NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
A ty dokąd się wybierasz, mała złodziejko?
Na Skellige.
Jak długo jedzie się na wybrzeże?
Na szybkim koniu...
jakiś tydzień.
A pieszo?
Bądź ostrożna, dziecko.
Lepiej nie kręcić się tu samej.
Jak wszędzie.
Wyskakujesz znikąd i chcesz się spotkać.
Byłem przekonany, że nie żyjesz.
Kiedy ostatnio byłem w Cintrze, powiedziałem, że nie wrócę.
A jednak tu jesteś.
Dlaczego?
Przybyłeś po dziecko niespodziankę,
nieprawdaż?
Wręcz przeciwnie.
Chcę wiedzieć, że chłopak jest bezpieczny, i ruszam dalej.
Twój chłopak...
to dziewczyna.
Właśnie.
Calanthe wychowuje Cirillę, od kiedy jej rodzice zginęli.
Co?
Statek Pavetty i Duny’ego zatonął.
Spędziłeś cały ten czas pod kamieniem?
Dlaczego teraz?
Dlaczego uważasz, że coś jej grozi?
Widziałem armię w górach Amell.
Morze czerni i złota.
Nilfgaard chce zagarnąć cały Kontynent.
Ale od uczty na cześć Pavetty
królowa robiła, co w jej mocy, żeby chronić rodzinę
przed zagrożeniem.
Zamknęła granice. Fortyfikowała przejścia.
Wysłała zabójców!
Co?
Ktoś cię śledził?
Nie!
Chcecie mnie dopaść? Musicie go zabić!
Geralt!
Zrób coś!
Wiń swoją królową.
Obaj zginiemy!
To wiń przeznaczenie.
Nilfgaardczycy nie są głupcami.
A atak w tym momencie byłby głupi.
Bardziej martwi mnie armia, której smród czuję przy mocnym wietrze.
Będziemy gotowi, jak zwykle.
Kiedy król powróci ze Skellige, królowo?
Rano. Miło będzie zobaczyć tę pooraną twarz.
Wolałbym 50 okrętów, które obiecało Skellige.
Wasza Wysokość.
Nie uraziłeś mnie, Daneku.
Zgadzam się.
Przez 12 lat radziliśmy sobie z każdym wszawym agresorem.
Skoro Nilfgaard potrzebuje tej samej lekcji, to im jej udzielimy.
Raportujcie o sytuacji na przełęczy.
Ostrzegałam, żebyś nie wracał.
Nie było mnie tu przez 12 lat i nie planowałem tego zmieniać.
Dopóki nie wysłałaś ośmiu zabójców.
Proszę cię teraz.
Nie rób tego.
Myśl o mnie jak o przyjacielu, nie zagrożeniu.
Znasz w ogóle różnicę?
Przybyłem,
by chronić dziewczynę.
Którą wychowałam jak swoją!
Mam oddać moją dziedziczkę komuś,
komu nie chciało się po nią wrócić?
Odejdź, wiedźminie. Zapłacę, ile chcesz.
Nie da się mnie kupić.
Powinnaś pamiętać.
Żadna cena nie zniesie Prawa Niespodzianki.
Królowie, którzy próbują przelicytować przeznaczenie,
kończą na włóczniach.
A jeśli wygram wojnę i stracę Ciri?
Co to za zwycięstwo?
Może armia nie nadejdzie, a nawet jeśli – będziesz gotowa.
Ale jeśli choć trochę wątpisz, że jest tu bezpieczna,
oddaj ją mnie.
Nazwij to przeznaczeniem, bezpieczeństwem, jakkolwiek.
Mam to gdzieś.
Zabiorę ją, ochronię
i zwrócę całą i zdrową, obiecuję.
Tylko Ciri została mi po córce.
Jeśli Ciri przetrwa, Pavetta będzie żyć w niej.
Powołano się na Prawo Niespodzianki.
Sama powiem Cirilli.
Och, słodka Cintro, bym się w tobie obłupił
tą kapryśną księżniczką i tym królem głupim!
- Jestem, a tu pomarli władcowie! - Królowa na bruku, mąż z dziurą w głowie!
Co pocznie, gdzie pójdzie diabeł ponury?
Byle nie tutaj! Won, precz do dziury!
Tylko bez takich, zważ na swój ton!
Na co mi ty, kiedy mój ci on!
Skąd masz taką błyskotkę?
Po matce.
Dziewuszko!
Co cię tak ciągnie na Skellige?
To niebezpieczna droga,
a wyspiarze to nieprzyjaźni ludzie.
Co powiesz na to?
Chodź ze mną.
Kupię jeszcze jedną rzecz,
siądziemy na Klika i Klaka i będziemy w domu przed zmrokiem.
Żyjemy skromnie, ale ty nie masz nic.
Damy ci dach nad głową, strawę i kawałek podłogi.
Na Kontynencie wiele się dzieje. Musimy trzymać się razem.
Dobrze?
Wspaniale.
...wypełnić przeznaczenie.
Może cię zabrać,
ale zawsze będziesz moja.
Musisz być dzielna. Bo kim jesteś?
Lwiątkiem z Cintry.
Witaj, księżniczko.
- Mogę się pożegnać z przyjaciółmi? - Oczywiście.
Wezwę cię, gdy będzie gotowa.
Dawaj to.
Korin, Anton, muszę iść.
Co? Nie!
Bądź zdrowa.
Wasza Wysokość.
Rzucaj hacele.
Najpierw chcesz mnie zabić, później okłamujesz.
Chcę zapewnić Cirilli bezpieczeństwo.
Ciri będzie bezpieczna ze mną,
dopóki nie wstąpi na tron.
- Posłuchaj. - Raz posłuchałam
i wpuściłam Jeża na mój dwór.
A teraz Pavetta nie żyje.
Nie stracę też Ciri.
Więc ty i przeznaczenie możecie się odpieprzyć.
Bo jeśli Nilfgaard nadejdzie,
czy przeznaczenie stanie do walki?
Nie.
Mamy armię, flotę
i mnie.
Arogancją nie ocalisz dynastii.
Powiedział wiedźmin.
Ona potrzebuje rodziny.
Co ty możesz o tym wiedzieć?
Ciebie porzuciła własna matka.
Pouczasz mnie o matczynej miłości, a oddajesz mi cudzą córkę.
Jestem królową całej Cintry, ale babką jednego dziecka.
Nie osierocę jej.
Skazujesz ją na śmierć!
- Co przegapiłem? - Nic.
Zabierz mi go z oczu.
Pamiętam, jak uznałeś Prawo Niespodzianki.
Co się zmieniło?
Teraz mam wnuczkę.
Więc ją ochroń.
A jeśli Calanthe się myli?
- Jeśli zaatakują i Ciri będzie uwięziona? - Będę walczył u boku królowej.
Pokładasz w niej zbyt wiele wiary.
Nie było cię przy tym.
Po śmierci Pavetty Calanthe budziła się w nocy z krzykiem.
Lwica prawie postradała zmysły.
Ten, kto potrafi się po tym podnieść,
zasługuje na moje wieczne zaufanie.
Obiecaj, że już nie wrócisz.
Jeśli Ciri będzie coś grozić,
nie dotrzymam obietnicy.
Wiem.
Każdy odwiedzający musi się zgłosić do strażników!
List żelazny?
Przybywasz z Caingorn, pani?
Długo zabawisz w Nazairze?
To się dopiero okaże.
Witaj, Yennefer.
Runy opisywały...
„magnalit” w Nazairze, ale dopiero ja go odkryłem.
Kiedy Nilfgaard spustoszył już te ziemie.
Pozwalają mi prowadzić badania. Tylko na tym mi zależy.
Mężczyzna z zasadami.
Nie rozumiesz.
Każdy glif nawiązuje do czegoś z czasów sprzed Koniunkcji.
Niektóre mogą być czymś więcej.
Proroctwem, przepowiednią. Chcę je zbadać.
Co za mina. Takie wstrętne?
Po prostu mam kubki smakowe.
Przed Nilfgaardem ci ludzie głodowali.
Większość władców dba tylko o swoje fiuty i skarbce.
Tutaj dbają o swoich ludzi. Każdy coś z tego ma.
Czyli każdy dostaje te same szczyny w kuflu.
Widzę, że dałeś im się przekonać.
Nie, tylko...
Po prostu...
czasem rutyna jest lepsza.
Wcale nie.
Chodź.
Jak długo chcesz tu zostać?
Muszę przekopać całe wzgórze. A co?
Może za tobą tęsknię.
Dawna Yennefer za nikim nie tęskniła.
No cóż...
A jeśli...
nie jest za późno na to, o czym rozmawialiśmy w jaskini?
Możemy jechać gdzieś,
gdzie mają dwa rodzaje piwa.
Mógłbyś...
bawić się kamieniami.
A ja zarabiałabym magią.
Nienawidzisz monolitów.
- Tak, ale... - Ale co?
Spójrz na siebie, możesz mieć każdego.
Miałam.
To miłe, gdy ktoś cię pragnie.
Gdy jesteś obiektem pożądania.
Korzystałam, ile chciałam.
Ale wszystkich pociągała siła mojej pozycji na dworze.
A nie moja siła.
I tylko ja ją dostrzegłem?
Wiesz...
spędziłem...
całe lata...
czekając, aż zrozumiesz, że jesteśmy dla siebie stworzeni.
Szukałem wymówek, by prowadzić badania w Aedirn.
Kamienne kręgi, martwe języki, byleby tylko się do ciebie zbliżyć.
I wszystkie moje prośby były odrzucane.
Powstrzymywałaś mnie.
To Stregobor pomógł mi się otrząsnąć.
„Zapomnij o niej, wracaj do pracy”. To mnie uratowało.
Kochałem w pracy piękno, czystość...
Nic mnie nie rozpraszało.
Wybrałaś to, co kochałaś.
Szkoda, że to była władza.
Przynajmniej zachowałaś oczy.
Jego strata.
Odwal się.
Mógłbym, ale nie mamy wiele czasu.
A ty to, kurwa, kto?
Vilgefortz z Roggeveen.
Czemu szepczesz?
Nilfgaard werbuje czarodziejów takich jak my.
Ponieważ...
Ponieważ nie mam listu żelaznego,
a twój jest pewnie fałszywy, powinniśmy iść.
Zanim zaczną zadawać pytania.
Niby dokąd?
Do Aretuzy.
Oni też się nie ucieszą.
Dla Kapituły jesteś porywcza,
nieobliczalna i niebezpieczna.
Ale w tej chwili
Tissai i mnie właśnie tego potrzeba.
Ona po mnie posłała?
Byłaś jej najlepszą uczennicą.
- Porozmawiajmy. - O czym?
O Nilfgaardzie.
Ich armia rozbiła obóz przy Cintrze. Według nas zaatakują.
Na tym nie skończą. Potrzebni nam sojusznicy z Północy.
Zajmą się tym ci, których to obchodzi.
Gdzie Tissaia?
Tissaia poczeka.
Pójdę za wyciem płaczących dziewczynek.
Nie wie, że tu jesteś.
Podobno mnie wzywała.
Nie.
Mówiła, że byłaś jej najlepszą uczennicą.
Ale to ja cię tu wezwałem.
Pięć minut nie minęło, a ty już łgałeś.
Czego ja się spodziewałam? To miejsce zbudowano na kłamstwach.
Wiesz, ilu osób nie obeszłaby twoja śmierć?
Wypuść mnie!
Czasami najlepsze, co kwiat może dla nas zrobić, to uschnąć.
Trzeba było dać mi umrzeć. Chociaż nad tym miałam kontrolę.
Urocze, Świnko.
Nie miałaś żadnej kontroli.
Traciłaś ją.
Co tu wyprawiacie, do diabła?
Uczyłyśmy się botaniki.
Gdybym ja się tak żałośnie tłumaczyła rektorce de Vries,
od razu bym wyleciała.
Pieprzyć tę starą jędzę!
To był mój pokój.
Zanim urodzili się wasi krewni.
Wysłali cię na dwór?
Do Aedirn.
Bardzo tam wytwornie.
- I nudno. - Czemu wróciłaś?
Czemu wróciłam?
Pewnie nie znosicie botaniki tak jak ja.
Chcecie wiedzieć, jak używać tych ziół?
Sieciołapka sromotnikowa.
Uczyli was o jej właściwościach leczniczych
i wzmacniających itede...
Ale nie wspomnieli,
że jeśli się je zmiesza,
ujrzycie wszystkie kolory...
na nowo.
Zabraniają nam mieszać zioła.
Żebyście tylko u nich szukały odpowiedzi.
Poradzę wam coś:
myślcie samodzielnie.
Oszczędzicie sobie rozczarowań.
Sufit się topi.
Nie.
To zioła działają.
Nie czuję...
Co ja mówiłam?
Aleś ty śliczna.
Nie martw się, Fola,
też taka będziesz.
Na początku nikt nie jest ładny.
Zdradzić wam sekret?
To przereklamowane.
Patrzcie, latam!
Latam!
Glacello, brak talentu nadrabiasz pewnością siebie.
Na co jej ona? Jej ojciec włada połową Creyden.
Oddał setkę koni, żeby mogła się tu uczyć.
Twoi rodzice zapłacili Aretuzie?
Kapituła chciała adeptek z najlepszych rodów.
Ale miałyście moment przebudzenia?
Nie powinnyśmy mieszać ziół ani tu być.
Wyrzucą nas, jeśli nas przyłapią.
Są o wiele gorsze kary.
Na przykład?
Co to za miejsce?
Tu zasilają Aretuzę.
Okiełznanym Chaosem, który odsuwa zasłony
i rozpala pochodnie, ale nie po to tu jesteśmy.
- Lepiej wracajmy. - Czekaj.
Mam tyle pytań.
Chcesz wiedzieć więcej.
Tak.
Wszystko.
Zdolność tworzenia życia,
prawdziwego życia,
zostanie wam odebrana.
A potem was odeślą,
żeby pozostali waszą jedyną rodziną, i to im będziecie wierne.
Co dostaniecie w zamian?
Nieskazitelny wygląd.
Dwór pełen głupców.
Nie musicie tego robić.
A jeśli ja chcę?
- Wychodzimy. - To nie koniec lekcji!
My sobie nie spieprzymy życia.
- Ty? - Chodźcie.
But ma od ciebie więcej talentu!
Zostaniesz tu na zawsze, Glacello.
Dokładnie tutaj.
Jak siostry, które nie dostąpiły wyniesienia.
Co się dzieje?
Anico, czy to ty?
Zmieniłaś ją w ślimaka.
W węgorza.
Chodź, wepchnij przyjaciółkę do wody.
Mam gdzieś, co zrobicie, ale pamiętajcie:
choćbyście nie popełniły żadnego błędu i przestrzegały zasad,
nie zawsze dostaniecie to, czego chcecie.
Wystarczy!
Wracajcie do pokojów.
Jedno życie zniszczyłaś.
Wystarczy ci.
Wcale nie chciałam tu wracać!
I nawet to ci nie wyszło.
Spójrz na to miejsce.
To kpina.
Te dziewczyny nie nadają się do magii!
Żeby przetrwać, trzeba iść na kompromis.
Mówiłaś, że nie wzięłam odpowiedzialności za swoje życie.
A ty?
Co się dzieje?
Zaczyna się.
Triss!
Yennefer.
- Od lat cię szukam. - Co się dzieje?
Pilne zebranie czarodziejów z Północy.
Nilfgaard zajął Marnadal.
Co?
Zaatakują Cintrę.
Wojna przeciwko Nilfgaardowi to szaleństwo.
W obronie Cintry?
Od lat odrzucała naszych magów.
Sama jest sobie winna.
Nie chodzi tylko o Cintrę.
Nilfgaard ostrzy sobie zęby na cały Kontynent.
- Skąd wiesz? - Bo ja też bym tak zełgał.
Tylko ja walczyłem w bitwie.
Jakbyśmy nie wiedzieli!
Przy każdej okazji wkładasz ten śmieszny strój.
Tyle lat zmarnował na machaniu mieczykiem
zamiast działać jako czarodziej!
Ty za to mordowałeś dzieci urodzone w czasie zaćmienia.
Możemy powstrzymać Nilfgaard,
jeśli zaczniemy działać teraz!
Południe... będzie Południem.
To Północ musi się zjednoczyć.
Czas przekonać naszych królów,
by wysłali armie.
Niech przekroczą Jarugę,
dotrą do Sodden do końca tygodnia i ocalą Cintrę.
Kogo obchodzi upadek Cintry?
Mnie!
Nasze królestwa będą następne.
Walczymy z Cintrą
i z nikim innym.
W Nilfgaardzie
znamy przypadki zepsutych władców.
Ale dzięki cesarzowi Emhyrowi
zmieniliśmy się.
Rozwijamy handel. Finansujemy badania.
Obalamy mury,
podczas gdy królowa Calanthe wyłącznie wznosi nowe.
Nie jestem tu, by bronić Cintry.
Ale będę bronić naszych zwyczajów.
Bractwa, akademii,
porządku, który budowaliśmy przez wieki.
Wszystko to odrzuciliście, Fringillo.
Nieprawda, przekształciliśmy je.
Też ukończyliśmy Aretuzę i Ban Ard.
Jednak obraliśmy inną ścieżkę, prowadzeni przez Biały Płomień.
Jesteśmy krewniakami, nie wrogami.
Zmuszacie czarodziejów do służby!
Podczas szkolenia.
Jak żołnierzy. Wierzymy we wspólne poświęcenie.
Wierzycie też w zakazaną magię. Demonologię, nekromancję, magię ognia!
Zakazana magia to bujda, którą straszy się adeptów.
Nie istnieje czarna albo biała magia.
Na świecie nie ma tak prostych podziałów.
Wy uważacie, że niszczymy Kontynent.
My wiemy, że jeśli zajmiemy Cintrę,
możemy go uratować.
Jeśli nie dołączycie do nas,
przynajmniej nie stawajcie nam na drodze.
Dość tych jałowych dyskusji!
Cintra to przegrana sprawa.
Niech piją, co nawarzyli.
- Zagłosujmy. - Właśnie!
Głosowanie?
Wpierw wysyłasz tam bratanicę, a teraz przepychasz głosowanie?
Prawdę mówiąc, zawdzięczam stanowisko Yennefer z Vengerbergu.
Bez niej mój los potoczyłby się inaczej.
Nilfgaardu również.
Gdyby tylko Yennefer tam wyjechała.
Z nią Nilfgaard wciąż byłby gównianym zaściankiem.
Masz rację.
Zamiast tego całe lata gówno robiłam na cenionym dworze.
Tak, jak nas uczyliście.
Pomagałam mordercom i gwałcicielom utrzymać władzę.
- Może czas na coś nowego. - Uspokój się.
- Nie masz głosu. - Inaczej spaliłabym to wszystko.
No i proszę!
To prawda,
Cintra sama się od nas odwróciła.
Są dumni, wyniośli i problemowi.
Ale założę się, że tak naprawdę...
są przerażeni.
Już lata temu spisaliśmy ich na straty.
Ale my też przestaliśmy się starać.
Nadszedł czas...
zaryzykować nie tylko nasze życie, ale i naszą dumę
i spróbować ponownie.
Za pozwoleniem...
Kto jest za tym,
by Cintra kontynuowała swoją chwalebną tradycję
radzenia sobie bez pomocy?
Proszę...
Macie odpowiedź.
Nienawidzisz tego miejsca, ale niektóre go potrzebują.
Te, które znały wyłącznie Chaos, zanim nauczyliśmy je kontroli.
Miałaś rację. W Rinde.
Aretuza jest wszystkim, co mam.
Jeśli Nilfgaard zwycięży...
Dlatego razem z Vilgefortzem i innymi zamierzamy walczyć.
Dołącz do nas.
Nie dotarło do ciebie, co mówiłam?
Czemu miałabym to chronić?
Jeśli nie zrobisz tego dla Bractwa, zrób to dla mnie.
Proszę.
Pierwszy raz użyłaś tego słowa?
Wasza Wysokość, Nilfgaardczycy sforsują bramy zamku.
Już są w środku.
Co teraz?
Co robimy?
Wiedźmin...
Nie pozwoliłam mu odejść.
Wiem, co zrobiłam.
Jest w strażnicy.
Jeśli go przyprowadzę...
do Ciri...
przeznaczenie może będzie dla nas łaskawe.
Daneku.
Już czas.
Dokąd idziesz?
Geralt!
Wasza Wysokość...
Zniknął.
Udało mu się uciec.
Jeśli gdzieś tam jest...
wciąż jest dla niej nadzieja.
- O co chodzi? - Lazlo.
Przynieś jej opończę.
Co? Nie!
Obiecaj mi, że będziesz dzielna.
Jesteś Lwiątkiem z Cintry.
- Osiągniesz wielkie rzeczy. - Nie bez ciebie!
- Musimy iść, księżniczko. - Nie!
Idź.
Zależą od tego losy świata.
Kocham cię.
Znajdź Geralta z Rivii.
On jest twoim przeznaczeniem.
Musimy iść, księżniczko.
Prędko.
Powiedz, co chcę wiedzieć, a przeżyjesz.
Już jestem ocalony.
Gdzie jest Cirilla?
Wszyscy...
odeszli.
Narodzimy się na nowo.
Tak ma być.
Wypatruj znaków.
Zaprawdę powiadam ci, znaki...
Mogłam oddać pierścień za jedzenie.
Masz rację, Klak.
A może jesteś Klik?
Bogowie, tylko wariaci rozmawiają z koniem.
Nie bój się.
Jesteśmy Cintryjczykami.
Anton!
Wydostałeś się! Żyjesz!
Mówiłem, że to ona.
Co wy robicie?
Przestańcie!
Anton, proszę, zostaw!
Już nie wydajesz rozkazów, księżniczko.
Chodzą plotki, że Nilfgaard cię szuka.
Zapłaci za ciebie beczkę orenów.
Przepraszam za wszystko.
Przykro mi z powodu twojej rodziny.
Graliśmy razem w hacele.
Nie jesteś taki. Przecież wiem.
Gówno wiesz.
Miałaś się za lepszą, bo dawaliśmy ci fory?
Jesteś taka wyjątkowa tylko przez tę jebaną koronę.
Nie!
Zaprawdę powiadam wam,
oto nadchodzi wiek miecza i topora,
wiek wilczej zamieci.
Nadchodzi czas Białego Zimna
i Białego Światła,
Czas Szaleństwa i Czas Pogardy.
Napisy: Magdalena Adamus