‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เกรอลท์!
‪ข้าแค่ไปตลาดเอง เยน
‪ข้าทำเงินได้มากหน่อยเพราะสวนของเจ้า
‪ข้าอยากแก่ไปพร้อมกับเจ้าเหลือเกินแล้ว
‪เจ้า ข้า และนาง
‪ครอบครัวที่เราฝันถึงมาตลอด
‪ฝันดีนะ
‪เกรอลท์!
‪ส่งนางมาให้ข้า
‪นางเป็นลูกเรา
‪บ้าเอ๊ย
‪ไม่ อย่าแตะต้องข้า
‪ตื่น
‪อย่าแตะต้องข้า
‪เรากำลังออกห่างจากซินทรา
‪บ้าเอ๊ย
‪ในที่สุดก็ได้คำตอบที่จริงใจ
‪เราติดอยู่ที่นี่ด้วยกัน
‪ใครจะรู้ เราอาจจะเป็นเพื่อนกันอีกครั้งก็ได้
‪เราจะรอด
‪ข้ามีศรัทธา
‪ลืมศรัทธาไปเถอะ เรามีพลัง
‪ให้พวกนางอยู่ใกล้ๆ ไว้
‪จะพาเราไปไหน
‪ข้าเป็นพลเมืองของนิล์ฟการ์ด
‪ทหารที่เจ้าฆ่าก็เป็นชาวนิล์ฟการ์ดเช่นกัน
‪อิสทริดเคยพูดถึงสิ่งนี้
‪มันเหมือนอะเร็ททูซาเลย
‪เอลฟ์สร้างขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้พยากรณ์
‪เจ้าจุดไฟเผามันในช่วงสงครามครั้งแรกๆ
‪ลบออกจากประวัติศาสตร์ดีกว่าเสียให้มนุษย์
‪ไม่เคยเห็นเอลฟ์มากเท่านี้เลย
‪ข้าต้องการพบนาง
‪ข้าเอาของขวัญมาให้
‪ที่นี่ที่ไหน
‪เดินตามข้ามา
‪หุบปากไว้
‪นิล์ฟการ์ดสู้กับอาณาจักรตอนเหนือ ไม่ใช่เอลฟ์
‪ปล่อยเราไปเถอะ
‪และเราสัญญาว่าจะให้เจ้า…
‪ไหนเจ้าบอกว่าของขวัญไง
‪ตัวประกัน มนุษย์…
‪เจ้าน่าจะแขวนศพพวกนางไว้แถวนี้
‪พวกนางอาจมีประโยชน์นะ
‪นี่คือป่าของมนุษย์
‪มันคือป่าของเรา
‪คนนี้อยู่ในดิเมอริเทียมรึ
‪คนนี้เป็นเชลยของนิล์ฟการ์ด
‪ข้าก็เป็นเอลฟ์เช่นกัน
‪เจ้าทำกับพวกเดียวกันเช่นนี้รึ
‪เจ้าร้องเพลงของเรารึเปล่า
‪เจ้าให้เกียรติบรรพบุรุษของเราไหม
‪เจ้าเคยหลั่งน้ำตาให้อะไรที่เกี่ยวกับเอลฟ์ไหม
‪เจ้าไม่ใช่เอลฟ์
‪- มัดพวกนางไว้ ‪- เราขุดที่นี่มาหลายสัปดาห์แล้ว
‪ทุกวันที่ผ่านไปยิ่งเพิ่มความเสี่ยงที่จะถูกพบ
‪เจ้าไม่ใช่ผู้นำคนของเรา ‪อีกต่อไปแล้ว ฟิลาแวนเดรล
‪หรือว่าคนใส่เสื้อคลุมขาว ‪ก็ไปเข้าฝันเจ้าด้วยเช่นกัน
‪ข้าทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อให้เจ้าปลอดภัย
‪ทันทีที่เราพบสิ่งที่เราค้นหา
‪เราจะส่งหัวพวกมันไปที่อะเร็ททูซา ‪เพื่อตอกย้ำชัยชนะของเอลฟ์
‪ใกล้ถึงแล้ว
‪นี่บ้านท่านรึ
‪ท่านบอกว่ามีอยู่กี่คนนะ
‪ข้าไม่ได้บอก
‪ครั้งสุดท้ายที่นับดู
‪มีอยู่ 20 คน
‪แต่ตอนนี้
‪อาจจะไม่ถึง
‪แน่ใจนะว่าที่นี่ปลอดภัย
‪ตามข้ามาเถอะ
‪แลมบ์ชอป
‪ปัญหามาแล้ว
‪หายหัวไปไหนมา
‪เรานึกว่าเจ้าหลงทาง
‪หรือถูกฆ่าไปแล้ว
‪ยังหรอก
‪เสียใจด้วยนะ
‪พี่ชาย
‪เขากลับมาแล้ว
‪- น่าจะรู้ว่าเจ้าจะเข้ามาอย่างยิ่งใหญ่ ‪- เขากลับมาแล้ว
‪ในที่สุด พี่ชาย
‪หมาป่า
‪เจ้ากลับมาแล้ว
‪ในที่สุด
‪เวเซเมียร์
‪ใช่
‪ข้าต้องแวะบางที่น่ะ
‪เขากลับมาแล้ว!
‪เจ้าหนูของข้า!
‪นั่นแหละ
‪ข้าอยู่ที่นั่น
‪หนาวจนไข่แข็งอยู่กลางทุ่งข้าว
‪เป็นคืนที่สองติดต่อกัน
‪ตอนที่เมียของชาวไร่แอบย่องออกมา
‪บอกข้าว่าข้ากำลังเสียเวลาเปล่า
‪มันไม่ใช่โมร่า
‪ที่สามีนางเห็นว่าออกจากห้องนั้นไป
‪ไม่ใช่
‪มันคือลูกจ้างในไร่!
‪ทีนี้นางปล่อยโฮเลย "เราจะทำยังไงกันดี"
‪"สามีข้าไม่จ่ายเงินให้เจ้าแน่ ‪หากเจ้าไม่มอบหัวโมร่าให้เขา"
‪ข้าเลยชักดาบออกมาและพูดว่า
‪"พนันได้เลยว่าเขาจะจ่ายสองเท่า ‪ถ้าเอาหัวลูกจ้างไปให้"
‪เจ้าแลมบ์ชอปตัวแสบ
‪นางกลับมาพร้อมม้าสองตัวและพรมขนสัตว์
‪งานที่ดีที่สุดในรอบปี
‪การเห็นหน้าพวกเจ้าทุกคน ‪คือเหตุผลที่เพียงพอแก่การเฉลิมฉลอง
‪พวกเจ้าปลอดภัย
‪รอดกลับมาได้
‪กลับถึงบ้านได้
‪- ใช่ ‪- เห็นด้วย
‪แด่อีกฤดูหนาว ด้วยกัน
‪- ใช่ ‪- พูดได้ดี
‪แด่ลมหายใจในปอดเรา
‪เห็นด้วย!
‪แด่พี่น้อง
‪พี่น้อง!
‪แด่การลืมเส้นทาง!
‪เป็นเวลาหนึ่งคืน
‪ใครพร้อมบ้าง
‪เอสเกล!
‪สบายดีไหม
‪เจ้าดูโทรมมาก
‪คู่ต่อสู้โดนหนักกว่าข้าอีก
‪การต่อสู้ใช้เวลาหกชั่วโมง
‪ข้าน่าจะฆ่าไอ้เวรนั่นได้เช่นกัน
‪หากน้ำอมฤตของข้าไม่หายไป
‪แต่เอามือมันไปแล้วกัน
‪- นั่นอะไร ‪- เลชีรึ
‪นั่นเลชีรึ
‪เดินเหมือนเลชี
‪พูดเหมือนเลชี
‪ก็ใกล้เคียงนะ
‪ใกล้เคียงรึ
‪ข้าไม่เจอเลชีมาสักพักแล้ว
‪ไม่เจอในเคดเวน
‪นับว่าพวกเจ้าโชคดี
‪เว้นแต่ว่าเจ้าจะกำลังอยากโดนรากของมันแทง
‪แทงไฟทะลุหัวใจเป็นสิ่งเดียวที่จะฆ่ามันได้
‪ในหกชั่วโมง เจ้าไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นเลยรึ
‪เจ้าเป็นใครเนี่ย
‪เจ้าหญิงซิริลาแห่งซินทรา
‪ยินดีที่ได้รู้จัก
‪ตอนที่เจ้าบอกข้าว่า ‪เจ้าร้องขอการแทนคุณไร้เงื่อนไข
‪ข้าบอกเจ้าว่า "ผิดพลาดครั้งใหญ่"
‪เจ้าบอกว่า
‪เจ้าสัญญาว่าจะไม่รับเด็กมา
‪ข้าบอกว่า "ดี"
‪"ก็ยังผิดพลาดครั้งใหญ่อยู่ดี"
‪ข้าต้องช่วยนาง
‪ข้ารู้
‪และเจ้าก็รู้ว่าข้าจะตำหนิเจ้าที่ทำเช่นนั้น
‪ใช่
‪แต่เจ้าก็พานางมาที่นี่อยู่ดี
‪เจ้ากำลังบอกข้าว่านางหนีมาจากนิล์ฟการ์ด
‪รอดตายจากการสังหารหมู่ครั้งใหญ่ ‪ในอาณาจักรของนาง
‪ได้อย่างไรกัน
‪ข้าถามแล้ว
‪นางโกหก
‪อย่างเจ้าไม่น่าจะวางเฉยได้
‪วิทเชอร์มองหาคำตอบ
‪- ข้าว่านั่นน่าจะเป็นคำพูดของท่าน ‪- โอ้ คิดอะไรของข้าอยู่นะ
‪ข้าพานางมาที่นี่ นางจะได้ปลอดภัย
‪การปกป้องนางภายในกำแพงนี้ ‪มันง่ายกว่าสำหรับข้า
‪- นานพอที่จะมองหาคำตอบไหม ‪- ถูกต้อง เรียนรู้ว่านางเป็นใคร นางเป็นอะไร
‪และข้าจะช่วยนางได้อย่างไร
‪เจ้าพูดเช่นนั้น
‪แต่จำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
‪เมื่อครั้งสุดท้ายที่วิทเชอร์เข้าไปจุ้นจ้าน ‪กับเรื่องน้ำเน่าของวังและอาณาจักร
‪ถ้าเจ้าหญิงของเจ้าเป็นมากกว่าที่เจ้าคาดคิดล่ะ
‪เรื่องนั้นข้ารู้อยู่แล้ว
‪เจ้าหญิง!
‪เอสเกล
‪ข้าแค่สำรวจดูน่ะ
‪บอกเกรอลท์แล้วว่าข้าจะหาห้องดีๆ
‪ที่นี่
‪ไม่ใช่พระราชวังนะ
‪ฝ่าบาท
‪ทุกห้องล้วนโสโครก
‪ทิซเซอาเคยบอกว่าผู้วิเศษเอลฟ์ตายแล้ว
‪นางคิดผิด
‪ไม่ก็โกหก
‪ไม่น่าตกใจทั้งสองอย่าง
‪ก่อนหน้านี้เจ้าฝันร้ายนี่
‪- อาการฝันผวาหลังสงครามนั้นไม่แปลก ‪- เจ้าฝันร้ายถึงอะไร
‪คิดว่าตอนนี้ใช่เวลาเล่าฝันรึ
‪คิดว่าข้าถามเพราะข้าสนใจจริงๆ งั้นรึ
‪เจ้าฝันเห็นคนสวมเสื้อคลุมปิดหน้ารึเปล่า
‪เสื้อคลุมสีดำ เจ้ารู้ได้อย่างไร
‪ข้าเคยฝันเห็นคนในชุดสีแดง
‪และผู้วิเศษเอลฟ์ของเราฝันถึงคนในชุดสีขาว
‪ความฝันร่วมกันเป็นลางที่ทรงพลัง
‪ใช่ ตอนนี้ข้าเบื่อเรื่องลึกลับมหัศจรรย์มากแล้วละ
‪สิ่งสำคัญคือเราใช้มันให้เป็นประโยชน์ได้
‪เราต้องคุยกับฟรานเชสก้า
‪นางไม่มีเหตุผลที่จะไว้ใจเรา
‪เราต้องประจบนางก่อน
‪ไม่น่าเชื่อ
‪เราต้องทำตามวิธีของเยนอีกแล้ว
‪ที่ไม่น่าเชื่อกว่านั้นคือครั้งนี้เจ้าจะได้ประโยชน์
‪พวกนักล่าหาได้เท่านี้จริงๆ รึ
‪ป่าพวกนี้แทบไม่มีชีวิต
‪บางทีคนที่อยู่ในเทเมอเรีย ‪หรือเรเดเนียอาจโชคดีกว่า
‪พวกนั้นเลียแข้งเลียขาพวกมนุษย์
‪ขาเดียวกับที่จะบดขยี้พวกเขานั่นแหละ
‪เจ้าควรได้สิ่งที่ดีกว่านี้ น้องพี่
‪เราทุกคนก็เช่นกัน
‪เจ้าสัญญาว่าเราจะพบดอลบลาทานา
‪ต้องค้นหาเหนื่อยเปล่าอีกนานเท่าไรรึ
‪เอลฟ์เหลือน้อยลงทุกวัน
‪แผ่นดินของเราแปดเปื้อน ‪บรรพบุรุษของเราล้มตาย
‪แม้แต่ถ้ำของเราที่อยู่สุดขอบโลก ‪ก็ตกเป็นของพวกปีศาจ
‪แต่เราต้องไม่สูญเสียศรัทธา ‪ในอนาคตของเอลฟ์ที่สดใส
‪ประวัติศาสตร์ไม่จำเป็นต้องซ้ำรอยเสมอไป
‪ข้ารู้ว่าซากปรักหักพังนี้จะมีคำตอบ
‪นิมิตที่ข้าเห็นตั้งแต่เข้ามาในป่านี้ทำให้เกิดศรัทธา
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪เสื้อคลุมสีขาวบดบังใบหน้านาง
‪แต่ข้ารู้ว่าเป็นอิธาลีน ‪ผู้พยากรณ์ที่เราเคารพนับถือที่สุด
‪กำลังนำทางเราสู่ที่พักที่ปลอดภัย
‪เราจะสร้างใหม่
‪มันไม่ใช่เนื้อ แต่จะช่วยคลายหิวได้
‪ข้าจะไม่ทำให้เราผิดหวัง
‪ประวัติศาสตร์ไม่จำเป็นต้องซ้ำรอยเสมอไป
‪ข้าไม่เคยได้ยินมันร้องกับเนื้อเพลงเลย
‪เฮมลอนที่เจ้าเล่นน่ะ
‪ชายคนหนึ่งที่ข้ารู้จักบอกว่า ‪มันช่วยนำทางเอลฟ์ที่หลงทางกลับบ้าน
‪เอลฟ์ที่ข้าสูญเสียไป ใช่ ‪เอลฟ์ที่สิ้นชีพและเอลฟ์กำพร้า
‪เนื้อเพลงเปลี่ยนบ่อย
‪เปลวเพลิงสีขาวต้องการลงโทษ ‪คนที่กดขี่คนของเจ้า
‪การปล้นโจรทำให้เจ้าเป็นโจรคนล่าสุด
‪หรือว่าเปลวเพลิงสีขาวตั้งใจจะคืนซินเทรียให้
‪เมื่อเขาเต้นบนหลุมศพของคาลานเธ่จนเบื่อแล้ว
‪ซินเทรียรึ
‪ชื่อภาษาเอลฟ์ของซินทราก่อนที่มันจะถูกแย่งชิงไป
‪เจ้าคือฟิลาแวนเดรลที่อยู่ในบทเพลงงั้นรึ
‪สุดขอบโลก ผู้นำที่ลุกขึ้นสู้กับนางสิงห์
‪กวีจอมโกหกและเพลงของเขา
‪ถ้าข้าจำไม่ผิด เพลงของกวีบอกว่า ‪เจ้าคือราชาของเอลฟ์
‪คนของข้าหันไปภักดีฟรานเชสก้า ‪หลังจากที่ข้าแพ้คาลานเธ่
‪พวกเขาต้องการศรัทธา
‪ศรัทธาคือยาสามัญสำหรับจิตวิญญาณที่สิ้นหวัง
‪ศรัทธาค้ำจุนเราทุกคนในยามมืดมน
‪การยั่วยวนของเจ้า
‪แม้จะมีเสน่ห์
‪แต่ขาดความหลักแหลมของเลือดของพ่อเจ้า
‪ใช่ เขาเป็นลูกครึ่งเอลฟ์
‪ข้าได้ยินว่าไม่มีเอลฟ์เลือดบริสุทธิ์ ‪เกิดมาหลายสิบปีแล้ว
‪เราก็ฝันถึงคนสวมเสื้อคลุมเช่นกัน
‪กำลังนำทางเรา
‪ของนางชุดแดง ของข้าชุดดำ
‪หากเจ้าปล่อยเรา เราอาจร่วมมือกันได้
‪หาความหมายของมัน
‪เจ้าขุดที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว
‪เราอาจเป็นกุญแจสำคัญนะ
‪เราพบบางอย่างแล้ว
‪เกือบแล้ว
‪เกือบไปแล้วเชียว
‪มันซ่อนตัวอยู่ในป่ารึ
‪- มีตัวอื่นที่เหมือนมันอีกไหม ‪- มีนิดหน่อย
‪แต่กำลังจะสูญพันธุ์เพราะมันแพร่พันธุ์ไม่ได้
‪ตัวไหนก็ตามที่เจ้าเจอ ‪อยู่มาตั้งแต่ยุคการรวมกันของจักรวาล
‪งั้นนั่นคือสิ่งที่เราจะทำกันที่นี่รึ
‪ศึกษาสัตว์ประหลาด
‪ใช่
‪รวบรวมสิ่งจำเป็นสำหรับปรุงยาที่ท่านกิน
‪ใช่
‪ฝึกวิชาด้วยไหม
‪การฝึกวิชา…
‪มันอันตราย
‪ชายที่สวมหมวกมีปีกสีดำก็เช่นกัน
‪แล้วเจ้าอยากฆ่าเขารึ
‪ใช่
‪เพราะอะไร
‪ข้าเกลียดเขา
‪เรื่องนี้สำคัญนะ
‪เราไม่ฆ่าใครเพราะความกลัว
‪เราฆ่าเพื่อรักษาชีวิตไว้
‪เข้าใจไหม
‪แล้วท่านทำอะไรบ้างตอนที่มาที่นี่ช่วงแรก
‪ข้าถูกทำร้ายและถูกอดอาหาร
‪ห้องเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง
‪- มีหนู ‪- เป็นสัญญาณที่ดี
‪แปลว่ามันเป็นหนึ่งในห้องที่อบอุ่น
‪นั่นอะไร
‪อยู่นี่นะ
‪- รู้ไหม ตอนอยู่ที่ซินทรา ข้าไปงานเลี้ยง… ‪- ซิริลา
‪นี่คือที่ที่วิทเชอร์ถือกำเนิดสินะ
‪ข้าอยากให้มีป้ายประกาศ ‪ความยิ่งใหญ่ของเจ้าจริงๆ
‪โรงเตี๊ยมนอกโดเรียน เมื่อไม่กี่ปีก่อน
‪ข้าล้างเลือดบาซิลลิสค์จากผมเจ้า
‪มันคือเลือดไวเวิร์นต่างหาก
‪เจ้าไม่ควรมาที่นี่
‪ได้ยินว่าตอนนี้เจ้ามีลูกสาวแล้ว
‪นึกว่าสิ่งที่อ่อนโยนที่สุดในตัวเจ้า ‪คือการที่เจ้าจ่ายเงินเสียอีก
‪นางไม่ใช่ลูกสาวข้า
‪ถ้าอย่างนั้น ข้ารับนางไปอยู่ด้วยได้นะ
‪นางจะมีหนุ่มๆ คอยปรนเปรอ
‪ไหนบอกว่าไม่ใช่พ่อไง
‪นี่มันอะไรกัน
‪เอสเกลเจอเพื่อนบนเขาน่ะ
‪พวกเขาไม่ควรมาที่นี่ และพวกเขาน่าจะรู้ดี
‪ข้าคิดว่าเขาดื่มลำโพงอย่างหนัก ‪เพราะเจ็บแผลนะ
‪ดื่มหนักกันทุกคน
‪พรุ่งนี้พวกเขาก็จำอะไรไม่ได้แล้ว
‪จำไม่ได้แน่ๆ ว่ามาที่นี่ได้อย่างไร
‪ลูกค้าประจำของข้าคนหนึ่ง
‪เป็นผู้วิเศษ
‪เขาเล่าให้ข้าฟังว่าเลชีคือต้นไม้ยักษ์พูดได้
‪มันสวยด้วย
‪- เราไม่ได้จ้างมาคุย ‪- ก็ได้
‪ก็ได้
‪เอสเกล ทำอะไรน่ะ
‪พักจากการพาลูกเจ้าเข้านอนรึ
‪ข้าเข้าใจนะว่าเจ้าเจ็บปวด
‪และเจ้าจะกลบความเจ็บปวดนั้น ‪ด้วยใครก็ได้ที่เจ้าต้องการ
‪แต่ไม่ใช่ที่นี่
‪ตลกดีนะ
‪ข้ากับลูกน้องกลับมาที่นี่
‪บาดเจ็บทุกคน
‪โทรลล์หินทำลายดวงตาของแลมเบิร์ท
‪มนุษย์หมาป่ากัดก้นโคเอนออกมาทั้งก้อน
‪แต่เจ้ากลับมากับอะไร
‪ข้าแค่จะบอกว่า
‪หากข้าพบเจ้าหญิง
‪สิ่งสุดท้ายที่ข้าจะทำคือ…
‪รับบทอัศวิน
‪เอสเกล
‪ไปนอนซะ
‪เราต้องวางแผน
‪เจ้าเป็นอะไรเนี่ย
‪ข้ารู้สึกไม่สบาย
‪ดิเมอริเทียม
‪ลุกขึ้นยืน
‪ลุกขึ้น!
‪จะพาเราไปไหน
‪หากเจ้าฆ่าข้า เปลวเพลิงสีขาว ‪จะตามล่าเจ้าอย่างไม่ปรานี
‪มนุษย์อย่างพวกเจ้าเคยหยุดพูดบ้างไหม
‪นี่อะไร
‪รูนอะไรสักอย่าง
‪เชื่อมโยงด้วย
‪พลังโกลาหลรึ
‪อันนี้ต่างจากที่อื่น
‪การมาถึงของปีศาจ
‪การรวมกันของจักรวาล
‪สวรรค์คำรามและอาณาจักรพุ่งชนกัน
‪ผู้รอดชีวิต
‪หลงทางและถูกทอดทิ้งในโลกใหม่
‪ใหม่สำหรับเจ้า
‪มันเคยเป็นของเรา
‪ความฝันของเจ้า
‪เล่ามาซิ
‪เจ้าเล่าก่อนสิ
‪ตอนนี้ต้องช่วยกันแล้วละ
‪ในนิมิตของข้า
‪ข้าหลงทางอยู่ในเขาวงกตของศพ
‪ศพเอลฟ์กองสูงจนบดบังดวงอาทิตย์
‪อิธาลีนนำทางข้าออกมาจากเขาวงกต
‪ที่ที่ข้าเห็นดวงอาทิตย์ขึ้น ‪บนอาณาจักรเอลฟ์แห่งใหม่
‪ผู้นำทางของข้าไม่ใช่อิธาลีน
‪แต่เป็นเอเมียร์
‪ข้าไม่เห็นเขา เขาสวมผ้าคลุมศีรษะอยู่
‪เขาเพิ่งกลับมาที่นิล์ฟการ์ด
‪เขาฆ่ายูเซอร์เพอร์
‪เขาช่วยข้าไว้
‪แล้วเจ้าล่ะ
‪ทำอะไรน่ะ
‪มันคือภาษาบรรพบุรุษ แต่เป็นสมัยแรก
‪"สยบต่อเทวีแห่งป่า
‪เทวีผู้เป็นอมตะ
‪อยู่ในห้วงฝัน"
‪ที่เหลือเป็นคำที่ไม่มีความหมาย
‪มีสิ
‪มันคือคาถา
‪เกี่ยวกับกระท่อม
‪ที่ไม่มีประตู
‪เมื่อก่อนพ่อข้าชอบเล่าเรื่องแม่มดในป่า
‪เพื่อหลอกให้เรากลัว
‪บ้านของนางอยู่บนขาของบาซิลลิสค์
‪นางจะหลอกล่อเด็กเข้าไปเพื่อต้มกิน
‪คงไม่ใช่ครั้งแรกที่มนุษย์ร้องว่า "แม่มด"
‪เมื่อได้เห็นพลังของเอลฟ์
‪น้องชายข้าพูดถูก
‪นี่คือบรรพบุรุษของเรา คุกเข่า บูชา
‪บางทีเทวีผู้เป็นอมตะ ‪อาจเป็นหนึ่งในเหล่าเทพโบราณ
‪ตอนแรกเจ้าบอกว่าอิธาลีน ‪แล้วนี่ก็บอกว่าเป็นหนึ่งในเหล่าเทพโบราณ
‪สองผู้นั้นจะมีแผนการอะไรกับมนุษย์สองคนรึ
‪หันหลังให้กับป่า
‪นางกำลังเรียกเรา
‪ยืนเฝ้าไว้จนกว่าเราจะกลับมา
‪- ฟรานเชสก้า ‪- ไม่
‪เกจ ข้าสาบานว่าจะดูแลเจ้าตั้งแต่เรายังเด็ก
‪ตอนนี้ให้ข้าดูแลพวกเราทุกคนนะ
‪นางกับข้ามีสิทธิ์เลือกไหม ‪ว่าจะเข้าร่วมด้วยหรือไม่
‪คิดว่าอย่างไรล่ะ
‪ผู้มาใหม่มักจะนอนไม่หลับในคืนแรกเสมอ
‪เพราะความหนาวน่ะ
‪เคลฟที่อยู่ตรงนี้เป็นหนึ่งในวิทเชอร์คนแรกๆ
‪ก่อนยุคของข้า
‪เกิดอะไรขึ้นกับเขา
‪สัตว์ประหลาดพันธุ์หนึ่งที่อายุมากที่สุด เป็นปีศาจ
‪สูญพันธุ์ไปนานแล้ว
‪นางสร้างความหายนะ ‪จนกระทั่งพวกวิทเชอร์มัดตัวนางไว้ในป่าลึก
‪นั่นคือสิ่งที่นางใช้ฆ่าเขา
‪บางคนบอกว่านางยังคง ‪เรียกหาดวงวิญญาณโชคร้าย
‪ที่โชคร้ายมากพอจะเดินผ่านป่าของนาง
‪ล่อลวงพวกเขาเข้าไปกิน
‪เรื่องน่ากลัวใช้กับข้าไม่ได้ผลหรอก
‪และนี่คือเดแกลน
‪ถูกมนุษย์ฆ่าตายในห้องโถงพวกนี้เลย
‪เขาสอนทุกอย่างที่ข้ารู้
‪ทำให้ข้าเป็นวิทเชอร์
‪เขาเป็นเหมือนพ่อของท่านใช่ไหม ‪เหมือนท่านกับเกรอลท์
‪อะไรทำนองนั้น
‪มันง่ายกว่าเวลาพวกเขายังเด็ก
‪รอให้พวกเขาเลิกร้องไห้หาแม่ ‪แล้วให้พวกเขากินอาหาร
‪ฝึกพวกเขา ส่งพวกเขาออกสู่โลกกว้าง ‪แล้วดูว่าใครรอดชีวิตกลับมา
‪เจ้าไม่กลัวอะไรง่ายๆ นะ
‪บางครั้งก็ต้องยืนนิ่งๆ ‪บางครั้งก็ต้องเคลื่อนไหวไปเรื่อยๆ
‪วลีนั้นช่วยให้เจ้าหนีมาจากซินทราได้งั้นรึ
‪เกรอลท์บอกว่าอยู่ที่นี่ข้าจะได้รับการปกป้อง
‪ยากจะทำได้เมื่อข้าไม่รู้ว่ากำลังปกป้องใคร
‪หรือกำลังปกป้องนางจากอะไร
‪เจ้าปราบอสูรไม้นั่นแล้ว
‪ให้ข้าปราบอสูรร้ายของเจ้านะ
‪เร็วเข้า รีบเดินเถอะ
‪หากเจ้าฝันถึงเอเมียร์
‪ทำไมตอนตื่นเจ้าถึงกลัวนัก
‪บอกข้ามา
‪ข้าอยู่ในความมืด
‪มีคนอยู่บนตัวข้า
‪และสัมผัสข้า
‪แค่แตะเบาๆ
‪ข้าไม่เห็นพวกเขา หยุดพวกเขาไม่ได้
‪ข้าเลยนอนเฉยๆ ให้พวกเขาสัมผัส
‪หลังจากที่ยูเซอร์เพอร์ฆ่าเฟอร์กัส
‪เขาก็ย้ายผู้วิเศษทุกคนไปที่คุกแห่งหนึ่ง
‪เป็นโรงละคร
‪ข้าอยู่ที่นั่นหลายปี
‪แล้วเอเมียร์ก็พบข้า
‪กระท่อมที่ไม่มีประตู
‪- คำจารึก ‪- เดี๋ยวก่อน
‪หากเจ้าคิดผิด หากความฝัน ‪ไม่ได้หมายความอย่างที่เจ้าคิด…
‪สยบต่อเทวีแห่งป่า เทวีผู้เป็นอมตะ อยู่ในห้วงฝัน
‪หันหลังให้กับป่า
‪ฮัท ฮัท
‪หันหน้าให้กับข้า
‪ฮัท ฮัท
‪- เห็นซิริลาไหม ‪- เห็น
‪ข้าเห็นนางดวดไวท์กัลและเต้นอยู่บนโต๊ะ
‪ตลกนะ
‪ข้าจับได้ว่านางสอดแนม
‪เกรอลท์ นางมาที่นี่คืนแรก เจ้าคาดหวังอะไรรึ
‪ข้าหวังว่านางจะเชื่อฟังข้า
‪เด็กๆ ไม่เคยเชื่อฟังเราหรอก
‪เราคุยกัน แล้วข้าก็ส่งนางเข้านอน
‪แน่ใจนะว่าเจ้าพร้อมรับมือเรื่องนี้
‪ข้าอยู่ในห้องขัง
‪ใต้เมือง ตอนที่ซินทราถูกปล้นสะดม
‪ข้าได้ยินทุกอย่าง
‪ไฟไหม้ เสียงกรีดร้อง และความตาย
‪เสียงเดียวกับที่ข้าได้ยินที่นี่ตอนเด็กๆ
‪ซ่อนตัวอยู่ในห้องใต้ดิน
‪รอให้มนุษย์มาฆ่าเรา
‪ท่านคือวิทเชอร์คนสุดท้ายที่รอดมาได้ ‪หลังจากเคียร์มอเรนห์ล่มสลาย
‪ท่านกับเด็กกำพร้ากลายพันธุ์กลุ่มหนึ่ง
‪ที่ไม่มีที่ไป
‪ตอนนั้นท่านพร้อมไหม
‪ไม่
‪แต่ท่านก็ปกป้องเราอยู่ดี
‪ไม่
‪ข้าสอนให้เจ้าดูแลตัวเองต่างหาก
‪บางทีเลชีของเอสเกลอาจจะอยากได้มือคืน
‪จงใช้ปัญญา หนุ่มๆ
‪- ข้าจะไปคุ้มกันแขก ‪- ข้าจะไปดูที่ปีก
‪- เราจะไปดูรอบๆ ‪- ตามข้ามา
‪เร็วเข้า!
‪- ไปกันเถอะ! ‪- ไปเร็ว!
‪- ข้าจะไปตามหาซิริลา ‪- ไม่
‪จงทำสิ่งที่เจ้าถนัดที่สุด
‪อยู่และสู้
‪เร็วเข้าสาวน้อย เรามีแขกมาเยือน
‪- ทำอะไรน่ะ ถอยไป ‪- นี่!
‪อย่าแกว่งดาบเดินพรวดพราด ‪เข้าห้องผู้หญิงสิ เจ้าโง่!
‪ออกไปยืนเฝ้าข้างนอกเลย
‪ข้าก็แค่ทำตามคำสั่ง
‪เข้าไปสิ เร็วเข้า
‪เจ้าอยู่ไหน
‪เจ้าคือตัวอะไร
‪สวัสดี
‪ไม่ต้องกลัว
‪ข้ามาช่วยเจ้า
‪อิธาลีนรึ
‪นึกแล้วเชียว
‪เจ้าไม่ใช่เขา
‪ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นตัวอะไร
‪เรื่องเล่าเก่าแก่เอาไว้หลอกเด็ก
‪เจ้าเป็นเด็กรึ ฟรินจิลลา
‪ข้าช่วยเจ้ามาจากโรงละครเพื่อให้เป็นเด็กงั้นรึ
‪ข้าไม่กลัว
‪และไม่ต้องการความช่วยเหลือ
‪ใช่ เจ้าไม่ต้องการใครทั้งนั้น
‪ที่นี่ไม่มีอะไรต้องปิดบัง
‪ข้ารู้
‪ก็แค่หนทางที่ผ่านมามันลำบาก
‪และหนทางข้างหน้าก็จะยังลำบากขึ้น
‪แต่ข้าช่วยเจ้าได้
‪แต่เจ้า
‪ก็ยังอยู่ตั้งหลายสิบปี
‪เพราะอะไร
‪เพราะความรักรึ
‪มรดกตกทอดงั้นรึ
‪พลังต่างหาก!
‪เจ้าอยู่เพื่อสิ่งนั้น
‪นั่นคือการหยอกเย้าของเจ้ารึ ค่อนข้างสิ้นหวังนะ
‪เจ้าต่างหากที่สิ้นหวัง เยนเนเฟอร์
‪มากที่สุด
‪ท่านไม่ใช่ดวงอาทิตย์ดวงใหม่
‪ท่านไม่ใช่เขา
‪เขาจะไม่มีวันบอกสิ่งที่ข้าจะบอกเจ้า
‪หนทางสู่ความแข็งแกร่งที่แท้จริง ‪ไม่ได้อยู่ในศรัทธาอันถ่อมตน
‪แต่อยู่ในความเชื่อมั่นในตัวเอง ‪และการคว้าโชคชะตามา
‪โลกจะตายในน้ำแข็ง
‪และกำเนิดใหม่พร้อมดวงอาทิตย์ดวงใหม่
‪ในตอนแรก เลือดชาวเอลฟ์จะหลั่งท่วมโลก
‪ข้าจะช่วยพวกเขาได้อย่างไร
‪ถอดเสื้อคลุมพวกนั้นออก
‪หรือถ้าข้าบอกเจ้าว่าเจ้ามีอำนาจได้ล่ะ
‪ไม่ใช่คนสอพลอที่แสนเชื่อง
‪แต่เป็นตัวของเจ้าเอง
‪นี่ไม่ใช่ความจริง
‪ลองคิดว่ามันจริงสิ
‪ลองคิดว่าเจ้าเป็นกษัตริย์
‪ตอนนี้เลย
‪ความฝันของคนอื่นมันชัดเจน
‪เจ้าคิดว่าตัวเองพิเศษ
‪แต่ไม่
‪ความฝันของเจ้าก็ชัดเจนเช่นกัน
‪บอกมาสิว่าต้องการอะไร
‪ข้าจะสร้างกองกำลังใหม่
‪เพิ่มจำนวนคนของเรา
‪เราเป็นจักรวรรดิ แต่แดนเหนือ ‪มีหลายอาณาจักรที่ล้วนเป็นพันธมิตรกัน
‪และแผ่นดินกว้างใหญ่ที่คาดเดาไม่ได้
‪ต่อให้มีคนมาก เจ้าก็แพ้อยู่ดี
‪เจ้าต้องมีเพื่อน
‪พันธมิตรที่รู้จักแผ่นดินนี้ราวกับเป็นของตัวเอง
‪ไม่มีอาณาจักรตอนเหนือแห่งไหน ‪จะเป็นพันธมิตรกับเราหรอก
‪ไม่ใช่อาณาจักรของมนุษย์สิ
‪เจ้าต้องการการไถ่บาปรึ
‪งั้นเจ้าก็พาเอลฟ์กลับมาผิดคนแล้ว
‪เอลฟ์บริสุทธิ์คนแรกในรอบหลายปี
‪ความหวังใหม่สู่อนาคตที่สดใส
‪ข้าเคยตั้งครรภ์มาก่อน
‪ไม่เคยมีใครรอดเลย
‪แต่ถ้ารอดได้ล่ะ
‪ถ้าข้าช่วยเจ้าได้ล่ะ
‪เจ้าแค่ต้องขอ
‪ท่านไม่ใช่อิธาลีนใช่ไหม
‪บรรพบุรุษของเจ้ามีศรัทธามากกว่าเจ้า
‪มากกว่าเจ้า
‪บอกมาสิว่าต้องการอะไร
‪ข้าต้องทำอย่างไร
‪จะเห็นลูกเจ้ามีชีวิตได้
‪เจ้าต้องใช้ชีวิตก่อน
‪กับพวกมนุษย์
‪ซินเทรีย
‪ไม่มีอะไรผูกมัดเจ้าแล้ว
‪ทำไมไม่คิดจะปล่อยตัวเองเป็นอิสระล่ะ
‪เจ้ารู้สึกตั้งแต่อยู่ที่ซอดเดน
‪ใช่ไหมล่ะ
‪หรือไม่ก็
‪ยังไม่รู้สึก
‪แต่เจ้าอยากจะตาบอดมากกว่ามองเห็นความจริง
‪จำบทเรียนนี้ได้ไหม หมูน้อย
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪เจ้าทำพลาดตอนอยู่ที่ซอดเดน
‪ไฟเป็นเวทมนตร์ที่อันตราย
‪ลาก่อน พลังโกลาหล
‪คราวนี้นางจะอยู่เพื่ออะไรนะ
‪เซลิล เอพ
‪ขยับสิวะ!
‪กลง่ายๆ แท้ๆ!
‪ใช่แล้ว ปฏิเสธความจริง
‪ของตกแต่งแสนอร่อย
‪ข้าจะปล่อยให้เจ้าอบต่ออีกสักหน่อย
‪ข้าอยากให้ความสิ้นหวังของเจ้ากรุบกรอบ
‪เจ้าจะขอร้องให้ข้าเอามันไปจากเจ้า
‪และข้าจะเอาไป
‪เอสเกล
‪เกรอลท์
‪เอสเกล
‪ข้า
‪กลับมาที่นี่
‪ข้ารู้อยู่แล้วว่ามีบางอย่าง
‪ผิดปกติ
‪ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪แต่ข้าคิดว่า
‪ข้าคิดว่าจะเอาชนะมันได้
‪ข้าคิดว่า
‪เจ้าจะ
‪ช่วย
‪ข้าได้
‪เวเซเมียร์
‪ข้าไม่น่าโง่พาโสเภณีของข้ามาที่รังวิทเชอร์เลย
‪นังโง่ดานิก้าเอ๊ย
‪อยู่ที่นี่นะ
‪หาที่กำบัง
‪ไม่
‪ไม่นะ แลมเบิร์ท
‪ช่างแม่ง ข้าจะไม่ตายอยู่ที่นี่ ‪ทางไหนออกไปได้เร็วที่สุด สาวน้อย
‪บันไดอยู่ทางเหนือของสุดทางเดิน ‪หอคอยอยู่ทางใต้ ข้าไม่รู้
‪- เอาละ ไปกันเถอะ ‪- ไม่
‪เราต้องอยู่ที่นี่ เกรอลท์…
‪เกรอลท์อาจจะตายไปแล้วก็ได้!
‪ฟังนะ วิทเชอร์สู้
‪เราวิ่ง
‪ไป!
‪ไป
‪นี่อะไร
‪เอสเกล
‪เลชีแพร่เชื้อใส่เขา
‪เป็นไปไม่ได้
‪ประตู! ไป!
‪เอสเกล
‪เราต้องการเวลา
‪เราช่วยเจ้าได้
‪เอสเกล…
‪ได้โปรด
‪หยุดเถอะ
‪เจ้าทำสิ่งที่เจ้าต้องทำ
‪อยู่นี่เอง
‪ไม่เป็นไร
‪เจ้าก็เห็นนางเช่นกัน
‪ไม่ต้องห่วง เจ้าเป็นอิสระแล้ว
‪เจ้าจะไปกับพวกเขา
‪ฟรานเชสก้าอ้างว่าเทพโบราณต้องการให้
‪เอลฟ์กับนิล์ฟการ์ดเป็นพันธมิตรกัน ข้าเห็นด้วย
‪งั้นเจ้าก็โง่ทั้งคู่
‪เจ้าก็รู้ว่าแม่มดชั่วร้ายนั่นไม่ใช่เทพเจ้า
‪ข้ารู้ว่าศรัทธาพาข้ามาไกลขนาดนี้ ‪ข้าจะดูว่ามันจะพาข้าไปได้ไกลแค่ไหน
‪ฟังดูเหมือนความทะเยอทะยาน ‪เป็นไปไม่ได้หรอก
‪ไม่ได้เป็นไปไม่ได้ ‪เท่ากับที่เจ้าค้นหาความหมายหรอก
‪เจ้าขออะไรรึ
‪จุดจบของเรื่องไร้สาระนี่
‪พูดพล่อยๆ เหมือนเคย
‪หากนางชั่วร้ายขนาดนั้นจริงๆ
‪ทำไมนางถึงปล่อยเจ้ามา
‪จบแล้วใช่ไหม
‪เราปลอดภัยแล้วใช่ไหม
‪เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า
‪ข้าไม่เป็นไร
‪มากับข้าสิ
‪ตอนที่ข้ามาที่เคียร์มอเรนห์ครั้งแรก
‪เวเซเมียร์บอกข้าว่าโลกที่อยู่นอกกำแพงนี้
‪เป็นที่ที่อันตราย
‪แต่ยุคสมัยกำลังเปลี่ยนไป
‪แม้แต่ที่นี่
‪ไม่มีที่ไหนปลอดภัยแล้ว
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪เจ้าวิ่งหนีโลกไม่ได้
‪ซ่อนตัวจากมันไม่ได้
‪เอสเกล
‪- เอสเกล ‪- แด่พี่น้อง
‪แต่เจ้าสามารถค้นพบพลัง
‪และเป้าหมายได้
‪โอกาสที่จะรอดจากความหวาดกลัว
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪มหาทวีปนี้
‪ไม่ได้มีไว้เพื่อใคร
‪สิ่งเดียวที่เจ้าต้องทำ ซิริ
‪คือเก็บดาบไว้ใกล้ตัว
‪และเดินต่อไปเรื่อยๆ
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล