SERIAL NETFLIX
Geralt!
Wyszedłem tylko na targ, Yen.
Sporo zarobiłem dzięki twojemu ogródkowi.
Już widzę naszą wspólną przyszłość.
Ty, ja i ona.
Rodzina, o której zawsze marzyliśmy.
Śliczny sen.
Geralt!
Daj mi ją.
Jest nasza.
Psiakrew.
Nie dotykaj mnie.
Pobudka.
Nie dotykaj mnie.
Oddalamy się od Cintry.
Kurwa.
Wreszcie szczera reakcja.
Utknęłyśmy tu razem.
Kto wie, może znowu się zaprzyjaźnimy.
Uratują nas.
Wierzę w to.
Zapomnij o wierze. Mamy moc.
Trzymaj je blisko.
Dokąd nas zabieracie?
Jestem obywatelką Nilfgaardu.
Tamci żołnierze byli Nilfgaardczykami.
Istredd o tym wspominał.
Wygląda jak Aretuza.
Elfy budowały je ku czci proroków.
W dawnych wojnach je podpalaliście.
Lepsze to niż oddać je w ludzkie ręce.
- Nigdy nie widziałam tylu elfów. - Muszę się z nią zobaczyć.
Przynoszę podarki.
Gdzie my jesteśmy?
Zostańcie za mną.
I gęby na kłódkę.
Nilfgaard walczy z północnymi królestwami,
nie z elfami.
Wypuść nas.
Zapewnimy wam…
Mówiłeś o podarkach.
To ludzkie zakładniczki…
Więc trzeba było wywiesić ich truchła na drzewie.
Mogą nam się przydać.
To lasy ludzi.
To nasze lasy.
Ta była zakuta w dwimeryt?
Ta była jeńcem Nilfgaardu.
Też jestem elfką.
To tak traktujecie swoich?
Śpiewasz nasze pieśni?
Czcisz naszych przodków?
Uroniłaś kiedyś łzę nad elfim dziedzictwem?
Żadna z ciebie elfka.
- Niech zawisną. - Kopiemy tu od tygodni.
Rośnie ryzyko, że nas odkryją.
Już nie jesteś naszym przywódcą, Filavandrelu.
Chyba że to tobie ukazała się postać w białej opończy?
Robię wszystko, żeby cię chronić.
Gdy znajdziemy to, czego szukamy,
wyślemy ich głowy do Aretuzy, by przypomnieć o elfiej chwale.
Już niedaleko.
To twój dom?
Mówiłeś, że ilu ich jest?
Nie mówiłem.
Gdy ostatnio tu byłem…
było nas dwudziestu.
A teraz?
Pewnie mniej.
Będziemy tu bezpieczni?
Nie ociągaj się.
Lambercik.
Nadchodzą kłopoty!
Gdzieś ty się, kurwa, szlajał?
- Sądziliśmy, żeś się zgubił. - Albo dał zabić.
Jeszcze nie.
Wybaczcie.
Bracie!
Wrócił!
- Umiesz zrobić mocne wejście. - Wrócił!
Nareszcie.
Wilku.
Wróciłeś.
- Najwyższy czas. - Vesemirze.
Tak.
Zrobiłem kilka przystanków.
Wrócił do domu!
Zuch chłopak!
Więc siedzę tam,
odmrażam sobie jaja w środku pola
drugą noc z rzędu,
a tu podkrada się żona rolnika
i mówi, że marnuję czas.
To nie morę widział jej mąż, jak wymykała się z izby.
Nie.
Tylko pieprzonego parobka!
I zaczyna skamleć: „Cóż teraz poczniemy?
Stary nie zapłaci, jak nie dostanie łba tej mory!”.
A ja na to wyciągam miecz i mówię:
„Na pewno zapłaci w dwójnasób za łeb parobka”.
Typowy Lambercik.
Wróciła z dwoma końmi i zwierzęcą skórą.
Najlepsza robota w tym roku.
Powrót każdego z was to powód do świętowania.
Jesteście bezpieczni i cało wróciliście do domu.
- Dokładnie! - Tak jest!
Za kolejną wspólną zimę.
- Właśnie! - Święte słowa.
- Za oddech w płucach! - Tak jest!
- Za braci. - Za braci.
Żeby zapomnieć o jebanym Szlaku!
Na jedną, kurwa, noc.
Kto jest gotów?
Eskel!
Nic ci nie jest? Wyglądasz jak stare łajno.
Ten drugi gorzej oberwał.
Walczyliśmy sześć godzin.
Zatłukłbym zasrańca,
gdybym nie stracił eliksirów.
Chociaż odrąbałem mu łapę.
Co to jest?
Czy to leszy?
Łaził jak leszy.
Gadał jak leszy.
Tak jakby.
Tak jakby?
Od dawna żadnego nie spotkałem.
Nie w Kaedwen.
Mieliście szczęście.
Chyba że marzy się wam, żeby was dziabnął korzeniem.
Jedyny sposób, żeby go zabić, to spalić mu serce.
Przez sześć godzin nie przyszło ci to do głowy?
A coś ty za jedna?
Księżniczka Cirilla z Cintry.
Miło cię poznać.
Gdy wspomniałeś, że skorzystałeś z Prawa Niespodzianki,
powiedziałem ci, że to błąd.
Niby obiecałeś, że nigdy nie odbierzesz dziecka.
Dodałem: „Dobrze, ale i tak popełniasz błąd”.
- Musiałem ją uratować. - Wiem.
I wiedziałeś, że ci to wypomnę.
- Tak. - A i tak ją przyprowadziłeś.
Więc mówisz, że uciekła przed Nilfgaardem.
Przeżyła rzeź swojego królestwa.
Jak?
Pytałem o to.
Skłamała.
Normalnie byś nie odpuścił.
Wiedźmin wyczekuje odpowiedzi.
- To chyba twoje słowa. - Co ja sobie myślałem?
Tutaj będzie bezpieczna.
W tych murach łatwiej mi ją chronić.
- I wyczekiwać odpowiedzi? - Tak. Dowiem się, kim albo czym jest.
- I jak mogę jej pomóc. - Teraz tak mówisz,
ale pamiętaj, co było ostatnio,
kiedy wiedźmini wmieszali się w dworskie konflikty.
A jeśli ona jest czymś więcej, niż myślisz?
Już wiem, że jest.
Księżniczko!
Eskel.
Ja tylko zwiedzam. Chciałam poszukać dobrego pokoju.
Cóż, to nie jest zamek,
Wasza Wysokość.
Wszystkie są do dupy.
- Tissaia mówiła, że elfi magowie zginęli. - Myliła się albo kłamała.
Żadna opcja mnie nie dziwi.
Miałaś koszmar.
- To normalne po bitwie. Ty też… - Co ci się śniło?
To nie pora na takie historyjki.
Wydaje ci się, że ja tak z troski?
Śniłaś o zakapturzonej postaci?
W czarnej opończy. Skąd wiesz?
W moim śnie miała czerwoną.
A elfiej czarodziejce śni się w bieli.
Wspólne śnienie to potężny omen.
Mam serdecznie dosyć magicznych tajemnic.
Najważniejsze, że możemy to wykorzystać.
Musimy porozmawiać z Francescą.
Czemu miałaby nam zaufać?
Trzeba wkraść się w jej łaski.
Niesamowite.
Znowu robimy coś po twojemu.
Co więcej, tym razem na tym skorzystasz.
To wszystko, co znaleźli łowcy?
W tych lasach nie ma życia.
Może w Temerii albo Redanii mają więcej szczęścia.
Tamci liżą ludziom buty.
Te same buty, które w końcu złamią im karki.
Zasługujesz na więcej, bracie. Jak my wszyscy.
Obiecałaś nam Dol Blathanna. Jak długo mamy jeszcze szukać?
Z każdym dniem elfów jest coraz mniej.
Nasze ziemie zbrukano, starszyzna nie żyje.
Jaskinie na krańcu świata padły łupem potworów.
Ale nie traćmy wiary w świetlaną przyszłość dla elfów.
To, co było, nie musi trwać.
Wiem, że w tych ruinach znajdziemy odpowiedzi.
Wizje, które nawiedzają mnie w tym lesie, dają nadzieję.
[starsza mowa]
Biała opończa zakrywa jej twarz,
ale wiem, że to Ithlinne, nasza prorokini,
prowadzi nas do bezpiecznej przystani.
Odbudujemy nasz lud.
To nie mięso, ale uśmierzy głód.
Nie zawiodę nas.
To, co było, nie musi trwać.
Nie znałam wersji ze słowami.
Ten heimlon, który grałeś.
Mówiono mi, że miał prowadzić zagubione elfy do domu.
Tak, te, które straciłem. Martwe i osierocone.
Tekst często się zmienia.
Biały Płomień chce ukarać tych, którzy was prześladują.
Okradając złodzieja, stajesz się nowym złodziejem.
A może Biały Płomień planuje oddać nam Xin’trea,
gdy skończy tańczyć na grobie Calanthe?
Xin’trea?
Tak elfy nazywały Cintrę.
Ty jesteś tym Filavandrelem z pieśni?
Kraniec świata? Przywódca, który wystąpił przeciwko lwicy?
Zakłamany bard i jego śpiewki.
Jeśli dobrze pamiętam, w jego balladach byłeś królem elfów.
Francescę wybrano, gdy nie pokonałem Calanthe.
Lud potrzebował wiary.
Wiara to prosty lek dla zdesperowanych dusz.
Wiara wspiera nas w mrocznych czasach.
W twoim zwodzeniu, choć jest urocze,
brakuje sprytu ludu twego ojca.
Cóż, był tylko półelfem.
Elf czystej krwi nie narodził się od dekad.
Śniłyśmy o postaciach w opończy.
Prowadziły nas. Jej nosi czerwień, moja – czerń.
Uwolnij nas, a będziemy współpracować. Dowiemy się, co znaczą.
Od jak dawna tu kopiecie?
Może to my jesteśmy kluczem.
Znaleźliśmy coś!
O włos.
Prawie wam się udało.
To ukrywa się w lesie?
- Jest ich więcej? - Kilka.
Ale wymierają, bo nie mogą się rozmnażać.
Wszystkie krążą po świecie od czasu Koniunkcji.
Więc tym będziemy się tu zajmować?
Badaniem potworów.
Tak.
Zbieraniem składników na wasze eliksiry?
Właśnie.
Szkoleniem?
Szkolenie jest niebezpieczne.
Tak jak mężczyzna w skrzydlatym hełmie.
Chcesz go zabić?
Tak.
Dlaczego?
Nienawidzę go.
To ważne.
Nie zabijamy ze strachu.
Zabijamy, by ocalić innych.
Rozumiesz?
A jak ty spędzałeś czas, gdy tu mieszkałeś?
Bili mnie i głodowałem.
Jak twój pokój?
- Są w nim szczury. - Dobry znak.
To znaczy, że jest w nim ciepło.
Co to?
Zostań tutaj.
- W Cintrze chodziłam na uczty… - Cirillo.
Więc to tu wykluwają się wiedźmini.
Chciałabym zobaczyć tablicę upamiętniającą twoją chwałę.
Tawerna pod Dorian, kilka lat temu.
Zmywałam ci z włosów krew bazyliszka.
To była krew wiwerny.
Nie powinnaś tu być.
Podobno masz teraz córkę.
Trafnie wyczułam wrażliwca, gdy mi zapłaciłeś.
To nie moja córka.
W takim razie ja ją przygarnę.
Chłopcy jedliby jej z ręki.
A udaje, że nie jest ojcem.
Co to ma być?
Eskel znalazł nowe przyjaciółki w dolinie.
Nie powinny tu być. A oni powinni być mądrzejsi.
Widać wypił za dużo naparu z bielunia na swoją ranę.
Wszyscy popili.
Jutro o wszystkim zapomną.
Zwłaszcza jak tu dotarły.
Jeden z moich stałych klientów, druid,
mówił, że lesze to wielkie gadające drzewa.
I są piękne.
Nie płacimy za gadanie.
W porządku.
Eskel, co ty wyprawiasz?
Ululałeś już swoją dziewczynkę?
Rozumiem, że cię boli,
i możesz uśmierzać ten ból z kimkolwiek chcesz.
Ale nie tutaj.
Zabawne.
Ja i reszta chłopaków wróciliśmy cali poturbowani.
Lambertowi troll rozwalił oko.
Coënowi wilkołak wygryzł mięso z tyłka.
A ty z czym wracasz?
Chodzi mi o to…
że gdy ja znajdę księżniczkę…
ostatnią rzeczą, jaką zrobię…
będzie zgrywanie rycerzyka.
Eskel…
idź już spać.
Potrzebujemy planu.
- Co z tobą? - Dziwnie się czuję.
Przez dwimeryt.
Wstawać, już!
Dokąd idziemy?
Zabijcie mnie, a Biały Płomień nie okaże wam litości.
Czy ludzie muszą bez przerwy gadać?
Co to jest?
Jakieś runy.
Połączone przez… Chaos?
Te są inne.
Przybycie potworów.
Koniunkcja Sfer.
Niebiosa rozdarł ryk i zderzyły się światy.
Ci, co przetrwali…
pogubili się w nowym świecie.
Nowym dla was.
Należał do nas.
Opowiedzcie mi o swoich snach.
Najpierw pokaż swoje. To działa w obie strony.
W mojej wizji gubię się w labiryncie z martwych ciał.
Stos elfów aż przesłania słońce.
Ithlinne wskazuje mi drogę
i widzę wschód słońca w nowym królestwie elfów.
Mnie nie prowadzi Ithlinne, tylko Emhyr.
Nie widzę go, ma zakrytą twarz.
Właśnie powrócił do Nilfgaardu.
Zabił Uzurpatora.
Ocalił mnie.
A ty?
Co robisz?
To starsza mowa, ale prymitywna.
„Oto matka lasów,
matka bezśmiertna,
w snach się gnieżdżąca”.
Reszta to bełkot.
Nie.
To zaklęcie.
O chacie bez drzwi.
Mój ojciec straszył nas opowieściami
o wiedźmie żyjącej w lesie
w chatce na nogach bazyliszka.
Wabiła dzieci, by je ugotować i zjeść.
Ludzie nieraz krzyczeli o „wiedźmie”
na widok mocy elfów.
Mój brat ma rację.
To nasi przodkowie klęczą tu pogrążeni w modlitwie.
Być może bezśmiertna matka jest starym bóstwem.
Najpierw Ithlinne, teraz stare bóstwa.
Na co im potrzebna dwójka ludzi?
Odwróć się od lasu.
Wzywa nas.
Trzymajcie straż, aż wrócimy.
- Francesco! - Nie.
Gage, już w dzieciństwie przysięgłam, że będę cię chronić.
Pozwól mi ochronić nas wszystkich.
Możemy się wypisać z waszej sekty?
A jak sądzisz?
Na początku wszyscy przybysze mają tu problemy ze snem.
To przez chłód.
Klef był jednym z pierwszych wiedźminów.
Na długo przede mną.
Co go spotkało?
Jeden z najstarszych potworów, demon.
Z tych dawno wymarłych.
Siała spustoszenie, aż wiedźmini
zapieczętowali ją głęboko w lesie.
Tym go zabiła.
Mówi się, że nadal wzywa nieszczęśników,
którzy mieli pecha trafić do jej lasu.
Zwabia ich i pożera.
Straszne historyjki na mnie nie działają.
A tego tutaj, Deglana,
ludzie zabili w tych podziemiach.
Wszystkiego mnie nauczył.
Zrobił ze mnie wiedźmina.
Był dla ciebie jak ojciec, tak? Jak ty dla Geralta.
Coś w tym rodzaju.
Z dzieciakami jest prościej.
Czekasz, aż skończą wołać mamę,
karmisz, szkolisz, wysyłasz w świat i sprawdzasz, który wróci żywy.
Trudno cię przestraszyć.
Czasem trzeba stać w miejscu, czasem trzeba biec.
Ta myśl pomogła ci uciec z Cintry?
Podobno macie mnie ochronić.
To trudne, gdy nie wiem, kogo ochraniam
ani przed czym.
Ty dorwałeś tamtą drewnianą bestię…
teraz ja zajmę się twoją!
Dalej, ruszajcie się.
Skoro śniłaś o Emhyrze,
dlaczego byłaś taka przerażona?
Powiedz mi.
Otacza mnie ciemność.
Wokół są ludzie.
Dotykają mnie.
Tylko delikatnie klepią.
Nie widzę ich ani nie mogę powstrzymać.
Więc leżę i daję się dotykać.
Kiedy Uzurpator stracił Fergusa,
zamknął wszystkich magów w więzieniu.
To był dom uciech.
Tkwiłam tam latami.
Ale Emhyr mnie odnalazł.
Chata bez drzwi.
- Inskrypcja. - Zaczekaj.
Jeśli się mylisz i sny wcale nie znaczą tego, co myślisz…
Oto matka lasów,
matka bezśmiertna, w snach się gnieżdżąca.
Odwróć się od lasu,
chato, chato,
odwróć się ku mnie.
Chato, chato.
- Widziałeś Cirillę? - Tak.
Jak opija się Białą Mewą i tańczy na stole.
Zabawne.
Podglądała nas.
Geralt, to jej pierwsza noc tutaj. Czego się spodziewałeś?
Że zrobi, co jej powiem.
Dzieciaki takie nie są.
Pogadaliśmy i wysłałem ją do łóżka.
Na pewno jesteś na to gotowy?
Siedziałem w celi pod miastem, gdy łupiono Cintrę.
Wszystko słyszałem.
Ogień, krzyki i śmierć.
To samo słyszałem tutaj jako chłopiec.
Gdy chowałem się w piwnicy,
czekając, aż przyjdą po nas ludzie.
Po upadku Kaer Morhen zostałeś ostatnim wiedźminem.
Ty i garstka zmutowanych sierot,
które nie miały dokąd pójść.
- Byłeś na to gotowy? - Nie.
Ale i tak nas ochroniłeś.
Nie.
Nauczyłem was samodzielności.
Może leszy Eskela chce odzyskać rękę.
Bądźcie czujni, chłopcy.
- Ochronię gości. - Sprawdzę skrzydło.
- Pójdziemy na zwiad. - Za mną!
Szybko!
- Chodźmy. - Żwawo!
- Znajdę Cirillę. - Nie.
Rób, co umiesz najlepiej.
Zostań i walcz.
Pobudka, mamy towarzystwo.
Co robisz? Odsuń się!
Nie wpadaj tak do komnaty damy, wywijając mieczem, durniu!
Trzymaj straż na zewnątrz.
Wykonywałem, kurwa, rozkazy.
Idziemy, ruszać się!
Gdzie się chowasz?
Czym jesteś?
Witaj.
Nie bój się.
Chcę ci pomóc.
Ithlinne?
Wiedziałam!
Nie jesteś nim.
Znam cię.
Bajeczka dla dzieci.
Jesteś dzieckiem, Fringillo?
Ocaliłem cię z domu uciech, żebyś była dzieckiem?
Nie boję się.
I nie chcę pomocy.
Fakt, nikogo nie potrzebujesz.
- Niczego nie musisz ukrywać. - Wiem.
Ale przeszłam ciężką drogę.
A dalsza będzie jeszcze cięższa.
Ale mogę ci pomóc.
A mimo to jesteś tu już od dziesięcioleci.
Dlaczego?
Chodzi o miłość?
Dziedzictwo?
Potęgę!
To dla niej żyjesz.
To twoja strategia? Co za desperacja!
To ty jesteś desperatką, Yennefer.
Największą.
Nie jesteś nowym słońcem.
Nie jesteś nim.
On nie powie ci tego, co ja.
Kluczem do prawdziwej siły nie jest pokorna pobożność,
ale wiara w samą siebie i kierowanie swoim losem.
Świat umrze wśród mrozu,
a odrodzi się wraz z nowym słońcem.
Wprzód spłynie ziemia krwią elfów.
Jak mam ich ocalić?
Zrzuć szaty.
A gdybym ci powiedział, że możesz zdobyć władzę?
Nie byłabyś potulną pochlebczynią, tylko decydowała o sobie.
To nie jest prawdziwe.
A gdyby było?
Wyobraź sobie, że to ty jesteś teraz cesarzem.
Sny pozostałych były oczywiste.
Myślałaś, że jesteś wyjątkowa.
Ale nie, twój sen też był oczywisty.
Czego pragniesz?
Chcę odbudować nasze siły.
Zgromadzić więcej wojsk.
Jesteśmy imperium, ale Północ to liga wielu królestw.
I wielka, nieprzewidywalna kraina.
Z ogromną armią też byś przegrała.
Potrzebni ci sojusznicy,
którzy znają te ziemie jak własne.
Nikt z Północy się z nami nie sprzymierzy.
Ludzie – nie.
Chcesz zbawienia?
Jeśli tak, prowadzisz ze sobą złego elfa.
Pierwszy od lat elf czystej krwi.
Nowa nadzieja na lepszą przyszłość.
Byłam już brzemienna. Nie donosiłam żadnej ciąży.
A jeśli to możliwe? Gdybym ci pomogła?
Wystarczy poprosić.
Nie jesteś Ithlinne.
Wiara twych przodków była silniejsza od twojej.
Silniejsza od twojej.
Mów, czego pragniesz.
Co mam zrobić?
Żeby twoje dziecko przeżyło,
najpierw ty musisz zamieszkać wśród ludzi.
Xin’trea.
Nie masz już kajdan.
Dlaczego się nie teleportowałaś?
Czujesz to od Sodden,
prawda?
A raczej…
nie czujesz.
Wolisz być ślepa, niż uznać prawdę.
Pamiętasz tę lekcję, Świnko?
Zeilil eip.
Nawaliłaś pod Sodden.
Ogień to niebezpieczna magia.
Żegnaj, Chaosie!
I co jej teraz zostanie?
Zeilil eip.
Rusz się, cholera!
Pieprzone sztuczki!
Tak, wyparcie.
Smaczny dodatek.
Niech się jeszcze w tobie podgotuje.
Niech twoja desperacja stężeje.
Będziesz błagać, żebym ci ją odebrała.
A ja to zrobię.
Eskel?
Geralt.
Eskel!
Wróciłem tutaj.
Wiedziałem, że coś jest nie tak.
Nie wiem, co się stało.
Ale myślałem…
że to przezwyciężę.
Myślałem, że mógłbyś…
mi pomóc.
Vesemir.
Po co wzięłam moje dziwki do kryjówki wiedźminów?
Danica, idiotko!
Zostańcie tu i się schowajcie.
Nie.
Nie. Lambert!
Pieprzyć to! Nie zginę tutaj. Jak stąd najszybciej wyjść?
Północnymi schodami, wieżyczką na południu… Nie wiem.
- Chodźcie. - Nie.
- Zostańmy. Geralt… - Geralt może być już martwy!
Wiedźmini zostają walczyć,
a my uciekamy.
Ruszajcie!
Szybko.
Cóż to jest?
To Eskel.
Leszy go zatruł.
To niemożliwe.
Drzwi! Ruszaj!
Eskel.
Potrzebujemy czasu. Możemy cię ocalić.
Eskel…
Błagam, przestań.
Zrobiłeś, co musiałeś.
Tutaj jesteś.
Już dobrze.
- Ty też ją widziałaś. - Spokojnie, jesteś wolna.
Dołączyłaś do nich.
Według Franceski stare bóstwa chcą sojuszu elfów i Nilfgaardu.
- Zgodziłam się. - Więc obie jesteście głupie.
Tamta wiedźma nie jest bóstwem.
Moja wiara mnie tu doprowadziła i zobaczę, dokąd z nią zajdę.
Przebłysk ambicji, nie wierzę.
Wątpię, żebyś wierzyła w cokolwiek.
O co prosiłaś?
O koniec tych bzdur.
Wygadana jak zawsze.
Skoro jest taka zła,
to czemu cię wypuściła?
Już po wszystkim?
Jesteśmy bezpieczni?
Jesteś cała?
Tak.
Chodź ze mną.
Gdy przybyłem do Kaer Morhen,
Vesemir powiedział mi, że świat poza tymi murami
jest pełen niebezpieczeństw.
Ale czasy się zmieniają,
nawet tutaj.
Wszędzie jest niebezpiecznie.
Przed światem nie da się uciec.
Nie da się przed nim ukryć.
Za Eskela.
- Za Eskela. - Za braci.
Ale można odnaleźć siłę
i cel.
Szansę na przetrwanie tych okropieństw.
[starsza mowa]
Ten Kontynent
nie był nikomu pisany.
Wszystko, co musisz zrobić,
to trzymać miecz blisko
i przeć naprzód.
Napisy: Magdalena Adamus