด้วย...
‪จากกลิ่น
‪การทอดแหจับจินน์ดูเป็นมาตรการสุดโต่ง
‪ในการเยียวยาอาการนอนไม่หลับ
‪เมื่อมาตรการสุดโต่งดูสมเหตุสมผล
‪ใช่
‪ข้าสิ้นหวัง
‪แต่เจ้าก็ยังไม่ขอให้ข้าช่วยเจ้าเรื่องนั้นอยู่ดี
‪ความตายที่อยู่ตรงหน้าดูจะเร่งด่วนกว่ามาก
‪ตอนนี้ข้ากำลังสงสัยว่าจะมีปัญญาจ่ายเจ้าไหม
‪ข้าบังเอิญตกลง ‪เป็นทาสในเรือนเบี้ยของเจ้าหรือเปล่า
‪ว่ามาเลย
‪ถามมา
‪ใครๆ ก็ถามกัน
‪คนอื่นล้วนน่าเบื่อ
‪หันหลังไป
‪ขี้โกงนี่นา
‪ไม่มีคนฉลาดคนใดเล่นอย่างตรงไปตรงมาหรอก
‪บอกข้าที
‪วิทเชอร์ทุกตนโชคดีเหมือนๆ กันหรือเปล่า
‪เร็วเข้าสิ
‪เจ้าสัญญาแล้วนะ
‪ข้าไม่เคยทำการสำรวจเสียด้วยสิ
‪แต่ข้าไม่กล้าพูดหรอกว่าเราโชคดี
‪อย่าคิดลบนักเลย
‪เจ้าถูกสร้างขึ้นจากเวทมนตร์นะ
‪เวทมนตร์ของเรา
‪ขอบใจ สร้างมาเพื่อวัยเยาว์อันแสนวิเศษ
‪วัยเยาว์แสนสุขมันสำหรับเหล่าคนโง่เท่านั้น
‪ดูจากข้อมือและไหวพริบของเจ้าแล้ว
‪วัยเยาว์ของเจ้าคงมีความสุขมาก
‪แต่อะเร็ททูซาซ่อมแซมเจ้าได้อย่างดีงาม
‪ก่อนหน้านั้นเจ้าป่วยเป็นอะไร
‪เท้าผิดรูปรึ
‪หรือผมแตกปลาย
‪บอกข้าทีว่ามีสตรีนางใด ‪มองว่าความหยาบคายเช่นนี้มีเสน่ห์บ้างไหม
‪อาจมีบางแห่งที่พวกนางพบว่า ‪เงินของท่านมีเสน่ห์มากก็เป็นได้
‪ดูเหมือนว่าเจ้าเองก็จะพบว่าเงินมีเสน่ห์มากนะ
‪ได้ประโยชน์จากสถานการณ์ ‪ทางการเมืองที่นี่อย่างชัดเจน
‪ข้ารับใช้ผู้ที่ถูกกดขี่ในเมืองนี้
‪เติมเต็มความต้องการ
‪เคยได้ยินบ้างไหม
‪การต่อต้านอำนาจที่มากเกินไปนั้นไม่เป็นไรหรอก
‪แต่การเสแสร้งว่าทำเพราะอย่างอื่น ‪ไม่ใช่เพราะเงินนั้น...
‪แล้วการเสแสร้งว่าตามล่าจินน์ ‪เพื่อรักษาอาการนอนไม่หลับล่ะ
‪นับว่าเจ้าโชคดีนะ
‪เมื่อข้าตอบแทนความช่วยเหลือ ‪อันปรานีของเจ้าแล้ว
‪เจ้าก็ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นอีก
‪นับว่าเจ้าโชคดีนะ
‪ข้าตัดสินใจแล้วว่าความเป็นมิตร ‪และบทสนทนาของเจ้าเป็นค่าตอบแทนมากพอแล้ว
‪เป็นอะไรไป
‪น้ำไม่สบายรึ
‪ชุดนี้คับไปหน่อย
‪ข้าเชื่อว่าข้ากะขนาดเจ้าแม่นยำมากนะ
‪เจ้าสงสัยในความสามารถของข้ารึ
‪เปล่า
‪สงสัยเพียงเจตนาของเจ้า
‪ข้าพูดอะไรบางอย่างกับเขา
‪เขาเป็น...
‪สหายรึ
‪ข้าไม่อยากให้มันเป็นเรื่องสุดท้ายที่เขาจำได้
‪เขาจะจำอะไรไม่ค่อยได้หรอกหากเขาตาย
‪ล้อเล่นน่ะ
‪เขารอดแน่
‪และฟื้นฟูความสามารถในการใช้เสียงได้
‪แบบนั้นท่านพอใจไหม
‪ไม่เลยสักนิด
‪แต่อย่าตำหนิตัวเองเลย เยนเนเฟอร์
‪ข้าเป็นคนไม่พอใจอะไรง่ายๆ
‪มันคือสัญลักษณ์จากตรา
‪ข้าจะพาแจสเคียร์ไปเดี๋ยวนี้
‪หากเจ้าปลุกเขาก่อนที่เขาจะหายดี
‪เวทมนตร์จะไม่ได้ผล
‪อย่าทำกับสหายเช่นนั้น
‪เกรอลท์
‪เจ้าต้องการจินน์
‪แต่โถแตกไปแล้ว
‪จินน์หนีไปไกลแล้ว
‪พูดต่อสิ
‪บอกข้าว่าอะไรเป็นอะไรอีก
‪จินน์ผูกพันกับพื้นไม้นี้และนายของมัน
‪กวีขอพรไปกี่ข้อก่อนที่เสียงของเขาจะหายไป
‪เจ้าต้องให้แจสเคียร์ขอพรข้อสุดท้าย ‪เจ้าถึงจะจับมันได้
‪ก็แปลว่า...
‪สองข้อแล้ว
‪จินน์จะต่อสู้กับเจ้า
‪หากเจ้าพยายามทำให้มันยอม...
‪กลิ่นนั่น...
‪ไลแลกและ...
‪กูสเบอร์รี
‪ยากจะอ่านความคิดของเจ้าได้
‪เจ้ามีความมุ่งมั่นมาก
‪แต่เจ้าสู้ข้ามิได้หรอก
‪ขอโทษที่ข้าพูดตรงๆ ไม่ได้ ‪ข้ารู้ว่าเจ้าต้องต่อต้าน
‪และข้าชอบกับดักแบบโบราณมากเหลือเกิน
‪การหลับแบบ...
‪โบราณ
‪ตื่นได้แล้ว
‪ชิราดาน
‪ฟื้นเสียที
‪เราอยู่ที่ใดกัน
‪ที่บ่อน้ำแร่ เจ้าคิดว่าเราอยู่ที่ใดเล่า
‪หวังว่าการอาละวาดของเจ้าจะคุ้มค่านะ
‪"อาละวาด" รึ
‪ข้าทำอะไรลงไป
‪เริ่มจากตรงไหนดีล่ะ
‪เจ้า...
‪ทำร้ายเจ้าของโรงรับจำนำในร้านของเขา
‪เตะเขาในจุดที่บอบบาง
‪เจ้ายังลากนักปรุงยาไปตามถนนด้วย
‪ดึงกางเกงของเขาลง แล้วใช้เข็มขัดฟาดก้นเขา
‪ทั้งคู่อยู่ในสภาเมือง
‪ซึ่งกำลังลงคะแนนแย่งชิงอำนาจผู้ว่าการเมือง ‪และขับไล่เยนเนเฟอร์
‪ฟังเรื่องใดแล้วคุ้นบ้างไหม
‪คล้ายฝันอันเลือนลาง
‪นางให้เจ้าลงมือแก้แค้นแทนนาง
‪ข้าพยายามหยุดเจ้าแล้ว
‪แต่องครักษ์คิดว่าข้าไปที่นั่นเพื่อสนับสนุน
‪การพิพากษาจะกระทำโดย ‪สมาชิกสภาเมืองที่เจ้าทำร้าย
‪ต้องเป็นโทษประหารแน่นอน
‪ข้าคิดว่านั่นคือหนทางหนึ่งที่จะได้พักผ่อน
‪เหตุใดเจ้าจึงไปขอความช่วยเหลือ ‪จากผู้วิเศษทั้งที่ข้าเตือนแล้ว
‪ราวกับเจ้าคิดว่าแมงป่องงดงามกว่าแมงมุม
‪- เพราะหางสวยๆ ของมัน ‪- เจ้าไม่เต็มใจให้ความร่วมมืออยู่แล้ว
‪ข้ายอมรับว่าข้าน่าจะเตรียมตัว ‪เพื่อเจ้าพร้อมพบกับเยนเนเฟอร์ดีกว่านั้น
‪นี่เจ้าต้องมนตร์อยู่ใช่ไหม
‪ข้าก็อยากให้ใช่ แต่ไม่ใช่
‪มันคือปัญหาง่ายๆ ของสารเคมีในร่างกาย
‪เจ้าหลงรักนางงั้นรึ
‪และข้าคิดว่าบางทีเจ้าอาจเข้าใจข้า
‪นึกว่าการสร้างตะแลงแกง ‪จะใช้เวลานานกว่านี้เสียอีก
‪ให้ตายสิ
‪เจ้ามาแล้ว
‪จำข้าได้ไหม
‪ไม่ยักรู้ว่าเจ้าคือวิทเชอร์
‪ข้าอยากเล่นกับวิทเชอร์มานานมากแล้ว
‪ข้าอยู่ที่ใด
‪เอาละ ดี
‪ดี
‪ไม่ได้จะ...
‪พูดจาไม่เหมาะสมอะไรนะ
‪แต่ว่าเรา...
‪นั่นแหละ...
‪เราได้ทำกัน...
‪โอ้ พระเจ้า
‪ไม่
‪ข้าไม่ได้ทำอะไรเจ้าแน่ๆ
‪ฟังนะ ข้าขอโทษจริงๆ
‪แต่ข้าเพิ่งนึกได้ว่าข้าทิ้ง... แมวของข้าไว้
‪บน...
‪เตา
‪ข้าต้องไปแล้วจริงๆ
‪เผยสิ่งที่เจ้าปรารถนามากที่สุดออกมา ‪จากนั้นเจ้าไปได้
‪ตอนนี้ข้าได้สิ่งที่ปรารถนา ‪มากที่สุดแล้ว ขอบคุณมาก
‪คอเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง
‪บางทีเจ้าน่าจะลองไล่เสียงดู
‪จงโยนเหรียญให้วิทเชอร์ของท่าน
‪โอ้ หุบเขาแห่งองคชาติ
‪พระเจ้า
‪หากอยากเก็บทุกอย่างที่เจ้ามีไว้
‪จงขอพรเสีย
‪วิทเชอร์กับถังปุ๋ยคอกแตกต่างกันตรงไหนรึ
‪ข้ารู้มุกนี้นะ
‪อะไรเอ่ยที่น่ารังเกียจ
‪พิลึกพิลั่น
‪และไม่อาจได้กลิ่น
‪วิทเชอร์ไร้จมูกไงเล่า
‪สั่งเสียได้เลย วิทเชอร์
‪ขอให้ดีล่ะ
‪ข้าอยากให้ตัวเจ้าระเบิด เจ้าลูกนางโลม
‪เจ้าคือผู้ที่ขอพรได้
‪ขอพรสิ
‪ขอเดี๋ยวนี้
‪ข้าไม่รู้
‪ข้า...
‪ข้าปรารถนาที่สุดแล้ว ‪ที่จะได้ออกไปจากที่แห่งนี้ตลอดกาล
‪โอ้ เกรอลท์ ขอบคุณทวยเทพ ‪ข้าอาจรอดตายได้อีกวัน
‪เราต้องไปกันแล้ว
‪แจสเคียร์ เจ้าปลอดภัยแล้ว
‪ข้าดีใจนะที่ได้ยินว่าท่านห่วงใย
‪อย่ารีบด่วนสรุปนักเลย
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ตอนแรกข้ากำลังฝันดี ‪ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นฝันร้าย
‪มีหญิงเปลือยอยู่ในทั้งสองช่วง
‪คนแรกน่ารัก อ่อนโยน ใจดีมาก
‪คนที่สองน่ากลัวกว่ามากเหลือเกิน
‪พูดถึงคนที่สองให้ข้าฟังที
‪ผมสีดำ แววตาชั่วร้าย ‪วาดรูปโถไว้บนหน้าท้องของนาง
‪ก็แบบทั่วๆ ไปน่ะ
‪นางต้องการเป็นภาชนะ
‪ท่านรู้จักผู้หญิงคนนี้รึ แน่ล่ะ ท่านต้องรู้จักนาง
‪นางต้องการมีอำนาจมากขึ้น
‪แต่นางจะตาย
‪มาสวดภาวนาให้นาง ‪ระหว่างออกจากเมืองนี้กันดีกว่า
‪นี่ท่านเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร
‪เจ้าต้องเข้าไปในนั้นจริงๆ ใช่ไหม
‪ข้าจำท่าทางเช่นนี้ได้ ข้ารู้ว่าเจ้ารู้สึกอย่างไร
‪เจ้ากำลังทำให้ข้าอึดอัดใจ
‪ไม่นะ
‪อย่าบอกนะว่านี่คือช่วงเวลา ‪ที่ในที่สุดท่านก็ตัดสินใจ
‪จะห่วงใยใครสักคนจริงๆ นอกจากตัวท่านเอง
‪ปล่อยแม่มดสุดเร่าร้อนแต่วิกลจริต ‪ให้ตายไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เถอะ
‪นางช่วยชีวิตเจ้าไว้ แจสเคียร์ ‪ข้าปล่อยให้นางตายไม่ได้
‪อย่า!
‪ข้ามาเพื่อช่วยเจ้า
‪ข้าไม่ต้องการให้เจ้าช่วย
‪เจ้าเป็นอิสระแล้ว
‪ไม่ตกอยู่ใต้เวทมนตร์ของข้าแล้ว
‪แต่ข้า...
‪ก็ยังมา
‪ดูเหมือนเจ้าจะอยากตายนะ
‪เจ้าก็เช่นกัน
‪จินน์ไม่อ่อนแรงลงเลย
‪กวีขอพรข้อสุดท้ายแล้ว แต่...
‪มันกลับแกร่งขึ้น
‪ไป!
‪นั่นเป็นเพราะข้าคือคนที่ขอพรได้ต่างหาก
‪เจ้ารึ
‪เจ้าเป็นนายของจินน์งั้นหรือ
‪ใช่
‪แล้วมัวรออะไรอยู่เล่า
‪ขอพรสิ
‪การเป็นภาชนะอุ้มท้องจินน์ ‪จะทำให้เจ้าเสียอำนาจ
‪มิใช่ได้อำนาจ
‪ไม่เห็นรึว่ามันทำอะไรเจ้าอยู่
‪การเปลี่ยนสภาพที่แท้จริงย่อมเจ็บปวด
‪ปล่อยจินน์เดี๋ยวนี้
‪ข้าจะมอบพรข้อสุดท้ายให้เจ้า
‪เจ้าผู้พิทักษ์แสนกล้าหาญ
‪สุนัขชั้นสูง
‪ยินยอมให้ข้าสำเร็จได้ ‪ก็ต่อเมื่อเจ้าสั่งการด้วยตนเอง
‪ไปให้พ้น!
‪ข้าจะทำเรื่องนี้ด้วยตัวเอง
‪ให้ตายสิ เยนเนเฟอร์ ‪บอกมาว่าเจ้าต้องการอะไร
‪ข้าต้องการทุกอย่าง
‪- ท่าน เกิดอะไรขึ้นที่บ้านหลังนั้น ‪- บ้านข้าเอง และ...
‪ข้าไม่รู้เลย
‪ขอพรสิ
‪เจ้าจะได้ทุกสิ่งที่เจ้าต้องการ
‪เจ้าเลือกที่จะไม่เป็นวิทเชอร์ได้
‪เจ้าปรารถนาสิ่งใด
‪ความเป็นอมตะรึ
‪หรือความร่ำรวย
‪ชื่อเสียง
‪อำนาจ
‪ข้าขอ...
‪จินน์...
‪มันไปไหนแล้ว
‪แน่ใจรึว่าพวกเขาอยู่บนนั้น
‪เป็นไปไม่ได้
‪นางไม่มีทางรอดอยู่แล้ว
‪เหตุใดเกรอลท์จึงเข้าไปในนั้น ไม่เข้าท่าเลย
‪เพื่อช่วยแม่มดบ้างั้นรึ เพราะอะไร
‪เพราะนางงดงามไงเล่า
‪เยนเนเฟอร์
‪นี่ข้าเอง เกรอลท์
‪ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นใคร
‪เมื่อกี้เจ้าทำอะไร
‪เจ้ายับยั้งข้าใช่หรือไม่
‪ข้าเกือบทำสำเร็จแล้ว
‪สำเร็จบ้าอะไร
‪ข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้
‪และข้าก็ช่วยชีวิตเจ้าไว้
‪เจ้าปล่อยให้จินน์หนีไป
‪ใครจะรู้ว่ามันจะก่อหายนะอะไรบ้าง ‪เพราะมันไม่มีภาชนะแล้ว
‪ไม่หายนะไปกว่าเจ้าหรอก
‪จินน์เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตชั่วร้าย ‪ยามที่พวกมันถูกขังไว้
‪เจ้ามั่นใจขนาดนั้นได้อย่างไร
‪ครั้งล่าสุดที่เจ้ามีความสุข ‪ยามที่เจ้ารู้สึกถูกขังคือเมื่อไรรึ
‪และหากเจ้าจะพาเราผ่านประตูไปที่ปลอดภัย
‪เจ้าน่าจะพาเราออกไปจากเมืองเส็งเคร็งนี้แทน
‪เป็นคำวิจารณ์ที่ดีหากเจ้าสร้างประตูขึ้นเองได้
‪และมันไม่ใช่เมืองเส็งเคร็ง ‪มันเป็นเมืองที่ดีจนกระทั่งเจ้ามา
‪ข้ามีแผนอยู่แล้ว
‪และมันเป็นไปอย่างราบรื่นมาก
‪มันราบรื่น
‪ราวกับปลาจมน้ำทีเดียว
‪แล้วนี่ข้าควรทำอย่างไรดี
‪มันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้เลย
‪ข้าจะเขียนเพลง...
‪ที่ดีที่สุดให้ท่าน...
‪ทุกคนจะได้จดจำได้ว่าท่านเคยเป็นใคร
‪สิ่งที่เราเคยทำ
‪ทุกอย่างที่เราเคยเห็น
‪และข้าจะร้องเพลงนั้น...
‪ไปตลอดชีวิตที่เหลือ
‪ท่านเคยพูดเสมอว่าเสียงของข้าไพเราะที่สุด
‪พวกเขายังไม่ตาย
‪ไร้สาระ
‪เกรอลท์
‪พวกเขายังมีชีวิตอยู่
‪พวกเขามีชีวิตชีวามาก
‪- ขอข้าฟัง... เดี๋ยวสิ ‪- มานี่
‪ข้าคิดถูกเกี่ยวกับเจ้า
‪เจ้ารู้จักความสุขอยู่บ้างจริงๆ
‪ประเดี๋ยวประด๋าว
‪แต่ทรงประสิทธิภาพสูง ข้ายอมรับ
‪ข้าก็คิดถูกเกี่ยวกับเจ้าเช่นกัน
‪ส่วนใด
‪มีตั้งมากมายหลายสิ่ง ส่วนใด
‪ไม่สำคัญหรอก
‪แผนการของข้าได้ผล
‪ไม่มีแผนการหรอก
‪เจ้ากุเรื่องขึ้นมาระหว่างทางไปเรื่อยๆ
‪คนโง่ที่ไหนก็ดูออก
‪เจ้าขอพรอะไรรึ
‪บอกข้าสิ
‪เกรอลท์
‪[ภาษาบรรพบุรุษ] มีคนมา
‪หยุดเถิด ได้โปรด
‪ข้ามาหาเด็กผู้หญิง
‪เจ้าลองสิ
‪[ภาษาบรรพบุรุษ] ใครเข้ามาในป่า
‪เขาอ้างว่าเขารู้จักเด็ก
‪- เมาส์แซค ‪- ฝ่าบาท
‪ทำอะไรน่ะ คนโง่
‪ดาร่า นี่เมาส์แซค ‪เขารู้จักข้าตั้งแต่ข้าเกิด เขาเป็นเหมือน...
‪เหมือนครอบครัว
‪เกิดอะไรขึ้นกับท่าน
‪ท่านไปไหนบนถนนเส้นนั้น
‪สิ่งสำคัญคือข้าพบหนทางกลับมาหาท่านแล้ว
‪ข้ามารับท่านไปสู่สถานที่ที่ชอบธรรมของท่าน
‪ซิริเลือกที่จะอยู่กับเรา
‪มันคือความประสงค์ก่อนตายของยายของนาง
‪ว่านางควรไปหาเกรอลท์แห่งริเวีย
‪ข้ารู้ว่าจะพบเขาได้ที่ใด
‪นางถูกผูกสัญญาไว้กับเขา ‪ผ่านการแทนคุณไร้เงื่อนไข
‪ท่านดีกับข้าอย่างมากมาตลอด
‪แต่เมาส์แซคคือสิ่งเดียวที่ข้าเหลืออยู่ที่บ้าน
‪บางที...
‪เขาอาจเป็นอีกคมของชะตากรรมของข้า
‪และเจ้าไปกับเราได้นะ
‪เจ้าแน่ใจหรือว่าจะไป
‪ข้าต้องการคำตอบ
‪และข้าต้องการเจ้าด้วย
‪ตอนนี้เจ้าคือครอบครัวของข้าเช่นกัน จำได้ไหม
‪ภาระของอำนาจ...
‪อาจเจ็บปวด
‪จงระแวดระวัง
‪จงถามคำถามที่เหมาะสมอยู่เสมอ
‪ชะตากรรมของเจ้า...
‪อยู่ในมือของเจ้าเอง
‪มิใช่มือของคนอื่น
‪ลาก่อน
‪คนพิเศษ
‪ขอบคุณ
‪สำหรับทุกอย่าง
‪ลาก่อน
‪กุหลาบดอกสุดท้ายแห่งซินทรา
‪มีเลือดเปื้อนอยู่บนหนาม
‪เรื่องราวที่ถูกลืมของเลือดบรรพบุรุษ
‪และอดีตของอนาคตทั้งหมดล้วนเกิดใหม่
‪การหมุนวนของโลกแห่งความแตกต่าง
‪แห่งความหวังและความสิ้นหวังพังพินาศ
‪เส้นทางของนางอาจนำไปสู่ความสุขสันต์
‪หรือวันสุดท้ายสำหรับทุกคน
‪วิญญาณของความล่มจมแห่งอนาคต
‪พร้อมออกเดินทาง
‪ออกค้นหาสิงห์น้อยแห่งซินทรา
‪ผู้รอดตายคนสุดท้ายด้วยศักดิ์ศรี
‪และมือทุกข้างจะเอื้อมไปคว้า
‪อำนาจของนางที่ไม่เคยถูกเอ่ยถึง
‪ยุคแห่งขวานและดาบใกล้เข้ามาแล้ว
‪เมล็ดพันธุ์แห่งสงครามสีแดงฉานถูกหว่านแล้ว
‪จงตามหาหมาป่าสีขาว
‪เขาจะสกัดมืออันชั่วช้าไว้
‪เหล็กกล้าและเงินแผดเผาร้อนแรง
‪เพื่อนำทางผ่านถ้ำอันมืดมน
‪อนาคตมิถูกเอ่ยถึง
‪ในดวงตามรกตไร้กาลเวลา
‪โลกอาจมอดไหม้ เมื่อหนังสือพลิกหน้า
‪หรืออาจช่วยให้ปลอดภัยก็เป็นได้
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล