‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪คอลิน
‪คอลิน ทุกคนอยู่ไหน
‪สวัสดี
‪ข้าต้องการที่พักสักคืน
‪ข้าเป็นพ่อค้า
‪ข้าจ่ายได้
‪สวัสดี
‪ข้าต้องการที่พักสัก…
‪คิร่า
‪- ไว้ชีวิตข้าเถอะ ‪- ไม่ใช่วันนี้
‪โปรดเมตตา…
‪เอาเขาไป ทิ้งข้าไว้เถอะ
‪ได้โปรด
‪เยนเนเฟอร์
‪ทหารเทเมอเรียตาย 4,000 นาย
‪ทหารเคดเวนตาย 5,000 นาย
‪และพวกมันอีกอย่างน้อย 20,000 ศพ
‪เจ้าจะไม่พบนางในนิมิตของเจ้าหรอก
‪นางตายแล้ว
‪เยนเนเฟอร์
‪เยนเนเฟอร์!
‪ข้าเคยเห็นภาพนี้
‪อยู่บนหลังม้านะ
‪นางอยู่ไหน
‪แล้วเจ้าเป็นอะไรกับนาง
‪นางยังมีชีวิตอยู่ไหม
‪เราชนะ เพราะนาง
‪นางซื้อเวลาให้เราจนกระทั่งกองทัพมาถึง
‪มันคุ้มค่าไหม
‪เยนเนเฟอร์
‪ช่วยบอกข้าทีได้ไหมว่านางเป็นใคร
‪ไม่สำคัญหรอก
‪นางตายแล้ว
‪ปล่อยข้า
‪ข้าก็นอนไม่หลับเหมือนกัน
‪ท่านไม่ได้นอนเลย
‪ทำให้ฝันร้ายน้อยลง
‪ยกเว้นเรื่องโทรลล์หิน
‪เป็นมิตรมากเกินไป
‪ลืมไม่ลงเลยทีเดียว
‪แล้วของเจ้าล่ะ
‪อัศวินดำจับข้าขึ้นม้าของเขา…
‪ซินทรากำลังไฟไหม้
‪ข้าไร้กำลังเกินกว่าจะหยุดอะไรได้
‪เจ้าหนีมาได้
‪ข้าโชคดี
‪ข้า…
‪อยากเข้าใจบางอย่าง
‪ท่านอ้างการแทนคุณไร้เงื่อนไขและพาข้ามา
‪เพราะอะไร
‪มันคือการจ่ายหนี้
‪ข้าช่วยชีวิตพ่อเจ้าไว้
‪- จากอะไร ‪- ยายของเจ้า
‪นางไม่อยากให้แม่เจ้าแต่งงานกับ…
‪คนนอก
‪พ่อเจ้าไม่รู้ว่าเขามอบอะไรให้ข้า
‪แปลว่า
‪ข้าคือโชคชะตาของท่าน
‪- ไม่ว่ามันหมายถึงอะไรก็ตาม ‪- เจ้าเป็นมากกว่านั้นมาก ซิริลา
‪ข้าคิดถึงบ้าน
‪ซินทราไม่ปลอดภัยสำหรับเจ้าอีกต่อไป
‪แล้วสเคลลิเกอล่ะ
‪มีคนของข้าที่นั่นเหมือนกัน ข้าจะปลอดภัยที่นั่น
‪จะไปก็ได้
‪แต่เจ้าจะได้แต่งงาน ‪กับเจ้าแห่งคนปากเหม็นที่อยู่ใกล้ที่สุด
‪เขาจะหาทางยึดบัลลังก์ของเจ้าเช่นกัน
‪แต่ที่นั่นอาหารอร่อยนะ
‪- เร็วเข้า ‪- ทางนี้
‪ทริซ!
‪อยู่กับเราก่อน
‪อยู่กับเราก่อน!
‪ทริซ!
‪เมื่อกี้อาการยังคงที่ ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪เรากำลังจะเสียนางไป
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪มีอะไร
‪ไม่มีวี่แววของเยนเนเฟอร์เลย
‪นางหายไปเลย
‪แล้วหลานสาวข้าล่ะ
‪ฟรินจิลลาอยู่แนวหน้า
‪ประสานการโจมตีของชาวนิล์ฟการ์ด ‪กับนักโทษที่เราจับมา
‪นางละทิ้ง
‪กฎแห่งพลังโกลาหลทุกข้อ
‪งั้นนางก็หายไปเช่นกัน
‪เรื่องอัปยศในครอบครัวเอาไว้ทีหลังเถอะ
‪เราต้องการข้อมูลจากนักโทษคนนั้นเดี๋ยวนี้
‪พวกกษัตริย์โกรธแค้นมาก ‪ต้องการไล่นิล์ฟการ์ดลงใต้
‪บางทีเราควรจะทำ
‪เพราะเจ้าอยากให้เราเป็นนักรบในสมรภูมิ ‪กว่าเป็นที่ปรึกษาในปราสาท
‪เจ้าไม่ได้อยู่ที่นั่น อาร์โทเรียส
‪เราชนะ
‪แต่ก็หวุดหวิด
‪เราไม่รู้เรื่องกองทัพที่นิล์ฟการ์ดสำรองไว้
‪ที่ที่พวกมันรวมตัวกัน สิ่งที่พวกมันวางแผนไว้ต่อไป
‪นักโทษ
‪เรารู้อะไรบ้าง
‪สายลับของเรารู้อะไรไม่มาก
‪รู้แค่เขาเป็นคนวางแผนการล่มสลายของซินทรา
‪และเขาไม่รับคำสั่งจากแม่ทัพ ‪เขารับคำสั่งจากกษัตริย์เท่านั้น
‪ไม่เคยมีใครทำอะไรเขาได้
‪เขาจะให้ทุกอย่างที่เราต้องการ
‪หากข้ามีเวลาอยู่กับเขา
‪เรามีกฎ
‪นางไม่ได้ขออนุญาตเจ้าอยู่นะ
‪นางฟื้นแล้ว
‪ยินดีต้อนรับกลับมา
‪ไม่แน่ใจว่าเจ้าจะรอด
‪บ้าเอ๊ย
‪แล้วเคียร์มอเรนห์คืออะไรกันแน่
‪ที่ที่วิทเชอร์ไปในช่วงฤดูหนาว
‪เราพักและรักษาตัวที่นั่นได้
‪เปลี่ยนเกราะ ดื่มน้ำอมฤต
‪มันคือบ้านของข้า
‪ทำไมข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
‪เพราะเราอยากให้เป็นเช่นนั้น
‪ทำไมล่ะ
‪มีการโจมตี
‪เมื่อนานมาแล้ว ตอนข้ายังเด็ก
‪เกือบทำให้เราตายกันหมด
‪ตอนนี้เราจึงไม่อยากทำตัวเด่น
‪ในซินทรา ข้าเคยแต่งตัวเหมือนเด็กผู้ชาย ‪เพียงเพื่อจะเล่นนัคเคิลโบนส์ด้วย
‪ดูเหมือนว่าเราทั้งคู่จะต้องไม่ทำตัวเด่น
‪ท่านถูกทำร้ายเพราะท่านแตกต่างรึ
‪ใช่
‪เรามองไม่เห็นอนาคตเหมือนเจ้านี่
‪ตอนอยู่ที่สนามรบไง
‪ที่เจ้าเห็นข้าและผู้หญิงคนนั้นก่อนที่มันจะเกิดขึ้น
‪ใช่ คือ
‪มัน… มันเหมือนความฝันมากกว่า
‪ไม่ชัดเจน มัน…
‪มันแปลกมาก
‪ใจเย็น
‪ท่านทำแบบนั้นได้อย่างไร
‪มันเรียกว่าแอ็กซี่
‪เป็นภาษามือที่ช่วยให้สงบ
‪เวทมนตร์ เหมือน…
‪เหมือนผู้วิเศษน่ะรึ
‪ก็ไม่เชิง
‪เราควรไปกันต่อ
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪คิดว่ามีที่พักไหม
‪ไปเลย โรช
‪มีอะไรรึ
‪ไม่มียาม
‪- พวกเขาอาจกำลังหลบ… ‪- เงียบก่อน
‪ไม่มีหมาเห่าด้วย
‪ที่นี่ไม่เคยหลับใหล
‪- เอาอย่างไรต่อดี ‪- ข้ารู้จักคนแถวนี้
‪เพื่อนเก่า
‪อยู่บนหลังโรชนะ
‪เกรอลท์!
‪นิเวเลน
‪เจ้ามาทำอะไรที่นี่ เจ้าคนชั้นต่ำ
‪นี่เพื่อนท่านรึ
‪ใช่
‪- แต่เขาเปลี่ยนไป ‪- ข้ารู้
‪ข้าดูเปลี่ยนไปนิดหน่อย ‪จากวันที่เจ้าเห็นข้าครั้งสุดท้าย
‪แต่เจ้าก็เปลี่ยนไปเหมือนกันนะ
‪เก็บมีดซะ ไปหลบหนาวข้างในก่อน วิทเชอร์
‪ข้าจะเล่าให้เจ้าฟังทุกอย่าง
‪ไฟสำหรับแขกของข้า
‪และเจ้า แม่นาง…
‪ซิริ
‪ซิริ อาบน้ำร้อนสักหน่อยไหม
‪ร่างกายจะได้อบอุ่น
‪เยี่ยมเลย
‪- พายุสงบเมื่อไหร่ เราจะไปทันที ‪- ได้โปรด
‪วิเศษเลย
‪อ่างอาบน้ำ!
‪เจ้าไปอาบน้ำห้องข้างๆ ได้
‪ไม่เป็นไร
‪เพื่อนเอ๋ย เจ้าดูห่างไกลจากคำว่าไม่เป็นไรมาก
‪เจ้าเหม็นกลิ่นม้าแก่
‪เป็นส่วนหนึ่งของเสน่ห์ข้า
‪กลิ่นสาบม้าเป็นเสน่ห์เจ้าอยู่แล้วนี่
‪เปิดประตู!
‪นานแค่ไหนแล้วนะ ‪สิบสามฤดูหนาวแล้วใช่ไหมที่เราพบกันครั้งสุดท้าย
‪นิเวเลน ข้าไม่ใช่คนที่เมินเฉย ‪ต่อกฎของการต้อนรับขับสู้นะ
‪แต่ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าอยู่ที่นี่นางจะปลอดภัย
‪เจ้าเห็นเขี้ยวขาแล้วคิดว่าข้าจะ…
‪กัดคอรึ
‪นางจะปลอดภัย
‪ข้ายังเป็นคนเดิม
‪เอาละ ไฟ!
‪เป็นกลที่ไม่เลว
‪จะบอกข้าไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า
‪นั่นเป็นเรื่องเล่าที่ต้องเคล้ากับไวน์
‪แล้วเจ้าล่ะ
‪เป็นเรื่องเล่าที่ต้องเคล้ากับไวน์ทั้งห้องเลยละ
‪คนโง่มองดูสถานที่ ‪แล้ววิ่งหนีหางจุกตูดด้วยความหวาดกลัว
‪วิ่งจนเท้าไม่ติดพื้นเลย
‪โจรสมัยพวกเราโหดกว่านี้นะว่าไหม
‪ขอบคุณมากสำหรับชุดนี้
‪เสื้อผ้าข้าสกปรกจนพร้อมจะหนีไปจากข้าแล้ว
‪ด้วยความยินดี
‪เจ้าดูงามมาก
‪เนื้อกวางย่าง ทรัฟเฟิลเครื่องเทศ
‪ไวน์หวานๆ และจัดให้เยอะๆ เลย
‪และสำหรับเจ้า
‪สิ่งที่ดีที่สุดเท่านั้น
‪นกกระทาของวิทเชอร์
‪ตลกใช้ได้
‪ล้อเล่นน่ะ
‪ไก่ฟ้าภูเขาสำหรับเพื่อนข้า
‪อร่อยมากใช่ไหม
‪อร่อยมากจริงๆ
‪เขาเล่าไหมว่าเราเจอกันได้อย่างไร
‪ไม่
‪เขาไม่ใช่คนช่างพูด
‪- ใช่ ‪- แต่ข้าอยากฟังนะ
‪เป็นเรื่องราวที่ข้าชอบมาก
‪คืออย่างนี้ ไอ้หนุ่มผมขาวเจ้าอารมณ์คนนี้
‪ได้รับการว่าจ้างจากปีศาจที่น่ากลัวที่สุด
‪พ่อข้าเอง
‪ให้กำจัดการรุกรานของไวเวิร์นจากป่าของเรา
‪ข้าเคยเห็นในหนังสือ
‪สิ่งมีชีวิตที่น่ากลัว เห็นหนุ่มน้อยผู้อ่อนแอนั่นไหม
‪นั่นข้าเอง
‪และข้าพยายามพิสูจน์ตัวเองกับพ่อ
‪ด้วยการฆ่าไวเวิร์นให้ได้ก่อน
‪แต่แทนที่จะฆ่าได้
‪ข้ากลับตกลงไปในรังของสัตว์ร้าย
‪หมอนี่จับต้นคอข้าแล้วดึงข้าขึ้นมา
‪แล้วฆ่าไวเวิร์นที่กำลังตะครุบอวัยวะเพศข้า
‪เจ้าคิดว่าเขาทำอะไรต่อ
‪อะไรรึ
‪ทำร้ายข้าเพราะข้าทำตัวโง่เง่ารึ ไม่
‪เขาส่งหัวไวเวิร์นให้ข้า
‪แล้วบอกพ่อข้า
‪ว่าข้าเป็นคนฆ่ามัน
‪ข้าต้องกำจัดไวเวิร์นทั้งฝูงจากป่า
‪- ยังไงก็ได้ค่าจ้าง ‪- ไร้สาระ
‪เขาเป็นคนขี้สงสาร
‪ข้าไม่ได้โกหกสักคำเลยนะ สาวน้อยซิริ
‪นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย
‪ที่ข้าเห็นพ่อภูมิใจในตัวข้า
‪หลังจากนั้น
‪เกรอลท์กับข้าก็เป็นเพื่อนกันมาหลายฤดูร้อนแล้ว
‪ไหนๆ เราก็ไม่โกหกกัน ‪เล่าเรื่องคำสาปของเจ้าหน่อยสิ
‪ต่อหน้าผู้หญิงน่ะรึ
‪นางแกร่งกว่าที่เจ้าคิด
‪ข้าเป็นคนหนุ่มหน้าโง่ไร้เดียงสา
‪เพราะอย่างนั้นแหละ
‪ข้าจึงไปข้องเกี่ยวกับพวกคนชั่ว
‪ข้าทำลายวิหารแมงมุมหัวสิงห์
‪เมาเห็ดก็อดเฟลช
‪ไม่มีเห็ดอะไรในโลกนี้ ‪ที่ทำให้ใครโง่ขนาดนั้นหรอก
‪ถ้าเป็นเช่นนั้นก็คงดี
‪หลังจากสร้างความเสียหายแล้ว
‪นักบวชหญิงคนนี้ก็สาปให้ข้ามีชีวิตแบบนี้
‪ตลอดไป
‪คนเดียว
‪ทุกคำสาปล้วนแก้ไขได้ นางพูดว่าอะไร
‪นางตะโกนอะไรสักอย่างเรื่อง
‪ความรักและเลือด
‪ข้าจำไม่ได้
‪บอกตรงๆ นะ
‪ข้าเคยพยายามฆ่าตัวตายแล้ว เกรอลท์
‪มากกว่าหนึ่งครั้ง
‪แต่ก็ฟื้นกลับมาตลอด
‪นักบวชหญิงนั่นไม่มีทางยกโทษให้ข้าง่ายๆ แน่
‪หมู่บ้านข้างล่างถูกทิ้งร้าง
‪เกิดอะไรขึ้นที่นั่น
‪หลังจากศึกซอดเดน
‪ชนบทก็เป็นที่ที่อันตราย
‪พวกทหารที่หิวโหย ทหารหนีทัพ…
‪นั่นไม่ใช่เหตุผลมากพอให้ทั้งหมู่บ้านทิ้งบ้านไป
‪มากพอสิ
‪เมื่อปีศาจมอร์ฮอกก์ขี่ม้าลับเส้นขอบฟ้าไป
‪ข้าเห็นกับตาเลย
‪สัปดาห์ที่แล้วนี้เอง
‪ขี่ม้าโครงกระดูกของพวกมันข้ามท้องฟ้าทางใต้ไป
‪ลางแห่งความพินาศ
‪ปีศาจมอร์ฮอกก์รึ
‪ปู่ข้าเห็นพวกมันก่อนซินทราล่มสลาย
‪ปู่ของนางเป็นคนขี้เมา
‪เขาเห็นสารพัดอย่างน่ะแหละ
‪ข้ากำลังบอกว่าแดนเหนือกับใต้ทำสงครามกัน
‪ปีศาจเร่ร่อนในเวลาที่ควรจำศีล
‪โรคระบาดกวาดล้างแผ่นดิน…
‪บางทีโลกอาจถึงจุดจบแล้ว
‪ข้ารอดจากยุคมืด ‪และวันที่โลกควรถึงจุดจบถึงสามครั้งมาได้
‪เรื่องไร้สาระทั้งนั้น
‪ไม่ บางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เกรอลท์
‪โลกเดี๋ยวนี้ผิดเพี้ยนแปลกประหลาด
‪ไกลเกินกว่าที่กษัตริย์และคนธรรมดาจะเอื้อมถึง
‪นิเวเลน ท่านเลี้ยงแมวรึเปล่า
‪ข้าคิดว่ามันอาจติดอยู่บนเพดานนะ
‪ใช่แล้ว ข้าเลี้ยง นางสบายดี
‪นางมีชื่อว่าเวรีน่า
‪ข้าดีใจมากที่มีนางอยู่เป็นเพื่อน
‪แม้นางจะค่อนข้างขี้อายก็ตาม
‪ไม่ชอบคนแปลกหน้า
‪เจ้าบอกว่าถูกสาปให้อยู่คนเดียวไม่ใช่รึ
‪ท่านบอกว่าแมวกลัววิทเชอร์ไม่ใช่รึ
‪ดูการแสดงกันหน่อยดีไหม
‪ไปสำรวจสถานที่กันดีกว่าไหม ‪ดูให้แน่ใจว่ามันปลอดภัย
‪เชิญเลย เกรอลท์
‪เราอยู่ตรงนี้กันได้
‪ช่างเป็นภาพที่น่ายินดีจริงๆ
‪เจ้าเป็นผู้สอบสวนหรือเป็นเพชฌฆาตของข้าล่ะ
‪ต้องดูว่าคืนนี้จะเป็นอย่างไร
‪จะทำอะไรก็ทำเถอะ
‪สุดท้ายก็ไม่ต่างกันหรอก
‪เปลวเพลิงสีขาวจะชำระล้างเราทุกคน
‪ข้าอยากรู้ว่านิล์ฟการ์ดต้องการอะไร
‪ต่อต้านหรือยอมจำนน
‪ก็ไม่ต่างกันหรอก
‪ข้าไม่ได้มีนิสัย
‪โหดเหี้ยมเลย
‪แต่เจ้าพรากใครบางคนไปจากข้า
‪คนที่ข้าห่วงใยอย่างสุดซึ้ง
‪ทีนี้ข้าจึงจะเอาความรู้ของเจ้า
‪ความทรงจำของเจ้า
‪ตัวตนของเจ้า
‪และทิ้งเจ้าให้หนาวเย็นและไร้ที่พึ่ง
‪ติดอยู่ในความมืดชั่วนิรันดร์ของจิตใจเจ้าเอง
‪ข้ารู้
‪ข้ารู้ว่าเจ้าอยากกรีดร้อง
‪แต่มันเร็วเกินไป
‪มันเร็วเกินไป เพราะข้ายังไม่ได้เริ่มเลยด้วยซ้ำ
‪หากวิวัฒนาการ ‪ได้มอบรอยหยักในสมองเจ้าอยู่บ้าง
‪ข้าจะไถมันให้ลึกลงไปอีก
‪แล้วเจ้าจะรู้ว่า ‪เสียงกรีดร้องที่แท้จริงมันเป็นยังไง
‪นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่เจ้าเสกได้รึ
‪การสู้รบคงเอาพลังเจ้าไปหมดจริงๆ
‪ข้าไม่เหมือนเจ้า ข้าไม่เสียพลังโกลาหล ‪ไปเปล่าๆ กับเรื่องเหลวไหลหรอก
‪ข้าไม่เรียกการเผากองกำลัง ‪ครึ่งหนึ่งของเจ้าว่าเหลวไหลหรอกนะ
‪น่าเสียดายที่เจ้าถูกล่ามโซ่ ‪อยู่ที่ดิเมอริเทียมในแดนศัตรู
‪ไม่งั้นคงเสกหมูป่าให้เรากินได้
‪เจ้ากำลังหนี
‪- เราชนะ ‪- แค่ศึกเดียว สงครามเพิ่งเริ่มต้น
‪ผู้แพ้มักพูดเช่นนี้ ช่างน่าเศร้า
‪ซอดเดนเป็นเพียงเม็ดฝนก่อนจะเกิดพายุ
‪ดูเจ้าสิ
‪- เจ้าทำแบบนี้ทำไม ‪- เพราะข้าภักดีต่ออาณาจักรของข้า
‪ไม่หรอก ผู้นำที่รักของเจ้าต้องการบางอย่าง
‪เจ้าเป็นเบี้ยเพื่อให้ได้มันมา
‪ข้านึกภาพไม่ออกเลย ‪เขาชื่ออะไรนะ เอเมียร์ใช่ไหม
‪ขอโทษจริงๆ นะ ‪แต่ตัวเปลวเพลิงสีขาวผู้ยิ่งใหญ่เอง…
‪นึกภาพไม่ออกเลยว่าเขาจะดีใจแค่ไหน ‪ที่เห็นเจ้าหางจุกตูดกลับไป
‪เจ้าก็รู้ว่าข้าจะไม่แปรพักตร์
‪- กลุ่มภราดรภาพไม่ยอมเจรจาหรอก ‪- พวกเขาไม่อยากให้เจ้ากลับไป
‪เจ้าทำลายกฎศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขา ‪เจ้าใช้ประโยชน์จากมนตร์อัคคี
‪ตามคำขอของทิซเซอา ‪ข้าจะได้รับการยกย่องที่ช่วยพวกเขาไว้
‪ข้ามั่นใจว่าพวกเขาจะเข้าใจมากที่สุด ‪ผู้นำทุกคนมีความเข้าใจ
‪เจ้ากำลังจะถวายข้าเป็นเครื่องสังเวย
‪เป็นการขอโทษที่ทำให้ ‪การรุกรานแดนเหนือของนิล์ฟการ์ดพังยับเยิน
‪อย่างน้อยก็เสกอาหารดีๆ ให้ข้า ‪ก่อนที่เราจะไปถึงเมืองขี้กากเถอะ
‪นี่คือสิ่งที่ท่านทำเพื่อความรื่นรมย์รึ
‪เพื่อให้ตัวข้ามีสติ ใช่
‪มันเป็นผลงานชื่อดัง
‪ข้าเห็นมันครั้งแรกตอนหนุ่มๆ ‪สมัยเรียนอยู่ที่ออกซ์เซนเฟิร์ท
‪มันบอกเล่าเรื่องราว
‪ของนักรบสาวสายเลือดเอลฟ์ผู้สิ้นหวัง
‪และมนุษย์ที่นางตกหลุมรัก
‪มันมีชื่อว่าอะไร
‪การล่มสลายของบรรพบุรุษ
‪นักรบสายเลือดเอลฟ์ ผู้วิเศษสายเลือดมนุษย์
‪ความเกลียดชังลิขิตมาให้ฆ่ากัน
‪แต่กลับพบรักและหนีไป
‪ขัดต่อเจตจำนงของชาวบ้าน
‪งดงามเหลือเกิน
‪ทั้งคู่แต่งงานกันอย่างมีความสุข
‪เด็กทารกกำลังจะเกิดมา
‪เด็กที่เกิดจากพ่อแม่ที่สิ้นชีพ
‪ในวันแห่งฤดูหนาวที่ฟ้าลิขิตมา
‪เหมือนนางจะมุ่งมั่น
‪ในการทำตรงกันข้าม ‪กับสิ่งที่จะทำให้นางปลอดภัย
‪พูดมากในเวลาที่ข้าอยากให้นางเงียบ
‪ดื้อรั้นและไม่พูดไม่จา ‪ในเวลาที่ข้าอยากให้นางพูด
‪ดูเหมือนเจ้าก็จะมีปัญหานี้เหมือนกัน
‪ท่านทำให้ข้านึกถึงเพื่อนเก่าคนหนึ่ง
‪เมาส์แซค
‪บางครั้งมันก็ดูไม่ใช่เรื่องจริง
‪ที่เขาตายไปแล้ว
‪และข้า…
‪ข้าอยากย้อนเวลากลับไปช่วยเขา
‪ช่วยทุกคน
‪ข้าไปด้วยได้ไหม
‪ข้าอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองอยู่สองสามเรื่อง
‪มันเป็นอย่างไรรึ
‪การอยู่คนเดียวเพราะสิ่งที่ท่านเป็น
‪มันคือสิ่งที่กัดกินเราทั้งเป็น
‪ความเหงา
‪ท่านเคยพยายามจะกลับคืนร่างเดิมไหม
‪โอ๊ย ข้ามอบสมบัติให้หญิงสาวมากมาย ‪เพื่อมาจุมพิตข้า
‪หวังใจว่าเทพนิยายพวกนั้น ‪จะมีความจริงอยู่สักเสี้ยว
‪ท่านอาจจะยังไม่เจอคนที่ใช่ก็ได้
‪เมาส์แซคเล่าให้ข้าฟัง ‪เรื่องมนุษย์เม่นที่คืนร่างเดิมด้วยรักแท้
‪เขาช่างโชคดี
‪เขาคงมีค่าพอ
‪เจ้าเห็นสวนรูปปั้นของข้าแล้ว
‪คนรับใช้ของข้าทุกคนถูกฝังอยู่ที่นั่น
‪ข้าฆ่าพวกเขาในวันที่ข้ากลายร่าง
‪ไม่รู้ว่าข้าเป็นอะไร
‪ไม่รู้พลังของตัวเอง
‪ข้าสมควรรับกรรมแล้วละ
‪ไปกันเถอะ
‪ข้ามันพูดมากน่าเบื่อ
‪และเจ้าคงเหนื่อยแล้ว
‪ถึงแล้ว
‪เป็นเกียรติอย่างยิ่ง
‪คนที่ท่านฆ่า…
‪ท่านไม่ได้ตั้งใจ
‪บางครั้ง
‪ข้าก็คิดว่าข้ายังเป็นมนุษย์
‪แต่โดยทั่วไปแล้ว
‪ข้ารู้ว่าจริงๆ แล้วข้าเป็นอะไร
‪ข้าดูบ้านข้าทั้งหลัง
‪มอดไหม้เป็นจุณด้วยฝีมือคนอื่น
‪ครอบครัวข้าติดอยู่ข้างใน
‪ท่านดูไม่เหมือนปีศาจสำหรับข้าเลย
‪ขอบคุณมาก ที่รัก
‪ปีศาจมีอะไรมากกว่า
‪หน้าตาที่น่ากลัว กรงเล็บ และฟัน
‪ปีศาจเกิดจากการกระทำ
‪ที่ไม่อาจให้อภัยได้
‪ราตรีสวัสดิ์
‪ราตรีสวัสดิ์ นิเวเลน
‪ไวน์น้ำผึ้งที่ดีที่สุดจากน้ำผึ้งทะเลทราย ‪ที่หายากที่สุดของโคราท
‪มาเล่นเกมท้าดื่มกันดีกว่า
‪มันต้องอย่างนี้สิ
‪เกมแบบไหนดี
‪เราจะขว้างมีดกัน
‪ใครที่ขว้างไม่โดนหัวพ่อเจ้า
‪ต้องดื่ม
‪และพูดความจริง
‪เตรียมตัวแพ้ได้เลย
‪เจ้าก่อน
‪เริ่มจากเรื่องที่เห็นๆ กันอยู่เลย
‪ไปทำอีท่าไหน
‪เจ้าถึงมาดูแลเด็กสาวได้
‪ข้าสัญญากับยายของนางไว้ก่อนตาย
‪เจ้ามีแผนอย่างไร
‪รักษาชีวิตนางไว้
‪แค่นั้นรึ
‪ข้าปกป้องนางจากมนุษย์และปีศาจทุกชนิดได้
‪และเจ้าก็เป็นคนพูดเอง ว่าโลกกำลังเปลี่ยนไป
‪นั่นอาจเป็นเหตุผล ‪ที่การแทนคุณไร้เงื่อนไขนำเรามาพบกัน
‪เรื่องหลอกลวงเก่าแก่นั่น
‪เรื่องราวชักจะซับซ้อนขึ้นนะ
‪ตาเจ้าแล้ว
‪กลางเป้าเป๊ะ
‪เจ้ากลายเป็นพวกอ่อนหัดไปแล้ว เพื่อนยาก
‪ดูจะเป็นเช่นนั้น
‪เจ้าอยู่คนเดียวมาทั้งชีวิต
‪แล้วอยู่ๆ เจ้าก็รับเด็ก ‪ที่เป็นสัญญาแห่งโชคชะตาในอดีตมา
‪อะไรเปลี่ยนเจ้า
‪ใครต่างหาก
‪เยนเนเฟอร์แห่งเวนเกอร์เบิร์ก
‪แล้วหญิงสาวผู้หาได้ยาก ‪และงดงามที่สุดนางนี้อยู่ที่ไหนรึ
‪คนที่หลอมละลายหัวใจอันเย็นชาของวิทเชอร์ได้
‪นางตายแล้ว
‪ข้าเสียใจด้วยเพื่อนยาก
‪นานแค่ไหนแล้ว
‪ไม่กี่วัน
‪แล้วเจ้าไม่เสียใจได้อย่างไร
‪ใครบอกว่าไม่ล่ะ
‪- ม้าของเจ้ามันไม่ได้เรื่อง ‪- ข้ารู้
‪ถ้าข้าลงจากหลังม้า คนของข้าจะกินมัน
‪ม้า โสเภณี และผู้วิเศษ
‪ล้วนมีประโยชน์จนกระทั่งหมดประโยชน์
‪เจ้าคิดรึว่าการถวายข้าเป็นเครื่องสังเวย ‪จะพอยกโทษให้ความล้มเหลวของเจ้าได้
‪หัวเจ้าจะหลุดจากบ่าตามข้ามาติดๆ
‪ฟังนะ
‪แดนเหนือชนะแล้ว
‪มาอยู่กับเราเถอะ ข้าจะบอกพวกเขา ‪ว่าเจ้าช่วยข้า เจ้าไถ่โทษให้ตัวเองได้
‪ไถ่โทษจากอะไรกันแน่
‪เจ้าคิดว่าเราเสี่ยงภัยขึ้นเหนือเพื่อพิชิตรึ ‪เรามาเพื่อการปลดปล่อยต่างหาก
‪เจ้าอ่อนแอที่อะเร็ททูซา ‪แต่เจ้าก็มีความคิดเป็นของตัวเอง
‪นั่นหมายถึงทางเลือก
‪ข้าถูกกำหนดให้อยู่ในอาณาจักรตามความต้องการ ‪ของกลุ่มภราดรภาพ เราทุกคนก็เช่นกัน
‪เป็นแค่เบี้ยชุบทองเพื่อควบคุมอาณาจักร ‪ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
‪เราไม่ได้ถูกบังคับให้ทำอะไร
‪ข้าควรทิ้งหน้าที่เหมือนที่เจ้าทำไหม
‪ละเลยหน้าที่ ทิ้งความสามารถข้าไปเปล่าๆ
‪บางทีถ้าทิซเซอาคอยปกป้องข้าจาก…
‪บางทีถ้าเจ้าตัดสินใจเอง ‪แทนที่จะเลียแข้งเลียขาคนอื่นก็คงดี
‪กระหายที่จะเอาใจ ก็ง่ายที่จะบาดเจ็บ
‪เจ้ามันมืดบอด เยนเนเฟอร์
‪จะถามอะไรอีกไหม
‪- ข้าไม่มีอะไรต้องปิดบัง ‪- จากข้าอาจจะใช่
‪แต่เจ้าได้บอกความจริงกับนางรึยัง
‪ว่าวิทเชอร์เอาตัวเด็กๆ มา ‪เพื่อให้พวกเขากินสมุนไพรวิเศษ
‪ไม่กี่คนที่รอดตายจะกลายเป็นวิทเชอร์ซะเอง
‪ความรู้สึกและปฏิกิริยาของมนุษย์ทั้งหมด ‪จะถูกทำลายหมดสิ้น
‪พวกเขากลายเป็นปีศาจ
‪เพื่อฆ่าปีศาจตนอื่น
‪มันจะไม่เกิดขึ้นกับนางหรอก
‪แต่มันเคยเกิดขึ้นกับเจ้า
‪ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม
‪ตอนนี้นางอยู่กับเจ้า
‪นางรู้สึกอย่างไรกับเรื่องนี้บ้าง
‪สีหน้าของคนที่กังวลว่าตัวเองฝีมือตกไปแล้ว
‪สีหน้าของคนที่สงสัย ‪ว่าทำไมเพื่อนเก่าของเขาถึงต้องโกง
‪โดนจับได้ซะแล้ว
‪มีดวิเศษน่ะ
‪แต่ทำไม
‪ข้าเคยเห็นเจ้าฉี่ราดในถ้ำของไวเวิร์น
‪ข้ารู้จักตัวตนที่แท้จริงของเจ้า เจ้าปิดบังอะไรอยู่
‪ข้าปวดท้องเบาและอยากเข้านอนแล้ว
‪ไปนอนได้แล้ว ตาเฒ่าหน้าบูด
‪เจอกันตอนเช้า
‪ไม่เป็นไรนะ เวรีน่า
‪เราไม่ทำร้ายเจ้าหรอก
‪เราอยู่ที่นี่แค่คืนเดียว
‪แล้วเจ้าก็จะได้บ้านคืน
‪เจ้าเป็นใคร
‪เวรีน่า เพื่อนของนิเวเลน
‪เจ้าฝันร้าย ข้าจึงแวะมาดู
‪ชอบชุดที่ข้าทิ้งไว้ให้เจ้าไหม
‪เจ้าเองรึ
‪ใช่
‪ขอบใจ
‪นิเวเลนบอกว่าเจ้าเป็นแมว
‪เจ้าเป็นอะไร
‪ข้าแตกต่าง ข้าไม่ใช่เจ้า
‪แต่ข้าดูเหมือนเจ้า
‪เจ้าทำแบบนั้นได้อย่างไร
‪ข้าไม่เคยพบใคร
‪ที่หัวใจเดียวดายเหมือนเจ้าเลย
‪แตกต่าง
‪ไม่เหมือนใครมากนัก
‪ทำไมเจ้าถึงเดินทางกับชายคนนั้น
‪ข้ารู้ว่าเขาเป็นอะไร
‪เขาฆ่าสารพัดสิ่ง
‪ปีศาจ ใช่
‪ฆ่าพวกมัน
‪เจ้าเป็นปีศาจรึ
‪เจ้าเป็นปีศาจรึเปล่าล่ะ เพราะเจ้าแตกต่าง
‪ปีศาจทำสิ่งที่เลวร้ายกับมนุษย์
‪มนุษย์ทำสิ่งเลวร้ายกับทุกคน
‪นิเวเลน
‪ซ่อนเจ้าจากวิทเชอร์
‪เขารักเจ้า
‪เรื่องนี้ต้องเป็นความลับของเรา
‪จนกว่าเจ้าจะไป
‪มันบินได้
‪- เกรอลท์ ‪- โรชอยู่ที่ประตู
‪หากมีใครนอกจากข้าออกไปจากที่นี่ จงขี้ม้าหนีไป
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- มีบรูกซาอยู่ในบ้าน
‪มีอะไรนะ ท่านจะทำอะไร
‪เกิดอะไรขึ้น เกรอลท์
‪ไปซะ
‪เดี๋ยวนี้
‪เวรีน่า
‪เขาทำร้ายข้า
‪ซิริลา นางคือบรูกซา
‪กลับไปหาโรช
‪อย่าหนีนะ
‪ข้าช่วยตัวเองไม่ได้หากเจ้าหนีไป
‪เขาคิดผิด
‪ข้าไม่ได้อยากทำร้ายเจ้า
‪เกรอลท์!
‪ซิริลา
‪- เดี๋ยวก่อน ขอร้องละ ‪- ออกมาซะ
‪ข้าจะกัดคอนางให้ขาด
‪จนกว่าเจ้าจะเลิกยุ่งกับเรา
‪ข้าขอโทษ
‪ข้าขอโทษจริงๆ
‪หากข้าไม่ได้
‪คนอื่นก็ต้องไม่ได้
‪ข้ารักท่าน
‪รักนะ
‪ไม่!
‪เขาจะฆ่าเจ้าด้วย
‪ทำไมล่ะเกรอลท์
‪มันไม่ถูกต้อง
‪มันไม่ถูกต้องเลย!
‪คำสาปถูกทำลายแล้ว
‪เจ้าเป็นอิสระแล้ว
‪อิสระรึ
‪นี่คือสิ่งที่เจ้าเรียกว่า
‪อิสระรึ
‪ข้าพบนางในป่า
‪บาดเจ็บ
‪หิวโซ
‪นางไม่กลัวข้า
‪และเมื่อนางหายดีแล้ว
‪นางก็เลือกที่จะอยู่ต่อ
‪นางไม่สน
‪ว่าข้าหน้าตาเป็นอย่างไร
‪และเพื่อบรรเทาความหิวของนาง
‪ข้าก็ยอมให้นางกินข้า
‪- แต่… ‪- นางควบคุมตัวเองไม่ได้ใช่ไหม
‪นางเป็นปีศาจ
‪ไม่
‪ไม่จริง
‪ไม่สำคัญว่านางจะเป็นปีศาจหรือไม่
‪นางรักท่าน
‪ความรักและเลือด
‪ทั้งสองสิ่งมีพลังที่ยิ่งใหญ่
‪มนุษย์และผู้วิเศษผู้ทรงความรู้ ‪ครุ่นคิดเรื่องนี้มานานหลายปี
‪- และพวกเขาไม่พบอะไรเลยนอกจาก… ‪- รักแท้
‪การสูญเสีย…
‪รักแท้
‪มันเป็นเช่นนั้นแหละ
‪ข้ารู้ดี
‪แต่ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นสิ่งที่นางทำกับชาวบ้าน
‪เพราะนางไม่สน
‪ที่ข้าโดนสาปตลอดหลายปีที่ผ่านมา
‪ไม่ใช่เพราะทำลายวิหารหรอก
‪เพราะข่มขืนนักบวชหญิงต่างหาก
‪ซิริ…
‪อยู่ต่อเถอะ อย่าไปเลย
‪ข้าขอร้อง
‪ใช้ดาบของเจ้า
‪ฆ่าข้าที
‪เพื่อข้า
‪ตอนนี้เจ้าเป็นมนุษย์แล้ว
‪ทำเองสิ
‪เวลาข้าบอกให้วิ่ง
‪เจ้าต้องวิ่ง
‪เวลาข้าบอกให้ซ่อน
‪เจ้าต้องซ่อน
‪- เวลาข้าบอกให้ไปหาโรช… ‪- ข้ารู้
‪ข้าคิดว่าข้ามีบางอย่างผิดปกติ
‪ทุกที่ที่ข้าไป มีคนตาย
‪บางครั้งข้า…
‪ข้ารู้สึกเหมือนข้าสามารถ
‪เผาโลกทั้งใบได้เลย
‪ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ
‪แค่…
‪มันทำให้ข้ารู้สึกกลัวมาก
‪ตลอดเวลา
‪ความกลัวคือความเจ็บป่วย
‪หากเจ้าป่วยแล้วปล่อยไว้ไม่รักษา
‪มันจะกัดกินเจ้าได้
‪ท่านรักษามันอย่างไร
‪เผชิญหน้ากับมัน
‪การเผชิญหน้ากับความกลัวไม่ใช่เรื่องง่าย
‪แต่ข้าอยู่ตรงนี้เพื่อเจ้า
‪ข้าจะไม่ยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า
‪ตกลง
‪พอได้แล้ว
‪ลุกขึ้น
‪หยุดกินแล้วไปกันได้แล้ว ‪เราต้องไปให้ถึงซินทราก่อนรุ่งสาง
‪ดูพวกเขาสิ
‪เจ้ากำลังนำพวกเขาไปสู่การไถ่บาปที่ไม่มีอยู่จริง
‪ข้าอยากรู้ว่าเมื่อไหร่พวกเขาจะหักหลังเจ้า
‪พลธนู!
‪ปล่อยข้าสิ เจ้ารู้ว่าข้ามีพลังมากกว่า ‪ข้าช่วยพวกเราได้
‪ข้ามองไม่เห็นอะไรเลย
‪- พวกมันอยู่ไหน ‪- ข้าไม่เห็นพวกมัน
‪(ด้วยความระลึกถึง ปีเตอร์ แพนตัน)
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล