SERIAL NETFLIX
Szlak podda cię próbom.
Zmusi cię do przekraczania granic bólu,
strachu
i porażki.
Dopóki ty i Mordownia nie staniecie się jednym.
Pamiętaj:
niepewność przyciąga niebezpieczeństwo.
Zaufaj obranej ścieżce…
a ona cię ochroni.
Nawet w ciemności.
Wystarczy się wsłuchać.
Zawsze słuchaj.
Nie bój się.
Nic ci nie zrobię.
Jesteś dziewczyną.
Ty też.
Zmierzam do Kaer Morhen.
Też tam idziesz?
Pochwalam twoją czujność, ale bądź rozsądna.
Czy dotarłabym tu, nie znając drogi?
Daj, niech spojrzę.
[starsza mowa]
Tętno ci przyspieszyło.
Słyszałam.
Miło cię poznać.
Jesteś czarodziejką,
jak Yennefer.
Triss!
I przyjaźnisz się z Geraltem.
Musisz mieć wielkie serce.
Dobrze cię znów widzieć.
Ciebie również.
Przyniosłem kolację.
I nie tylko.
Dziecinko,
cóż za niespodzianka.
Witaj, Vesemirze.
Zaraza, nie tknąłem dzisiaj ani kropli gorzały,
a już mi się baby w oczach dwoją.
Merigold.
Lambert.
Z ran się już wylizałeś, za to manier wciąż ci brakuje.
Mogłaś przyjechać wcześniej.
- Byłabyś tu pomocna. - Wciąż możesz być.
Wasza kolej, do roboty.
Przebiorę się do kolacji. Wy pewnie też idziecie się odświeżyć?
Oczywiście, że nie.
Skąd się znacie?
Mieszkańcy Gors Velen,
koniec jest bliski.
DOBRY ELF TO MARTWY ELF
Dziki Gon krąży wśród nas.
Do środka, elfie ścierwo!
Koniec jest bliski!
Nilfgaard to kara zesłana przez bogów!
Ruszać się!
Nie myśl o tym, Beardellu.
Staram się. Już od godziny.
Stać!
Wasza dwójka się doigra!
Nie kręcić się!
Stul pysk i stawaj tu.
- Muszę na stronę. - Przed zmrokiem będziemy na miejscu.
- Dokąd nas zabieracie? - Morda!
Błagam, panie, nie wytrzymam dłużej.
Możecie mnie odprowadzić do alejki?
Pójdę w kajdanach.
No skoro nie wytrzymasz.
Dziękuję, panie.
No już.
Odlej się.
Elfia łajza.
No dalej!
Ruszać się, szpicouchy!
Dziki Gon krąży wśród nas!
Wypatrujcie znaków!
Na rynku jest zbyt tłoczno. Za dużo tu wojska.
Wyczaruj portal.
Nie mogę. Portale można namierzyć.
Jesteś tylko zbędnym balastem.
Patrzyłeś w lustro? Więzienie niezbyt ci służyło.
Mam misję do wykonania. Musimy wrócić do Cintry.
Nilfgaardczycy przywitają mnie z otwartymi ramionami.
Pogawędzimy i powspominamy Sodden.
Będziesz towarzyszyć ich generałowi. Jakoś się dogadacie.
Już się dogadali.
Z elfami.
Nie wiedziałeś?
Teraz to Xin’trea.
- Dowodzi tam Fringilla. - Fringilla?
Zabawne, jak szybko o tobie zapominają, gdy przestajesz być przydatny, co?
POSZUKIWANI
ELFIA CZARODZIEJKA, ZDRAJCZYNI NAGRODA 40 000 ORENÓW
NILFGAARDZKI ZBRODNIARZ NAGRODA 40 000 ORENÓW
- Tu nie jest dla nas bezpiecznie. - Nie ma żadnych „nas”.
Zatem do Cintry.
Królu Vizimirze, królestwa Północy zjednoczył wspólny wróg,
jednak to niepewny sojusz.
Oportuniści i zabójcy czają się wszędzie.
- Nie będę żył w strachu. - Nie prosimy o to.
Chcemy służyć Redanii najlepiej, jak potrafimy.
Dijkstra?
Dzień dobry, Wasza Wysokość.
Wypij.
Już.
Racz wybaczyć ten teatrzyk, ale musiałem się upewnić.
Skurwysyny.
Znałem go od 12. roku życia.
Nawet zdrajcy mówią prawdę.
Królestwa Północy zawiązały sojusz
oparty na wspólnej nienawiści do elfów.
Ale my, wybacz słownictwo, Wasza Wysokość,
powinniśmy mieć to w dupie.
Co się stanie,
gdy elfy zostaną schwytane i zabite?
Gdy schronią się w Cintrze?
Czemu Nilfgaard zadał sobie tyle trudu, by zdobyć główne królestwo Kontynentu,
i wypełnia je głodującymi?
À propos, umieram z głodu. Do sedna.
Sedno to Cintra, Wasza Wysokość.
Nigdy nie wyrwalibyśmy jej z rąk Calanthe.
Ale teraz…
Cintra może być nasza?
Jeśli to dobrze rozegramy.
My się tym zajmiemy.
Padam z głodu. Mogę zaczynać?
Ciszej tu, niż pamiętam.
Więcej jadła dla nas.
A moja sałata i grzybki?
W grudniu?
Wiatrak ci przywalił w główkę, księżniczko?
No tak.
Geralt mówił, że uratowałaś mu życie.
Kiedyś trafił do mojego królestwa.
Pomógł mi z… królewną w potrzebie.
Była gorsza od ciebie.
Nie żartuje.
Wygryzła mu kawał mięsa.
Ale i tak ją uratował.
Uleczyłaś mi policzek.
To też robi wrażenie.
Ładna suknia.
Dziękuję.
Oprowadzić cię po warowni?
Właściwie to już tu byłam.
Gdy Geralt opowiedział, jak Triss mu pomogła,
zaprosiłem ją tutaj.
Sprowadziłem ją dla ciebie.
Będzie ci doradzać.
Jak Myszowór mojej matce?
Jak Myszowór.
A teraz pora spać.
- Nie jestem zmęczona. - No dobra, szczurku.
Trzepniemy partyjkę wojny przed snem.
Może nawet dam ci wygrać.
Chciałbyś.
Dobranoc.
Dobranoc, Ciri.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dobrej nocy.
A więc wydaje ci się, że ze mną wygrasz?
To jak się poznaliście?
O świcie zakradniemy się na łódź.
Ściągaj ten kapelusz!
Wiedziałem! Pieprzony elf!
Leżeć!
Chodź.
Myśleliście, że uciekniecie?
Poradziłbym sobie!
No jasne.
Tędy!
Jasna cholera.
Tu jest bezpieczniej niż na górze.
Rusz się, a stracisz głowę!
Nie zbliżaj się!
Nie skrzywdzimy was.
Ja to jeszcze przemyślę!
Biegnij, Dermain. Uciekaj!
Nie zostawię cię. Zostanę i będę walczył.
Wcale nie chcesz mnie skrzywdzić.
Dermain, prawda?
Jesteś tą elfią czarodziejką z plakatów!
Tamten to nilfgaardzki żołnierz!
Ba’lianie, są po naszej stronie!
Nikt nie jest po naszej stronie, naiwny głupcze.
Idziecie do Brodźca?
Zamknij się, do kroćset!
Brodziec daje schronienie prześladowanym.
- Co on mówi? - Spokojnie!
Brodziec…
pomaga elfom dotrzeć do Xin’trea.
Idziemy do Oxenfurtu,
a tam wsadzi nas na łódź.
Jesteśmy tylko we dwóch.
Jeśli znacie drogę i nam pomożecie,
dostaniecie własny kawałek pola, gdy dotrzemy na miejsce.
Jeśli nie będzie miejsca, popłyniemy następną.
Słowo.
Do kurwy nędzy.
Niech będzie. Chodźcie.
Ale ty jesteś śliczna.
Jednak na coś się przydałaś.
Bo mężczyźni to proste stworzenia.
Więc dziecko niespodzianka okazało się zaskoczeniem.
I tajemnicą.
Nigdy nie mówi o tym, co było przed upadkiem Cintry.
Jeśli, tak jak mówisz, jej matka miała moce,
jeśli była czarodziejką, której nikt nie ukształtował,
jej córka mogła odziedziczyć ich rozwiniętą wersję.
Ale to tylko teoria.
Kiedy Ciri zaczęła wykazywać oznaki Chaosu?
W tym rzecz.
Nie wykazywała typowych oznak Chaosu.
Nie potrafi nawet używać znaków.
A nietypowe oznaki?
Możliwe, że widzi przyszłość.
Zdaje się, że ma wizje sytuacji, które jeszcze się nie wydarzyły.
Na przykład?
Widziała mnie na zgliszczach na Wzgórzu Sodden.
Przed bitwą.
Nikt nie powinien oglądać tej rzezi.
Tyle straciliśmy.
To nie wszystko.
Ciri poczuła coś jeszcze.
Ciągnięcie.
W stronę leszego, który zatruł Eskela.
Zaprowadziła mnie do niego jak kompas do magnesu.
A potem to…
rozszarpało go na pół i ruszyło na nas.
Bogowie…
- Cóż to jest? - Pierwszy raz coś takiego widzę.
Ale polowało na nią.
Tak jak leszy.
Niby po co?
Zabiłem to, zanim zdążyłem się dowiedzieć.
To może być robota czarodzieja?
W teorii tak.
Ale tworzenie potworów jest zakazane.
Zakazane, tak?
Czyli czarodziej odpada.
Znam sposób, by się przekonać.
Mogę?
[starsza mowa]
Jeśli jest tu jakiś ślad mutagennej alchemii
i stoi za tym czarodziej,
próbka będzie świecić.
Dowiemy się rano.
Czego chciałby od niej czarodziej?
Nie mam pojęcia.
Czarodzieje, Nilfgaard…
Czyha na nią coś mrocznego.
Czuję to.
Dlatego ją szkolę.
Nie dam rady jej wiecznie chronić.
Przykro mi z powodu Eskela.
A mnie z powodu Sodden.
Ci, którzy zginęli…
Nocą w łóżku wyliczam ich imiona, żeby nie zapomnieć.
Atlan Kerk.
Vanielle z Brugge.
Axel Raby.
- Dagobert… - Przestań.
Zrobię wszystko,
żeby zostali zapamiętani.
Będą żyć dalej w naszej pamięci.
I nie tylko tam.
Wy, wiedźmini…
udajecie, że nie czujecie emocji,
ale to nieprawda.
Wiem, że ty też je czujesz.
Wszystkie.
Zwyczajną miłość,
zwyczajną nienawiść,
zwyczajny ból,
strach i żal.
Zwyczajną radość…
i zwyczajny smutek.
Zostań ze mną na noc.
Triss.
Po prostu zostań.
Nie bądźmy sami.
Przepraszam.
Gdzie jesteśmy?
To stare elfie akwedukty.
Ludzie zbudowali swój świat na naszych ruinach.
Daj pochodnię.
Kto ci to zrobił?
To ważne.
W porządku.
Tydzień temu jacyś wieśniacy zaatakowali nas w karczmie.
Pracujemy, cóż, już nie,
w banku w Gors Velen.
Prowadzą go krasnoludy, więc właściciel…
pozwolił nam uciec,
zanim straż zrobiła obławę.
Odkąd elfy schroniły się w Xin’trea,
Północ oskarża nas o bycie uśpionymi agentami Nilfgaardu.
Brzmi znajomo.
Szczerze wątpię.
Teraz najważniejsze to przeżyć.
Podobno w Cintrze jest brzemienna elfka.
Pomyśl o tym, Bal. Nowy początek.
To bajeczka.
Nie mamy już woli walki, by zacząć od nowa.
Północ o to zadbała.
Pieprzyć Północ!
Wiem. Pieprzyć Północ!
Nie. Ja zacznę od nowa.
Kupię kawałek ziemi i będę hodował kurczaki.
Znajdę sobie piersiastą kobitę o czarnych włosach,
żeby mnie rozstawiała po kątach.
Pożycz trochę tej nadziei.
Pomóżcie mu! Pomocy!
- Co to, kurwa, jest? - Nic nie widzę!
Pomóż nam!
Ciągnij!
Hej, wracaj!
Nie!
Nie! Już po nim!
Kurwa mać!
Szlag.
Mam cię!
Zabij to! Użyj magii!
Nie mogę!
Poszło!
Chodź.
Biegnij!
Kurwa!
Jaki w tym, kurwa, sens?
- We wrzasku? - W czymkolwiek!
Rodzisz się bezradny, znajdujesz siłę, a potem chcą cię wykorzystać.
Znajdujesz miłość, ale nie jest prawdziwa, to tylko życzenie,
które ktoś wypowiedział, zanim się poznaliście.
Znajdujesz moc, a ta zamienia się w popiół w twoich rękach.
Dość!
W Sodden byłaś niesamowita.
Ten ogień.
To cię wykończyło.
Wypalił twoją moc.
Każdy ma swój moment chwały.
Twoja magia spełniła swoje zadanie.
Może teraz czeka cię coś większego.
No tak, łaskawy Biały Płomień,
który niesie cel i sens, i cały ten pierdolnik!
Odpuść, Fringilla próbowała.
Fringilla jest oddana sprawie.
Magia nie jest najważniejszą rzeczą, jakiej uczą w Aretuzie!
Jest nią manipulacja ludźmi u władzy,
żeby robili to, co chcesz!
Fringillę szkolili najlepsi!
Tak, nawet wiem kto!
Chciała przewiercić mi mózg i wydobyć każde słowo z myśli.
- Właśnie! - Nie udało się jej.
A gdyby było inaczej?
Gdyby się jej udało? Co by znalazła?
Fringilla i ja służymy Emhyrowi, bo on służył nam pierwszy.
Każdy przed kimś odpowiada.
Podejrzewam, że nawet ty.
Ty mały gnojku!
Ty tam!
Wracaj tu, zasrańcu.
Chodź. Znajdź sobie miejsce.
Chodźcie.
Porzuciłeś przyjaciela w ściekach.
Uciekłeś!
Nie miałem innego wyboru.
On zrobiłby to samo.
Musiałem się ratować.
Gówno jesteś wart.
Na co czekamy?
Aż na zewnątrz się uspokoi.
Potem Brodziec zaprowadzi nas na statek.
- Przemytnik? - Zgadza się.
Występuje tu co wieczór.
Żegnaj więc, z mej pamięci idź precz
Panie i panowie, wprost przeurocza z was publika.
Rzućcie groszem, jeśli łaska. Jakby co, czekam przy barze.
Skąd wciąż ten żal?
Czas się rozstać, ruszyć w dal!
Chociaż byliśmy we dwóch, mój druh
Nóż w plecy wsadził mi
Skąd wciąż ten żal?
Płoń, Rzeźniku
Płoń!
A gdy w romans ze śmiercią się wdam
Prawdy skryte w tej pieśni Przypomną się wam
Więc płoń
Płoń, Rzeźniku, płoń!
Płoń, płoń, płoń!
Płoń, płoń, płoń, płoń
Żegnaj więc
Z mej pamięci
Idź precz
Dziękuję.
Zajmę się tym.
Nie.
Wyznawców Białego Płomienia
cechuje religijny fanatyzm.
Tak dostaniemy się do Cintry.
Kapłanka.
Słuszna uwaga.
Kapłani są najbardziej zepsuci.
Prostytutka.
Emhyr musi lubić kobiety!
Albo mężczyzn.
W tym sęk.
Jakie ma skłonności? Nic o nim nie wiadomo.
Kim jest? Czym? Gdzie jest? Czego chce?
Nic, co robi, nie ma sensu!
Musimy zdobyć jak najwięcej informacji.
Musimy mieć kogoś w mieście na dłużej.
Ale to znacznie zawęża nasze możliwości.
I to właśnie jest oryginalny pomysł.
Wysłanie elfa do Cintry będzie proste.
To musi być ktoś odpowiedni.
Ktoś uległy.
Nieufny.
W odpowiedni sposób.
Ty tam.
Pójdziesz ze mną.
Dzień dobry, Ciri.
Dzień dobry.
Jakaś ty śliczna i wypoczęta.
Triss,
kiedy możemy zacząć?
Dzisiaj.
Pomożesz mi w laboratorium.
Poznamy się bliżej. Pokażę ci kilka zaklęć.
Ocenię twój potencjał.
Everardzie.
Dzień dobry.
Dobrze spaliście?
Ależ witaj, Wasza Wysokość!
Powiedz, że przegrałaś zakład.
Czy ja widzę kwiatek we włosach?
Szlag, to na poważnie.
- Mnie tak łachów nie pierze! - Bo się nie myjesz.
Nie muszę.
Co za komedia.
Nawet jej to pasuje.
O ile się wypindrzyła na bal.
Co tu zaszło?
Nic. Królewskie pantalony ją uwierają.
Powinniście się wstydzić.
To tylko zabawa.
Dla kogo?
Ubieracie ją w szmaty.
Chodzi poobijana jak jabłko.
Kiedy nie szoruje nocników albo waszych spodni.
Ma chociaż halkę?
Albo mydło?
Szmatkę na krew miesięczną?
Te grzybki, którymi ją karmicie, wkrótce i to jej odbiorą.
Niby to wasza mutacja sprawia, że nie rozumiecie ludzkich uczuć.
A prawda jest taka, że po prostu wolicie być durnymi ignorantami.
Triss!
Jak długo uczyłaś się kontrolować swoje moce?
Dość długo.
Z tobą będzie podobnie.
Jeszcze niegotowe.
Poczekam.
Głupio im, że nie skończyłaś śniadania.
Moja babka walczyła w bitwach i nosiła suknie.
To się nie wyklucza.
Wiem.
Gotowe.
Nie świeci.
Czyli to nie mutagenna alchemia.
Ale jest tu coś dziwnego.
Stellacyt.
Jakby z monolitu.
Pierwszy raz to widzę.
To fragment leszego, który zatruł Eskela.
Więcej stellacytu.
Skąd dwa potwory mają na sobie ten sam pył?
Pochodzą z tego samego miejsca.
Monolit.
To bez sensu.
Powiedz, co o tym wiesz.
Kiedy Nilfgaard zaatakował Cintrę,
tuż za murami miasta
widziałam…
jak przewrócił się monolit.
Jak?
Córa Chaosu należy do nas.
Zawróćcie.
Dołączcie do pochodu.
Tu znajdziecie tylko śmierć.
Cirillo.
Ciri.
Nic mi nie jest.
Jesteś dzielna.
Pozwól nam pomóc.
W porządku.
Gdy czarny rycerz mnie porwał…
byłam przerażona.
Krzyczałam.
Wtedy monolit pękł i runął.
To ja go przewróciłam.
Jak to możliwe?
Nie wiem.
Musiałbym go zobaczyć.
Wcale nie chciałam tego zrobić.
Jeśli te potwory to moja wina…
Nie martw się.
Naprawię to.
Przekimaj się gdzie indziej.
Bardzie.
Wiedźmo.
Co tutaj robisz?
I z jakiego piekła właśnie wypełzłaś?
Ze ścieków.
A twoja wymówka?
Ścieki? Wiedziałem, że jesteś krwiopijczą, smętną…
przylepą?
Ty mnie przytulasz.
O bogowie, gdzie te czasy,
gdy moim największym problemem był jodłujący ćwok.
Napijesz się? Bo ja muszę.
Nie będę z tobą rozmawiał o suchym pysku.
Słyszałam balladę.
Rozstanie z Geraltem ubodło cię do żywego.
Co? Z nim?
Nigdy się nawet nie skrzywiłem po żadnym rozstaniu.
Moje pieśni mają uniwersalny przekaz, droga pani.
Opowiadają o powszechnych emocjach.
Ta ballada może być o kimkolwiek.
Kimkolwiek.
Niech będzie. Kiedy ją pisałem,
słowa płynęły prosto z serca.
Które mogło być złamane.
Lepiej nam bez niego.
Właśnie.
O bogowie, co za szczyny.
Ja poszukam nam czegoś innego do picia,
a ty mi powiesz, co za czort cię tu przygnał.
Brodziec to ty.
Co? Nie. Tak. Nie.
Skąd znasz to imię?
Gdy się ukrywasz, słyszysz to i owo.
Ukrywasz się?
Bo jesteś po części elfem…
Yennefer, zupełnie zapomniałem.
Wybacz.
Najgorszemu wrogowi bym tego nie życzył, a trzeba przyznać…
że zapracowałaś na to miano, nie powiem.
Ale to, co zrobili tobie i waszemu ludowi…
jest niewyobrażalne.
Ale niektórzy potrafią sobie to wyobrazić.
Anonimowi darczyńcy wspierają nas z ukrycia.
Pomagają mnie i innym. Chcą to naprawić.
Po co pomagać? Co ty z tego masz?
Byłem pod dębem Bleobherisem, gdy doszło do ataku.
Dla druidów było to „miejsce przyjaźni”.
Każdy był tam mile widziany, bez względu na rasę i wyznanie…
Teraz przyszli po elfy.
Przyjdą też po krasnoludy.
Prędzej czy później przyjdą po wszystkich.
Po każdego, kogo uznają za innego…
W końcu…
żaden artysta nie będzie bezpieczny.
Jakkolwiek by na to nie patrzyć,
jeśli czegoś się nauczyłem,
to tego, że legendy bywają odurzające.
Cóż, Brodźcu,
człowieku, micie i legendo,
musisz mi pomóc.
Cofnij się!
Jest ze mną. Spokojnie.
Muszę się dostać do Cintry.
Oboje musimy.
Zrobię, co mogę.
Ale wiedz jedno.
Wasza dwójka…
koszmarnie capi.
Jakby coś wam wpełzło do dupy
i tam zdechło.
Więc wiecie…
Wyjeżdżamy z Oxenfurtu o zmierzchu.
Macie mnóstwo czasu, żeby wziąć kąpiel.
Tak tylko mówię.
Coën uzupełnił twoje eliksiry.
Dziękuję.
Wczoraj…
- Nieważne. - Nie mogę ci dać tego, czego chcesz.
Tego, na co zasługujesz.
- W innych okolicznościach… - Nie ma innych.
Jestem dorosła, rozumiem.
Wczoraj…
byłeś tym, czego potrzebowałam.
Twój ból…
był podniecający.
Bo w końcu coś poczułam.
Po Sodden?
Większość z nas uleczono po bitwie.
Prawie nie widać blizn, ale…
Niektórych ran nie da się wyleczyć.
Nawet nie wiesz, jak dobrze to wiem.
Może poszukując uczuć na nowo…
poczujesz, że jesteś ważna.
Dla Ciri?
Dla mnie.
Jesteś dla mnie ważna, Triss.
Zawsze będziesz.
Jedziesz do Cintry?
Mówiłeś, że nigdy tam nie wrócisz.
Dwukrotnie.
Żaden wiedźmin nie zmarł ze starości, w łóżku, dyktując testament.
Muszę chronić dziewczynę.
Nie mogę tu siedzieć.
Mój przyjaciel bada monolity.
Przeniosę cię do niego.
Nie jestem fanem portali.
No i proszę.
Nie zbliżaj się!
Jesteś tym czarodziejem.
Ja wiem, kim jestem.
A ty to, kurwa, kto?
Na pokładzie są elfy z Tretogoru.
A jeśli statek jest pełny?
To wtedy…
popływacie sobie.
Chodźcie.
Ja idę pierwszy.
Trzymajcie się blisko ściany i czekajcie na mój znak.
Zrobię to, w czym jestem najlepszy.
Czyli co?
Nigdy nie wiem.
Dlatego tak dobrze mi idzie.
Przepraszam.
- Zaraza! - Hej, ty tam!
Papiery przewozowe proszę.
Papiery? Oczywiście.
Gapa ze mnie.
Mam je tu…
Momencik.
Mnóstwo kieszeni, cierpliwości.
Ten złoty zwierz, co miał zasad sto
Czy to nie ta piosenka…
Smukłe dziewoje chroniły go
- Znasz ją! - No pewnie!
To ty.
Bard Jaskier?
Przyłapany.
Ale nie dosłownie.
Nie martw się o papiery.
Wystarczą twoje melodie.
Moja siostrzenica je uwielbia.
Jak słodko.
- Szczęścia dla was obojga. - Tak.
- Miłego wieczoru. - Bywaj, miły panie.
Jeśli mogę…
nie bierz tego do siebie, ale miewałeś już lepsze numery.
Czyżby?
Ten jest za skomplikowany.
W czwartej zwrotce żem pojął, że tam się mieszają czasy.
Doprawdy? Cóż…
- Magiczny pocałunek trąci sztampą. - Tak?
Za to smoka żem od razu przejrzał.
Bystrzak z ciebie.
Muszę przyznać…
jak ten grajek gzi się z wojowniczkami…
Uroczy lutnista.
Właśnie…
Takie to naciągane się wydawało.
Niech będzie.
Powiem to?
Dobra, powiem.
Wiesz, jak sam napiszesz piosenkę,
to będziesz śpiewał, o czym zechcesz.
Ale nie potrafisz, zgadza się?
Bo jesteś portowym urwipołciem,
spsiałym obrzępałą,
capowatym, obrzydłym, ciemnym melepetą…
To trwa za długo. Trzeba go odciągnąć od trapu.
- Co ty wyprawiasz? - Odwrócę jego uwagę. Weź ich na statek.
Zapomnij! Nie płynę sama do przeklętej Cintry!
- Zabiją mnie jeszcze przed bramą. - Posłuchaj.
Żadne z nas tam nie dotrze, jeśli czegoś nie zrobię.
A jeśli zrobisz, wszyscy zginiemy.
Mógłbyś z siebie wykrzesać odrobinę wdzięczności dla artysty.
- Moja siostrzenica cię uwielbia. - Cóż…
- Ma cię za bóstwo. - Rzecz jasna.
Załamie się, gdy usłyszy,
że jej ulubiony bard ma kupę łajna zamiast rozumu.
Statek nigdzie nie płynie, póki nie zobaczę twoich papierów.
Dotarło?
Pieprzyć Północ.
Coś ty powiedział?
Pieprzyć Północ.
Co tam mamlesz?
Pieprzyć Północ!
Nie rób tego.
Pieprzyć elfy.
Poużywajcie sobie.
Musimy ruszać. Już.
Dalej, chłopaki.
Geralt twierdzi…
że nikt nie zna się na roślinności Kontynentu lepiej niż ty.
Powiedz, że nie oszalałem.
Powiedz mi, na co patrzę.
Feainnewedd.
Wyrasta tam, gdzie przelano Starszą Krew.
Gdzie to znalazłeś?
Na Mordowni. Na torze przeszkód.
Wszędzie, gdzie dziewczyna oberwała.
Starsza Krew zniknęła z Kontynentu setki lat temu.
Krążą legendy,
że Starsza Krew pozwoliła stworzyć pierwsze wiedźmińskie mutageny.
Zostały zniszczone w czasie ataku na Kaer Morhen.
Od tamtej pory nie tworzy się wiedźminów.
Przecież to świeże pąki.
Właśnie.
Otrzymaliśmy dar od przeznaczenia.
Klucz do stworzenia nowych wiedźminów.
Ciri.
Już dobrze, jesteś bezpieczna.
Spokojnie.
Dziękuję.
Bez ciebie wszyscy bylibyśmy martwi.
No cóż.
Jestem Dara.
Miło cię poznać, Daro.
Masz dokonać wielkich rzeczy, jasne?
Pokaż, że było warto.
- Ktoś was odbierze na miejscu. - Dziękuję.
Dostaną wszystko, czego potrzebują.
Co?
No co?
Co się z tobą stało?
Miałam długie życie, bądź konkretny.
Wygląda na to, że Chaos mnie opuścił.
Straciłaś magię? To w ogóle możliwe?
Dalej, ponapawaj się tą chwilą. Nie masz dużo czasu.
Kiedyś wykorzystałbym okazję
i nazwał cię pustą, samotną, żądną władzy demonicą, ale…
Jestem artystą, Yennefer.
Stawianie się na miejscu innych to moja praca.
Nawet jeśli są tacy jak ty:
zuchwali, niemili i nie wiem, pewnie pełni jadu czy coś.
Ja też się boję.
Boję się, że pewnego dnia
muzy się ode mnie odwrócą.
Bo kimże będziemy…
gdy nie będziemy mogli robić tej jednej rzeczy,
do której nas stworzono?
Znajdziemy nowy cel.
Lepszy.
Mam nadzieję.
Chaos nie opuściłby kogoś takiego jak ty.
Yennefer z Vengerbergu.
Tego akurat jestem pewien.
Więc pozwól, że powiem…
żegnaj,
powodzenia,
do niezobaczenia.
Wzajemnie.
Nie!
Yennefer, co robisz?
Yennefer!
Musimy się ratować.
Napisy: Magdalena Adamus