‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ข้าจะพานางไป ปกป้องนาง
‪และพานางกลับมาอย่างปลอดภัย ข้าสัญญา
‪สิ่งชั่วร้ายย่อมติดตามโจรชั่วร้าย
‪หากข้าเป็นโจร ข้าคงเอาข้าวของ ‪ของพวกเขาไปแล้ว เจ้าจอมเชือด
‪หากข้าเป็นจอมเชือด ‪เจ้าคงนอนอยู่ในกองศพแล้ว
‪ข้ากำลังจะกลับบ้านไปหาครอบครัว ‪และบังเอิญเจอกับศพที่น่าสงสารพวกนี้เข้า
‪ผู้ลี้ภัยชาวซินทรา ตายมาอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์
‪ตอนนี้พวกเขากลายเป็นอาหารของอีกาไปแล้ว
‪ไม่ใช่อีกาหรอก
‪- หมาป่ารึ ‪- ไม่ใช่
‪หากช่วยกันสองคน ข้าจะไปได้เร็วขึ้น
‪สิ่งเดียวที่เจ้าควรทำให้เร็วคือหนี
‪เร็วเข้า โรช กลับไปเคียร์มอเรนห์กัน
‪อย่าไปนะ
‪ดูคนพวกนี้สิ
‪คนบริสุทธิ์
‪ถูกฆ่าเพื่ออะไร
‪เพื่อที่นิล์ฟการ์ดจะได้มีแผ่นดินมากขึ้นรึ
‪เราต้องทำให้ดีกว่านั้นเพื่อพวกเขาสิ
‪ข้าไม่ได้ดีกว่าหรอก
‪กลับบ้านไปเสีย
‪ข้าช่วยได้
‪โดนกัดครั้งเดียว เจ้าอาจตายได้
‪หรือไม่ก็เจ้า
‪กลับ...
‪บ้าน!
‪บ้าเอ๊ย
‪อย่างไรก็ไม่ได้มีความสุขชั่วนิรันดร์อยู่แล้ว
‪จบเช่นนี้ก็เหมาะแล้ว
‪ใช่ไหม โรช
‪เร็วเข้า สาวน้อย
‪ลุกขึ้น
‪ไปจากที่นี่กันเถอะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪พวกเขามาเอาตัวข้า
‪ถ้าเช่นนั้น...
‪พวกเขาก็สมควรตายแล้ว
‪เจ้าปลอดภัยแล้ว
‪ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
‪ให้ข้าพาเจ้ากลับบ้านนะ สาวน้อย ‪รู้สึกไม่ชอบมาพากลเลย
‪พวกเรามีกันกี่คน 60 ได้ไหม ‪และเราคือผู้ช่วยให้รอดของมหาทวีปงั้นรึ
‪ข่าวดีคือ มีทางขึ้นเหนือแค่ทางเดียว...
‪ผ่านซอดเดน ฮิลล์
‪เราต้องไปถึงเอลเวน คีป ‪ที่ป้องกันมันอยู่ก่อนนิล์ฟการ์ดจะไปถึง
‪เมื่อใดเล่า
‪แหล่งข่าวของข้าบอกว่า
‪นายพลกำลังเคลื่อนทัพไปยังหุบเขายารูก้า
‪อีกสองวันจะไปถึง
‪หากเราไปสกัดพวกมันที่คอขวด
‪เรายังหยุดยั้งการรุดหน้าของจักรวรรดิได้
‪เราส่งข่าวไปยังอาณาจักรตอนเหนือแล้ว
‪เทเมอเรียกับเคดเวนจะมาร่วมมือกับเรา ‪เพื่อปกป้องดินแดนตัวเอง
‪เมื่อใดเล่า
‪ภายในสองวัน
‪หวังเช่นนั้น
‪เราจะเสริมกำลังป้อมปราการ ‪จนกว่าพวกมันจะมาถึง
‪กลยุทธ์เป็นเช่นนั้น
‪กลยุทธ์ทางทหาร
‪เราเป็นผู้วิเศษ ที่ทรงพลังมากด้วย
‪นิล์ฟการ์ดเชื่อว่าตัวเองจะยึดทั้งมหาทวีปได้จริงรึ
‪พวกมันรวบรวมกำลังทหารมาตลอด
‪ยึดครองดินแดน
‪ปล่อยความเชื่อของพวกมันออกไป ‪ราวกับโรคระบาด
‪อิสทริดเคยบอกข้า
‪เจ้าได้พบอิสรึ
‪ข้าเห็นมันกับตาในนาเซียร์
‪นิล์ฟการ์ดกดขี่ประชาชนอย่างเลวร้ายที่สุด
‪และมอบบางอย่างให้พวกเขายึดเหนี่ยวไว้
‪แม้มันจะเป็นสุราแย่ๆ ก็ตาม
‪นั่นคือเหตุผลที่เรามาที่นี่
‪เพราะบางครั้งมันก็ไม่ใช่สุราแย่ๆ
‪บางครั้งมันคือเตียงนอนในเล้าหมู
‪เจ้าต้องตัดสินใจที่จะสู้กลับ
‪หากนิล์ฟการ์ดต้องการยึดภาคเหนือ
‪เหตุใดพวกมันจึงเผยตัว ‪ด้วยการปล้นสะดมซินทราก่อน
‪เหตุใดพวกมันไม่ฝ่าซอดเดนเข้าไป ‪และทำให้ทุกคนตกใจ
‪ตอนแรกนางหลบเลี่ยงกองทัพทหาร
‪บัดนี้นางคือผู้เชี่ยวชาญด้านการทหาร
‪ตอนแรกเขาพูดกับนางราวกับนางไม่ได้อยู่ที่นั่น
‪จากนั้นเขาก็เสียแขนขาไป
‪เจ้าเป็นผู้วิเศษที่มีพรสวรรค์
‪เป็นบุคคลที่มีค่าแน่นอน
‪ถึงแม้ว่าจะเป็น...
‪คนระยำที่ทำให้ไม่สบายใจ
‪เจ้าพูดได้ดีมาก
‪เจ้ามาทำไม
‪เราเดินกันมาหลายชั่วโมงแล้ว ‪แต่เจ้ายังไม่ตอบคำถามข้าเลย
‪ประสบการณ์ทางทหารของข้าสอนข้าว่า
‪ภาพที่ใหญ่กว่าถูกทิ้งไว้เพื่อประวัติศาสตร์
‪ซึ่งทำให้ภารกิจของเราชัดเจนมาก
‪ตรึงซอดเดน รักษามหาทวีปไว้
‪เจ้าจะเข้าร่วมด้วยไหม
‪นี่คือสิ่งที่เราปกป้องกันอยู่รึ
‪เป็นเวลาหลายร้อยปีแล้ว
‪ที่ป้อมปราการแห่งนี้คอยป้องกัน ‪ส่วนที่แคบที่สุดของแม่น้ำยารูก้า
‪ตอนนี้มันคือสิ่งเดียว ‪ที่กั้นนิล์ฟการ์ดและภาคเหนือไว้
‪คนพวกนี้ถูกผลักไสจากบ้านของพวกเขามาอยู่ที่นี่
‪พวกเขาเคยเห็นโลกที่ถูกแผดเผา
‪ซากศพกองเต็มพื้นที่ ‪ระหว่างเกมเมราและแม่น้ำสายนี้
‪อำมหิตเหลือเกิน
‪มันคือวิธีของนิล์ฟการ์ด
‪ไม่มีสิ่งใดเทียบได้กับเป้าหมายที่สูงกว่า ‪ในการยินยอมให้คนทำสิ่งที่เกินบรรยายแล้ว
‪แต่มันคือสิ่งเดียวที่พวกเราเหลืออยู่
‪- เราต้องปกป้องมัน ‪- ช่างกล้าหาญ
‪และโง่เง่า
‪พาเด็กๆ ไปหลบก่อนที่พวกมันจะมาถึง
‪จะไม่มีการหลบพวกนิล์ฟการ์ดอีกต่อไป
‪พวกมันข้ามภูเขามาเพื่อทำลายโลกนะ
‪เจ้ายังคิดว่าจะช่วยโลกไว้ได้อีกรึ
‪คงใช่กระมัง
‪ด้วยความช่วยเหลือเล็กน้อย
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪นี่คือทั้งหมดที่เรามีรึ
‪ใช่
‪เกรงว่าจะเป็นเช่นนั้น
‪เราพยายามหาปีกลูกธนูให้มากกว่านี้ แต่...
‪นิล์ฟการ์ดปิดถนนไว้
‪ยึดทุกอย่างไปจากเรา
‪ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอให้พวกมันโจมตี
‪เจ้าลงไปอยู่ข้างล่างได้นะ
‪กับคนอื่นๆ
‪ไม่หรอก
‪ไม่ได้
‪ข้าเสียไร่ของข้าไปไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ที่แล้ว
‪ให้กับทหารที่...
‪อ้างว่ามันเป็นของพวกเขา
‪เอาสัตว์ของข้าไปหมด ไอ้พวกชั่ว
‪ข้าเลี้ยงพวกมัน
‪ด้วยตัวเองคนเดียวหลังจากสามีข้าตาย
‪แต่ตอนนี้ข้าต้องสู้กลับแล้ว
‪ข้าอยากทำได้เช่นนั้นบ้างจัง
‪มันคือเวทมนตร์
‪ไม่ใช่ของจริง
‪วิลเกอฟอท์ซจะเป็นพ่อใหม่ของพวกเรารึ
‪เจ้าเคยอยู่กับเทเมอเรีย
‪เจ้าเชื่อหรือว่ากษัตริย์ฟอลเทสท์
‪จะยกทัพภาคเหนือมา
‪ข้ารู้ว่าเขาทำแน่
‪ลูกสาวเขาถูกสาป
‪เป็นสตริกา
‪ข้าคงเป็นคนเดียวที่ไม่มองว่านางสิ้นหวังแล้ว
‪เจ้าช่วยนางไว้รึ
‪เราช่วยน่ะ
‪ข้าขอให้วิทเชอร์ตนหนึ่งช่วย
‪เกรอลท์แห่งริเวีย
‪ข้าสงสัยอยู่บ่อยๆ ว่าชะตากรรมพาเขาไปที่ใด
‪ข้าเชื่อว่าเป็นที่ที่ไม่น่าพึงใจนัก
‪เจ้าควรระวังเผ่าพันธุ์ของเขาไว้
‪พวกเขามักจะน่าผิดหวังเสมอ
‪สุราจะไม่ทำให้ผิดหวังนะ
‪เราควรสำราญกับมันยามที่ยังทำได้
‪มันคือสิ่งแรกที่นิล์ฟการ์ดจะทำลาย
‪เจ้าต้องเชื่อชะตากรรมอยู่ร่ำไปหรือไรนะ
‪ก็ควรเป็นเช่นนั้นนี่
‪เพราะเราอาจจะตายก็ได้
‪งั้นเราก็ต้องยิ่งทำให้คืนนี้น่ามีชีวิตอยู่
‪เหมือนเช่นท่าน
‪นี่เจ้าพร้อมแล้วใช่ไหม
‪พร้อมตาย
‪ใช่
‪ข้ามีชีวิตอยู่มาสองสามชีวิตแล้ว
‪แต่เจ้ายังไม่เคยพอใจชีวิตใดเลย
‪ข้าพยายามแล้ว
‪แต่ข้าไม่มีตำนานใดให้ทิ้งไว้เลย
‪ไม่มีครอบครัว
‪ถึงเวลาต้องยอมรับแล้ว
‪ว่าชีวิตไม่มีอะไรจะให้อีกต่อไปแล้ว
‪เจ้ายังให้อะไรได้อีกมากมาย
‪ทหารของเรา 50,000 นาย ‪กำลังเดินทัพมาจากซินทราขอรับ
‪ข้ารู้
‪เราจะกำจัดป้อมปราการ
‪และเมื่อกองกำลังของนายพลมาถึง ‪พวกเขาจะฝ่าขึ้นเหนือไป
‪แล้วถ้าหากสายเกินไปล่ะ
‪ฟรินจิลลา บอกเขาที ‪ว่าเขาจะยึดเทเมอเรียที่เดียวไม่ได้
‪บอกเขาทีว่าเขาไม่มีทางเข้าใจความเสี่ยงที่มีอยู่
‪ภราดร... พวกเขามาแล้ว
‪หน่วยสอดแนมของเราเพิ่งเห็นพวกเขา
‪กำลังเสริมกำลังป้อมปราการ
‪เราต้องเคลื่อนไหวแล้ว
‪กี่คน
‪- ไม่รู้ ‪- เราต้องรอ
‪การทำลายกบฏชั่วช้าก็เป็นเรื่องหนึ่ง
‪แต่เราสู้กับเวทมนตร์ที่เราไม่รู้จักไม่ได้
‪เราก็มีเวทมนตร์เช่นกัน
‪ข้าจะทำลายพวกมันให้หมดสิ้นด้วยตัวเอง
‪โดยไร้กฎ ไร้ข้อจำกัด
‪จนพวกมันไม่เหลือหลอ...
‪และไร้อำนาจ
‪เคียร์
‪หากรายงานจากร้านค้าเป็นเรื่องจริง
‪ซิริลาอาจอยู่ฝั่งตรงข้ามยารูก้าแล้ว
‪นี่...
‪คือโอกาสของเรา
‪ที่จะยกย่องเปลวเพลิงสีขาว
‪ท่าน ลืมเจ้าหญิงซิริลาเสียเถิด
‪หากมีท่านนายพล เราก็ยึดมหาทวีปได้
‪พอได้แล้ว
‪เราจะไม่ยอมเสียนางไป
‪ทดสอบการป้องกันของภารดร
‪ว่าแต่เจ้ามาจากที่ใดรึ
‪เจ้าพยายามจะชนะสงคราม ‪เหมือนพวกเขาที่เหลืออยู่รึ
‪ผู้ลี้ภัยมุ่งหน้ามาทางนี้กันหลายสัปดาห์แล้ว
‪แม่ใจดีมากที่ให้เจ้าเข้าบ้าน
‪เจ้าเป็นใบ้หรือไง
‪ทำไมไม่พูด
‪ไม่เห็นหรือว่านางฝ่านรกมา
‪นางไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำงาน ‪แทนคนขี้เกียจอย่างเจ้านะ
‪หากเจ้าจะอยู่ที่นี่ ‪ช่วยสอนมารยาทให้เขาหน่อยได้ไหม
‪นิล์ฟการ์ด
‪พวกมันมาแล้ว
‪อีกครั้ง
‪ตื่น!
‪ทุกคนลุกขึ้น!
‪หนีเร็ว!
‪ล่อพวกผู้วิเศษออกมา
‪เราจะไม่ยอมแพ้พวกมัน
‪ก้มหัวไว้ เราไม่รู้หรอกว่าพวกมันมีอุบายอะไรอีก
‪บางมีมันอาจจบแล้ว
‪ไม่ ฟรินจิลลาเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
‪ยังไม่ถึงสองวันเลยนะ
‪กองทัพนิล์ฟการ์ดมาถึงแล้วได้อย่างไร
‪ไม่สำคัญหรอก ‪เราจะรออาณาจักรตอนเหนือไม่ได้แล้ว
‪- เราต้องสู้ ‪- ตอนนี้เรามีแค่ 22 คนเท่านั้นนะ
‪ไอ้ขี้ขลาดพวกนั้นหนีไปหลังการโจมตีเมื่อคืน ‪แต่ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪ข้าอยู่มานานพอแล้ว
‪พวกมันมาแล้ว เราต้องลงมือ
‪พวกเจ้าสิบคนไปที่ลาน ไป!
‪ซาบริน่า พาชาวบ้านไปที่ห้องปืนใหญ่
‪ทริซ ไปกับข้า
‪- ตามข้ามา ‪- ออกจากปราการให้หมด
‪- ไปเฝ้าดูบนหอคอย ‪- หอคอยรึ
‪เก็บพลังโกลาหลของเจ้าไว้
‪ข้าไม่ชอบลักษณะของหมอกนี่เลย เจ้าจอมเชือด
‪มันไม่ปกติ
‪นี่ ระวังน่า
‪เบาๆ หน่อย
‪เจ้าโดนกัด เจ้าจอมเชือด
‪เจ้าเพ้อคลั่ง แต่ยังไม่ตาย
‪ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าตายหรอก
‪นี่ ไม่เอาน่า บอกให้อยู่นิ่งๆ ไง
‪เราจะไปที่ไร่ของข้า
‪ทันทีที่เจ้าม้าแก่พวกนี้พาเราไปได้
‪แต่เจ้าต้องอย่าหลับนะ
‪เจ้าจอมเชือด ได้ยินข้าไหม
‪ไม่ว่าเจ้าทำอะไร ตอนนี้ห้ามหลับเด็ดขาด
‪ท่านแม่
‪ถอยไป เจ้าอสูร ข้าจะฆ่าเจ้า ‪และเอาสมบัติของเจ้ามา
‪ไม่ต้องกลัว เจ้าหญิง
‪กินข้าวเย็นได้แล้ว
‪สักวันหนึ่ง ข้าจะเอาฟันมังกร ‪มาทำสร้อยคอให้ท่าน
‪เป็นสร้อยคอที่งามที่สุดในโลก
‪ไม่จ้ะ
‪เราอยู่ส่วนเรา เขาอยู่ส่วนเขา
‪แปลว่าอะไร
‪- มันคือคติของเรา ‪- นี่ เจ้านักฆ่า
‪เราต้องยึดมั่นสักอย่างไว้
‪ไม่เช่นนั้น
‪โลกจะจมลงสู่ความโกลาหล
‪ท่านแม่...
‪มันคือเวทมนตร์
‪ไม่ใช่ของจริง
‪เตรียมพร้อม!
‪- มาลงมือกัน ‪- ได้
‪มาลงมือกัน
‪เร็วเข้า ทุกคน!
‪มีใครได้ยินข้าไหม
‪ทิซเซอา
‪ข้าได้ยิน
‪พวกมันใกล้เข้ามาแล้ว
‪ได้เวลาแล้ว
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪ได้ผล
‪คอรัล ทหาร อยู่ตรงหน้า
‪และเคลื่อนไหวเร็วมาก
‪ซาบริน่า เตรียมยิง
‪อย่าเพิ่งยิงจนกว่าพวกมันจะอยู่ในระยะ
‪รอก่อน
‪ตอนนี้แหละ
‪ยิง!
‪ใครเป็นรายต่อไป
‪เลิกคิดเรื่องจะทำให้พวกมันหมดสิ้นได้ ‪เอาอย่างไรต่อดี
‪เคลื่อนไปอีกด้าน
‪ขวาหัน!
‪หน้าเดิน!
‪วิลเกอฟอท์ซ
‪เอาเลย!
‪วิลเกอฟอท์ซ...
‪ช้าลงหน่อย
‪เก็บพลังโกลาหลของเจ้าไว้
‪วิลเกอฟอท์ซ!
‪เจ้าตามหาอะไรอยู่
‪เจ้าต้องการอะไร
‪เพื่อเข้าสู่ศูนย์กลางของทุกสิ่ง
‪จงทลาย!
‪พวกมันฝ่าประตูเข้ามาแล้ว
‪บ้าเอ๊ย!
‪หาที่หลบ!
‪ยิง
‪ไม่นะ
‪ทิซเซอา
‪ได้ยินข้าไหม
‪นิล์ฟการ์ดบุกเข้ามาแล้ว
‪ทิซเซอา
‪เราต้องหยุดฟรินจิลลาให้ได้
‪ยังไม่สายเกินไปหรอก
‪ข้าเคยบอกท่านแล้วว่าอย่ายุ่งเรื่องนี้
‪เจ้ากลับมาได้นะ
‪ข้าช่วยเจ้าได้
‪รู้ไหมว่านิล์ฟการ์ดยึดซินทราอย่างไร
‪พายุรุนแรง
‪เรือของสเคลลิเกอทั้ง 50 ลำจมสู่ก้นทะเล
‪อับปางอยู่ในหมอกสุดสยองนั่น
‪ฝีมือเจ้านี่เอง
‪ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำเช่นนี้
‪เจ้ามีค่ามากกว่าที่นิล์ฟการ์ดจะให้เจ้าได้
‪ดิเมอริเทียม
‪ข้าไม่ต้องการให้ท่านช่วย...
‪อีกต่อไป...
‪เจ้าคณะ
‪[ภาษาเอลเดอร์]
‪นี่ อย่าขยับสิ
‪เจ้าจอมเชือด นี่ เฮ้ย พวก เฮ้ย
‪นั่นอะไร
‪ดูจากทิศทางแล้ว ข้าคิดว่า ‪นิล์ฟการ์ดไปถึงซอดเดนแล้วละ
‪บ้าจริง ดูสิ
‪มีคนบอกว่าหากยึดซอดเดนได้ ‪เท่ากับยึดภาคเหนือได้
‪ให้ตายสิ มันดูสยดสยองนัก
‪บ้าชะมัด
‪กระเป๋าข้า
‪- กระเป๋าข้า! ‪- นี่รึ เอาไป
‪เจ้าควรพบผู้เยียวยา
‪พาข้าไปเทือกเขาเสียดฟ้า
‪นั่นคืออีกฝั่งของซอดเดนนะ
‪ไม่เป็นไม่ได้หรอก เจ้าตายแน่
‪เขา..
‪จะช่วยข้า
‪ใคร ใคร นี่!
‪ตื่นนะ เฮ้ย ตื่นก่อน
‪ห้ามหลับนะ เจ้าคนชั่ว
‪ข้าอยาก...
‪กลับบ้าน
‪มีอะไรอยู่ที่สุดขอบโลกรึ
‪หากเราเดินเลยไป
‪เราจะตกจากโลกไหม
‪เราจะตกไปที่ใด
‪ไปอีกโลกรึ
‪มีโลกอยู่ทั้งหมดกี่ใบรึ
‪เราจะไปไร่ของข้ากัน
‪ท่านมีอาหารบ้างไหม
‪นี่ ข้าบอกให้อยู่นิ่งๆ ไง
‪โลกอีกใบมีอาหารไหม
‪และหลังจากไปสุดขอบโลกแล้ว
‪เราไปลิเรียกับริเวียกันเถอะ
‪และเวนเกอร์เบิร์ก
‪- หยุด ‪- และอย่าได้หยุด
‪ข้าต้องหยุด
‪เฮ้ย พวก เฮ้ย
‪- ท่านแม่เป็นอะไรหรือเปล่า ‪- ข้าหิวน้ำ
‪ไปสิ ไปตักน้ำมาให้ข้า
‪- ท่านแม่ ‪- ท่านแม่
‪ท่านแม่
‪วิเซนนา
‪เกรอลท์ ข้ารอเจ้าอยู่พอดี
‪- เวเซเมียร์ ‪- ท่านแม่
‪เวเซเมียร์
‪นิล์ฟการ์ดได้เปรียบเราอยู่ ‪กลับไปที่ป้อมปราการหากเจ้าทำได้
‪คอรัล
‪ใช้เส้นทางกลับมาหาเรา อย่าหยุดเด็ดขาด
‪อัตแลน
‪คอรัล
‪ปกป้องตัวเองก่อน!
‪ไม่!
‪ทริซ! ประตู! ถ่วงเวลาให้เราได้ไหม
‪ข้าไม่รู้ว่าจะทำได้ไหม
‪ข้าจะไปหาทิซเซอาและตามคนมาช่วย
‪อย่าหยุด ทริซ
‪ไปเร็ว เร็วเข้า
‪ทิซเซอา ท่านอยู่ไหน
‪เจ้าควรจะ...
‪ซาบริน่า
‪ข้าขอโทษ
‪ไม่ต้องกังวล
‪ข้าจะไปตามหาทิซเซอา
‪มีใครได้ยินข้าบ้างไหม
‪ข้างนอกมีใครอยู่ไหม
‪หากท่านได้ยินข้า
‪ท่านต้องไปที่แนวหน้า
‪พวกนิล์ฟการ์ดกำลังเข้าไปในป่าอีก
‪เราจะยอมแพ้ไม่ได้
‪เรายังสู้ได้
‪เจ้าไม่จำเป็นต้องสู้อีกต่อไปแล้ว
‪เจ้าไม่เคยเลิกค้นหาเลย
‪เพื่ออะไรกัน
‪มันอยู่ที่นี่แล้ว
‪กับนิล์ฟการ์ด
‪ในนิล์ฟการ์ด ไม่มีขีดกำจัด
‪มีเพียงอำนาจและความเป็นไปได้เท่านั้น
‪นั่นสามารถเป็นตำนานของเจ้าได้
‪มีใครอยู่ข้างนอกไหม
‪มีใครมีชีวิตอยู่บ้างไหม
‪วิลเกอ...
‪ช่วย...
‪ด้วย
‪วิลเกอฟอ...
‪วิลเกอฟอท์ซ เจ้าอยู่กับเราไหม
‪ทิซเซอา
‪ทิซเซอา...
‪ข้าต้องการท่าน
‪เจ้ายังไม่ตาย
‪เจ้าเพิ่งฟื้นเอง
‪รสชาติเหมือนสนกับ...
‪หญ้าเจ้าชู้ ใช่แล้ว
‪เนื้อตายเน่ากำลังลุกลาม
‪ข้าจำเป็นต้องถอนพิษ
‪อย่าขยับนะ
‪มี...
‪เวทมนตร์...
‪อยู่ทุกหนทุกแห่ง
‪บาดแผลของเจ้าหนักไม่เบาเลย เกรอลท์
‪แต่เจ้าจะปลอดภัย
‪เจ้ารู้ชื่อข้าด้วย
‪เจ้าอยู่ในหัวข้า
‪เจ้าฟังอยู่
‪ข้าเป็นผู้วิเศษ
‪แต่เจ้ารู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว
‪เจ้ารอดตายเพราะชีพจรของเจ้า
‪เต้นช้ากว่าคนทั่วไปสี่เท่า
‪ข้าคือวิทเชอร์
‪แต่ท่านก็รู้เรื่องนั้นอยู่แล้วเช่นกัน
‪ขอบคุณ
‪ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้า
‪ผู้วิเศษส่วนใหญ่ง่วนอยู่กับศึก ‪ที่กำลังเดือดดาลในซอดเดน
‪แต่ข้าได้ยินเสียงพ่อค้าตะโกนให้ช่วย และ...
‪มันคืออาชีพของข้า
‪สิ่งเดียวที่ข้าถนัด
‪งั้นข้าก็ดีใจที่ทางของเรามาบรรจบกัน
‪คนที่ชะตากรรมเชื่อมโยงไว้ มักจะหากันพบเสมอ
‪อย่าขยับ
‪เข้ามาใกล้อีกสิ
‪ข้าอยากให้ท่านมองข้า
‪ชอบดวงตาข้าไหม
‪ท่านรู้ไหม วิเซนนา
‪พวกเขาทำอะไรกับวิทเชอร์เพื่อให้สายตาดีขึ้น
‪- หยุดนะ ‪- รู้ไหมว่ามันไม่ได้ได้ผลเสมอไป
‪หยุดนะ เกรอลท์
‪ท่านไม่มีสิทธิ์เรียกชื่อนั้น
‪เวเซเมียร์ตั้งชื่อนั้นให้ข้า
‪ข้าอยากรู้ว่าเพราะอะไร
‪ไม่มีคำตอบใดมอบสิ่งที่เจ้าต้องการให้เจ้าได้
‪เด็ก...
‪สามในสิบคนรอดตายจากการทดลอง
‪บอกข้าที...
‪อย่างน้อย
‪ท่านไม่รู้เรื่องนี้ ‪ก่อนจะทิ้งข้าไว้หน้าบ้านเขาใช่ไหม
‪ได้เวลานอนแล้ว
‪ในยามีวาเลอเรียนอยู่
‪ท่านเชื่อในชะตากรรม
‪มากกว่าจะพยายามตามหาข้าด้วยตัวเอง
‪- ไม่ต้องถามอะไรแล้ว ‪- ทำไม
‪คำตอบมีแต่จะทำให้เราเจ็บทั้งคู่
‪ถึงเวลาต้องก้าวต่อไปแล้ว เกรอลท์
‪ถึงเวลาที่เจ้าต้องตามหาสิ่งที่เจ้าปล่อยไปแล้ว
‪ตามหานาง
‪ข้าเป็นเพียงความฝัน
‪ได้โปรดอย่าไป
‪หลับเสีย
‪เซอร์เกรอลท์
‪วิเซนนา!
‪ตามหานาง
‪ไม่!
‪นางไปไหน
‪ผู้หญิง
‪คนไหนเล่า
‪เจ้าเรียกตั้งหลายชื่อ
‪บ้านเจ้าอยู่ห่างจากสนามรบเท่าใด
‪จากซอดเดน
‪ไกลเท่าใดรึ
‪หากม้าเร็วพอก็หนึ่งชั่วโมง
‪รู้ไหม ข้า...
‪ข้าเป็นเพียงพ่อค้าธรรมดาคนหนึ่ง
‪ข้าตอบแทนเจ้าที่ช่วยชีวิตข้าไว้ไม่ได้หรอก
‪แต่สิ่งที่ข้าเสนอให้เจ้าได้...
‪คือการแทนคุณไร้เงื่อนไข
‪ซึ่งเป็นสิ่งที่ข้ามีแต่ไม่รู้
‪เอาสุรามาให้ข้าก็พอ จะถือว่าเจ้าชำระหนี้แล้ว
‪คราวนี้ไปได้หรือยัง
‪ท่านยังไม่ตาย
‪เยนเนเฟอร์
‪ซาบริน่าต้องการให้ท่านช่วย
‪เราทุกคนต้องการ
‪ไม่นะ
‪ไม่
‪อาณาจักรตอนเหนืออยู่ใกล้ๆ นี่เอง
‪เราจะยอมแพ้ไม่ได้
‪ท่าน...
‪ท่านช่วยชีวิตข้าไว้
‪ข้าจะไม่มีวันลืมเลย
‪ตาเจ้าแล้ว
‪จงช่วยคนพวกนี้
‪มหาทวีปนี้
‪นี่...
‪คือตำนานของเจ้า
‪อย่างไร
‪- ข้าทำไม่ได้ ‪- เจ้าทำได้
‪ทุกอย่างที่เจ้าเคยรู้สึก
‪ทุกอย่างที่เจ้าเคยฝัง...
‪จงลืมขวดไปเสีย
‪ปล่อยให้พลังโกลาหลของเจ้าระเบิดออกมา
‪จะไปไหน เจ้าคนตัวงอ
‪- เราสอนเจ้าได้นะ ‪- นางไม่ใช่ลูกข้า
‪แค่เพราะท่านทำมันพัง ใช่ว่าเราจะพังด้วย
‪นางคนอัปรีย์ไร้ค่า!
‪หากเพียงแต่เยนเนเฟอร์ไปนิล์ฟการ์ด
‪ข้าเสียใจที่เจ้าเลือกอำนาจ
‪เจ้ามีคุณสมบัติจริงๆ รึ
‪ทุกอย่างจะเรียบร้อย สาวน้อย
‪การสู้รบอยู่ไม่ไกล
‪แต่นิล์ฟการ์ดพยายามจะขึ้นเหนืออยู่
‪ไม่มีเหตุผลให้พวกเขาต้องมาที่นี่หรอก
‪ข้ารู้
‪มันคือชีวิตที่เรียบง่าย
‪แต่หากพรุ่งนี้ข้าต้องจากไป
‪ข้าก็มีทุกอย่างที่ต้องการแล้ว
‪สุขภาพของข้า
‪ที่ซุกหัวนอน
‪ลูกชายหัวแข็ง
‪พอๆ กับพ่อของเขา
‪ทุกอย่าง
‪ยกเว้นลูกสาว
‪ข้าอดคิดไม่ได้ว่า...
‪ฟ้าลิขิตมาให้ข้าพบเจ้า
‪นอนเสียเถอะ สาวน้อย
‪นอนซะ
‪ในตอนเช้า เราทุกคนจะดีขึ้น
‪เยนเนเฟอร์
‪เยนเนเฟอร์!
‪- เยนเนเฟอร์! ‪- เยนเนเฟอร์!
‪เยนเนเฟอร์!
‪- เยนเนเฟอร์! ‪- เยนเนเฟอร์!
‪เยนเนเฟอร์!
‪- เยนเนเฟอร์! ‪- เยนเนเฟอร์!
‪ไปเสีย
‪ตามหาเกรอลท์แห่งริเวีย
‪เขาคือชะตากรรมของเจ้า
‪หยุด พวก
‪หยุดได้แล้ว
‪ยูร์กา
‪สบายดีไหม
‪พวกเราปลอดภัยดี
‪แนดบอร์ปลอดภัยหรือเปล่า
‪พวกเราปลอดภัยดี
‪สงครามอยู่ใกล้มาก แต่พวกเราปลอดภัย ‪ข้ามีเรื่องจะบอกท่าน
‪- ข้าก็เช่นกัน ‪- ข้าพบเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
‪เป็นเด็กกำพร้า ข้าพบนางในป่าแถวนี้
‪เด็กผู้หญิงในป่าจะอยู่กับเจ้าเสมอ
‪นางคือชะตากรรมของเจ้า
‪ข้าพบวิทเชอร์ตนหนึ่ง
‪เขาช่วยชีวิตข้าไว้
‪ไปหาสุราให้เขาเร็ว ก่อนที่เขาจะไปซอดเดน
‪นี่ เจ้าจอมเชือด
‪เจ้าจอมเชือด!
‪จะไปไหนน่ะ
‪คนที่ชะตากรรมเชื่อมโยงไว้ มักจะหากันพบเสมอ
‪ใครคือเยนเนเฟอร์รึ
‪เสียงเรียกของหมาป่าสีขาว
‪ก้องดังที่สุดในยามรุ่งสาง
‪เสียงเรียกของใจที่แข็งดั่งหิน
‪แหลกสลายสิ้นและเดียวดาย
‪กำเนิดจากเคียร์มอเรนห์
‪กำเนิดโดยไร้รัก
‪บทเพลงของหมาป่าสีขาว
‪เยือกเย็นราวกับหิมะบริสุทธิ์
‪จงอย่าได้หันไปมองเขา
‪เกรงว่าดาบทั้งสองจะถูกชักออกมา
‪จงอย่าวางถันหรือริมฝีปากบนตัวเขา
‪เพื่อบรรเทาเสียงคำรามของเขาเลย
‪จงอย่าได้หันไปมองเขา
‪เกรงว่าเขาจะจุมพิตเจ้าด้วยดาบนั้น
‪จงอย่าวางหัวใจหรือริมฝีปากบนตัวเขา
‪เพื่อบรรเทาเสียงคำรามของเขาเลย
‪เพราะบทเพลง
‪ของหมาป่าสีขาว
‪จะถูกขับขานตามลำพัง
‪เสมอ
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล