NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przyznaję, ulegam pokusom
Lecz stale chcę widzieć twą twarz
Dziś łaski nie żądam
W twe ręce się oddam
Piękna tyranko, osądź mnie i skaż
Cudna tyranko
Piękna tyran...
Co lepiej brzmi? Cudna, piękna?
Da się odczytać metaforę czy przedobrzyłem?
Minęła godzina.
Ruszajmy, nim bestia zgłodnieje.
- Mieliśmy umowę. - Z żywym wiedźminem.
Nie ma co czekać na trupa.
Piękna tyranko
Zaraza! Nie!
Stójcie albo...
Albo co?
Zaśpiewasz nas na śmierć?
Chyba go nie dosłyszeliście.
Właśnie! Chyba mnie...
A ty to kto?
Weź się odsuń, dziadku.
Zrób, o co prosi bard, albo będę musiał użyć broni.
Jakiej broni?
Nie widzę żadnej stali.
Bo nie jest potrzebna.
To chyba moje.
Geralt oni...
Gołymi...
Ona zabiła człowieka gołymi rękami,
bo chciał ci ukraść konia.
Więc lepszy z niej towarzysz podróży.
Przepraszam, kim wy jesteście?
Jestem Borch Trzy Kawki.
To moje towarzyszki Tea i Vea.
Szukałem cię, Geralcie z Rivii.
To dla mnie pierwszy raz, a to o czymś świadczy.
Niewiele mi takich zostało.
Ale żeby biesiadować z Geraltem z Rivii!
- Twoje przygody są legendarne! - Nie ma za co.
Małe est est proszę.
Pewnie chcesz wiedzieć, na co mi taki zaprawiony łowca potworów.
Nie kłopocz się, ja chcę się po prostu najeść.
Wiedziałem, że cię polubię. To był pierwszy powód.
Daj po trochu wszystkiego i kufle mają być pełne!
Już podaję!
Drugi powód jest taki:
jakiś czas temu
zielony smok wylądował po drugiej stronie granicy,
w górach króla Niedamira.
Wiem, co myślisz.
„Niemożliwe, smoki są niezwykle rzadkie”.
Ale to prawda.
Wypatrzyli go miejscowi i zmówili się na jego skarb.
Oczywiście udało im się jedynie zranić stwora.
Ten słusznie się rozwścieczył,
wyleciał z leża i podpalił połowę wzgórza.
Wszędzie truchła owiec.
Masz fantastyczną szyję.
Jak u ponętnej gęsi.
Gdy pije.
Król jest w kropce.
Marzy mu się ślub z księżniczką sąsiedniego Malleore.
Więc to kiepski moment,
by jakaś mordercza bestia czaiła się w górach.
Zwołał polowanie, aby ubić gada.
Zgłosiły się cztery drużyny.
Zwycięzca otrzyma smoczy skarb
i tytuł lorda wraz z lennem na władanie.
O ile przeżyje.
Co to ma wspólnego ze mną?
Dołącz do mojej drużyny.
Już to słyszę.
Opowieść o dwóch Zerrikankach
i ich mężnym kochanku poecie.
No jasne, że w to wchodzimy.
Na próżno strzępisz sobie język.
Nie zabijam smoków.
Dam ci radę.
Za żaden skarb nie warto ginąć.
Zależy od skarbu.
Potrzeba mi tylko...
nowej przygody.
Ostatniego pierwszego razu, nim starość wpędzi mnie do grobu.
I zabicie smoka ci go zapewni?
Wiem tylko, że w górach jest jeden szlak
i pełno na nim potworów.
Z tobą w drużynie,
kochasiu, nic nas nie powstrzyma.
Dawać mi tu gorzały, kurwa!
- Karczmarzu! - Krasnoludy też idą z nami.
Karczmarzu!
- Geralt pokona ich przez sen. - Do psiej rzyci!
Zamówił cztery kufle, do chuja!
Już.
Może z jednym okiem otwartym.
Są też Rębacze.
Słyszałeś o nich?
Owszem.
Odpowiedź brzmi nie.
Czujesz to samo, co ja.
Tę pustkę w środku.
Niezaspokojone pragnienie, które pali od środka
i nie pozwala zmrużyć oka.
Chodź ze mną.
Pokażę ci, czego ci brakuje.
A czego mi brakuje?
Wybaczcie, że przerywam, ale widzę trzy drużyny.
Gdzie jest czwarta?
To oni.
No chyba nie. Dzięki, miło było.
Doceniamy wino i paszteciki, ale jak mówiliśmy,
to nie dla nas.
Idziemy, Geralt?
- Wchodzę w to. - Ja pier...
Polowanie rozpocznie się o świcie.
Nie mógł od razu powiedzieć, że ta ścieżka jest za wąska dla koni?
Witaj w prawdziwym świecie.
Korath twoja mać!
Co cię ugryzło?
Ktoś mi zwędził tobołek!
Pewnie ci chędożeni Rębacze!
Niech będzie...
Trzy dni wędrówki po tym samym szlaku.
To sporo okazji, żeby mu naszczać do owsianki!
Jestem Yarpen Zigrin.
Geralt z Rivii.
A ja jestem Julian Alfred Pankratz...
Wiem przecież.
Za taką klacz dostałbyś niezłą sumkę!
Ciekawe, że ostatnio każdy ostrzy sobie zęby na Płotkę.
Sugerował, że nie przeżyjemy.
Co?
Nikt nie mówił o umieraniu.
Jak to jest, że całe lata żyłam na tym świecie,
nie spotkawszy wiedźmina,
a teraz nie mogę się jednego pozbyć?
Rzekłbym, że to dziwne, ale jak wiemy,
wiedźmini z reguły wpadają na potwory.
- Jaskier. - Yennefer.
Masz nowe zmarszczki.
A twoje żarty są...
stare.
Dzięki, Płotka.
- Co tu robisz, Yen? - Podróżuję z towarzyszem.
Szlachetnym sir Eyckiem z Denesle.
Pomogę mu zabić smoka.
Za królestwo i chwałę!
Do zobaczenia, Geralt.
Do zobaczenia.
Kim właściwie jest Geralt?
Babcia dobrze go znała?
Czemu wcześniej o nim nie wspominała?
Przed tamtą nocą?
Twoje bezpieczeństwo było najważniejsze.
Pozwoliła mu skorzystać z Prawa Niespodzianki?
Co to właściwie znaczy?
Gdy ocalisz kogoś od niechybnej śmierci,
możesz powołać się na to prawo
w ramach nagrody.
Kogo ocalił Geralt?
Twojego ojca.
W zamian Duny obiecał cię Geraltowi.
To twoje przeznaczenie.
- Czemu mnie jeszcze nie odnalazł? - Tyle pytań.
Wkrótce będziecie razem.
Tak, jak życzyła sobie twoja babka.
Pospieszcie się, dzieci.
To miłe, że dzielicie udręki tej wyprawy z takim staruszkiem jak Borch.
Jesteście jak dwie bezgranicznie oddane...
przyjaciółki.
To chciałem powiedzieć. Krewne.
Najemna ochrona.
Polowanie u jego boku to zaszczyt nieskalany zapłatą.
Dlaczego?
On jest najpiękniejszy.
Boisz się, że jeśli mrugniesz, zniknie ci z oczu.
Kochasz ją.
Albo...
to nie smok jest tu zagrożeniem.
Właśnie dlatego cię zabrałem, Geralcie z Rivii.
Nic cię nie przeraża.
No to nie znasz Yennefer z Vengerbergu.
Oby była najgorszym, co nas spotka!
Na Melitele.
Co tu się stało?
Smoki unikają ludzi.
Powinien odejść, gdy zaatakowali.
Nie rozumiem. Skąd ten odwet?
Gdy twojemu gatunkowi grozi wymarcie,
podejmujesz desperackie kroki.
Oczywiście można używać gałązek,
ale osobiście wolę...
używać kwiatów, wiecie?
Róż.
Żonkili.
Flory i fauny. Może być kaktus, jeśli któraś woli.
Pewnie umieracie z głodu.
Pozwólcie, że udam się w te zarośla
i zdobędę dla was...
pyszną popołudniową przekąskę.
No tak.
Głodny jestem. Czy to tylko ja?
Poważnie, mógłbym zjeść...
No dobrze.
Coś tu jest.
Wygląda jak faun.
- Jaskier... - Witaj.
Cześć, maluszku.
Jesteś najsłodszym...
najbardziej przerażającym stworem, jakiego widziałem.
Nogi za pas! Geralt!
Znowu jakiś twój kolega.
Na Bloemenmagde, cóż to jest?
To hirikka.
Musi być głodna. Schowajcie broń.
- Za królestwo i chwałę! - Sir Eycku!
Mogłeś zginąć!
Gdyby dostała jeść, toby sobie poszła.
Dzięki.
Rycerzyk może i jest głupi jak but,
ale niech mnie, ten smok nie ma szans.
Ja bym tego nie jadł, miły panie.
Rycerz nie marnuje zwierzyny.
Dlatego idealnie nadaję się na wasala Niedamira.
Dobry rycerz musi dawać przykład.
- Za... - Królestwo i chwałę.
Wiemy.
Będę miał najszczęśliwszych poddanych na świecie.
Zwłaszcza gdy moją czarodziejką będzie Yennefer.
Z utęsknieniem wyczekuję służby u twego boku, panie.
A mnie byś dzisiaj nie obsłużyła,
- wiedźmo? - Uważaj, Boholt.
Wiedźmin też zgrywa rycerzyka.
Nie.
Bez problemu mogłaby cię zabić sama.
Z czego rżysz,
przerośnięta mendo?
Dumam sobie, kogo zabiłbym najpierw.
Potwora...
czy łowcę potworów?
O nie.
Wybaczcie, muszę was opuścić. Pani Yennefer, odprowadzić cię do namiotu?
A dołączysz?
Nadobna pani, nie śmiałbym tak urągać twojej czci.
Przykro to mówić, ale tu już po ptokach.
Odleciały i nigdy nie wrócą.
Muszę się wysrać.
Powiemy temu biedakowi,
że lenno, o które zabiega, wkrótce przestanie istnieć?
Państwa powstają i upadają, jak przypływ.
Nic nowego.
To jest, psiajucha, nowe!
Dziedzic Nilfgaardu powrócił, paląc Południe.
Z Fringillą u boku.
Zabawni są.
Na własne oczy to widziałem w Ebbing.
Ci fanatycy każdego dnia są coraz bliżej.
Wkrótce spróbują zająć Sodden.
Następna będzie Temeria.
Redania.
- Cintra. - Nie.
Calanthe prędzej umrze, niż się podda.
Szkoda, że nikt nie pohamował fanatyzmu Nilfgaardu wcześniej,
bardziej stanowczo...
Wybaczcie, panowie.
Sen urodzie sprzyja.
Wypięknieć, nie wypięknieję,
ale też się kimnę.
No proszę.
Szykują nam się nowi okrutni władcy,
a smoki, jak się okazuje, istnieją!
Co za dzień.
Pewnie wszyscy widzieliście smoka, co?
Geralt, powiedz im.
Jest ich coraz mniej.
To przez poszukiwaczy skarbów. Ale są prawdziwe.
Te zwane zielonymi smokami,
jak ten tutaj,
występują najczęściej.
Czerwone – rzadziej.
Czarne są najrzadsze.
Złote są najrzadsze.
Występują tylko w mitach.
Żeby złoty smok istniał,
musiałoby dojść do jakiejś...
przypadkowej, niezwykłej mutacji.
A z doświadczenia wiem,
że mutacje nie są kwestią przypadku.
Ale to bez znaczenia.
Mutanty czy mity,
złote smoki skończyły jak wszystko, co jest zbyt inne, by przetrwać.
Wymarły.
Są inne sposoby na przetrwanie.
Jeśli tak dbasz o dziedzictwo,
może posłuchaj rady przerośniętej mendy i zostań rycerzem.
Sir Wiedźmin...
Białowłosy...
z Rivii.
Do rzyci taki rycerz, co to odmawia zabicia smoka.
Ale z pewnością nie gorszy od sir Eycka z Denesle!
Nie zatrzymujcie się, Nilfgaardczycy mogą być wszędzie.
- Nie jesteśmy bezpieczni. - Jak wydostałeś się z miasta?
Dara, proszę.
Według Ciri nagle zniknąłeś.
Czemu porzuciłeś księżniczkę?
Wciągnęło nas...
Wciągnęło mnie do nilfgaardzkiego portalu.
Porwali mnie i trzymali w zamknięciu.
To jak im uciekłeś?
Geralt.
To on wysłał mnie po Ciri.
Wiedźmin?
Szkolony w boju i związany z Ciri.
Więc uratował cię, żebyś ty mógł uratować ją?
- W pojedynkę? - Sam go zapytasz.
Jest w miasteczku
tuż za tym gąszczem drzew.
Musimy go odnaleźć.
Będziemy bezpieczni.
Coś tu nie pasuje, Ciri.
- Wody Brokilonu... - Przestały działać,
więc w końcu myślę jasno.
Wiesz, co się dzieje, gdy ktoś ucieka z oblężenia?
Ci ludzie nie znikają. Porywa się ich i przerabia na szpiegów.
Pamiętaj, co mówiła królowa driad:
„Zadawaj właściwe pytania”.
Nie chodzi tylko o twoje życie, o moje również.
Księżniczko, zapomniałem.
Mam coś dla ciebie.
Szarfa babci.
Gdzie mój towarzysz?
Do kroćset chujów!
Kto morduje człowieka, gdy załatwia się w krzakach?
Nie ma już żadnych świętości?
Kurwa!
Jesteśmy w połowie drogi, ale robi się niebezpiecznie.
Tak nie może być.
Wojowniczka ma rację.
Ktoś zabił tę zadufaną pipę
i to nie był nikt od nas.
Ktoś tu gra nieczysto.
Krasnoludy kopały w tych górach.
Znamy skrót, który zaoszczędzi nam pół dnia.
Niech Rębacze nadkładają drogi.
Zgarniemy skarb, nim zjawią się w jaskini.
Możemy się ochraniać do kolejnego szczytu,
potem każdy dba o siebie.
- Co powiecie? - Ruszajmy.
Idź, dogonię was.
Zabiłaś Eycka?
Zabójstwo?
To takie bez polotu.
Łypałeś na niego spode łba od samego początku.
To Rębacze.
Przeklęty Boholt zabił mi rycerza,
nim zdążył zrobić to, do czego go potrzebowałam.
Mianowicie?
Yen!
Co ty tu naprawdę robisz?
Potrzebny mi smok.
Podobno posiada pewne właściwości lecznicze.
Sądziłem, że twoja transformacja wszystko ci wyleczyła.
Coś też mi odebrała.
Yennefer...
Nie mów, że przebyłaś taki szmat drogi
dla zmyślonego leku na płodność ze smoczego serca.
- Nie jest zmyślony. - Jest!
Poważnie?
Ty?
- Matką? - A co, nie nadaję się?
Zdecydowanie.
Yen...
Dziecko?
Na co ci dziecko?
Odebrali mi wybór! Chcę go z powrotem.
Nie oczekuję, że zrozumiesz.
Nie zostałem wiedźminem z wyboru.
Posłuchaj...
Ci, którzy nas stworzyli,
mieli wiele powodów, by nas ubezpłodnić.
Jednym z lepszych było to,
że taki styl życia nie nadaje się dla dziecka.
No co?
Chcesz rzucać zaklęcia między karmieniem a drzemką?
- Nie pouczaj mnie! - Nie pouczam.
Też o tym myślałem. I to sporo.
Wolę dać moje dziecko niespodziankę bruxie
niż skazać je na takie życie!
Coś ty powiedział?
Kurwa mać!
Masz dziecko niespodziankę?
Wybornie!
Pouczasz mnie o zmyślonych lekach na bezpłodność,
a sam używasz przeznaczenia, by ukraść dziecko.
Zawsze gdy jestem przy tobie,
w pięć minut mówię więcej niż przez całe tygodnie.
I zawsze tego żałuję.
Krasnoludy...
chcą nas przeprowadzić skrótem.
Chodź z nami.
- Sama mogę o siebie zadbać. - Nie zawsze musisz.
Chodź ze mną.
Oczekuje nas.
Wciąż tęsknisz za Skellige?
Co?
Bo ja nigdy nie przestanę tęsknić za Cintrą, ale...
ty opuściłeś dom, by mnie wychować. Jak się z tym czułeś?
Bardzo...
za nim tęskniłem.
Pamiętasz naszą wizytę?
Łyżwy z Crachem an Craite?
Mówił, że dawał mi fory, ale byłam szybsza.
- Brakuje ci zimna? - O tak, bardzo.
Tylko że cierpisz na artretyzm!
Nie znosisz zimna!
I mówiłeś, że pochodzisz ze Skellige, ale twoim domem jest Cintra!
- Chwila! - Mam cię dość.
- Przestań, Myszoworze! - Nie jesteśmy Myszoworem!
Zabiliśmy Myszowora
i przywdzialiśmy to ohydne ciało,
by cię odnaleźć.
Dla nas to nawet lepiej.
Dokąd nas prowadzisz? Kto jej szuka?
- Człowiek w skrzydlatym hełmie. - Po co ta szopka?
Jestem wyjątkowa. Nie wiem jak, ale coś we mnie jest.
- Zabij go! - Co?
Ja to zrobię!
Czekaj, nie!
Uwaga na spadające kamienie!
Robi się tu niebezpiecznie, gdy wieje.
Tak jak...
teraz.
Dotarliśmy.
Rzeczywiście, mamy skrót...
do śmierci.
Chcecie przegonić Rębaczy?
- Lepiej zawróćmy. - Nie.
- Już niedaleko. - Niby skąd wiesz?
To normalny szlak.
Dla krasnoluda.
Przestańcie jojczeć, dacie radę.
Tylko nie patrzcie w dół.
- Do zobaczenia. - Dobra.
Panie przodem?
No dobra.
Spokojnie, Jaskier, dasz radę.
Ostrożnie!
O psiakrew!
To zły znak.
To jest zły znak.
- Geralt! - Cofnąć się!
Sir Wiedźminie, jeszcze nas ocalisz.
Ale najpierw musisz puścić.
Nie.
Geralt, kładka nie wytrzyma!
Dziękuję.
Robiłeś, co mogłeś.
Nie mogłeś im pomóc.
Odejdźmy jutro.
Może dasz mi szansę udowodnić, że jestem...
godnym towarzyszem podróży.
Ruszymy na wybrzeże.
Zrobimy sobie przerwę.
Brzmię jak Borch, prawda?
Życie jest krótkie.
Rób to, co lubisz.
Dopóki możesz.
Układasz nową piosenkę?
Nie, po prostu...
zastanawiam się, co lubię robić.
Skromnie tu.
Podoba ci się?
Nie po to przyszedłeś?
Przyszedłem dla ciebie.
Bałam się, że cię stracę w tych górach.
Teraz boję się, że odebrały ci rozum.
Tylko część.
Oby nie tę, którą lubię.
Ten zapach.
Zawsze gdy odchodzisz, najbardziej boję się chwili...
gdy znika.
Gdy już naprawdę cię nie ma.
To ty odszedłeś.
W Rinde.
Obudziłam się w tamtym domu, a ciebie nie było.
Wybacz mi.
Czujesz czasem ból?
Nie taki fizyczny.
Podobno wiedźmini nie czują emocji.
Ludzie uwierzą we wszystko, by nas nienawidzić.
Żałujesz tego?
Zostania wiedźminem?
Trudno żałować czegoś, czego się nie wybrało.
A gdybyś mógł wybrać,
kim wolałbyś zostać?
Rolnikiem?
Masztalerzem?
Konie to zacne towarzystwo.
Ale jeśli kiedykolwiek marzyłem o byciu...
kimś innym, niż jestem...
już dawno o tym zapomniałem.
Chciałaś zostać czarodziejką?
Mnie też nie dano wyboru.
Zawsze chciałaś zostać matką?
Marzyłam o tym...
żebym była dla kogoś ważna.
Kiedyś.
Nudzę cię?
Skądże.
Zanim się poznaliśmy,
dni były ciche...
a noce niespokojne.
Ale teraz...
jesteś dla mnie ważna.
Dzień dobry.
Szybkim tempem przed zmrokiem wrócimy do Pod Zadumanym Smokiem.
Jak to? Już prawie jesteśmy.
Jestem tu z konkretnego powodu.
- Nie odejdę, póki nie zabiję smoka. - Yen, nie!
- Co to da? - Wszystko.
Zaraz.
Gdzie te zasrane krasnoludy?
Yen!
Nie krzycz.
Wiem, że się boisz.
Gdyby był inny sposób, użyłbym go.
Nie chciałem cię dręczyć, księżniczko.
Chcę jedynie...
i to od zawsze, pomóc ci wypełnić twoje przeznaczenie.
Połączył nas Biały Płomień.
Jesteś kluczem do wszystkiego.
Musisz być głodna.
Przyniosę coś do jedzenia.
Coś ty zrobił?
Okłamałeś nas.
Nie powiedziałeś, czym ona jest.
Do czego jest zdolna.
Pieprzony głupcze!
Znamy twoje sztuczki.
Naprawdę wierzysz w te farmazony? W tę przepowiednię?
Dla nas jesteś szalony!
Ohydny pomiocie!
Zniszczę cię!
Wciąż tu jesteś, tak?
[starsza mowa]
Ani kroku dalej!
Co do diabła?
Cofnij się!
Mogłyście zostać martwe.
Stać!
Jak to?
Jest martwy.
Martwa.
Sir Wiedźmin i jego czarodziejka.
Witajcie ponownie.
Niemożliwe.
Gdy smoczyca została ranna,
Villentretenmerth usłyszał jej ryk.
Ale jaja nie można było ruszyć.
To by zabiło młode.
Dlatego smok zaatakował.
Chroniła swoje dziecko.
Usłyszeliśmy o królewskim polowaniu
i postanowiliśmy mieć oko na naszych wrogów.
Więc udałem się po ciebie,
białowłosego wiedźmina.
Rycerza, który woli ratować smoki aniżeli je zabijać.
No to sobie zarżniemy całą rodzinkę.
Zabijcie smoka!
Bij zabij!
Boholt jest mój!
Aard, teraz!
Niestety jest ich więcej.
Idźcie, ochronię jajo!
Na nich!
Czyli jednak cię zabiję, wiedźminie.
Na to nie licz!
Nie zobaczysz, jak rozbijam to jajo!
Geralt?
Krasnoludy?
Ojejku.
Co przegapiłem?
Chłopaki?
Do czego ta kolejka?
Co się dzieje?
O nie!
Jasny szlag!
Co tu się stało?
Rety!
No psiakrew, skąd żeście się tu wzięły?
No żeż kurwa mać! Przegapiliśmy całą zabawę!
Nie zadawajcie pytań,
a w zamian będziecie mogli zanieść to królowi.
Smocze zęby?
Darowanej suce w zęby się nie zagląda,
ale to za mało, by odebrać nagrodę.
Jeśli króla to nie zadowoli,
w dniu ślubu z nieba spadnie mu truchło smoka.
Gratis.
Złapał mnie. Zaraz wróci, musimy się spieszyć.
[starsza mowa]
W Brokilonie przynajmniej było bezpiecznie.
- Skąd miałam wiedzieć? - Mówiliśmy o tym!
Jeśli z tobą zostanę, jestem trupem.
Niby taka jesteś wyjątkowa.
A tak naprawdę jesteś jak Calanthe!
Wszędzie sprowadzasz strach i śmierć!
Staram się, jak mogę.
Nie będę więcej przepraszać. Mam dość.
Muszę iść dalej!
Masz rację, księżniczko.
Znajdź nową rodzinę,
bo ja ci już nie będę pomagał.
To mój ostatni pierwszy raz.
Dziecko.
Ten skarb, to dziedzictwo
musi trwać.
Nie mam innego powodu, by żyć.
Dziękuję, że je ochroniliście.
Dziękuję ci, Yennefer z Vengerbergu.
Rozumiem, czemu Geralt nie chciał cię stracić.
O czym ty mówisz?
W Rinde.
Dżinn.
To dlatego wciąż się spotykamy.
To stąd te wszystkie uczucia.
- Nie. - Bo to wcale nie jest prawdziwe...
ani szczere.
To twoje życzenie.
Magia.
- To prawdziwe. - Skąd mamy wiedzieć?
Naruszanie cudzej wolności to twój znak rozpoznawczy.
Próbowałem ocalić ci życie.
- Nie potrzebowałam pomocy! - Akurat!
A ty...
wpadasz jak dzikie tornado
i siejesz zamęt.
Po co?
Żeby mieć dziecko?
Dziecko nie pomoże na twoje kruche ego, Yen.
Posłucham twoich rad, gdy weźmiesz odpowiedzialność
za dziecko, które porzuciłeś!
Skończcie już.
Oszczędzę wam cierpienia, zadając wam teraz odrobinę bólu.
Czarodziejka nigdy nie będzie rodzić.
A ty, choć próbowałeś temu zapobiec...
stracisz ją.
Już stracił.
Chciałeś mi pokazać, czego mi brak.
No i proszę.
To, czego ci brak, wciąż gdzieś czeka.
Twoje dziedzictwo.
Twoje przeznaczenie. Wiem o tym.
I ty również.
Co za dzień!
- Musisz być... - Do diabła, Jaskier!
Czemu zawsze gdy mijam kupę gówna, ty mnie do niej wpychasz?
- To niesprawiedliwe. - Dziecko niespodzianka, dżinn,
wszystko!
Gdybym mógł prosić o jedną rzecz,
chciałbym, żebyś zniknął z mojego życia.
Pewnie.
Rozumiem.
No to...
inni mi powiedzą, co się działo.
Bywaj, Geralt.
Przeczesują okolicę.
Nie znaleźli go.
Ani dziewczyny.
- Próba srebra by wystarczyła. - Stal miałem pod ręką.
Ściągniemy więcej żołnierzy, będziemy szukać.
Nie poddamy się.
Nie pomylmy nieba z gwiazdami odbitymi nocą na powierzchni stawu.
Nie praw mi kazań.
Powstałeś przeciwko Uzurpatorowi.
Pomogłeś wyzwolić lud z kajdan.
Widziałam, jak Biały Płomień cię wezwał.
Ukształtował cię.
I namaścił.
On w tobie płonie, Cahirze.
Ona jest kluczem.
Ale ty...
jesteś klucznikiem.
Nie rozpaczaj.
Znajdziemy ją.
I rozszerzymy jego panowanie na resztę królestw, czy na to zasługują...
czy nie.
Zbierz ludzi.
Nie możemy go zawieść.
Oto nadchodzi wiek miecza i topora.
Choć mówią wciąż o niej „płeć piękna”
Miłość jej pełna szpetnych kłamstw jest
Rozsądek odbiera
Sercem poniewiera
Wystarczy, że zerknie spod rzęs
Aż wzbiera się we mnie szał burzy
Gdy myślę, że siebie mi dasz
Wiem, sam się doigram
Bo z tobą nie wygram
O piękna ma, miła ma Za nic mnie masz?
To los stary jak świat
Zniszczy mnie smak jej warg
Jej warg
To los stary jak świat
Zniszczy mnie smak jej warg
Jej ciało przyciąga jak magnes
W nocy parny, gorący mrok
Krwawy brzask jutrzenki Ostrzega: jej wdzięki
Twą zgubą, omamił cię wzrok!
Przyznaję, ulegam pokusom
Lecz stale chcę widzieć twą twarz
Dziś łaski nie żądam
W twe ręce się oddam
Więc pojmij mnie, osądź i skaż!
To los stary jak świat
Zniszczy mnie smak jej warg
Jej warg
To los stary jak świat
Zniszczy mnie smak jej warg
To los stary jak świat
Zniszczy mnie smak jej warg
Jej warg
To los stary jak świat
Zniszczy mnie smak jej warg
To los stary jak świat
Zniszczy mnie smak jej warg