‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ข้าอ่อนแอ ที่รัก และข้ากำลังต้องการ
‪หากนี่คือทางที่ข้าต้องเดินอย่างเหนื่อยล้า
‪ข้าจะต้อนรับการพิพากษาของข้า
‪มอบการสำนึกบาปให้แก่ท่าน
‪ผู้ขันเชนาะ ลูกขุน และผู้พิพากษาแสนสง่า
‪ผู้ขันเชนาะผู้งดงาม
‪ผู้ขันเชนาะแสน...
‪ท่านชอบคำไหนมากกว่า ผู้งดงามหรือแสนสง่า
‪การเปรียบเปรยทั้งหมดเข้าท่าแล้ว ‪หรือเข้าใจยากไป
‪ผ่านมาหนึ่งชั่วโมงแล้ว
‪ไปกันต่อก่อนที่อสูรจะหิวอีกรอบดีกว่า
‪- แต่เราทำข้อตกลงแล้ว ‪- เราทำข้อตกลงกับวิทเชอร์ที่มีชีวิต
‪ไม่มีเหตุผลให้ต้องรอจ่ายเงิน ‪ให้วิทเชอร์ที่ตายแล้ว
‪ผู้ขันเชนาะแสนสง่า
‪บ้าเอ๊ย นี่ ไม่นะ
‪หยุดเลยนะ มิเช่นนั้นข้า...
‪เจ้าจะทำไม
‪ร้องเพลงให้เราตายรึ
‪บางทีเจ้าอาจไม่ได้ยินที่เขาพูด
‪ใช่ บางที่เจ้าอาจไม่...
‪ขอโทษนะ ท่านเป็นใคร
‪หลบไป
‪ตาเฒ่า
‪ทำตามที่กวีขอ ‪มิเช่นนั้นข้าคงจำเป็นต้องชักอาวุธออกมา
‪อาวุธอะไรรึ
‪ข้าไม่เห็นเหล็กสักชิ้น
‪เหล็กไม่จำเป็นหรอก
‪ข้าเชื่อว่านั่นคือของข้า
‪เกรอลท์ พวกเขา...
‪ผู้...
‪ผู้หญิงคนนี้เพิ่งฆ่าผู้ชายคนหนึ่งด้วยมือเปล่า
‪เพราะเขาพยายามขโมยม้าของท่าน
‪งั้นนางก็อาจจะเป็นเพื่อนร่วมเดินทางที่ดีกว่า
‪ขอโทษนะ พวกท่านเป็นใครกันแน่นะ
‪ข้าคือบอร์ช ทรี แจ็คดอว์ส
‪เหล่านี้คือสหายของข้า เทียและเวีย
‪ข้าตามหาเจ้ามานานแล้ว เกรอลท์แห่งริเวีย
‪นี่เป็นครั้งแรกของข้า ‪หมายความว่ามันไม่ธรรมดาเลย
‪เหลือไม่กี่อย่างในชีวิตนี้ที่ข้ายังไม่เคยทำ
‪แต่การได้กินอาหารกับเกรอลท์แห่งริเวียคนดัง
‪การผจญภัยของเจ้าคือตำนานจริงๆ
‪ด้วยความยินดี
‪ขอไวน์เอสต์ เอสต์ ขวดเล็ก
‪เจ้าคงอยากให้ข้าบอกเจ้า
‪ว่าเหตุใดข้าจึงตามหานักล่าปีศาจฝีมือชั้นเลิศ
‪เจ้าอย่าลำบากเพราะข้าเลย ‪ข้าแค่ต้องการอาหาร
‪นึกแล้วว่าข้าต้องชอบเจ้า นั่นคือเหตุผลข้อแรก
‪เอาทุกอย่างมาอย่างละหนึ่งที่ ‪และนำเอลมาบริการอย่าได้ขาด
‪กำลังไป
‪ข้อที่สองคือเรื่องนี้
‪เมื่อไม่นานมานี้
‪มังกรสีเขียวร่อนลงบนฝั่งตรงข้ามชายแดน ‪บนเทือกเขาของกษัตริย์นีดาเมียร์
‪ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่
‪"เป็นไปไม่ได้ มังกรหายากจะตายไป"
‪แต่มันเป็นเรื่องจริง
‪ชาวบ้านเห็นมันและตามมันไปเพื่อหาสมบัติ
‪แน่นอนว่าพวกเขาทำได้เพียงทำให้มันบาดเจ็บ
‪และทำให้มันโกรธอย่างมาก
‪จนมันโฉบลงไปจากถ้ำของมัน ‪และเผาไหล่เขามอดไหม้ไปครึ่งหนึ่ง
‪แกะตายเกลื่อน
‪คอของเจ้าน่าทึ่งที่สุดเลย
‪มันเหมือนห่านยั่วโลกีย์
‪กรึ๊บเดียวหมด
‪ขณะนี้กษัตริย์กำลังลำบาก
‪เขากำลังเตรียมตัวสมรสกับเจ้าหญิง ‪แห่งมาลลิออร์ อาณาจักรคู่แข่งของเขา
‪ซึ่งแปลว่าเป็นเวลาที่ไม่เหมาะ
‪ที่จะให้มีสัตว์เพชฆาตรบกวนบนเทือกเขา
‪เขาสั่งให้ออกตามล่าเพื่อฆ่ามัน
‪มีผู้ลงสมัครสี่กลุ่ม
‪ผู้ชนะจะได้สมบัติของมังกร
‪พร้อมตำแหน่งลอร์ด ‪ของหนึ่งในเมืองขึ้นเมืองใหม่ของกษัตริย์
‪ถ้าเขารอดตายมาได้นะ
‪เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับข้า
‪ข้าอยากให้เจ้ามาร่วมกลุ่มกับข้า
‪ข้านึกบทเพลงออกแล้ว
‪เรื่องราวของเซอร์ริคาเนี่ยนสองคน ‪และกวีนักรัก...
‪ผู้กล้าหาญของพวกนาง
‪เราจะร่วมล่ามังกร เราเอาด้วย
‪เสียเวลาพูดเปล่าๆ บอร์ช
‪ข้าไม่ฆ่ามังกร
‪ฟังคำแนะนำข้านะ
‪ไม่มีสมบัติใดคุ้มค่าที่จะตายเพื่อมัน
‪ขึ้นอยู่กับว่าเป็นสมบัติอะไรด้วย
‪สิ่งที่ข้าต้องการคือ...
‪การผจญภัยครั้งใหม่
‪ครั้งแรกอย่างสุดท้ายก่อนที่ข้าจะแก่ ‪เกินกว่าจะทำอะไรได้ นอกจากตาย
‪แล้วเจ้าคิดว่าการฆ่ามังกรจะนำสิ่งนั้นมาให้เจ้ารึ
‪ข้ารู้เพียงแค่
‪มีทางขึ้นเขาเส้นทางเดียว ‪และมันเต็มไปด้วยปีศาจ
‪หากมีเจ้าร่วมกลุ่มข้า
‪วิทเชอร์เอ๋ย จะไม่มีใครหยุดยั้งเราได้
‪ใครก็ได้เอาเครื่องดื่มให้ข้าที
‪- เด็กชงสุรา ‪- คนแคระพวกนั้นจะเป็นส่วนหนึ่งในการล่า
‪เด็กชงสุรา
‪- เกรอลท์จัดการพวกเขาได้แม้ในยามหลับ ‪- บ้าเอ๊ย!
‪เขาบอกว่าขอสุราสี่ไพนต์
‪เดี๋ยวนี้
‪หรืออาจจะตื่นเล็กน้อย
‪แล้วก็มีพวกรีเวอร์ส
‪เคยได้ยินชื่อพวกเขาไหม วิทเชอร์
‪เคย
‪และคำตอบคือไม่
‪เจ้ารู้สึกเช่นเดียวกับข้านั่นแหละ
‪ช่องว่างนั้นในตัวเจ้า
‪ความคันนั้นที่มิอาจเกาได้ ที่มันเผาไหม้สมองเจ้า
‪ทำให้เจ้านอนไม่หลับยามราตรี
‪ไปกับข้าเถอะ
‪ข้าจะให้เจ้าดูว่าเจ้าพลาดสิ่งใดไป
‪ข้าพลาดสิ่งใดรึ
‪ขอโทษที่ขัดจังหวะช่วงเวลาอันดีงาม ‪แต่มีแค่สามกลุ่มเอง
‪กลุ่มที่สี่อยู่ไหนรึ
‪พวกเขา
‪โอ้ ไม่นะ
‪ขอบคุณมากนะ มันดีงามมาก ขอบคุณสำหรับไวน์
‪และพาย แต่อย่างที่เขาบอก
‪เราข้องเกี่ยวด้วยไม่ได้จริงๆ ‪เกรอลท์ ไปกันเถอะ
‪- ข้าเอาด้วย ‪- ให้ตายสิ...
‪การล่าเริ่มต้นเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น
‪คนของท่านน่าจะบอกสักหน่อย ‪ว่าถนนแคบเกินไปสำหรับม้า
‪ตอนเสนอการขายครั้งแรก
‪ขอต้อนรับสู่โลก แจสเคียร์
‪โคราทบ้าเอ๊ย!
‪โมโหสิ่งใดรึ
‪มีคนขโมยสัมภาระข้า
‪ต้องเป็นพวกสารเลวรีเวอร์สแน่ๆ!
‪ได้...
‪เดินทางสามวัน ‪และมีทางขึ้นยอดเขาเส้นทางเดียว
‪ทำให้ข้ามีเวลาเหลือเฟือที่จะฉี่ใส่ข้าวต้มของมัน
‪ข้าชื่อยาร์เปน ซิกริน
‪เกรอลท์แห่งริเวีย
‪- และข้าชื่อจูเลียน อัลเฟรด พันครัทซ์... ‪- เออ ข้ารู้
‪เจ้าจะได้เงินอย่างงาม ‪หากเจ้าขายม้าตัวนั้นเสียแต่ตอนนี้
‪ดีจริงที่ช่วงนี้มีแต่คนอยากได้โรช ว่าไหม
‪เขาหมายความว่าเราจะไม่รอดชีวิตกลับมา
‪อะไรนะ ไม่มีใครพูดถึงความตาย ‪ที่จะเกิดขึ้นเลยนะ
‪เป็นไปได้อย่างไร ‪ที่ข้าเดินอยู่บนโลกนี้มาตั้งหลายสิบปี
‪โดยไม่พบวิทเชอร์เลยสักตน
‪แต่ตนแรกที่ข้าได้พบ ข้ากลับสลัดทิ้งไม่ได้
‪ข้าจะบอกว่าสิ่งที่แปลกคือการเดินเท้า ‪แต่ก็นั่นแหละ
‪สุดท้ายแล้ววิทเชอร์ก็ต้องเจอปีศาจแหละนะ
‪- แจสเคียร์ ‪- เยนเนเฟอร์
‪ตีนกาเจ้าเพิ่งขึ้นนะ
‪ใช่ มุกตลกของเจ้าช่าง...
‪โบราณ
‪ขอบใจ โรช
‪- เจ้ามาทำอะไรที่นี่ เยน ‪- ข้ามากับสหายของข้า
‪เซอร์เอ็คแห่งเดเนลส์ผู้สูงศักดิ์
‪เพื่อช่วยเขาฆ่ามังกร
‪เพื่ออาณาจักรและความรุ่งโรจน์!
‪ไว้เจอกันนะ เกรอลท์
‪แล้วพบกัน โรช
‪เกรอลท์เป็นใครกันแน่นะ
‪ท่านยายของข้ารู้จักเขาดีรึ
‪เหตุใดนางไม่เคยเอ่ยถึงเขามาก่อน...
‪คืนนั้นเลย
‪การปกป้องท่านคือเป้าหมายหลักของเรามาตลอด
‪เหตุใดนางยอมให้เขาใช้สิทธิ์ ‪การแทนคุณไร้เงื่อนไข
‪แล้วมันหมายถึงอะไรกันแน่
‪เมื่อคนหนึ่งช่วยคนหนึ่งจากความตาย
‪ก็สามารถเรียกร้องสิทธิ์การแทนคุณไร้เงื่อนไข
‪เพื่อชำระหนี้นั้นได้
‪เกรอลท์ช่วยใครไว้รึ
‪พ่อของท่าน
‪ดูนีย์ เขาผูกมัดท่านกับเกรอลท์เป็นการตอบแทน
‪มันคือชะตากรรมของท่าน
‪งั้นเหตุใดเขายังหาข้าไม่พบ
‪ช่างถามเสียจริง
‪อีกไม่นานพวกท่านจะได้พบกัน
‪ตามที่ท่านยายของท่านปรารถนา
‪เร่งฝีเท้าหน่อย เด็กๆ
‪เจ้ามีน้ำใจเหลือเกินที่ร่วมแบ่งปันผลประโยชน์ ‪ของการเดินทางนี้
‪กับชายชราอย่างบอร์ช
‪พวกเจ้าเป็นเหมือนสองสหายสุดโหด...
‪ผู้ภักดี
‪ข้าอยากพูดว่าสหาย ญาติ
‪ความมั่นคงของสัญญา
‪การได้ล่ากับเขานับเป็นเกียรติ ‪ที่ไร้มลทินจากค่าตอบแทน
‪แต่เพราะอะไรรึ
‪เขางดงามที่สุดไงเล่า
‪เจ้ากังวลว่าหากกะพริบตา ‪เจ้าจะไม่ได้เห็นนางอีก
‪เจ้าหลงรักนาง
‪หรือ...
‪อันตรายที่นี่มิใช่มังกร
‪ข้าถึงได้พาเจ้ามาด้วยไงเล่า เกรอลท์แห่งริเวีย
‪เจ้าไม่หวาดกลัวสิ่งใด
‪งั้นเจ้าก็ไม่รู้จักเยนเนเฟอร์ ‪แห่งเวนเกอร์เบิร์กแล้วล่ะ
‪ขอให้นางเป็น ‪สิ่งเลวร้ายที่สุดที่เราจะเจอแล้วกัน
‪เมลิเทเลปกป้องเรา
‪เกิดอะไรขึ้นที่นี่
‪มังกรหลบเลี่ยงผู้คน
‪มันน่าจะหนีไปตอนที่พวกเขาโจมตี
‪ข้าไม่เข้าใจเลย เหตุใดต้องตอบโต้ด้วย
‪เมื่อเผ่าพันธุ์ของเจ้ากำลังจะล่มสลาย
‪ทุกอย่างอาจสิ้นหวังกว่าที่เคยก็ได้
‪ใช่ เจ้าใช้กิ่งไม้ได้
‪แต่ส่วนตัวแล้ว ข้าชอบใช้...
‪ดอกไม้มากกว่า รู้ไหม
‪ดอกกุหลาบ
‪ดอกแดฟโฟดิล
‪พืชและ อี๋ สัตว์ ‪กระบองเพชร ถ้านางชอบจริงๆ
‪สาวๆ ท่านดูหิวนะ
‪อนุญาตให้ข้าร่อนเร่ไป ‪อย่างไร้เป้าหมายในพงไพรนี้
‪และนำอาหารยามบ่ายรสเลิศ...
‪มาฝากทุกท่านนะ
‪ใช่
‪ข้าหิว มีใครหิวอีกบ้างไหม
‪ข้าสามารถกิน...
‪เอาละ
‪มีอะไรบางอย่างอยู่ข้างหลังนี่
‪หน้าตาของมันเหมือนฟอน
‪- แจสเคียร์... ‪- สวัสดี
‪สวัสดี เจ้าเพื่อนตัวน้อย
‪เจ้าคือสิ่งที่น่ารัก...
‪น่ากลัวมากที่สุดที่ข้าเคยเห็นในชีวิตนี้เลย
‪หนีเร็ว เกรอลท์!
‪หนึ่งในสหายของท่านอีกแล้ว
‪นั่นมันตัวบ้าอะไรกันเนี่ย
‪มันคือฮิริกะ
‪มันคงหิวมาก เก็บอาวุธเถิด
‪- เพื่ออาณาจักรและความรุ่งโรจน์! ‪- เซอร์เอ็ค
‪ท่านอาจตายได้นะ
‪หากเราให้มันกิน มันก็คงหนีไปแล้ว
‪ขอบใจ
‪เจ้าอัศวินนั่นอาจโง่บรม
‪แต่มังกรไม่มีทางรอดแน่
‪ข้าไม่แน่ใจว่าข้าจะกินมันลงหรือเปล่าขอรับท่าน
‪อัศวินไม่เคยฆ่าอะไรสูญเปล่า
‪นั่นคือเหตุผลที่ข้าเหมาะจะเป็น ‪ท่านลอร์ดแห่งเมืองขึ้นของนีดาเมียร์
‪อัศวินผู้ยิ่งใหญ่ต้องนำด้วยแบบอย่าง
‪- เพื่อ... ‪- อาณาจักรและความรุ่งโรจน์
‪เรารู้แล้ว
‪ประชาชนของข้าจะเป็นข้าแผ่นดิน ‪ที่โชคดีที่สุดในบรรดาทุกแผ่นดิน
‪โดยเฉพาะเมื่อมีเยนเนเฟอร์ผู้งดงาม ‪เป็นผู้วิเศษของข้า
‪ข้ารอที่จะรับใช้ท่าน
‪ไม่ไหวแล้ว นายท่าน
‪คืนนี้อยากรับใช้ข้าสักหน่อยไหมเล่า
‪- แม่มด ‪- ระวังปากหน่อย โบฮอลท์
‪วิทเชอร์อยากรับบทอัศวินด้วยสินะ
‪ไม่
‪นางฆ่าเจ้าด้วยตัวเองได้สบายอยู่แล้ว
‪มีอะไรตลกนักหนา
‪เจ้าขนเพชรรกหน้า
‪ข้ากำลังสงสัยว่าข้าจะฆ่าใครก่อน
‪ปีศาจ
‪หรือนักล่าปีศาจ
‪แย่แล้ว
‪เกรงว่าข้าคงต้องขอตัว
‪ท่านหญิงเยนเนเฟอร์ ‪ข้าขอไปส่งท่านที่กระโจมได้ไหม
‪ท่านจะเข้ากระโจมกับข้าด้วยไหม
‪ท่านหญิง ข้าจะไม่ลดเกียรติของท่านเช่นนั้นหรอก
‪ข้าไม่อยากจะบอกเจ้าเลย แต่มันช้าไป
‪ประมาณล้านปีแล้ว
‪ข้าต้องขี้
‪เราควรบอกเจ้าคนชั่วน่าสมเพชไหม
‪ว่าเขากำลังต่อสู้เพื่อเมืองขึ้น ‪ที่อีกทศวรรษก็จะไม่เหลือแล้ว
‪เมืองล้วนมีขึ้นมีลงเหมือนกระแสน้ำ
‪ไม่ใช่เรื่องใหม่เลย
‪เรื่องนี้สิใหม่จริงๆ
‪บุตรโดยชอบธรรมของนิล์ฟการ์ด ‪กลับมาเผาภาคใต้จนวอดวายแล้ว
‪โดยมีฟรินจิลลาเป็นผู้วิเศษของเขา
‪นิล์ฟการ์ดตลกสิ้นดี
‪ข้าเห็นมากับตาที่เอ็บบิง
‪เจ้าพวกวิตถารจอมคลั่ง ‪ค่อยๆ คืบคลานใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
‪อีกไม่นานพวกมันคงพยายามจะยึดซอดเดน
‪ต่อไปคงเป็นเทเมอเรีย
‪เรเดเนีย
‪- ซินทรา ‪- ไม่
‪ราชินีคาลานเธ่คงยอมตาย ‪ก่อนจะยอมให้พวกมันยึดของของนางไป
‪หากความคลั่งในศาสนาของนิล์ฟการ์ด ‪ได้รับการบรรเทาก่อนหน้านี้
‪โดยผู้ที่แกร่งกว่า...
‪ข้าขอตัว
‪ต้องเข้านอนเพื่อรักษาความงามไว้
‪มันคงไม่ช่วยให้ข้าหล่อขึ้นได้
‪แต่ข้าต้องการนอนเช่นกัน
‪สรุปว่า...
‪เรากำลังจะมีผู้มีอิทธิพลชั่วช้าคนใหม่
‪และจริงๆ แล้วมังกรก็มีอยู่จริง!
‪มีแต่เรื่องดีๆ ทั้งนั้น
‪พวกท่านเคยเห็นมังกรมาก่อนแล้วใช่ไหม
‪เกรอลท์ ช่วยบอกพวกเขาทีสิ
‪พวกมันมีจำนวนลดลงเรื่อยๆ
‪นักล่าสมบัติทำให้ลดลง แต่พวกมันมีอยู่จริง
‪สิ่งที่คนเรียกว่า "มังกรสีเขียว"
‪เช่นตัวที่อยู่ที่นี่
‪คือมังกรที่มีอยู่มากที่สุด
‪มังกรสีแดงมีน้อยกว่า
‪มังกรสีดำหายากที่สุด
‪มังกรสีทองต่างหากที่หายากที่สุด
‪มังกรสีทองคือตำนาน
‪มังกรสีทองจะมีอยู่จริงได้
‪มันต้องเป็นผลจาก...
‪การกลายพันธุ์เป็นพิเศษโดยบังเอิญ
‪และจากประสบการณ์ของข้า
‪การกลายพันธุ์เกิดจากความตั้งใจ
‪แต่มันไม่สำคัญหรอก
‪กลายพันธุ์หรือตำนาน
‪มังกรสีทองก็พบชะตากรรมเช่นเดียวกับทุกสิ่ง ‪ที่แตกต่างเกินจะยืนหยัดได้
‪พวกมันสูญพันธุ์แล้ว
‪มีวิธียืนหยัดอีกหลายวิธีนะ
‪หากเจ้าแสวงหาตำนานอยู่
‪บางทีเจ้าควรฟังคำแนะนำ
‪ของเจ้าขนเพชรรกหน้าและเป็นอัศวินนะ
‪เซอร์วิทเชอร์...
‪ผมขาว...
‪แห่งริเวีย
‪เจ้าคงเป็นคนที่ค่อนข้างไร้ค่า ‪หากปฏิเสธที่จะฆ่ามังกร
‪แต่คงไม่ไร้ค่าเท่าเซอร์เอ็คแห่งเดเนลส์!
‪เดินต่อไป ชาวนิล์ฟการ์ดอาจอยู่ที่ใดก็ได้
‪เรายังไม่ปลอดภัย
‪ท่านหนีการโจมตีมาได้อย่างไร เมาส์แซค
‪ดาร่า ไม่เอาน่า
‪ซิริบอกว่าท่านหายวับไปกับตาเลย
‪เหตุใดท่านจึงทิ้งเจ้าหญิงของท่าน
‪เรา...
‪ข้าถูกนิล์ฟการ์ดลากผ่านประตูไป
‪ลักพาตัวและจับเป็นเชลยอยู่หลายวัน
‪แล้วท่านหนีพวกมันมาได้อย่างไร
‪เกรอลท์
‪เขาส่งข้ามารับซิริ
‪วิทเชอร์น่ะรึ
‪ถูกฝึกมาเพื่อสู้และผูกมัดต่อซิริ
‪และเขาช่วยท่านเพื่อที่ท่านจะได้มาช่วยนาง...
‪- ตามลำพังงั้นรึ ‪- ถามเขาเองแล้วกัน
‪เขาอยู่ในเมือง
‪เลยป่าละเมาะนี้ไปเท่านั้นเอง
‪เราต้องหาเขาให้พบ
‪สู่ความปลอดภัย
‪มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ซิริ
‪- น้ำที่นั่น... ‪- ใช่ มันหมดฤทธิ์แล้ว
‪ซึ่งแปลว่าข้ามีสมาธิดี
‪เจ้ารู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนที่หนีการโจมตีได้
‪เพราะพวกเขาไม่ได้หายไปเฉยๆ
‪พวกเขาถูกจับตัวไว้และถูกยุยง
‪จำที่ราชินีนางไม้พูดได้ไหม
‪"จงถามคำถามที่เหมาะสม"
‪มันไม่ใช่แค่ชีวิตเจ้า ซิริ แต่เป็นชีวิตข้าด้วย
‪เจ้าหญิง ข้าลืมไป
‪ข้านำสิ่งนี้มาให้ท่าน
‪สายสะพายของท่านยายข้า
‪ใครเห็นสหายข้าบ้าง
‪บรรลัยแล้ว!
‪ใครกันที่ปาดคอเขาระหว่างปลดทุกข์ได้
‪ไม่มีสิ่งใดควรเคารพอีกต่อไปแล้วรึ
‪บ้าเอ๊ย
‪อีกครึ่งทางจะถึงถ้ำมังกรแล้ว ‪แต่มันเริ่มอันตรายขึ้นเรื่อยๆ
‪- เราเดินต่อไปเช่นนี้ไม่ได้ ‪- สตรีนักรบพูดถูก
‪มีคนฆ่าเจ้าเบื๊อกจอมมั่นหน้านั่น
‪และไม่ใช่ฝีมือพวกเราสักคน
‪มีคนเล่นตุกติก
‪คนของเราเคยขุดอุโมงค์เทือกเขาเหล่านี้
‪เรารู้ทางลัดที่ช่วยลดเวลาเดินทางได้ครึ่งวัน
‪ปล่อยให้พวกรีเวอร์สอ้อมไปไกลๆ นั่นแหละ
‪เราจะคว้าสมบัติได้ ‪ก่อนที่พวกมันจะได้เหยียบถ้ำเสียอีก
‪เราจะคอยระวังหลังให้กัน ‪จนกว่าจะถึงยอดเขาลูกถัดไป
‪จากนั้นก็ตัวใครตัวมัน
‪- เจ้าจะว่าอย่างไร ‪- ไปกันเลย
‪ไปก่อนเลย เดี๋ยวข้าตามไป
‪เจ้าฆ่าเอ็คหรือเปล่า
‪ฆ่าเขางั้นรึ
‪น่าจะเป็นฝีมือคนเดินเท้า
‪และเจ้าคือคนที่จ้องเขาถมึงทึง ‪มาตลอดตั้งแต่เรามาถึง
‪ฝีมือพวกรีเวอร์ส
‪เจ้าโบฮอลท์สารเลวนั่นฆ่าสหายข้า
‪ก่อนที่เขาจะทำภารกิจ ‪ที่ข้าอยากให้เขาทำจริงๆ สำเร็จ
‪แล้วภารกิจนั้นคืออะไร
‪เยน!
‪เจ้ามาทำอะไรที่นี่กันแน่
‪ข้ามาล่ามังกร
‪ลือกันว่ามันมีคุณสมบัติในการเยียวยาบางอย่างอยู่
‪ข้าคิดว่าการกลายร่างของเจ้า
‪เยียวยาทุกส่วนของเจ้าแล้วเสียอีก
‪แลกกับการสูญเสียสิ่งอื่นก็ใช่
‪เยนเนเฟอร์...
‪อย่าบอกนะว่าเจ้าเดินทางมาไกลขนาดนี้
‪เพื่อการรักษาการเจริญพันธุ์ ‪ด้วยหัวใจมังกรสดๆ ที่ถูกกุขึ้น
‪- มันไม่ใช่เรื่องที่กุขึ้น ‪- ใช่
‪และถามจริงๆ นะ
‪เจ้าน่ะรึ จะเป็นแม่คน
‪คิดว่าข้าจะเป็นแม่ที่แย่รึ
‪แน่นอน
‪เยน...
‪ลูกงั้นหรือ
‪เจ้าต้องการอะไรจากลูกงั้นหรือ
‪พวกเขาพรากทางเลือกของข้าไป ‪ข้าต้องการมันคืน
‪ข้าไม่ได้คาดหวังให้เจ้าเข้าใจอยู่แล้ว
‪ข้าไม่ได้เลือกที่จะเป็นวิทเชอร์นะ
‪ฟังนะ...
‪คนที่สร้างเราขึ้นมา
‪พวกเขาสร้างเราให้เป็นหมันด้วยหลายเหตุผล
‪หนึ่งในหลายๆ เหตุผลคือ
‪เพราะวิถีชีวิตเช่นนี้ไม่เหมาะกับเด็ก
‪อะไร
‪เจ้าจะใช้พลังโกลาหลตามคำสั่งของพระราชา
‪ระหว่างให้นมและกล่อมลูกรึ
‪- ไม่ต้องมาสอนข้า! ‪- ข้าเปล่า
‪ข้าคิดถึงเรื่องนี้ บ่อยด้วย
‪และข้าขอใช้เด็กจากกฎแทนคุณของข้า ‪เป็นเหยื่อบรูกซา
‪ดีกว่าให้มามีชีวิตแบบนี้
‪เจ้าพูดว่าอะไรนะ
‪บ้าเอ๊ย
‪เจ้ามีเด็กจากกฎแทนคุณงั้นหรือ
‪น่าขันไหมเล่า
‪เจ้าเทศนาข้าเรื่องการรักษาที่กุขึ้นเพื่อให้มีลูก
‪ในขณะที่เจ้าโกงชะตากรรมเพื่อขโมยเด็กมา
‪ทุกครั้งที่ข้าอยู่ใกล้เจ้า
‪ข้าพูดในเวลาห้านาที ‪มากกว่าที่เคยพูดในหลายสัปดาห์
‪และข้าก็เสียใจเสมอ
‪พวกคนแคระ
‪กำลังนำทางเราไปยังทางที่สั้นกว่า
‪ไปด้วยกันสิ
‪ข้าดูแลตัวเองได้
‪เจ้าไม่ต้องดูแลตัวเองเสมอไปก็ได้
‪ไปกับข้าเถอะ
‪เขารอเราอยู่
‪ท่านเคยหยุดคิดถึงสเคลลิเกอบ้างไหม
‪อะไรนะ
‪ข้าแค่คิดว่าข้าคงหยุดคิดถึงซินทราไม่ได้ แต่...
‪ท่านจากบ้านมาเพื่อเลี้ยงข้า ‪ท่านรู้สึกอย่างไรบ้างรึ
‪ข้า...
‪คิดถึงบ้านมาก
‪จำตอนที่เราไปที่นั่นกันได้ไหม
‪เล่นสเกตน้ำแข็งกับแครก แอน เครท
‪เขาพูดเสมอว่าเขายอมให้ข้าชนะ ‪แต่ข้าไวกว่าจริงๆ
‪- ท่านคิดถึงความหนาวด้วยหรือไม่ ‪- คิดถึงสิ มากเชียวละ
‪แต่ท่านเป็นโรคปวดข้อ
‪ท่านเกลียดความหนาว
‪และท่านเคยพูดเสมอ ‪ว่าสเคลลิเกอคือที่ที่ท่านจากมา
‪แต่ซินทราคือบ้านของท่าน กับเรา
‪- นี่! ‪- ข้าทนเจ้าไม่ไหวแล้วนะ
‪- เมาส์แซค หยุดนะ ‪- ชื่อของเรามิใช่เมาส์แซค
‪เราฆ่าเมาส์แซคไปแล้ว
‪และยึดร่างน่าขยะแขยงของเขามา ‪เพื่อตามหาเจ้า
‪ยังไงเราก็อยากให้เป็นเช่นนี้มากกว่าอยู่แล้ว
‪เจ้าจะพาเราไปไหน ใครต้องการตัวนาง
‪- ชายที่สวมหมวกเหล็กติดปีก ‪- เหตุใดเขาจึงยอมทำขนาดนี้
‪ข้าพิเศษ ข้าไม่รู้ว่าอย่างไรหรือทำไม ‪แต่มีบางอย่างอยู่ในตัวข้า
‪- ฆ่าเขา! ‪- อะไรนะ
‪งั้นข้าจะลงมือเอง
‪เดี๋ยว ไม่!
‪ระวังเศษหินที่ร่วงลงมาด้วย ได้ยินไหม
‪แถวนี้อาจมีหินมากหน่อยหากลมแรง
‪ซึ่ง...
‪ลมแรงจริงๆ
‪ถึงแล้ว
‪เจ้าพูดถูก นี่คือทางลัด... สู่ความตาย
‪เจ้าอยากเอาชนะพวกรีเวอร์สไหมเล่า
‪- เราควรหันหลังกลับ ‪- ไม่
‪- เราใกล้ถึงมากแล้ว ‪- ท่านรู้ได้อย่างไร
‪นี่คือเส้นทางที่ดีเยี่ยมแล้ว
‪สำหรับคนแคระ
‪หยุดครางหงิงๆ เถอะ เจ้าทำได้น่า
‪ตราบใดที่ไม่มองลงไป
‪- เจอกันอีกฟากนะ ‪- ได้ๆ
‪เชิญสุภาพสตรีก่อนเลย
‪ก็ได้ ตกลง
‪เอาน่า แจสเคียร์ เจ้าทำได้
‪ระวังนะ
‪โอ้ เวรตะไล
‪นั่นไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย
‪ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย
‪- เกรอลท์ ‪- ถอยไป
‪วิทเชอร์ ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็จะช่วยพวกเราได้
‪แต่ก่อนอื่น เจ้าต้องปล่อยก่อน
‪ไม่
‪เกรอลท์ แผ่นไม้จะรับไม่ไหว
‪ขอบใจ
‪ท่านทำดีที่สุดแล้ว
‪ท่านทำอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ
‪ทำไมเราไม่กลับกันพรุ่งนี้เลยเล่า
‪กลับเถอะ หากท่านจะให้โอกาสข้า ‪พิสูจน์ตัวเองอีกครั้งว่าข้าเป็น...
‪เพื่อนร่วมเดินทางที่คู่ควร
‪เรามุ่งหน้าไปชายฝั่งก็ได้นะ
‪หนีหายไปสักพัก
‪ฟังดูเหมือนสิ่งที่บอร์ชน่าจะพูดใช่ไหม
‪ชีวิตนี้สั้นนัก
‪ทำสิ่งที่ท่านพึงใจเถอะ
‪ตอนที่ยังทำได้
‪เจ้าแต่งเพลงใหม่อยู่หรือไง
‪เปล่า แค่...
‪แค่พยายามคิดว่าสิ่งใดที่ทำให้ข้าพึงใจบ้าง
‪เรียบง่ายมาก
‪เจ้าชอบไหม
‪เจ้าไม่ได้มาเพื่อสิ่งนี้
‪ข้ามาเพราะเจ้า
‪ข้ากลัวว่าภูเขาลูกนั้นจะพรากเจ้าไปจากข้า
‪แต่ตอนนี้ข้ากลัวว่า ‪มันจะพรากความรู้สึกของเจ้าไปแทน
‪พรากเพียงความไร้สาระเท่านั้นแหละ
‪ข้าชอบความไร้สาระของเจ้านะ
‪กลิ่นนั้น
‪ช่วงเวลาที่ข้ากลัวที่สุดทุกครั้งที่เจ้าจากไป...
‪คือตอนที่กลิ่นจางไป
‪เมื่อเจ้าไปจริงๆ
‪เจ้าเป็นฝ่ายไปก่อน
‪ในรินด์
‪ข้าตื่นขึ้นมาในบ้านที่พังยับเยิน ‪และเจ้าหายไปแล้ว
‪ยกโทษให้ข้าด้วย
‪เจ็บไหม
‪ไม่ได้หมายถึงทางกายนะ
‪ว่ากันว่าวิทเชอร์รับรู้ความรู้สึกของมนุษย์ไม่ได้
‪พวกเขาพูดทุกอย่าง ‪เพื่อเหยียดหยามเผ่าพันธุ์ของเรา
‪เจ้าเสียใจไหม
‪ที่กลายเป็นวิทเชอร์
‪เป็นเรื่องยากที่จะเสียใจในสิ่งที่เราไม่ได้เลือก
‪แต่หากเจ้ามีสิทธิ์เลือก
‪เจ้าจะทำอะไรแทน
‪เป็นชาวนารึ
‪เป็นคนเลี้ยงม้ารึ
‪ม้าเป็นเพื่อนที่ดีนะ
‪แต่หากข้าเคยฝันจะเป็นอะไรสักอย่าง...
‪นอกจากสิ่งที่ข้าเป็นอยู่...
‪มันก็นานเกินกว่าจะจำได้แล้ว
‪เจ้าเคยฝันจะเป็นผู้วิเศษไหม
‪ข้าก็มีทางเลือกไม่มากเช่นกัน
‪เจ้าอยากเป็นแม่คนมาตลอดหรือเปล่า
‪ข้าใฝ่ฝัน...
‪ที่จะเป็นคนสำคัญสำหรับใครสักคน
‪ในสักวัน
‪ข้าทำให้เจ้าเบื่อหรือเปล่า
‪ไม่เลย
‪ก่อนเราจะพบกัน
‪กลางวันช่างสงบ...
‪และกลางคืนช่างร้อนรน
‪แต่ตอนนี้...
‪เจ้าสำคัญสำหรับข้า
‪อรุณสวัสดิ์
‪หากเดินให้ไว เราสามารถกลับไปถึง ‪โรงเตี๊ยมมังกรได้ก่อนตะวันตกดิน
‪พูดอะไรของเจ้า เราเกือบถึงยอดเขาแล้วนะ
‪ข้ามาที่นี่เพราะมีเหตุผล เกรอลท์
‪ข้าจะไม่กลับไปจนกว่าจะฆ่ามังกรตัวนั้นได้
‪เยน ไม่!
‪- มันจะแก้ปัญหาอะไรรึ ‪- มันจะแก้ปัญหาทุกอย่าง
‪เดี๋ยวนะ
‪เจ้าพวกคนแคระบ้าไปไหนกันหมด
‪เยน!
‪อย่ากรีดร้อง
‪ข้าเข้าใจว่าทำไมท่านจึงกลัว
‪หากมีหนทางอื่นให้พาท่านออกมาได้ ‪ข้าคงทำแล้ว
‪ข้าไม่เคยคิดจะทรมานท่านเลย เจ้าหญิง
‪สิ่งที่ข้าต้องการ...
‪สิ่งเดียวที่ข้าต้องการคือช่วยทำให้ ‪ชะตากรรมของท่านบรรลุเป้าหมาย
‪เปลวเพลิงสีขาวนำพาเรามาพบกัน
‪ท่านคือกุญแจสู่ทุกอย่าง ซิริลา
‪ท่านคงหิวมากสินะ
‪ข้าจะหาอาหารให้ท่านกิน
‪เจ้าทำอะไรลงไป
‪เจ้าโกหกเรา
‪เจ้าไม่บอกเราว่านางคือสิ่งใด
‪นางทำอะไรได้
‪เจ้าหน้าโง่!
‪เรารู้อุบายของเจ้าทุกอย่าง
‪เจ้าเชื่อเรื่องไร้สาระทั้งหมดในหัวเจ้างั้นรึ ‪การทำนายนี้น่ะรึ
‪เราคิดว่าเจ้าเป็นบ้า!
‪เจ้าคือความน่ารังเกียจ
‪ข้าจะทำลายเจ้า
‪เจ้ายังอยู่ที่นี่ใช่ไหม
‪หยุดนะ!
‪อย่าเข้ามาอีก
‪อะไรกัน
‪ถอยไป
‪เจ้าควรตายไปแล้ว
‪หยุดนะ!
‪อย่างไรกัน
‪เขาตายแล้ว
‪นางตายแล้วต่างหาก
‪เซอร์วิทเชอร์กับผู้วิเศษของเขา
‪สวัสดีอีกครั้ง
‪เป็นไปไม่ได้
‪ตอนที่มังกรตัวเมียได้รับบาดเจ็บ
‪วิลเลนเทรเทนเมิร์ธได้ยินเสียงร้องของนาง
‪แต่ไข่ไม่อาจเคลื่อนย้ายไปไหนได้
‪มิเช่นนั้นชีวิตในไข่จะต้องตาย
‪มังกรจึงโจมตี
‪นางปกป้องลูกของนาง
‪แล้วเราก็ได้ข่าวการล่าของกษัตริย์
‪จึงรู้ว่าเราต้องเก็บศัตรูไว้ใกล้ตัว
‪ข้าจึงไปตามหาเจ้า
‪วิทเชอร์ผมขาว
‪อัศวินที่ถูกสอนมาให้ช่วยมังกร มิใช่ฆ่ามัน
‪ดูเหมือนเราจะต้องจัดการทั้งครอบครัว
‪ฆ่ามังกรตัวนั้นเสีย
‪ฆ่ามัน!
‪โบฮอลท์เป็นของข้า
‪อาร์ด เดี๋ยวนี้!
‪ข้าเกรงว่ายังมีอีก
‪ไปเลย ข้าจะปกป้องไข่เอง
‪ฆ่ามัน!
‪สุดท้ายข้าก็ได้ฆ่าเจ้า วิทเชอร์
‪ไม่มีทางเสียละ!
‪เสียดายที่เจ้าจะไม่ได้เห็นข้ากะเทาะไข่นั่น
‪เกรอลท์
‪คนแคระ
‪ให้ตายสิ
‪ข้าพลาดอะไรไป
‪ทุกคน
‪เราเข้าแถวรออะไรรึ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪โอ้ ไม่นะ
‪บ้าจริง
‪เกิดอะไรขึ้น
‪พระเจ้า!
‪ให้ตายสิ พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่กัน
‪เพราะเจ้าบ้านั่นแท้ๆ ‪เราพลาดความสนุกสุดเหวี่ยงกันหมดเลย
‪อย่าได้ถามอะไร
‪และเพื่อเป็นการตอบแทน ‪ข้าขอเสนอให้เจ้าเอาสิ่งนี้ไปให้กษัตริย์
‪ฟันมังกรรึ
‪ข้าไม่เคยสงสัยในมูลค่าของของขวัญหรอกนะ
‪แต่หลักฐานแค่นี้อาจไม่เพียงพอจะรับรางวัลได้
‪บอกกษัตริย์ว่าหากเขายังไม่พอใจ
‪ก็รอร่างมังกรร่วงลง ‪กลางพิธีอภิเษกสมรสของเขาได้เลย
‪ไม่คิดเงิน
‪เขาจับข้า เขาจะกลับมาอีก ดาร่า ‪เราต้องรีบแล้ว
‪บ้าชะมัด!
‪หากเราอยู่ในโบรคิลอนนะ ซิริ ‪ป่านนี้เราก็ปลอดภัยแล้ว
‪- ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร ‪- เพราะเราตกลงกันแล้วไง
‪หากข้าอยู่กับเจ้าต่อนานกว่านี้ ข้าคงตายด้วย
‪และเจ้าบอกว่าเจ้าพิเศษเหลือเกิน
‪จริงๆ แล้วความหมายของเจ้าคือ ‪เจ้าก็เหมือนกับคาลานเธ่ทุกอย่าง
‪เจ้านำมาซึ่งความกลัวและความตาย ‪ไม่ว่าเจ้าอยู่ที่ใดก็ตาม
‪ข้าทำดีที่สุดเท่าที่ทำได้
‪พอกันทีกับการขอโทษ พอกันทีกับทุกอย่างนี่
‪ข้าต้องไปต่อแล้ว
‪เจ้าพูดถูก เจ้าหญิง
‪หาครอบครัวใหม่เถิด
‪เพราะข้าอยู่เคียงข้างเจ้าไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
‪นี่เป็นครั้งแรกสุดท้ายของข้า
‪ลูก
‪สมบัติชิ้นนี้ ตำนานนี้
‪ต้องยืนหยัด
‪ไม่มีเหตุผลอื่นใดต้องเอ่ยอีก
‪ขอบใจที่ปกป้องมัน
‪และขอบใจ เยนเนเฟอร์แห่งเวนเกอร์เบิร์ก
‪ข้าเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเกรอลท์ ‪จึงไม่อยากเสียเจ้าไป
‪หมายความเช่นไร
‪ในรินด์
‪จินน์
‪นั่นคือเหตุผลที่เราหลีกหนีกันไม่ได้
‪เหตุผลที่ข้ารู้สึกเช่นนี้อยู่ข้างใน
‪- ไม่ใช่ ‪- ไม่ใช่เพราะสิ่งใดที่จริงแท้...
‪หรือเป็นเรื่องจริง
‪ท่านอธิษฐาน
‪มันคือเวทมนตร์
‪- มันจริงแท้ เยน ‪- เราจะรู้ได้อย่างไร
‪การไม่ใส่ใจอิสรภาพของคนอื่น ‪กลายเป็นสัญลักษณ์ของเจ้าแล้ว
‪ข้าอธิษฐานเช่นนั้นเพื่อช่วยชีวิตเจ้า
‪- ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า ‪- ไม่ต้องการบ้าอะไร
‪และเจ้า
‪เจ้าโฉบไปมารวดเร็วราวกับพายุ
‪ก่อความเสียหาย
‪แล้วเพื่ออะไรกัน
‪เพื่อที่เจ้าจะได้มีลูกงั้นรึ
‪ลูกไม่มีทางยกอัตตา ‪ที่เปราะบางของเจ้าขึ้นได้หรอก เยน
‪ข้าจะฟังคำแนะนำเรื่องลูกจากเจ้า ‪ก็ต่อเมื่อเจ้ารับผิดชอบ
‪ลูกที่เจ้าต้องดูแลแต่กลับทอดทิ้ง!
‪พอได้แล้ว
‪ข้าจะช่วยพวกเจ้าจากความเจ็บปวดอันมากมาย ‪ด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อยเดี๋ยวนี้
‪ผู้วิเศษหญิงจะไม่มีวันได้มดลูกคืนมา
‪แม้เจ้าจะไม่อยากเสียนางไป เกรอลท์
‪เจ้าจะต้องเสียนางไป
‪เขาเสียข้าไปแล้วละ
‪ท่านอยากให้ข้าเห็นว่าข้าพลาดสิ่งใดไป
‪นั่นไง นางไปแล้ว
‪สิ่งที่เจ้าพลาดยังอยู่ข้างนอกนั่น
‪ตำนานของเจ้า
‪ชะตากรรมของเจ้า ข้ารู้
‪และเจ้าก็รู้
‪วันอะไรกันนี่
‪- ข้าคิดว่าท่านคง... ‪- บ้าเอ๊ย แจสเคียร์!
‪เดี๋ยวนี้ทำไมทุกครั้งที่ข้าพบตัวเองอยู่ในกองขี้
‪จะต้องเป็นเจ้าที่ตักมันอยู่ด้วย
‪- ไม่ยุติธรรมเลย ‪- เด็กจากกฎแทนคุณ
‪จินน์
‪ทุกอย่าง
‪หากชีวิตสามารถให้พรข้าได้หนึ่งข้อ
‪ข้าจะขอให้เอาเจ้าออกไปจากชีวิตข้า
‪ได้
‪งั้นก็ได้
‪ข้าจะ...
‪ข้าจะไปเอาเรื่องราวที่เหลือจากคนอื่นแล้วกัน
‪แล้วเจอกัน เกรอลท์
‪พวกเขากำลังค้นพื้นที่
‪ยังไม่พบเขา
‪หรือเด็กผู้หญิงเลย
‪ใช้เงินทดสอบง่ายๆ ก็น่าจะเพียงพอแล้ว
‪ข้าเตรียมเหล็กไว้พร้อมแล้ว
‪เรารวบรวมทหารเพิ่มได้อีก ค้นหาต่อไป
‪เราจะไม่หยุด
‪เราต้องไม่เข้าใจผิดว่าดวงดาว ‪ที่สะท้อนบนน้ำในบ่อคือดวงดาวบนฟ้ายามราตรี
‪เลิกเทศนาเถอะ ฟรินจิลลา
‪เจ้าลุกขึ้นต่อต้านยูเซอร์เพอร์
‪ช่วยปลดปล่อยคนของเราจากโซ่ตรวน
‪ข้าเห็นเปลวเพลิงสีขาวเลือกเจ้ากับตา
‪หล่อหลอมเจ้า
‪ชโลมน้ำมันเจ้า
‪มันแผดเผาอยู่ในตัวเจ้า เคียร์
‪นางคือกุญแจ
‪แต่เจ้า
‪เจ้าคือผู้ได้รับมอบหมาย
‪อย่าสิ้นหวัง
‪เราจะหานางพบ
‪และเราจะแผ่ขยาย ‪ความยิ่งใหญ่ของเขาไปทั่วอาณาจักร
‪ไม่ว่าพวกเขาจะคู่ควรกับมัน...
‪หรือไม่ก็ตาม
‪รวบรวมกำลังพล
‪เราจะทำให้เขาผิดหวังไม่ได้
‪ยุคแห่งดาบและขวานใกล้เข้ามาแล้ว
‪"สตรี" พวกเขามักเรียกเช่นนั้น
‪แต่ความรักของนางอยุติธรรมราวกับคนลวง
‪มันขโมยเหตุผลของข้าทุกสิ่ง
‪ก่อการทรยศทุกอย่าง
‪ของตรรกะที่ไม่มีสิ่งใดนอกจากหน้าตา
‪พายุเดือดดาลที่เส้นขอบฟ้า
‪แห่งความปรารถนา ‪และความปวดใจ และความใคร่
‪นางคือข่าวร้ายเสมอ
‪มีแต่พ่ายและแพ้เสมอ
‪บอกข้าที ความรัก บอกข้าที ความรัก ‪เหตุใดนั่นจึงยุติธรรม
‪แต่เรื่องราวเป็นเช่นนี้
‪นางจะทำลายด้วยจุมพิตแสนหวาน
‪จุมพิตแสนหวาน
‪แต่เรื่องราวเป็นเช่นนี้
‪นางจะทำลายด้วยจุมพิตแสนหวาน
‪กระแสของนางจะดึงท่านเข้าไปใกล้ขึ้น
‪การโจมตียามราตรีที่ร้อนชื้น
‪ท้องฟ้าสีแดงยามรุ่งสางกำลังแจ้งเตือน
‪เจ้าคนโง่ ควรหลบไปเสียดีกว่า
‪ข้าอ่อนแอ ที่รัก และข้ากำลังต้องการ
‪หากนี่คือทางที่ข้าต้องเดินอย่างเหนื่อยล้า
‪ข้าจะต้อนรับการพิพากษาของข้า
‪มอบการสำนึกบาปให้แก่ท่าน
‪ผู้ขันเชนาะ ลูกขุน และผู้พิพากษา
‪แต่เรื่องราวเป็นเช่นนี้
‪นางจะทำลายด้วยจุมพิตแสนหวาน
‪จุมพิตอันแสนหวาน
‪แต่เรื่องราวเป็นเช่นนี้
‪นางจะทำลายด้วยจุมพิตแสนหวาน
‪แต่เรื่องราวเป็นเช่นนี้
‪นางจะทำลายด้วยจุมพิตแสนหวาน
‪จุมพิตแสนหวาน
‪แต่เรื่องราวเป็นเช่นนี้
‪นางจะทำลายด้วยจุมพิตแสนหวาน
‪เรื่องราวเป็นเช่นนี้
‪นางจะทำลายด้วยจุมพิตแสนหวาน