SERIAL NETFLIX
Colin!
Gdzie są wszyscy?
Hejże!
Jest tu kto?
Szukam kwatery na noc!
Jestem kupcem.
Zapłacę.
Jest tu kto?
Hop, hop!
Szukam noclegu…
Kira!
- Łaski! - Nie dziś.
Miej litość…
Jego zabierzcie. Zostawcie mnie!
Błagam!
Yennefer.
Cztery tysiące martwych Temerczyków,
5000 Kaedweńczyków
i co najmniej 20 000 tamtych.
Nie znajdziesz jej w swoich wizjach.
Odeszła.
Yennefer.
Yennefer!
Już to widziałam.
Nie zsiadaj z konia.
Gdzie ona jest?
A co cię z nią łączy?
Żyje?
Dzięki niej wygraliśmy.
Kupiła nam czas do przybycia wojsk.
Warto było?
Yennefer.
Powiesz mi, kim ona jest?
To bez znaczenia.
I tak już nie żyje.
Puść mnie.
Puszczaj!
Ja też źle sypiam.
Ty wcale nie sypiasz.
Przez to mam mniej koszmarów.
Poza jednym o skalnym trollu.
Był zbyt przyjazny.
Trudno to wyrzucić z głowy.
Co tobie się śni?
Czarny rycerz wiezie mnie na koniu…
Cintra płonie.
Jestem zbyt bezsilna, by coś zrobić.
Uciekłaś.
Miałam szczęście.
Muszę zrozumieć kilka rzeczy.
Dostałeś mnie przez Prawo Niespodzianki. Jak to się stało?
To spłata długu.
Ocaliłem twojego ojca.
- Przed czym? - Twoją babką.
Nie chciała, żeby twoja matka…
poślubiła wyrzutka.
Twój ojciec nie wiedział, co oddaje.
Czyli jestem twoim przeznaczeniem.
- Cokolwiek to znaczy. - Jesteś czymś więcej, Cirillo.
Tęsknię za domem.
W Cintrze jest niebezpiecznie.
A Skellige? Tam też są moi ludzie, byłabym bezpieczna.
Jeśli chcesz.
Ale wydadzą cię za jakiegoś władykę o cuchnącym oddechu.
Będzie chciał dostać twój tron.
Ale za to jedzenie mają dobre.
- Szybko! - Tutaj!
Triss!
Zostań z nami!
Triss!
Była stabilna. Nie wiem, co się stało.
[starsza mowa]
Tracimy ją.
[starsza mowa]
O co chodzi?
Ani śladu Yennefer.
Straciliśmy ją na dobre.
A co z moją bratanicą?
Fringilla była z przodu.
Dowodziła atakiem Nilfgaardu z naszym jeńcem.
Porzuciła wszystkie zasady Chaosu.
Ją też straciliśmy.
Rodzinna hańba poczeka.
Potrzebujemy informacji od więźnia.
Królowie się rozsierdzili. Chcą pognać za Nilfgaardem na południe.
Może powinniśmy,
skoro kazałeś nam wojować, zamiast doradzać.
Nie było cię tam, Artoriusie.
Wygraliśmy,
ale o włos.
Nie wiemy, jakie siły Nilfgaard ma w odwodzie.
Gdzie się przegrupowują ani co planują.
Ten więzień.
Co o nim wiemy?
Nasi szpiedzy nie wiedzą wiele.
Tylko tyle, że przewodził rzezi Cintry.
Nie podlega generałom, tylko samemu cesarzowi.
Nikomu nie udało się go złamać.
Wyśpiewa wszystko, czego potrzebujemy.
Muszę tylko z nim pomówić.
Mamy zasady.
Nie prosiła cię o pozwolenie.
Ocknęła się.
Witaj z powrotem.
Już myślałam, że po tobie.
Kurwa.
Czym jest Kaer Morhen?
Wiedźmini spędzają tam zimę,
żeby odpocząć i się podleczyć.
Wymienić zbroję i eliksiry.
To mój dom.
- Dlaczego nigdy o nim nie słyszałam? - Bo tak wolimy.
Dlaczego?
Zaatakowano nas.
Dawno temu, gdy byłem chłopcem.
Niemal wszystkich nas wybili.
Dlatego teraz wolimy się ukrywać.
W Cintrze ubierałam się jak chłopak, żeby grać w hacele.
Widać oboje musimy się ukrywać.
Zaatakowano was, bo jesteście inni?
Pewnie.
Tylko nie widzimy przyszłości jak ty.
Na polu bitwy?
Mówiłaś, że widziałaś tam mnie i tę kobietę.
Tak, ale to było bardziej jak sen.
Niewyraźny i…
dziwny.
Spokojnie.
Jak to zrobiłeś?
To Aksji.
Znak uspokajający.
Uprawiasz magię.
Jak druid?
Nie do końca.
Musimy jechać dalej.
Dzięki bogom.
Znajdziemy tam gospodę?
Ruszaj, Płotka.
- O co chodzi? - Nie ma straży.
- Może ukrywają się przed… - Cicho.
Psy też nie szczekają.
To miejsce nigdy nie śpi.
- Co teraz? - Znam kogoś niedaleko.
To stary przyjaciel.
Zostań na Płotce.
Geralt!
Nivellen.
Skądżeś się tu wziął, stary sukinsynu?
To ten twój przyjaciel?
Tak.
- Tylko jakiś inny. - Wiem.
Wyglądam ździebko inaczej niż ostatnio.
Ale o tobie mógłbym powiedzieć to samo.
Odłóż nóż i wejdźmy do ciepłej izby, wiedźminie.
Wszystko ci opowiem.
Ogień dla moich gości.
A ty, moja droga…
Ciri.
Ciri, co powiesz na gorącą kąpiel,
by ogrzać zmarznięte kości?
Z miłą chęcią.
- Przeczekamy tylko zamieć. - Proszę.
Cudownie.
Kąpiel!
Twoją przyrządzę w sali obok.
Nie trzeba.
Już ja czuję, że wybitnie ci trzeba.
Cuchniesz jak stara szkapa.
Taki już mój urok.
Więc masz urok końskiego zadu.
Drzwi!
Ile to minęło, 13 zim od naszego spotkania?
Nivellen, nie chcę uchybiać prawu gościny, ale muszę wiedzieć, że jest tu bezpieczna.
Widzisz moje kły i myślisz, że przegryzę jej gardło?
Jest bezpieczna.
Wciąż jestem sobą.
A teraz… światło!
Niezła sztuczka.
No to co ci się stało?
Ta opowieść wymaga wina.
- A co u ciebie? - Ta opowieść wymaga całej winiarni.
Matoł tylko rzucił okiem, podwinął ogon i zwiał tak szybko,
że ledwo dotykał ziemi.
Kiedyś zbóje byli odważniejsi.
Bardzo dziękuję.
Moje stare suknie już do niczego się nie nadawały.
Ależ proszę.
Ślicznie wyglądasz.
Pieczeń z dzika, trufle z szałwią
i mnóstwo słodkiego wina!
A dla ciebie same delicje.
Przepiórka po wiedźmińsku.
To ci się udało.
Nabijam się przecież.
Górski bażant dla mojego przyjaciela.
Pyszne, prawda?
I to jak.
Mówił ci, jak się poznaliśmy?
Nie.
Nie jest zbyt gadatliwy.
- Fakt. - Ale chętnie posłucham.
Uwielbiam tę historię.
Widzisz, ten tutaj pobielany zrzęda
został opłacony przez najstraszliwszego potwora,
mojego tatunia,
by oczyścić nasze lasy z wiwern.
Czytałam o nich.
Wstrętne paskudy. Widzisz tego wątłego młodziaka?
To byłem ja.
Chciałem się wykazać przed tatuniem
i sam jedną ubić.
Ale zamiast tego wpadłem do gniazda przeklętej bestii.
A ten tutaj mnie wyciągnął za fraki
i ubił wiwernę, gdy rzuciła mi się na klejnoty.
Jak myślisz, co potem zrobił?
No co?
Obsobaczył mnie za bycie durnym cymbałem? Nie.
Podał mi łeb wiwerny
i powiedział tatuniowi,
że to ja ją zabiłem.
Musiałem oczyścić las z całego stada.
- I tak mi zapłacił. - Bzdura!
Ma miękkie serduszko.
Nie śmiałbym cię okłamać, mała Ciri.
Pierwszy i ostatni raz
tatunio był ze mnie dumny.
A potem…
Geralt i ja stopniowo się zaprzyjaźniliśmy.
Skoro nie kłamiemy, to opowiedz o swoim uroku.
Przy dziewczynie?
Nie jest aż taka delikatna.
Byłem naiwną małą pindą,
ot cała historia.
Wpadłem w złe towarzystwo.
Zniszczyłem świątynię Lwiogłowego Pająka.
Po grzybkach halucynkach.
Nie ma grzybków, po których się aż tak durnieje.
A jednak.
Kiedy już było po wszystkim,
kapłanka przeklęła mnie i skazała na życie w tej postaci.
Na wieczność.
W samotności.
Każdy urok da się odczynić. Co powiedziała?
Wykrzyczała coś…
o miłości i krwi.
Nie pamiętam.
Powiem szczerze.
Próbowałem ze sobą skończyć.
I to nie raz.
Ale ciągle wracałem.
Ta kapłanka nie odpuści mi tak łatwo.
Wioska na dole była opuszczona.
Co tam się stało?
Po bitwie o Sodden
na wsiach zrobiło się niebezpiecznie.
Głodni żołnierze, dezerterzy…
To za mało, żeby cała wioska opustoszała.
Pod warunkiem,
że w okolicy nie pojawi się Dziki Gon.
Widziałem na własne oczy. Ledwo tydzień temu.
Objeżdżają południowe niebo na szkieletach koni.
Zwiastują zagładę.
Upiory Mörhoggu?
Dziadek widział je przed upadkiem Cintry.
Jej dziadek był pijaczyną.
Widywał różne rzeczy.
Tak tylko mówię.
Północ wojuje z Południem,
potwory nie zapadły w sen zimowy,
wokół szaleje zaraza…
Może to koniec świata.
Przeżyłem mroczne czasy i trzy rzekome końce świata.
To stek bzdur.
Nie, coś się zmieniło.
Świat działa według własnych dziwnych zasad,
nie zważając na wpływy władców i ludzi.
Nivellen, masz kota?
Biedactwo chyba utknęło w suficie.
Mam. Poradzi sobie.
Nazywa się Vereena.
Lubię jej towarzystwo,
chociaż to nieśmiałe maleństwo.
Boi się obcych.
A podobno jesteś skazany na samotność.
Mówiłeś, że koty boją się wiedźminów.
A może mały pokazik?
A może przeszukamy pałac? Sprawdzimy, czy jest bezpieczny.
No to idź, Geralt.
Poradzimy sobie.
Miło cię widzieć.
Będziesz mnie przepytywać czy zabijesz?
Zobaczymy, co przyniesie noc.
Rób, co chcesz.
To i tak nic nie zmieni.
Biały Płomień wszystkich oczyści.
Powiedz, czego chce Nilfgaard.
Czy ulegniesz, czy będziesz się stawiał, to niczego nie zmieni.
W mojej naturze
nie leży okrucieństwo.
Ale odebrałeś mi kogoś.
Kogoś bardzo mi bliskiego.
Więc teraz odbiorę ci twoją wiedzę,
wspomnienia,
całą twoją istotę
i porzucę bez czucia i nadziei
na pastwę wiecznej ciemności twojego własnego umysłu.
Wiem.
Wiem, że chcesz krzyczeć.
Jeszcze za wcześnie.
Za wcześnie, bo jeszcze nawet nie zaczęłam.
Jeżeli ewolucja wytworzyła na twoim mózgu jakiekolwiek bruzdy,
to ja ci je przeorzę nieco głębiej.
A wtedy zobaczysz, czym może być krzyk!
Nie umiesz wyczarować nic lepszego?
Ta bitwa naprawdę dała ci w kość.
Ja nie marnuję Chaosu na bzdury, nie to co ty.
Spalenie połowy waszych wojsk nazywasz bzdurą?
Szkoda, że tkwisz w kajdanach z dwimerytu za linią wroga.
Mogłabyś wyczarować dzika na pieczeń.
Uciekacie.
- Wygraliśmy. - Bitwę. Wojna dopiero się zaczęła.
To smutne, że nie umiesz uznać porażki.
Sodden to był dopiero początek.
Spójrz na siebie.
- Czemu to robisz? - Jestem wierna cesarstwu.
Nie, wasz ukochany przywódca czegoś szuka.
Ty jesteś tylko pionkiem.
Nie sądzę, żeby… jak mu tam, Emhyr?
O przepraszam bardzo, sam potężny Biały Płomień…
Nie sądzę, żeby się ucieszył, gdy wrócisz z podkulonym ogonem.
Nie dołączę do was.
- Bractwo nie negocjuje. - Nie przyjmą cię z powrotem.
Złamałaś ich święte prawo i użyłaś magii ognia.
Na prośbę Tissai. Będą mi dziękować za ratunek.
Z pewnością okażą wyrozumiałość. Jak wszyscy przywódcy.
Chcesz mnie oddać w darze.
W ramach przeprosin za spieprzenie ofensywy Nilfgaardu.
Wyczaruj chociaż coś do jedzenia, zanim dotrzemy na to zadupie.
Tak spędzasz wolny czas?
Żeby nie oszaleć, zgadza się.
To słynna sztuka,
którą pierwszy raz widziałem, gdy studiowałem w Oxenfurcie.
To opowieść
o nieszczęsnej elfiej wojowniczce
i człowieku, w którym się zakochała.
Jak się nazywa?
Upadek starszych.
Odważna elfka i ludzki mag
Mimo tysięcy lat waśni
Połączył ich miłości żar
Wyrzekli się rodzice właśni
Piękne.
Złożyli sobie miłości śluby
Czekali narodzin dziecka
Lecz zimą dopełniła ich zguby
Okrutna śmierć zdradziecka
Za punkt honoru przyjęła sobie
robić wszystko, co naraża ją na niebezpieczeństwo.
Gada, gdy ma siedzieć cicho.
Milknie i dąsa się, gdy potrzebuję, żeby mówiła.
Powinnyście się dogadać.
Przypominasz mi starego przyjaciela.
Myszowora.
Czasem trudno w to uwierzyć.
Że już go nie ma.
Po prostu…
chciałabym móc cofnąć czas i go ocalić.
Ocalić wszystkich.
Zabierzesz mnie ze sobą?
Też bym chętnie odwrócił to i owo.
Jak to jest?
Żyć samemu przez to, kim się jest?
To pożera cię żywcem.
Samotność.
Próbowałeś się kiedyś wyleczyć?
Wiele dziewuszek kusiłem skarbami do pocałunków,
licząc, że w baśniach jest ziarno prawdy.
Może nie spotkałeś tej właściwej.
Myszowór opowiadał o jeżu, którego wyleczyła prawdziwa miłość.
Szczęściarz z niego.
Pewnie był tego godny.
Widziałaś mój ogród rzeźb.
Cała moja służba jest tam pochowana.
Zabiłem ich, gdy się przemieniłem.
Nie wiedziałem, kim jestem,
ani nie znałem własnej siły.
Zasłużyłem na swoje przeznaczenie.
Chodź.
Strasznie przynudzam,
a ty musisz być zmęczona.
To tutaj.
Było przemiło.
Ludzie, których zabiłeś…
Przecież to nie specjalnie.
Czasami wydaje mi się, że wciąż jestem człowiekiem.
Ale na ogół…
wiem, czym naprawdę jestem.
Widziałam, jak mój cały dom
został spalony do gołej ziemi.
Z moją rodziną w środku.
Dla mnie nie jesteś potworem.
Doceniam to, moja droga.
Potwory to coś więcej
niż przerażający wygląd, pazury i kły.
Potwory rodzą się z czynów.
Czynów niewybaczalnych.
Dobrej nocy.
Dobranoc, Nivellenie.
Najlepszy trunek z najrzadszego pustynnego miodu z Korath.
Może jakaś gra do kielicha?
I to rozumiem!
Co robimy?
Porzucamy sztyletami.
Kto nie trafi w głowę twojego tatunia,
pije…
i mówi prawdę.
Szykuj się na porażkę.
Ty zaczynasz.
Na początek oczywiste pytanie.
Jakim cudem, na wszystkie świętości,
skończyłeś jako opiekun dla tego młodego dziewczęcia?
Obiecałem to jej babce, zanim zmarła.
Co zamierzasz?
Utrzymać ją przy życiu.
To tyle?
Obronię ją przed każdym człowiekiem i potworem.
Jak sam mówiłeś: świat się zmienia.
Może dlatego połączyło nas Prawo Niespodzianki.
A, to stare pieroństwo.
Robi się coraz ciekawiej.
Twoja kolej.
Idealnie!
Skapcaniałeś, przyjacielu.
Na to wygląda.
Całe życie jesteś sam,
a naraz przygarniasz dziecko naznaczone przeznaczeniem.
Co cię odmieniło?
Kto.
Yennefer z Vengerbergu.
A gdzież to jest ta najrzadsza i najpiękniejsza z panien,
która stopiła nawet zimne serce wiedźmina?
Nie żyje.
Wybacz mi, chłopcze.
Dawno to było?
Kilka dni temu.
Dlaczego nie jesteś załamany?
Kto mówi, że nie jestem?
- Twój koń kuleje. - Wiem.
Jeśli zsiądę, moi ludzie go zjedzą.
Konie, dziwki czy magowie,
przydajemy się tylko do czasu.
Sądzisz, że jeśli mu mnie oddasz, wybaczy ci porażkę?
Twoja głowa spadnie zaraz po mojej.
Posłuchaj, Północ wygrała.
Dołącz do nas. Powiem, że mnie uratowałaś, zrehabilitujesz się.
Niby za co?
Myślisz, że chcieliśmy podbić Północ? Przybyliśmy ją wyzwolić.
W Aretuzie chociaż myślałaś samodzielnie.
Sugerujesz, że miałam wybór.
Bractwo rozsyłało nas po królestwach według własnego widzimisię.
Jak pozłacane pionki do sprawowania kontroli.
Do niczego nas nie zmuszano.
Miałam opuścić stanowisko jak ty?
Porzucić służbę i zmarnować talent?
Może gdyby chroniła mnie Tissaia…
Może gdybyś myślała samodzielnie, zamiast lizać innym buty…
Sługusów tak łatwo obrazić.
Jesteś ślepa.
Jeszcze coś?
- Nie mam nic do ukrycia. - Może przede mną.
A dziewczynie powiedziałeś prawdę?
Że wiedźmini porywają dzieci, które karmią magicznymi ziołami,
a garstka, która przeżyje, sama zostaje wiedźminami.
Że wykorzenia się z nich ludzkie uczucia i odruchy.
Czyni się z nich potwory, które mają zabijać inne potwory.
Jej to nie spotka.
Ale spotkało ciebie.
Tak czy siak,
teraz jest z tobą.
Co ona o tym myśli?
Masz minę jak ktoś, kto boi się, że wyszedł z formy.
Mam minę jak ktoś, kto widzi, że jego przyjaciel kantuje.
I tu mnie masz!
Magiczne sztylety.
Po co?
Widziałem, jak się obszczałeś w gnieździe wiwerny.
Wiem, kim naprawdę jesteś. Co próbujesz ukryć?
Idę się odlać i walnąć do wyra.
Idź spać, nadęty dziadzie.
Widzimy się rano.
Spokojnie, Vereeno.
Nie skrzywdzimy cię.
Spędzimy tu tylko noc.
A potem odzyskasz swój dom.
Kim jesteś?
Vereena. Przyjaciółka Nivellena.
Przyszłam, bo miałaś koszmary.
Spodobała ci się suknia?
Ty ją zostawiłaś?
Tak.
Dziękuję.
Nivellen mówił, że jesteś kotem.
Czym jesteś?
Jestem inna, nie jestem tobą.
Ale jesteśmy podobne.
Jak to zrobiłaś?
Nigdy nie spotkałam nikogo, kto byłby tak samotny jak ty.
Jesteś inna.
Nie jedna z wielu.
Czemu z nim podróżujesz?
Wiem, czym on jest.
On zabija.
Potwory, owszem.
Zabija je.
Jesteś potworem?
A czy twoja inność czyni cię potworem?
Potwory krzywdzą ludzi.
A ludzie krzywdzą wszystkich.
Nivellen…
ukrył cię przed wiedźminem.
Kocha cię.
To będzie nasza tajemnica.
Dopóki nie wyjedziecie.
To lata.
- Geralt? - Płotka stoi przy bramie.
Jeśli ktoś poza mną wyjdzie z pałacu, uciekaj.
- Co się dzieje? - Tu jest bruxa.
Co takiego? Co robisz?
Co się dzieje?
Ruszaj.
Natychmiast.
Vereena?
Skrzywdził mnie.
Cirillo, to bruxa.
Wracaj do Płotki.
Nie uciekaj.
Wtedy nie będę mogła się powstrzymać.
On się myli.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Geralt!
Cirillo.
- Zaczekaj! Proszę. - Zostaw to.
Rozszarpię jej gardło,
jeśli nie dasz nam spokoju!
Wybacz mi.
Tak strasznie mi przykro.
Mój.
Albo niczyj.
Kocham cię.
Kocham.
Nie!
Ciebie też dopadnie.
Dlaczego, Geralt?
Nie tak powinno być.
Nie tak!
Odczyniliśmy urok.
Jesteś wolny.
Wolny?
I to ma być…
wolność?
Znalazłem ją w lesie.
Była ranna.
Głodowała.
Nie bała się mnie.
Kiedy wyzdrowiała,
postanowiła zostać.
Nie obchodziło jej…
jak wyglądam.
Żeby mogła nasycić głód,
pozwoliłem jej się mną żywić.
- Ale… - Nie mogła się opanować?
Była potworem.
Nie.
To nieprawda.
To nie ma żadnego znaczenia.
Kochała cię.
Miłość i krew.
Obie mają potężną moc.
Magowie i uczeni łamią sobie nad tym głowy od lat.
- Ale nie doszli do niczego poza… - Prawdziwą miłością.
Straciłem…
prawdziwą miłość.
Oto co się stało.
Świadomie…
przymykałem oko na to, co robiła mieszkańcom wioski.
Bo nie obchodziło jej,
że dawno temu rzucono na mnie urok.
Nie za zniszczenie świątyni.
Tylko za gwałt na kapłance.
Ciri…
Zostańcie. Nie odchodźcie.
Błagam.
Użyj miecza.
Zakończ to.
Dla mnie.
Jesteś teraz śmiertelny.
Sam to zakończ.
Kiedy każę ci uciekać…
uciekasz.
Kiedy każę ci się ukryć…
kryjesz się.
- A kiedy każę iść do Płotki… - Wiem.
Chyba coś jest ze mną nie tak.
Gdziekolwiek pójdę, tam giną ludzie.
Czasami…
czuję, że mogłabym…
spalić cały świat.
A wcale tego nie chcę.
Po prostu…
Strasznie się przez to boję.
Bez przerwy.
Strach to choroba.
Jeśli go złapiesz i nie będziesz się leczyć,
może cię zniszczyć.
Więc jak go leczyć?
Mierząc się z nim.
Niełatwo mierzyć się ze strachem,
ale będę przy tobie.
Nie pozwolę, żeby coś ci się stało.
W porządku.
Dość tego.
Wstawać!
Bierzcie, co trzeba, i ruszamy. Przed świtem musimy być w Cintrze.
Spójrz na nich.
Prowadzisz ich ku zbawieniu, które nie istnieje.
Wkrótce zwrócą się przeciwko tobie.
Łucznicy!
Rozkuj mnie. Wiesz, że jestem silniejsza. Mogę nas uratować.
Nic nie widać!
- Gdzie oni są? - Nikogo nie ma.
PAMIĘCI PETERA PANTONA
Napisy: Magdalena Adamus