SERIAL NETFLIX
Jeszcze raz.
Zaraza!
Wystarczy.
Jutro do tego wrócimy.
Dam radę.
Musisz odpocząć.
Dalszy wysiłek tylko pogorszy twoje rezultaty.
Sir Lazlo, który ochronił mnie w Cintrze,
mówił, że brak perfekcji oznacza śmierć.
Burczenie w twoim brzuchu zbudziłoby trupa,
jeśli to się liczy.
Głód to najlepsza przyprawa.
Tylko wykroki są po nim do rzyci.
Ciri.
Tu jesteś bezpieczna.
Znowu czarny rycerz?
Nie.
- Jeśli wciąż go widujesz… - Kto dzisiaj gotuje?
Coën!
Co różni wiedźmina od kupy łajna?
No mów.
Łajno kiedyś przestanie śmierdzieć.
Żart stary jak Koniunkcja.
To sam jakiś opowiedz, komediancie zasrany.
Proszę bardzo.
Jak się mówi na wiedźmina idiotę?
Lambert.
Zabawna jest.
Jak już zjesz, odpocznij trochę.
Ciri.
Kłopoty ze śliczną księżniczką?
- Odpuść. - Bo co?
Dokonał wyboru.
Straciliśmy brata.
To nie był nasz brat.
Nie pod koniec.
Docinki nie pomogą odkryć, co go zabiło.
Już ja wiem, co go zabiło.
Daj spokój.
Geralt, zaczekaj.
Eskel? Sorrel na nas czeka.
Nie.
Muszę odpocząć.
Odpoczniesz po śmierci, nie po godzinie na grzebieniu.
Po trzech godzinach.
Brzmisz jak Vesemir.
Wydawało mi się,
że wracamy tu na zimę odpocząć,
odzyskać siły
i trochę się zabawić,
a nie trenować, aż nam nogi odpadną.
Twoje nogi są w porządku.
Dupek.
Ostatnio tak cię sponiewierało, gdy Vesemir nas zlał
za uwiązanie trzmiela na nitce.
To nie nitka go rozjuszyła, tylko dzban na jej drugim końcu
„Zostawcie tego trzmiela w spokoju albo sam was użądlę”.
Widzisz, jesteś jak on.
Wszyscy jesteśmy.
Nie spoczniemy
ani nie zaznamy spokoju,
dopóki na świecie są potwory.
- Dopóki nie wypełnimy naszej misji. - Czyli nigdy.
- Bo co innego mielibyśmy robić? - Właśnie.
Chodź.
Jeszcze godzina.
Niech będzie. Godzinka.
Jak zdechnę, powiesisz mój medalion na drzewie.
Dziękuję, Wilku.
Jeszcze nie dziękuj, dzisiaj Lambert gotuje.
Nie powinniśmy go stracić. Nie w ten sposób.
Wiem.
Muszę się jakoś dowiedzieć, co zmutowało tamtego leszego.
Gdyby istniało naukowe wyjaśnienie…
już byś je odkrył.
W laboratorium są odczynniki alchemiczne, które mogą zmienić dzień w noc.
Nie mogę teraz odpuścić.
Nie każę ci odpuścić.
Ale najwyższy czas go pochować.
Zasłużył na spoczynek.
Dobrze.
YENNEFER Z VENGERBERGU
Powiedz, Istreddzie,
czy na wykopaliskach w Nilfgaardzie
zdobyłeś jakieś informacje o jego zwolennikach?
Niczego nie zdobyłem.
Poza pyłem z ziemi.
Jak to na wykopaliskach.
Ceniony czarodziej,
a nawet on nie wiedział nic o ich planach ataku.
Skąd my mieliśmy wiedzieć?
My wam mówiliśmy.
Vilgefortz raz miał trafne przeczucie co do strategii Nilfgaardu.
Przeczucie, które ocaliło Kontynent.
Nie jestem tu, by chełpić się swoją rolą
w zwycięstwie pod Sodden.
Ani patrzeć, jak maskujecie swoją porażkę trefnym dochodzeniem.
Królowie Północy przyjadą na uroczystość i zażądają odpowiedzi.
Nilfgaardzki jeniec na nic się nie przydał.
Ma w głowie magiczną barierę.
- Poszukajmy gdzie indziej. - Pomógłbym, gdybym mógł.
Ale nie wyjechałem, by badać Nilfgaard, tylko monolity.
Zawierają historię Kontynentu.
A także naszą przyszłość.
Przyszłość, która przepadnie przez elfy napływające do Cintry.
Aby chronić naszych ludzi,
należy wskazać wrogów we własnych szeregach.
Elfy nie są naszymi wrogami.
Sprzymierzyły się z Nilfgaardem,
udowadniając to, co wielu z nas wie od wieków.
Nie można im ufać.
Jeśli teraz nad tym nie zapanujemy,
problem urośnie
i przekroczy nawet nasze możliwości.
A wtedy pochowamy więcej niż czternastkę czarodziejów.
Trzynastkę.
Yenna.
Czekałam miesiąc,
żeby ją wyryć.
Co tam się działo?
To burzliwy okres.
Artorius czuje, że traci przywództwo.
- A Stregobor jest… - Skurwysynem.
Zdesperowany.
Co czyni go groźnym.
- Muszę ci coś powiedzieć. - Ja pierwsza.
To, co zrobiłaś, odmieniło losy bitwy na Wzgórzu Sodden.
Dla mnie i wielu innych jesteś bohaterką.
Ale na razie chwała zwycięzcy musi przypaść Vilgefortzowi.
- Mam się nie wychylać. - To konieczne.
Chcecie z Vilgefortzem przejąć ich miejsca w radzie.
To niebezpieczne, ale to nie czas na słabość.
Trzeba wykazać się siłą.
Tak jak ty pod Sodden.
Zrobiłaś, co musiałaś.
Zawsze będę ci wdzięczna za twoje poświęcenie.
Nie zapomnijcie dokumentów!
Schodzą do Xin’trea ze wszystkich stron.
Znajdą tu schronienie,
w którym elfy będą bezpieczne.
Zwiadowcy donoszą, że cała Północ odwróciła się od elfów.
I tak nie była nam przychylna.
Wiem, ale nasza migracja stanowi źródło napięć.
Z Nilfgaardem, który nas ochroni.
Ludzie nigdy nic nie dają z dobroci serca.
Wiem, poniesiemy koszty.
Ale jeśli to ocali nasz lud, jestem na nie gotowa.
- Teraz tak mówisz. - Bo jestem tu i teraz.
Tam, gdzie chciała Ithlinne.
Idź. Zjedz mięso!
Raduj się.
Tu jesteśmy bezpieczni.
Mam taką nadzieję.
Zmęczona?
Pamiętasz, jak marnowałeś czas na walkę z workiem słomy, Coën?
Nie przypominam sobie.
Więc co robiliście?
No nie wydaje mi się.
To zbyt straszne dla małych dziewczynek.
Nie jestem mała i nie boję się.
Łatwo ci mówić.
Ale my kroczymy mroczną ścieżką.
Pełną niebezpieczeństw. Tego właśnie chcesz?
Chcę robić to, co każdy wiedźmin.
No to chodź.
Połamania pazurków, księżniczko.
Spróbuj.
No dalej.
Jesteś pewien?
Po prostu chcę się rozerwać.
Wciąż chcesz zostać wiedźminką?
Tu możesz spocząć.
To nie ma sensu.
Śmierć przez zmutowanego leszego. Próżno tego szukać w kronikach.
Jak to przegapiliśmy?
Czuję, jakby Kontynent ewoluował pod naszymi stopami, a my…
tego nie przewidzieliśmy.
Może kolejna Koniunkcja wywróci wszystko do góry nogami.
Wiem, masz mnie za szaleńca,
ale muszę wiedzieć, co się stało.
Gdyby to był twój syn…
zrobiłbyś wszystko, żeby dojść do prawdy.
Odkryć, co przegapiłeś.
Co mogłeś zrobić inaczej.
Wiem.
Obaj dźwigamy to brzemię.
Już są.
[starsza mowa]
Kurwa mać!
I tymi ustami całujesz elfiego tatusia?
Więc wróciłaś.
- Wieści szybko się rozchodzą. - Jak pożar.
Słyszałyśmy o tym.
Przeżyłaś.
Ty też.
Jak cudownie.
W rzeczy samej, kochana.
Chodźmy popływać.
Jest lodowato.
Wybawicielka spod Sodden z pewnością potrafi podgrzać wodę.
[starsza mowa]
Gotowe.
Wyglądasz inaczej.
Ty też.
Woda jest idealna.
Chodźcie!
- Mogłabym stąd nie wychodzić. - Wspaniałe uczucie.
Aż chce się żyć.
Chodź, Triss. Dołącz do nas.
Nie dzisiaj.
Jeszcze nie.
Pamiętacie Falkę.
Ze swoich nauk wiecie,
że była żądną władzy, skundloną siksą,
która domagała się śmierci dla wszystkich królów,
gdy Vridank odprawił jej elfią matkę.
Napędzana chęcią zemsty
wymordowała szlachtę,
kapłanów,
a nawet cywilów gołymi rękami.
Ale to jej nie wystarczyło.
Wykorzystała swoich naiwnych zwolenników
i wznieciła rebelię.
Palili miasta do gołej ziemi,
a ulice Redanii i Temerii
zalali rzeką krwi niewinnych.
Zrobiłaby wszystko, by odzyskać władzę!
To nieprawda.
Falka została odrzucona przez własną rodzinę.
Chciała odzyskać należny jej tron.
Nie było cię tam.
Jestem historykiem.
Falka była kwarteronką, tak jak Yennefer.
Sugerujesz, że są spokrewnione?
Skądże znowu.
Historyk powinien znać się na rodowodach.
Ale historia lubi się powtarzać, czyż nie?
Byłem tam.
Byłem tam, gdy Falka zniszczyła Mirthe
wraz ze wszystkimi czarodziejami.
Jej przemoc naznaczyła mnie…
na zawsze.
Zawsze starałem się chronić nasze instytucje.
Oraz…
was.
Jeśli pozwolimy, by Vilgefortz i Tissaia przejęli kontrolę w radzie,
jeśli pozwolimy, by naszą władzę osłabiła elfia krew,
Thanedd popadnie w ruinę.
Nie, Yennefer…
nigdy by czegoś takiego nie zrobiła.
Jestem pewien.
Król Vridank był pewien swojej słodkiej córki Falki,
a potem skróciła go o głowę.
Na tym Kontynencie tylko jedno jest pewne.
To, że nikt…
nie jest taki, jak się wydaje.
Pod Sodden…
gdy tamten żołnierz mnie poparzył…
leżałam na ziemi i krzyczałam…
a ty mnie minęłaś.
Przepraszam.
- Nie. - Wysłałam cię na bramę.
- Gdybym wiedziała… - Nie.
To nie tak.
Każdy miał rolę do odegrania.
Wiedzieliśmy, że możemy zginąć.
Myślałam wtedy…
„Jeśli choć jedno z nas przeżyje,
cieszę się, że to Yen”.
Znajdziemy lek na twoje blizny.
- Pomówię z Tissaią. - Nie.
To, co stracone, przepadło.
Nie ma mnie na tabliczce Tissai.
Nie umarłam.
Muszę znaleźć dla siebie nową drogę.
Nie stać cię na więcej?
Wstawaj, Ciri.
Wracajmy.
Już ci starczy.
Nieźle, księżniczko.
Przyznaj.
Twoje miejsce jest na zamku…
nie w naszym siedliszczu.
Nadchodzą 4000 elfów, a kolejne są w drodze.
Jak planujesz je wykarmić, a co dopiero wyszkolić?
A jeśli przeszkodzą nam w misji?
Biały Płomień zawsze znajdzie sposób.
Tak jak znalazł sposób, by wzmocnić twoje wpływy?
Francesco.
Dziękuję, że przyszłaś.
Ależ proszę.
Twoi ludzie robią problemy?
Jest wam tutaj dobrze?
Mój lud przywykł do spania na leśnej ściółce.
Pobudka bez ukąszeń węża czy użądleń osy to przyjemność.
Czego chcecie w zamian?
Nie jesteśmy głupie.
Ktoś udający Ithlinne nakazał mi
przybyć tu, by odnaleźć Dol Blathanna.
Ty rozmawiałaś z kimś udającym…
Emhyra.
Miałam cię tu sprowadzić, by wspólnie walczyć z wrogiem.
W Sodden ponieśliście ogromne straty. Potrzebujecie armii.
Uważa się nas za imperialistów.
Ludzie widzą czarną zbroję i zakładają,
że chcemy zniszczyć świat.
To nieprawda.
Próbujemy ich wykarmić,
dać im dom…
i wyzwolenie.
Możecie nam pomóc.
Jak?
Żaden człowiek z Północy czy Nilfgaardu nie zna Kontynentu tak dobrze jak elfy.
Chcę waszej współpracy.
Połączyła nas Bezśmiertna Matka,
ale możesz mi zaufać.
Chcę domu dla mojego ludu.
Ale co ważniejsze,
musimy mieć gdzie rozpocząć naszą przyszłość.
Możesz mi to obiecać?
Yennefer.
Co tutaj robisz?
Nie zwracam na siebie uwagi. Tak chciała Tissaia.
Chciałbym, by było inaczej.
Ale…
polityka…
Wymaga ludzi o konkretnym charakterze.
Wyrachowanym.
Rozumiem.
Tak.
Wiem, że rozumiesz.
O jakże mi przykro.
Fakt, nie na taki koniec liczyłem.
Przykro mi to mówić, ale to jeszcze nie koniec.
Cóż, Yennefer z Vengerbergu,
najwyraźniej czarodzieje są miłosierni.
Raczej praktyczni.
Śmierć musi czemuś służyć.
A moja nie służy?
Ani trochę.
Fringilla mi o tobie opowiadała.
O waszych szkolnych latach.
Zazdrościła ci.
Dawniej.
Dokąd pędzisz?
Czy tu za każdym rogiem czai się mężczyzna?
Przestraszyłem cię.
Ogromnie przepraszam.
Wiedziałam, że jesteś zboczony.
Nigdy nie skalałbym się kimś takim jak ty,
mieszańcu.
Wolę „Bohaterko z Sodden”.
Bohaterowie nie znikają po bitwie na cały miesiąc.
Ewidentnie koncept jeńców wojennych jest dla ciebie zbyt skomplikowany.
Czyli…
byłaś wśród Nilfgaardczyków.
Nie wstydź się.
Mamy tyle do omówienia.
Powiedz, jakie to uczucie…
kontrolować ogień?
Pierdol się!
Albo dlaczego wróciłaś do Aretuzy,
miejsca, które chciałabyś, jak to barwnie określiłaś,
„puścić z dymem”?
Tak było?
Cóż…
Jeśli nie zdradzisz swoich prawdziwych zamiarów,
będę musiał sięgnąć po metodę, którą tak upodobała sobie Tissaia.
Tak lepiej.
Dość!
Odpowiesz za to.
Myślałem, że dziewczyna ma oporządzać konie.
Bo miała.
Czyli szkolenie idzie nieźle.
To zdolna uczennica, choć niecierpliwa.
Brzmi znajomo.
Vesemirze…
Przykro mi z powodu Eskela.
Wiem, synu.
A jeśli byłem ciężarem…
„Byłeś”?
Geralt!
Musisz to zobaczyć.
Powiedziałem raz, powtarzał nie będę.
Bez popisów!
Pewnie na nogach!
I oddychaj, do cholery!
Sapiesz jak zdychający mamut!
Spokojnie, dziewczyno!
Było blisko.
Dopuściłeś się zdrady
wobec jednej z nas.
Ulubienica Tissai,
Yennefer z Vengerbergu,
przetrwała magię ognia,
przetrwała niewolę w Nilfgaardzie,
przetrwała schwytanie przez elfy
i wraca do tych świętych korytarzy bez jednego zadraśnięcia?
I my mamy bezwarunkowo uwierzyć,
że przybyła tu ze szlachetnymi zamiarami?
Nie mówię, że jest wrogiem.
Nie wiem tego.
A wy?
Mówię tylko, Vilgefortz,
że jeśli twierdzisz, że chcesz bronić Bractwa,
jak to nas głośno zapewniałeś przed Sodden,
to musisz go też bronić przed zagrożeniem płynącym z wewnątrz!
Nie mamy wyboru.
Musisz zabić nilfgaardzkiego jeńca.
Vilgefortz mi każe czy ty?
Bohater zabija wroga.
I czego to dowiedzie?
Że nie jesteś szpiegiem!
Albo że jestem morderczynią!
Stregobor będzie miał nowy powód, by mnie oczerniać!
To powiedz im prawdę.
Jaką?
Że nie stanowisz zagrożenia, bo straciłaś magię.
Znam cię na wylot.
Twój ból to mój ból.
Triss ma blizny, Sabrina sińce. Każdą coś boli.
Tak.
To prawda.
Przez cały miesiąc…
przemierzałam Kontynent.
Próbowałam każdego zioła, eliksiru i zaklęcia,
by odzyskać, co straciłam.
Co mi się należy!
Jak mam się ratować?
- Nie wiem. - Nie wierzę ci!
Chciałabym przeniknąć umysł Cahira.
Ukarać go.
Popchnąć go do szaleństwa, by odkryć, co ci się stało.
Zrobiłabym wszystko.
Ale to, co stracone…
przepadło.
Bez niej jestem nikim.
Błądzę w mroku jak ślepiec.
Odkąd cię znam, próbujesz wypełnić pustkę.
Moc jej nie wypełniła, choć miałaś ją na wyciągnięcie ręki.
- Czemu teraz miałaby pomóc? - Bo tylko ona mi została!
Prawie się udało.
Poradzę sobie z tym.
Ze wszystkim sobie poradzisz.
To nie znaczy, że musisz.
Gdy wiedźmin rozłupie sobie głowę,
wystarczy go rzucić do łóżka
i napoić ciemiężycą, wilczomleczem i głogiem.
Prawdopodobnie się wyliże.
Ty nie masz tego luksusu.
Mówiłeś, że możemy chorować na strach.
Że trzeba się z nim zmierzyć, a nie poddawać.
Zgadza się.
Ale zaczyna się od treningu.
Więc pozwól mi trenować.
Pozwalam.
Nieprawda. To za mało.
Chcę być świetną wojowniczką.
Nie tylko w starciu z workiem słomy.
Znałem wielu ludzi, którzy chcieli tego samego.
Wiesz, gdzie teraz są?
Gdzie?
Na cmentarzu.
Dokąd to?
Uciekasz?
- Czemu cię to obchodzi? - Bo mi na tobie zależy.
Jeśli coś ukrywasz, to powiedz.
Żebyś wydał mnie Stregoborowi? Znowu?
- Błagam, Yenna. - Nie nazywaj mnie tak.
Okłamałem radę.
Mieszkałem wśród zwolenników Nilfgaardu.
Rozmawiałem z nimi.
Czują się chronieni przez cesarza i mile widziani.
Nikomu nie powiedziałem.
Ale tobie ufam.
- Nie jestem szpiegiem! - Ruszam do Cintry.
Pomogę migrującym elfom. Pomogę takim jak…
Jak ja?
Mój bohater.
Ty nie musisz dowodzić lojalności, ścinając człowieka.
Stregobor ma swoich szpiegów na wieżach.
Jeśli wymkniesz się nocą, złapią cię.
Ale ty nie odeszłabyś po cichu.
Wszystko, co straciłaś…
Wszystko, na co zasługujesz…
Chodź do mnie.
Jeszcze raz!
Wciąż patrzysz w dół.
Dlatego tracisz równowagę.
Twoi wrogowie nie są na ziemi.
Jeszcze raz!
Dobrze.
Oczy do góry.
Jeszcze raz!
Wczoraj miałam odpocząć od ćwiczeń.
Nie dzisiaj.
To twoje dziwne uczucie, jakby ktoś cię ścigał.
Potrafisz je opisać?
Nie wiem.
Kiedy o tym myślisz,
jakie słowo przychodzi ci na myśl?
Ciągnięcie.
To jakby coś mnie ciągnęło.
W stronę czego?
Nie wiem.
Gdybyś podążyła za tym uczuciem…
dokąd cię zaprowadzi?
Do lasu.
Co tu znajdziemy?
Czemu to mnie ściga?
Dlaczego ja?
Byłem na uczcie weselnej twoich rodziców.
Widziałem, jak twoja matka użyła
niekontrolowanej magicznej mocy.
Zniszczyła całą salę tronową.
Jesteś jej córką,
więc myślę, że odziedziczyłaś tę moc.
Albo coś podobnego.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Nie chciałem cię straszyć, a mogłem się mylić.
Mówiłeś, że nie dasz mnie skrzywdzić.
A ja ci ufam.
To dobrze.
Najwyższy czas.
Jesteśmy blisko.
Nie ma ręki.
To leszy Eskela.
Uciekaj!
Brak perfekcji oznacza śmierć.
Sir Lazlo byłby dumny.
Powiesz mi chociaż, czemu posłuży moja śmierć?
Rozgrzeszeniu.
Mojemu?
Mojemu.
Jeśli Biały Płomień żąda mojej ofiary, jestem gotów na ciemność.
W ślepocie odnajdujemy naszą prawdziwą siłę.
Dziękujemy Królestwom Północy
za hojny wkład w upamiętnienie poległych.
Niech zawsze wznosi się na wzgórzu!
Gdzie Triss?
Została wezwana dziś rano.
W Sodden
połączyliśmy siły,
by walczyć nie tylko o przyszłość magii,
ale też o przyszłość Kontynentu.
Niestety zapłaciliśmy ogromną cenę za nasze zwycięstwo.
Vanielle z Brugge.
Atlan Kerk.
Lawdbor z Murivel.
Spójrz, Vizimirze,
tamta czarodziejka ocaliła Sodden.
Yennefer z Vengerbergu.
Myślisz, że zrobi dla nas pokaz płomieni, Folteście?
Podobno takie uroczystości są chronione przed użyciem magii.
No tak.
Mój doradca Dijkstra mówi, że warto mieć na nią oko.
Jak na nich wszystkich.
Nasi najbardziej zaufani doradcy
są coraz mniej godni tego zaufania.
Gorazd.
Lytta Neyd.
Yoël Grethen.
Dziś…
znów musimy się zjednoczyć
przeciwko wspólnemu wrogowi.
Ten Nilfgaardczyk
zostanie stracony.
Jego głowa
zostanie wysłana do Cintry,
aby nasze głosy zostały usłyszane.
Głosy Północy…
królów…
i czarodziejów.
Tak właśnie wygląda siła.
Tak!
Dobrze prawi!
Uwolnij się.
Odzyskaj swoją moc.
Wystarczy, że wypowiesz słowa…
No wskakuj.
- Czemu mnie ratujesz? - Nie schlebiaj sobie.
Ratuję siebie.
PAMIĘCI STEVE’A DAVIESA
Napisy: Magdalena Adamus