‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เส้นทางจะทดสอบเจ้า
‪บังคับให้เจ้าก้าวข้ามความเจ็บปวด
‪ความกลัว
‪ความล้มเหลว
‪จนกว่าเจ้าจะเป็นหนึ่งเดียวกับเส้นทางมรณะ
‪จงจำไว้
‪ว่าความลังเลจะนำอันตรายมาให้เจ้าราวกับไฟ
‪แต่จงเชื่อในหนทางที่เจ้าเลือก…
‪แล้วมันจะปกป้องเจ้า
‪แม้แต่ในความมืด
‪ตราบใดที่เจ้าฟัง
‪ฟังเสมอ
‪ไม่ต้องกลัว
‪ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก
‪เจ้าเป็นผู้หญิงนี่
‪ท่านก็เช่นกัน
‪ข้ากำลังจะไปเคียร์มอเรนห์
‪เจ้ากำลังไปทางนั้นรึเปล่า
‪ข้าเข้าใจนะที่เจ้าระแวง แต่จงมีเหตุผลหน่อย
‪ข้าจะมาไกลขนาดนี้ได้อย่างไรหากไม่รู้ทาง
‪ข้าดูแผลให้นะ
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪หัวใจเจ้าเต้นเร็วขึ้น
‪ข้าได้ยิน
‪ยินดีที่ได้รู้จัก
‪ท่านเป็นผู้วิเศษ
‪เหมือนเยนเนเฟอร์
‪ทริซ
‪และเป็นเพื่อนของเกรอลท์
‪ท่านต้องใจบุญมากแน่ๆ ถึงคบกับเขา
‪ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งนะ
‪เช่นกัน
‪ข้าเอาอาหารค่ำมา
‪มากกว่าอาหารค่ำซะอีก
‪สาวน้อย
‪มาได้อย่างไรเนี่ย
‪สวัสดี เวเซเมียร์
‪ให้ตายสิ ข้ายังไม่ทันได้ดื่มสักกรึ๊บ
‪ก็เห็นผู้หญิงเป็นภาพซ้อนแล้ว
‪เมริโกลด์
‪แลมเบิร์ท
‪บาดแผลของท่านดีขึ้นแล้ว ‪แต่มารยาทไม่ดีขึ้นเลยนะ
‪เจ้าน่าจะมาเร็วกว่านี้
‪เจ้าคงช่วยพวกเราได้
‪หวังว่าจะยังช่วยได้อยู่
‪ตาพวกเจ้าแล้วหนุ่มๆ เอาเลย
‪ข้าจะไปแต่งตัวมากินมื้อค่ำ ‪พวกท่านก็คงจะอยากอาบน้ำเหมือนกันใช่ไหม
‪ไม่สินะ
‪ท่านสองคนรู้จักกันได้อย่างไรรึ
‪ชาวกอร์สเวเลนทั้งหลาย
‪จุดจบมาถึงแล้ว
‪ปีศาจมอร์ฮอกก์เดินอยู่ท่ามกลางพวกเรา
‪เข้าไปซะ เจ้าเอลฟ์โสโครก
‪จุดจบมาถึงแล้ว
‪นิล์ฟการ์ดคือบทลงโทษจากทวยเทพ
‪เดินต่อไป อย่าหยุด!
‪อย่าไปคิดถึงมัน แบร์เดลล์
‪ข้าไม่ได้คิดเลย
‪ตลอดชั่วโมงที่ผ่านมา
‪หยุด!
‪พอได้แล้วพวกเจ้าสองคน
‪หยุดงุ่นง่านเสียที!
‪หุบปากแล้วมาตรงนี้
‪- ข้าต้องปลดทุกข์เบา ‪- เราจะไปถึงจุดหมายก่อนพระอาทิตย์ตก
‪- เจ้าจะพาเราไปไหน ‪- หุบปาก
‪ได้โปรด ข้ากลั้นไม่ไหวแล้ว
‪พาข้าไปที่ตรอกทีได้ไหม
‪ใส่โซ่ตรวนข้าไว้ก็ได้นะ
‪กลั้นไม่ไหวก็คือกลั้นไม่ไหวจริงๆ ใช่ไหมล่ะ
‪ขอบคุณ นายท่าน
‪งั้นก็เอาเลยสิ
‪ปลดทุกข์เลย
‪ไอ้เอลฟ์ชั้นต่ำ
‪ไปกันได้แล้ว
‪ไสหูแหลมๆ ของเจ้ามา
‪ปีศาจมอร์ฮอกก์เดินอยู่ท่ามกลางพวกเรา
‪คอยดูสัญญาณให้ดี
‪ตลาดแออัดเกินไป มีทหารเต็มไปหมด
‪เปิดประตูมิติหนีกันเถอะ
‪ข้าทำไม่ได้ ประตูมิติแกะรอยได้
‪งั้นบอกข้าทีว่าเจ้ามีประโยชน์ตรงไหน
‪ช่วงนี้ได้ส่องกระจกบ้างไหมเนี่ย ‪คุกไม่ได้ช่วยอะไรเจ้าเลยนะ
‪ข้ามีภารกิจต้องทำให้เสร็จสิ้น ‪เราต้องกลับไปซินทรา
‪ได้สิ ชาวนิล์ฟการ์ดต้องดีใจมากแน่ๆ ที่ข้ากลับไป
‪เราจะได้รำลึกอดีตและแบ่งปัน ‪ความทรงจำที่ดีเกี่ยวกับซอดเดนกัน
‪เจ้าจะเข้าไปกับแม่ทัพของพวกเขา ‪พวกเขาจะสร้างความทรงจำใหม่
‪พวกเขาสร้างแล้วละ
‪กับพวกเอลฟ์
‪โอ้ เจ้าไม่รู้
‪กลับไปเป็นซินเทรีย
‪- ภายใต้การนำของฟรินจิลลา ‪- ฟรินจิลลารึ
‪ตลกดีนะที่คนลืมเจ้าทันที
‪เมื่อเจ้าไม่มีประโยชน์ต่อพวกเขาแล้ว ว่าไหม
‪(ประกาศจับ)
‪(ผู้วิเศษเอลฟ์หญิงทรยศ ‪รางวัล 40,000 ออเรน)
‪(อาชญากรสงครามชาวนิล์ฟการ์ด ‪รางวัล 40,000 ออเรน)
‪อยู่ที่นี่เราไม่ปลอดภัย
‪เราไม่ใช่ "เรา"
‪ไปซินทรากัน
‪กษัตริย์วิซิเมียร์
‪ตอนนี้อาณาจักรตอนเหนือปรองดองกัน ‪เพราะมีศัตรูคนเดียวกัน
‪แต่มันคือพันธมิตรที่ไร้ความหมาย
‪นักฉวยโอกาสและนักฆ่า ‪แฝงตัวอยู่ในที่ที่ท่านคาดไม่ถึง
‪ข้าจะไม่อยู่อย่างหวาดกลัว
‪เราก็จะไม่ขอให้ท่านอยู่อย่างนั้นเช่นกัน
‪เราแค่ต้องการรับใช้เรเดเนีย ‪ให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้เท่านั้น
‪ดิจก์สตรา
‪ถวายบังคม ฝ่าบาท
‪ดื่มสิ
‪เดี๋ยวนี้
‪ขออภัยสำหรับละครฉากใหญ่ ฝ่าบาท
‪แต่หม่อมฉันแค่ต้องแน่ใจ
‪ไอ้ชาติชั่ว
‪รู้ไหม ข้ารู้จักเขามาตั้งแต่ข้าอายุ 12
‪แม้แต่คนทรยศก็ยังพูดความจริง
‪อาณาจักรตอนเหนือได้สร้างพันธมิตรขึ้น
‪จากความรู้สึกเกลียดชังพวกเอลฟ์เหมือนกัน
‪แต่… ขออภัยด้วยที่ต้องพูดเช่นนี้ ฝ่าบาท
‪เราไม่ควรสนห่าเหวใดๆ
‪จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อพวกเอลฟ์ ‪ถูกไล่ต้อนและถูกฆ่าตาย
‪เมื่อพวกมันหนีไปซินทรา
‪ทำไมนิล์ฟการ์ดถึงต้องลำบาก ‪แย่งชิงดินแดนล้ำค่าของมหาทวีป
‪- เพียงเพื่อให้มันเต็มไปด้วยคนที่ต้องเลี้ยงดู ‪- ใช่ พูดถึงเลี้ยงดู
‪ข้าหิวจะแย่แล้ว เข้าประเด็นเถอะ
‪ซินทราคือประเด็น ฝ่าบาท
‪เราคงไม่มีวันเอามันมาจากคาลานเธ่ได้
‪แต่ตอนนี้…
‪ซินทราอาจเป็นของเราได้รึ
‪ถ้าเราฉลาด
‪เราจะจัดการให้เอง
‪ข้าหิวจะแย่แล้ว กินเลยได้ไหม
‪ในนี้เงียบกว่าที่ข้าจำได้เสียอีก
‪แปลว่าเรามีอาหารให้กินมากขึ้น
‪วันนี้ไม่มีสมุนไพรหรือเห็ดให้ข้ากินรึ
‪เดือนธันวาคมเนี่ยนะ
‪โดนกังหันลมฟาดหัวเข้ารึ เจ้าหญิง
‪จริงด้วย
‪เกรอลท์บอกว่าท่านเคยช่วยชีวิตเขา
‪เขาบังเอิญเข้าไป ‪ในอาณาจักรของข้าเมื่อนานมาแล้ว
‪ช่วยข้าเรื่อง…
‪เจ้าหญิงที่มีปัญหา
‪ร้ายกาจกว่าเจ้าด้วย
‪เขาไม่ได้ล้อเล่นนะ
‪นางกัดเขาจนเนื้อหลุดชิ้นเบ้อเริ่ม
‪แต่เขาก็ช่วยนางอยู่ดี
‪ท่านรักษาแก้มให้ข้า
‪ก็น่าประทับใจเช่นกัน
‪ข้าชอบชุดท่าน
‪ขอบใจ
‪อยากให้ข้าพาไปดูรอบป้อมปราการไหม
‪ที่จริงข้ารู้จักที่นี่ดีมากแล้วละ
‪พอเกรอลท์บอกข้าว่าทริซทำอะไรเพื่อเขา
‪ข้าก็ชวนนางมาที่นี่
‪ข้าพานางมาที่นี่เพื่อเจ้า
‪เพื่อช่วยชี้แนะเจ้า
‪เหมือนที่เมาส์แซคทำเพื่อแม่ข้าน่ะรึ
‪เหมือนเมาส์แซคเลยละ
‪แต่ตอนนี้ได้เวลาเข้านอนแล้ว
‪ข้าไม่ง่วง
‪เอาละ ไปกันเถอะ เจ้าตัวเล็ก
‪ข้าจะเล่นจับคู่ไพ่กับเจ้า ‪สักสองสามตาก่อนเข้านอน
‪ข้าอาจจะยอมให้เจ้าชนะด้วย
‪งั้นรึ ฝันไปเถอะ
‪ราตรีสวัสดิ์ ทุกท่าน
‪ราตรีสวัสดิ์
‪ราตรีสวัสดิ์ ซิริ
‪- ราตรีสวัสดิ์ ‪- ราตรีสวัสดิ์ ทุกคน
‪ราตรีสวัสดิ์
‪แล้วท่านสองคนรู้จักกันได้อย่างไร
‪เราแอบขึ้นเรือตอนรุ่งสางได้
‪อะไรอยู่ใต้หมวกน่ะ
‪นึกแล้วเชียว ไอ้เอลฟ์สารเลว
‪นอนลงไป!
‪ไปกันเถอะ
‪เจ้าสองคน คิดว่าจะหนีไปได้รึ
‪ข้าควบคุมทุกอย่างได้แล้ว
‪ควบคุมได้มากๆ
‪ข้างล่างนี่
‪ให้ตายสิ
‪อยู่ข้างล่างนี่ปลอดภัยกว่าอยู่บนนั้น
‪ขยับก้าวเดียว เจ้าหัวขาดแน่
‪ถอยไป
‪เราไม่ได้มาทำร้ายเจ้า
‪แต่ข้ายังชั่งใจอยู่นะ
‪หนีไป เดอร์เมน วิ่งให้สุดชีวิต!
‪ข้าจะไม่ทิ้งเจ้า ข้าจะอยู่และสู้
‪เจ้าไม่อยากทำร้ายข้าหรอก
‪เดอร์เมน ใช่ไหม
‪ผู้วิเศษเอลฟ์จอมทรยศ ‪จากใบประกาศ เจ้าคือนาง!
‪และทหารชาวนิล์ฟการ์ดที่ถูกประกาศจับ
‪บาเลียน พวกเขาอยู่ข้างเรา
‪ไม่มีใครอยู่ข้างเราหรอก เจ้าโง่ชอบไว้ใจคน
‪เจ้ากำลังจะไปหาแซนด์ไพเพอร์ใช่ไหม
‪หุบปากซะ บ้าเอ๊ย หุบปาก!
‪แซนด์ไพเพอร์คือเทวดาแห่งที่ลี้ภัย ‪ของผู้ถูกข่มเหง
‪- เขาพูดว่าอะไร ‪- ใจเย็นๆ
‪แซนด์ไพเพอร์
‪ช่วยเอลฟ์เดินทางไปยังซินเทรีย
‪เราไปถึงออกซ์เซนเฟิร์ท
‪เขาก็จะพาเราขึ้นเรือ
‪มีแค่เราสองคนเท่านั้น
‪หากเจ้ารู้ทางไปซินทราและช่วยเรา
‪ข้ารับรองว่าเจ้าจะได้เลือกดินแดนของเจ้า ‪เมื่อเรากลับไปอย่างปลอดภัย
‪หากไม่มีที่ว่าง เราจะขึ้นเรือลำต่อไป
‪ข้าสัญญา
‪ให้ตายสิ
‪ก็ได้ ไปกันเถอะ
‪เจ้างามมาก
‪ดูเหมือนสุดท้ายแล้วเจ้าก็มีประโยชน์นะ
‪โชคดีที่ผู้ชายยังคงโง่เง่า
‪สิ่งที่ท่านได้จากกฎแทนคุณ ‪ก็เลยน่าตกใจกว่าที่ท่านคิดไว้
‪และลึกลับ
‪นางไม่ยอมเล่าเรื่องซินทรา ‪ก่อนล่มสลายให้ข้าฟัง
‪หากแม่ของนางมีพลังอย่างที่ท่านบอกจริงๆ
‪หากนางเป็นผู้วิเศษ ‪ที่ไม่เคยควบคุมพลังอย่างเหมาะสม
‪ลูกก็อาจได้รับพลังในแบบที่พัฒนามาแล้วก็ได้
‪แต่มันเป็นทฤษฎีที่ยังไม่มีการทดสอบนะ
‪ซิริเริ่มแสดงสัญญาณของพลังโกลาหลเมื่อไรรึ
‪นั่นแหละประเด็น
‪นางไม่เคยแสดงสิ่งบ่งชี้ทั่วไป ‪ของพลังโกลาหลเลย
‪นางทำภาษามือแบบวิทเชอร์ไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪ทั่วไปที่ท่านว่าหมายถึงอะไรรึ
‪นางอาจมีพลังในการเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้า
‪ดูเหมือนนางจะมีนิมิต
‪มองเห็นสิ่งต่างๆ ที่ยังไม่เกิดขึ้น
‪เช่นอะไร
‪นางเห็นข้าหลังจากเหตุการณ์ที่ซอดเดน ฮิลล์
‪ก่อนที่มันจะเกิดขึ้น
‪ไม่ควรมีใครต้องมองดูการนองเลือดครั้งนั้น
‪การสูญเสียครั้งนั้น
‪ไม่ใช่แค่นั้นนะ
‪ซิริรู้สึกอย่างอื่นด้วย
‪การดึง
‪ไปหาเลชีที่ทำให้เอสเกลกลายร่าง
‪เหมือนเข็มทิศถูกแม่เหล็กดึงดูด ‪นางพาข้าตรงไปหามันเลย
‪แล้วก็นี่…
‪ฟันมันขาดสองท่อน
‪แล้วจู่โจมเรา
‪พระเจ้า…
‪- มันคืออะไร ‪- ข้าไม่เคยเห็นอะไรเหมือนมันมาก่อน
‪แต่มันพยายามจะเล่นงานนางจริงๆ
‪ทั้งคู่เลย
‪เพื่ออะไร
‪ข้าไม่ได้ปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่นานพอจะหาคำตอบ
‪เป็นฝีมือของผู้วิเศษรึเปล่า
‪โดยทฤษฎีก็ใช่
‪แต่การสร้างสัตว์ประหลาด ‪เป็นสิ่งผิดกฎมาหลายศตวรรษแล้ว
‪อ้อ ผิดกฎ
‪งั้นก็ไม่ใช่ฝีมือผู้วิเศษสินะ
‪มีทางเดียวที่จะรู้ได้
‪ขออนุญาตนะ
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪หากมีร่องรอยของการเล่นแร่แปรธาตุ ‪ที่ก่อการกลายพันธุ์
‪หากผู้วิเศษมีส่วนเกี่ยวข้อง
‪ส่วนประกอบนั้นจะเรืองแสง
‪เราจะรู้ภายในรุ่งเช้า
‪ผู้วิเศษจะต้องการนางไปทำไม
‪ข้าไม่รู้
‪ผู้วิเศษ นิล์ฟการ์ด
‪มีบางสิ่งที่ชั่วร้ายรอนางอยู่ในอนาคต
‪ข้ารู้สึกได้
‪ข้าถึงได้ฝึกนาง
‪ข้าจะไม่ได้อยู่ที่นี่ตลอดไปเพื่อปกป้องนาง
‪ข้าเสียใจด้วยเรื่องเอสเกล
‪ข้าเสียใจด้วยเรื่องซอดเดน
‪คนที่ตายไป ข้า…
‪ข้าเอ่ยชื่อพวกเขาทุกคืน ‪เมื่อล้มตัวลงนอน จะได้ไม่ลืม
‪อัตลัน เคิร์ก
‪เวนิเอลล์แห่งบรูจจ์
‪แอ็กเซล เรบี
‪- ดาโกเบิร์ต… ‪- หยุดเถอะ
‪หากข้ามีอำนาจสั่งการ
‪ทุกคนจะรู้ชื่อพวกเขา
‪พวกเขาอยู่ต่อไปในความทรงจำของเราได้
‪หรืออาจจะเป็นบางสิ่งที่มากกว่านั้น
‪วิทเชอร์อย่างพวกท่าน
‪แสร้งทำเป็นไม่มีความรู้สึก
‪แต่ท่านมี
‪ข้ารู้ว่าท่านก็รู้สึกเช่นกัน
‪ทุกอย่างเลย
‪ความรักทั่วไป
‪ความเกลียดชังทั่วไป
‪ความเจ็บปวดทั่วไป
‪ความกลัวและความเสียใจ
‪ความสุขทั่วไป
‪และความเศร้าทั่วไป
‪คืนนี้อยู่กับข้านะ
‪ทริซ
‪แค่อยู่ด้วยเท่านั้น
‪อย่าอยู่ตามลำพังกันเลย
‪ข้าขอโทษ
‪ที่นี่ที่ไหน
‪ท่อระบายน้ำเก่าของเอลฟ์
‪มนุษย์สร้างโลกของพวกเขา ‪บนซากปรักหักพังของเรา
‪ส่งคบเพลิงมา
‪ใครทำให้เจ้าเป็นเช่นนี้
‪- นี่เรื่องสำคัญนะ ‪- ได้ๆ
‪มีชาวบ้านจำนวนหนึ่ง ‪บุกไปทำร้ายเราที่โรงเหล้า เมื่อสัปดาห์ก่อน
‪เราทำงาน เคยทำงาน
‪ที่ชายฝั่งในกอร์สเวเลน
‪มันเป็นของคนแคระ
‪เจ้าของก็เลย
‪ให้เราหนีมา
‪ก่อนที่ผู้คุม
‪จะมาต้อนเราไป
‪ตั้งแต่เอลฟ์ไปหลบภัยในซินเทรีย
‪ชาวเหนือก็อ้างมาตลอด
‪ว่าเราเป็นเจ้าหน้าที่ใต้ดินให้นิล์ฟการ์ด
‪ฟังดูคุ้นๆ นะ
‪ข้าว่าไม่หรอก
‪สิ่งเดียวที่เราหวังได้ในตอนนี้คือการมีชีวิตรอด
‪ว่ากันว่ามีเอลฟ์ตั้งท้องอยู่คนหนึ่งในซินทรา
‪คิดดูสิ บาล การเริ่มต้นใหม่
‪ไม่ใช่เรื่องจริงหรอก
‪เราไม่มีเรี่ยวแรงจะเริ่มต้นใหม่อีกแล้ว
‪ชาวเหนือทำให้ไม่เหลืออีกต่อไป
‪ไอ้พวกชาวเหนือมันระยำ!
‪ใช่ ข้ารู้ ไอ้พวกชาวเหนือมันระยำ!
‪ไม่ ข้าจะเริ่มต้นใหม่
‪หาที่ดินเล็กๆ สักผืน เลี้ยงไก่นิดหน่อย
‪หาสาวอวบอัด ผมดำขลับสักคน
‪มาคอยบงการข้า
‪งั้นข้าจะขอยืมความหวังของเจ้าแล้วกัน
‪ช่วยเขาด้วย! ช่วยข้าด้วย!
‪ตัวบ้าอะไรน่ะ
‪ข้ามองไม่เห็นอะไรเลย
‪ช่วยเราด้วย!
‪ดึง!
‪นี่ กลับมานะ!
‪ไม่!
‪ไม่! เขาตายแล้ว!
‪บ้าเอ๊ย!
‪บ้าเอ๊ย
‪จับได้แล้ว!
‪ฆ่ามัน! ใช้เวทมนตร์ของเจ้าสิ!
‪ข้าทำไม่ได้!
‪ไปซะ!
‪เร็วเข้า!
‪ไป!
‪บ้าเอ๊ย
‪เพื่ออะไรวะเนี่ย
‪- ที่กรีดร้องน่ะรึ ‪- ทุกอย่างเลย
‪เราเกิดมาไร้อำนาจจึงค้นหาความแข็งแกร่ง
‪และนั่นทำให้พวกเขาต้องการเรา เพื่อใช้เรา
‪จากนั้นเราก็พบรัก แต่มันไม่ใช่รักแท้
‪มันคือคำอธิษฐาน
‪ที่ใครบางคนขอไว้ ‪ก่อนที่พวกเขาจะรู้ด้วยซ้ำว่าเราเป็นใคร
‪แล้วเราก็ค้นพบพลัง
‪แล้วมันก็อันตรธานหายไปคามือเรา
‪นี่!
‪วันนั้นที่ซอดเดน เจ้าน่าทึ่งมากนะ
‪ไฟน่ะ
‪นั่นคือสิ่งที่ทำให้เจ้าเสียมันไปใช่ไหม
‪มันขโมยพลังของเจ้าไป
‪เราทุกคนต่างเคยมีช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์
‪เวทมนตร์ของเจ้าได้ทำหน้าที่ของมันแล้ว
‪บางทีตอนนี้อาจมีแผนการที่ใหญ่กว่าสำหรับเจ้า
‪ใช่เลย เปลวเพลิงสีขาวผู้เปี่ยมเมตตา
‪ผู้นำเอาจุดประสงค์และเป้าหมาย ‪และความฉิบหายทั้งหลายมา
‪ข้ามการพูดเพื่อหาสมาชิกใหม่ไปเถอะ ‪ฟรินจิลลาพูดไปแล้ว
‪ฟรินจิลลาอุทิศตนเพื่อเป้าหมาย
‪สิ่งสำคัญที่สุดที่พวกเขาสอนเรา ‪ที่อะเร็ททูซาไม่ใช่เวทมนตร์
‪มันคือการทำให้คนที่มีอำนาจ ‪เชื่อทุกอย่างที่เราอยากให้เชื่อ
‪ทำทุกอย่างที่เราอยากให้ทำ
‪ฟรินจิลลาชอบเล่นการเมือง ‪คนที่เก่งที่สุดฝึกนางมา
‪ข้าเจอคนที่เก่งที่สุดของเจ้าแล้ว
‪นางพยายามเจาะสมองข้า ‪และดึงทุกถ้อยคำของความคิดข้าออกมา
‪- ใช่เลย ‪- ใช่ แต่มันไม่ได้ผล
‪แต่ถ้ามันได้ผลล่ะ
‪ถ้ามันได้ผลล่ะ
‪นางจะเจออะไร
‪ฟรินจิลลากับข้ารับใช้เอเมียร์ ‪เพราะเขารับใช้เราก่อน
‪สุดท้ายแล้วทุกคนก็อยู่ในการควบคุมของใครสักคน
‪ข้าว่าแม้แต่เจ้าก็เช่นกัน
‪เจ้าคนชั่ว
‪นี่!
‪มานี่เดี๋ยวนี้นะ เจ้าคนชั่ว
‪เร็วเข้า หาที่อยู่ซะ
‪เร็วเข้า
‪เจ้าทิ้งให้เพื่อนเจ้าตายอยู่ในท่อระบายน้ำ
‪เจ้าหนีไป
‪ข้าเลือกทางเลือกเดียวที่ข้ามี
‪เป็นเขาก็คงทำเช่นเดียวกัน
‪ข้าต้องปกป้องตัวเอง
‪เจ้าไม่มีค่าพอหรอก
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เราต้องรอให้คนไปหมดก่อน
‪แล้วไพเพอร์จะพาเราไปที่เรือ
‪- แซนด์ไพเพอร์น่ะรึ ‪- ใช่
‪เขาแสดงที่นี่ทุกคืน
‪ขณะที่ข้าเผาความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับเจ้า
‪ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน ‪ท่านเป็นผู้ชมที่ยอดเยี่ยมที่สุด
‪อย่าลืมโยนเหรียญให้ด้วยถ้าทำได้ ‪หากต้องการข้า ข้าจะอยู่ที่ที่จำหน่ายเครื่องดื่ม
‪เจ้าโหยหาเพื่ออะไร
‪มันคือจุดที่ไม่อาจหวนกลับได้
‪หลังจากทุกอย่างที่เราทำ เราเห็น
‪เจ้าหันหลังให้ข้า
‪เจ้าโหยหาเพื่ออะไร
‪จงดูจอมเชือดผู้นั้น
‪มอดไหม้!
‪สุดท้ายแล้วเมื่อข้าผ่านมาได้
‪ไม่มีคำใดที่ข้าเขียนจะก้องกังวานจริงแท้เท่า
‪คำว่ามอดไหม้
‪ไหม้ จอมเชือด จงมอดไหม้!
‪มอดไหม้ มอดไหม้ มอดไหม้
‪มอดไหม้ มอดไหม้ มอดไหม้ มอดไหม้
‪จงดูข้าเผา
‪ความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับเจ้า
‪ให้มอดไหม้
‪ขอบคุณ
‪ข้าจะจัดการให้เอง
‪ไม่
‪สาวกของเปลวเพลิงสีขาว
‪เป็นพวกคลั่งศาสนา
‪นั่นอาจเป็นหนทางของเราสู่ซินทรา
‪นักบวชหญิง
‪เข้าท่ามาก
‪คนเคร่งศาสนามักจะชั่วช้าที่สุด
‪โสเภณี
‪เอเมียร์ต้องชอบผู้หญิงแน่ๆ
‪หรือผู้ชาย
‪นั่นแหละปัญหา
‪ไม่มีใครรู้ว่าเขาชอบอะไร ‪ไม่มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย
‪เขาเป็นใคร เขาเป็นอะไร ‪อยู่ที่ไหน ต้องการอะไร
‪และเขาทำอะไรไม่สมเหตุสมผลเลยสักอย่าง
‪เราต้องหาข้อมูลให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
‪ใครก็ตามที่เราใช้ต้องอยู่ในกำแพงเมืองสักพัก
‪แต่นั่นทำให้ทางเลือกของเราแคบลงมาก
‪นั่นคือการคิดนอกกรอบ
‪การให้เอลฟ์เข้าไปในซินทราจะไม่เป็นปัญหา
‪ต้องเป็นคนที่เหมาะสม
‪คนที่ควบคุมง่าย
‪ไม่ไว้ใจใคร
‪ดูแนบเนียนไม่มีใครจับได้
‪เจ้า
‪ไปกับข้า
‪อรุณสวัสดิ์ ซิริ
‪อรุณสวัสดิ์
‪เจ้าดูงดงามและสดชื่นนะ
‪ทริซ
‪ท่านคิดว่าเราจะเริ่มได้เมื่อไหร่
‪วันนี้
‪ข้าอยากให้เจ้าไปช่วยข้าในห้องทดลอง
‪เราจะได้ทำความรู้จักกัน
‪ข้าร่ายมนตร์ให้เจ้าดูสักสองสามคาถาได้
‪ดูศักยภาพของเจ้า
‪- จงดีใจซะ ‪- ถูก ใช่เลย เอเวอราร์ด
‪อรุณสวัสดิ์
‪หลับสบายไหม
‪อรุณสวัสดิ์ ฝ่าบาท
‪ช่วยบอกข้าทีว่าเจ้าแพ้พนันมา
‪นั่นดอกไม้รึ ที่ผมเจ้าน่ะ
‪นางไม่ขำด้วยแฮะ
‪ผ้าขี้ริ้วของข้าไม่มีวันสะอาดเท่านั้น
‪อย่างกับเจ้าเคยซักงั้นแหละ
‪ข้าไม่จำเป็นต้องซัก โคเอน
‪ตลกจริงๆ
‪ที่จริงก็คิดว่าเหมาะกับนางนะ
‪แน่นอน ถ้านางจะไปงานเต้นรำนะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ไม่มีอะไร เจ้าหญิงก็แค่หงุดหงิดน่ะ
‪พวกเจ้าควรจะละอายใจนะ
‪ก็แค่สนุกนิดหน่อย
‪ใครสนุกล่ะ
‪เจ้าให้นางใส่ผ้าขี้ริ้ว
‪ทำให้นางฟกช้ำราวกับผลแอปเปิล
‪นั่นคือตอนที่นางไม่ได้ล้างกระโถนฉี่ ‪หรือซักกางเกงของเจ้าอยู่นะ
‪นางมีเสื้อชั้นในใส่รึเปล่า
‪มีสบู่ใช้ไหม
‪หรือมีผ้าไว้ใช้เวลาที่มีรอบเดือนไหม
‪แม้ตอนนี้พวกเจ้าจะเอาเห็ดให้นางกิน
‪แต่เจ้าก็จะไม่ให้นางกินอย่างโหดเหี้ยมในไม่ช้า
‪เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นพวกกลายพันธุ์
‪ก็เลยไม่เข้าใจว่าคนรู้สึกอย่างไร
‪แต่ความจริงคือ
‪เจ้าเลือกจะเป็น ‪ไอ้งั่งจอมโง่เขลาต่างหากใช่ไหมล่ะ
‪ทริซ
‪ท่านใช้เวลาฝึกควบคุมพลังนานแค่ไหน
‪นานมาก
‪เจ้าก็จะใช้เวลานานเช่นกัน
‪ยังไม่เสร็จเลย
‪ข้ารอได้
‪พวกเขารู้สึกแย่ที่เจ้ากินข้าวเช้าไม่เสร็จ
‪รู้ไหม
‪ยายข้าทั้งออกรบและสวมชุดกระโปรงนะ
‪เราทำได้ทั้งสองอย่าง
‪ข้ารู้
‪เสร็จแล้ว
‪ไม่เรืองแสง
‪ไม่มีหลักฐาน ‪การเล่นแร่แปรธาตุที่ก่อการกลายพันธุ์
‪แต่มันมีอะไรแปลกๆ
‪สเตลลาไซต์
‪เหมือนที่มาจากเสาหิน
‪ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
‪ชิ้นนี้เอามาจากเลชีที่ทำให้เอสเกลกลายร่าง
‪สเตลลาไซต์อีกแล้ว
‪สัตว์ประหลาดสองตัว ‪มีฝุ่นแบบเดียวกันบนตัวพวกมันได้อย่างไร
‪พวกมันมาจากที่เดียวกัน
‪เสาหิน
‪ไม่สมเหตุสมผลเลย
‪บอกมาว่าเจ้ารู้อะไรบ้าง
‪ตอนที่…
‪ตอนที่นิล์ฟการ์ดโจมตีซินทรา
‪นอกกำแพงเมือง
‪ข้า…
‪ข้าเห็นเสาหินต้นหนึ่งล้มลง
‪อย่างไร
‪บุตรีแห่งพลังโกลาหลเป็นของเรา
‪จงหันหลังไป
‪ไปร่วมขบวน
‪ที่นี่มีแต่ความตาย
‪ซิริลา
‪ซิริ นี่
‪ข้าไม่เป็นไร
‪เจ้ากล้าหาญ
‪แต่ให้เราช่วยเถอะนะ
‪ก็ได้
‪ตอนที่อัศวินดำจับตัวข้าไป
‪ข้ากลัว
‪ข้ากรีดร้อง
‪ตอนนั้นแหละที่เสาหินแตกร้าวและโค่นล้ม
‪ข้าทำให้มันล้มลง
‪เป็นไปได้อย่างไร
‪ข้าไม่รู้
‪ข้าต้องเห็นด้วยตาตัวเอง
‪ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ เกรอลท์
‪และถ้าสัตว์ประหลาดพวกนี้เป็นความผิดของข้า…
‪ไม่เป็นไร
‪ข้าจะแก้ไขเอง
‪ไปนอนที่อื่นเลยพวก
‪กวี
‪แม่มด
‪มาทำอะไรที่นี่
‪แล้วเจ้าเพิ่งคลานออกมาจากนรกขุมไหนเนี่ย
‪ท่อระบายน้ำ
‪- เจ้ามีข้อแก้ตัวอะไร ‪- ท่อระบายน้ำรึ
‪นึกแล้วเชียวว่าเจ้า ‪เป็นพวกชอบดูดเลือด ไม่ยินดียินร้าย
‪และชอบกอดรึ
‪กอด เรากอดกันอยู่
‪ให้ตายสิ
‪คิดถึงวันที่ปัญหาใหญ่ที่สุดของข้า ‪คือการที่ไอ้งั่งบ้าร้องเพลงชอบโผล่มาจริงๆ
‪ดื่มไหม ข้าจะดื่ม
‪ข้าจะไม่คุยถ้าไม่ได้ดื่ม
‪ข้าได้ยินเพลงแล้ว
‪เกรอลท์คงทิ้งความทรงจำอันขมขื่นไว้ให้เจ้าสินะ
‪อะไร เขารึ
‪ไม่มีใครทิ้งความทรงจำอะไร ‪ไว้ให้ข้าทั้งนั้น ขอบใจมาก
‪ข้าร้องเพลงเรื่องทั่วๆ ไป ‪คุณผู้หญิงใจดีที่รักของข้า
‪ความรู้สึกที่ใครๆ ก็พบเจอได้
‪เพลงนั้นอาจเกี่ยวกับใครก็ได้ ใครก็ได้
‪ใครก็ได้
‪ก็ได้ ใช่ ตอนที่ข้าเขียนเพลงนี้
‪ข้าเขียนออกมาจากใจเลยละ
‪อาจเป็นหัวใจที่แหลกสลายด้วย
‪ชีวิตเราดีขึ้นเมื่อไม่มีเขา
‪ใช่
‪ให้ตายสิ รสชาติแย่มาก
‪และข้าจะไปหาอย่างอื่นดื่ม
‪ระหว่างที่เจ้าเล่าให้ข้าฟังว่าเจ้ามาทำอะไรที่นี่
‪เจ้าคือแซนด์ไพเพอร์
‪อะไรนะ ไม่ ใช่ ไม่
‪เจ้ารู้ชื่อนั้นได้อย่างไร
‪คนเราจะเรียนรู้อะไรนิดหน่อย ‪เวลาที่เราซ่อนตัวอยู่
‪เจ้าซ่อนตัวอยู่รึ
‪เพราะเจ้าเป็นลูกครึ่งเอลฟ์…
‪เยนเนเฟอร์ ข้าลืมสนิทเลย
‪ขอโทษจริงๆ
‪ข้าคงไม่อยากให้ศัตรูที่ชั่วที่สุดของข้า ‪ต้องเจอเคราะห์กรรมเช่นนั้น และใช่ เจ้า…
‪ต้องบอกว่าเจ้าอยู่ในหมวดหมู่นั้นเลย
‪แต่สิ่งที่พวกเขาทำกับเจ้าและคนของเจ้ามัน…
‪เลวร้ายเกินจะเอ่ย
‪แต่บางคนก็เอ่ยอยู่นะ
‪มีผู้อุปการคุณนิรนามทำงานอยู่เบื้องหลัง
‪ช่วยข้า ช่วยเรา ช่วยเราทำเรื่องนี้ให้ถูกต้อง
‪ช่วยทำไม เจ้าได้อะไร
‪ข้าอยู่ที่ต้นโอ๊กบลีโอเบริสตอนที่มันถูกโจมตี
‪ที่นั่งแห่งมิตรภาพ พวกผู้วิเศษเรียกมันว่าอย่างนั้น
‪ที่ที่นักคิดอิสระทุกคนได้รับการต้อนรับ ‪ไม่ว่าเชื้อชาติใด มีความเชื่ออย่างไร
‪พวกเขามาเล่นงานเอลฟ์ เยนเนเฟอร์
‪พวกเขาจะเล่นงานคนแคระ
‪และไม่ช้าก็เร็ว พวกเขาจะเล่นงานทุกคน
‪ใครก็ตามที่พวกเขาเห็นว่าเป็น "พวกอื่น"…
‪ท้ายที่สุดแล้ว
‪ไม่มีศิลปินคนไหนปลอดภัย
‪อีกอย่าง สุดท้ายแล้ว
‪ข้าได้เรียนรู้สิ่งหนึ่ง
‪นั่นก็คือบางครั้งตำนานก็ทำให้มึนเมาได้
‪เอาละ แซนด์ไพเพอร์
‪ผู้ชาย ผู้เป็นเรื่องเล่า ผู้เป็นตำนาน
‪ข้าต้องการให้เจ้าช่วย
‪ถอยไป!
‪เขามากับข้า ไม่เป็นไร
‪ข้าต้องไปซินทรา
‪เราทั้งคู่
‪ข้าจะทำเท่าที่ทำได้
‪แต่รู้ไว้นะ
‪เจ้า เจ้าทั้งสองคน…
‪ตัวเหม็นมาก
‪เหมือนมีตัวอะไรมุดเข้าไปในก้นพวกเจ้า
‪แล้วตาย
‪เพราะฉะนั้น…
‪เราจะออกจากออกซ์เซนเฟิร์ทตอนพลบค่ำ
‪มีเวลาอาบน้ำเหลือเฟือ
‪แค่พูดเฉยๆ นะ
‪โคเอนเติมน้ำอมฤตให้ท่านแล้ว
‪ขอบใจ
‪เมื่อคืน…
‪ไม่เป็นไร
‪ข้าเป็นสิ่งที่เจ้าต้องการไม่ได้ ทริซ
‪สิ่งที่เจ้าคู่ควร
‪- หากทุกอย่างไม่เป็นเช่นนี้… ‪- แต่มันเป็น
‪และข้าโตพอที่จะเข้าใจ
‪เมื่อคืน
‪ท่านคือสิ่งที่ข้าตามหา
‪ความเจ็บปวดของท่าน…
‪มันทำให้ข้าตื่นเต้น
‪เพราะในที่สุดข้าก็รู้สึกอะไรบางอย่างอีกครั้ง
‪หมายถึงหลังจากซอดเดนรึ
‪พวกเราส่วนใหญ่หายดีหลังจากการรบ
‪รอยแผลแทบมองไม่เห็นหรอก แต่…
‪บางบาดแผลก็ไม่อาจเยียวยาได้
‪ข้าเข้าใจเรื่องนั้นมากกว่าที่เจ้ารู้
‪หวังว่าในการค้นหาเพื่อที่จะรู้สึกอีกครั้ง…
‪เจ้าจะรู้สึกถึงคุณค่าของเจ้านะ
‪ต่อซิริรึ
‪ต่อข้า
‪เจ้าสำคัญสำหรับข้านะ ทริซ
‪เจ้าจะสำคัญเสมอ
‪เจ้าจะไปซินทรารึ
‪เจ้าเคยบอกว่าจะไม่กลับไปที่นั่น
‪สองครั้ง
‪ยังไม่เคยมีวิทเชอร์คนไหนตายเพราะแก่ตัว
‪นอนอยู่บนเตียง ‪แล้วบอกให้คนเขียนพินัยกรรมเลย
‪ข้ามีหญิงสาวที่ต้องปกป้อง
‪ข้าอยู่ที่นี่ไม่ได้
‪ข้ามีเพื่อนที่ศึกษาเรื่องเสาหินอยู่คนหนึ่งนะ
‪ข้าเปิดประตูมิติพาท่านไปหาเขาได้
‪ประตูมิติไม่สนุกเลย
‪เรียบร้อย
‪ถอยไป!
‪เจ้าคงเป็นผู้วิเศษสินะ
‪ข้ารู้ว่าข้าเป็นใคร
‪แล้วเจ้าเป็นใครวะ
‪กลุ่มเอลฟ์จากเทรโตกอร์ขึ้นเรือแล้ว
‪แล้วถ้าเรือเต็มล่ะ
‪งั้น
‪เจ้าก็ต้องว่ายน้ำไป
‪ไปกันเถอะ
‪ข้าจะไปก่อน
‪อยู่ใกล้ๆ กำแพงไว้ ‪และอย่าให้ใครเห็นจนกว่าข้าจะให้สัญญาณ
‪ข้าจะทำสิ่งที่ข้าถนัดที่สุด
‪แล้วมันคืออะไร
‪ข้าไม่เคยรู้หรอก
‪ข้าถึงได้ถนัดมากไง
‪โทษทีนะ
‪- บ้าเอ๊ย! ‪- โทษทีนะ!
‪ขอเอกสารสำหรับการเดินทางด้วย
‪- เอกสารรึ ได้เลย เอกสาร ‪- ใช่
‪ข้านี่โง่จริงๆ
‪ข้าแค่จะ…
‪สักครู่นะ
‪กระเป๋าเยอะมาก ขอเวลาหน่อยนะ
‪กระเป๋าสีทองที่มีกฎทอง
‪นั่นมันเพลงที่…
‪นักรบคอยาวที่มีเครื่องมือทั้งหมด
‪- เจ้ารู้จักเพลงนี้ ‪- ใช่!
‪เจ้าคือเขา
‪แจสเคียร์ กวี
‪ผิดตามข้อกล่าวหา
‪ไม่ได้ผิดอะไรจริง แต่นั่นแหละ
‪ไม่ต้องกังวลเรื่องเอกสารหรอก
‪ขอบคุณสำหรับบทเพลง
‪หลานสาวข้าชอบมาก
‪โอ้ ดีจัง
‪- งั้นก็ขอให้นางและท่านโชคดี ‪- เยี่ยมเลย
‪- ขอให้มีค่ำคืนที่ดีนะ ‪- ดูแลตัวเองด้วยนะ
‪แต่ว่า
‪อย่าเคืองในสิ่งที่ข้าจะพูดเลยนะ
‪แต่เพลงนั้นไม่ใช่เพลง ‪ที่โดดเด่นที่สุดของเจ้าหรอก
‪งั้นรึ
‪มันซับซ้อนไปหน่อย
‪ข้าต้องฟังไปถึงท่อนที่สี่ ‪กว่าจะเข้าใจว่ามีช่วงเวลาที่ต่างกัน
‪จริงรึ แหม…
‪จูบวิเศษนั่นชุ่ยไปหน่อย
‪งั้นรึ
‪ข้ารู้ตั้งแต่ต้นเพลงแล้วว่าเขาจะเป็นมังกร
‪โอ้ ฉลาดมาก เจ้าเป็นคนฉลาด
‪ต้องขอบอกเลยว่า…
‪ตอนที่นักเล่นพิณน้ำเต้าลงเอยกับสาวๆ นักรบ…
‪นักเล่นพิณน้ำเต้าที่น่ารัก
‪ใช่…
‪ข้าว่ามันไม่สมจริงเอาซะเลย
‪เอาละ
‪ข้าจะพูดไหม
‪ใช่ ข้าจะพูด
‪รู้ไหม หากเจ้ามีปัญญาแต่งเพลงเองได้
‪เจ้าจะร้องเพลงอะไรให้ตัวเองฟังก็ได้
‪แต่เจ้าแต่งไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
‪เพราะเจ้าคือสวะริมท่าเรือ
‪เป็นสิ่งโสโครกที่อับเฉา
‪เป็นคนโง่ยิ่งกว่าบัวในตมที่นรกก็ยังรังเกียจ
‪ใช้เวลานานเกินไปแล้ว ‪เราต้องพาเขาออกไปจากทางลาด
‪จะทำอะไรน่ะ
‪ข้าจะเบนความสนใจเขา ‪เจ้าพาพวกเขาขึ้นเรือนะ
‪จะบ้ารึ ข้าไม่ไปซินทราโดยไม่มีเจ้าหรอก
‪ข้าคงโดนกุดหัวก่อนก้าวเข้าประตูเมืองแน่ๆ
‪ฟังข้านะ
‪เราจะไปไม่ถึงซินทราสักคน ‪หากข้าไม่ทำอะไรสักอย่าง
‪หากเจ้าทำ เจ้าจะทำให้เราตายกันหมด
‪และบางที แค่บางทีนะ ‪เจ้าอาจจะยินดีที่ได้รับความบันเทิง
‪เจ้าคือฮีโร่ของหลานสาวข้า
‪งั้นรึ
‪- แทบจะเทิดทูนบูชาเจ้าเลยด้วย ‪- ก็ไม่แปลก
‪นางจะเสียใจที่ได้ยิน
‪ว่ากวีคนโปรดของนางมีสมองที่เหมือนกองขี้อุ่นๆ
‪เรือลำนี้จะไม่ไปไหนทั้งนั้น ‪จนกว่าข้าจะได้ตรวจสอบเอกสารของเจ้า
‪เข้าใจไหม
‪ไอ้ชาวเหนือระยำ
‪ว่าอย่างไรนะ
‪ไอ้ชาวเหนือระยำ
‪พูดอีกทีซิ
‪ไอ้ชาวเหนือระยำ!
‪ไม่นะ อย่า
‪ไอ้พวกเอลฟ์ระยำ
‪เอาเลย จัดให้หนัก
‪เราต้องไปแล้ว เดี๋ยวนี้
‪เอาเลย หนุ่มๆ
‪ตามคำบอกเล่าของเกรอลท์
‪ไม่มีใครรู้จักพืชพันธุ์ของมหาทวีปดีกว่าเจ้าแล้ว
‪บอกข้าทีว่าข้าไม่ได้บ้า
‪บอกข้าทีว่านี่คืออะไร
‪เฟนน์เวด
‪มันขึ้นในที่ที่มี ‪เลือดของบรรพบุรุษกระเด็นใส่เท่านั้น
‪ท่านไปเจอมาจากไหน
‪เส้นทางมรณะ
‪ลานฝึก
‪ทุกที่ที่เด็กผู้หญิงคนนั้นได้รับบาดเจ็บ
‪เลือดของบรรพบุรุษถูกลบล้าง ‪ไปจากมหาทวีปหลายชั่วอายุคนแล้ว
‪มีตำนานกล่าวว่า
‪เลือดของบรรพบุรุษเป็นหนึ่งในส่วนผสมสำคัญ
‪ในการสร้าง ‪สารก่อการกลายพันธุ์วิทเชอร์ตัวแรก
‪สารก่อการกลายพันธุ์ ‪ที่ถูกทำลายในการปล้นสะดมเคียร์มอเรนห์
‪ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีการสร้างวิทเชอร์ขึ้นอีกเลย
‪เวเซเมียร์ นี่มันดอกไม้ใหม่นะ
‪ก็ใช่น่ะสิ
‪โชคชะตาได้มอบของขวัญให้เรา
‪กุญแจสำคัญในการสร้างวิทเชอร์เพิ่ม
‪ซิริ
‪ไม่เป็นไรนะ เจ้าปลอดภัยแล้ว
‪เจ้าไม่เป็นไรนะ
‪ขอบคุณ
‪เราทุกคนคงตายไปแล้วถ้าไม่มีท่าน
‪อ้อ
‪ข้าชื่อดารา
‪ยินดีที่ได้รู้จัก ดารา
‪หวังว่าเจ้าจะทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่นะ
‪ทำให้สิ่งนี้คุ้มค่า
‪ควรมีคนไปรอรับเจ้าอยู่อีกฟากนะ
‪ขอบใจ ข้าจะจัดการให้พวกเขา ‪ได้ทุกอย่างที่ต้องการเมื่อเราไปถึง
‪อะไร
‪เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า
‪ข้ามีชีวิตมานาน เจ้าต้องถามเจาะจงกว่านี้
‪ดูเหมือนว่าข้าจะใช้พลังโกลาหลไม่ได้แล้ว
‪เจ้าสูญเสียเวทมนตร์ เป็นไปได้ด้วยรึ
‪เอาเลย เยาะเย้ยให้เต็มที่
‪เวลามีจำกัด
‪ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ข้าคงใช้โอกาสนี้
‪เรียกเจ้าว่านางปีศาจผู้ว่างเปล่า ‪เดียวดาย กระหายอำนาจ แต่…
‪ข้าเป็นศิลปิน เยนเนเฟอร์
‪มันเป็นหน้าที่ของข้าที่ต้องนึกถึงจิตใจผู้อื่น
‪ถึงแม้ว่าจิตใจเจ้าจะคับแคบ
‪เห็นแก่ตัว และ… ไม่รู้สิ ‪อาจเต็มไปด้วยความปลิ้นปล้อน
‪ข้าก็กลัวเหมือนกัน
‪ข้ากลัวว่าสักวันหนึ่ง
‪ความคิดสร้างสรรค์ของข้าจะหมดไป
‪เพราะเราจะมีค่าอะไร…
‪หากเราไม่สามารถทำสิ่งเดียว
‪ที่เราเกิดมาเพื่อทำบนมหาทวีปนี้ได้
‪เราหาเป้าหมายใหม่
‪เป้าหมายที่ดีกว่า
‪หวังว่านะ
‪คนอย่างเจ้าไม่มีวันสูญเสียพลังโกลาหลไปหรอก
‪เยนเนเฟอร์แห่งเวนเกอร์เบิร์ก
‪ข้ามั่นใจ
‪ขนาดนั้นเลยละ
‪ดังนั้นหากเจ้าไม่ว่าอะไร
‪ลาก่อน
‪ขอให้โชคดี
‪ไปเสียได้ก็ดี
‪เช่นกัน
‪เยนเนเฟอร์ ทำอะไรน่ะ
‪เยนเนเฟอร์!
‪เราต้องเอาตัวเองให้รอดนะ
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล