SERIAL NETFLIX
Jeśli czegoś na tym potwornym świecie nie znoszę,
to zmarnowanego talentu.
Od dziesięciu lat
marniejesz w tej celi z dwimerytu
za jakiś śmieszny dług wobec Cintry.
Dla czarodzieja o takich zdolnościach to wręcz…
zbrodnia.
Czego chcesz, Lydio?
Po co ten chłód, Rience?
Po części sam jesteś sobie winien.
Tylko głupiec zadarłby z Calanthe bez zacierania śladów.
Niech gnije w pokoju.
Calanthe nie żyje?
Martwa jak cisza na morzu.
Tobie to i tak nie pomoże.
Musisz odsiedzieć swój wyrok.
Ale być może…
znajdziemy rozwiązanie.
Chodzi o dziewczynkę.
Zagubione lwiątko.
Ostatnio widziano ją na targu na obrzeżach Sodden.
Na razie szuka jej tylko Biały Płomień.
Ale wkrótce do polowania dołączą inni.
Musimy dotrzeć do niej pierwsi.
Jesteśmy gotowi, powiedzmy…
zaprzęgnąć więcej rąk do pomocy, aby do tego doszło.
Wolność w zamian za bycie łowcą nagród dla Białego Płomienia…
Nie chcę mieć zobowiązań wobec fałszywego boga Nilfgaardu.
W takim razie oboje mamy szczęście.
Bo nie pracuję dla Nilfgaardu.
Skąd wciąż ten żal?
Czas się rozstać, ruszyć w dal!
Chociaż byliśmy we dwóch, mój druh
Nóż w plecy wsadził mi
Skąd wciąż ten żal?
Kiedy byłam mała,
inna dziewczynka z podwórka miała brata bez uszu.
Urodził się z takimi wyrostkami jak kalafiory.
Był głuchy jak pień.
Co ja bym dała, żeby się z nim teraz zamienić.
Więc płoń…
Proszę, kochaniutki.
Płoń, Rzeźniku, płoń!
Płoń, płoń, płoń
Płoń, płoń, płoń…
Żegnaj więc
Z mej pamięci
Idź precz
„Łodzie nie są bezpieczne dla elfów”, mówi Fringilla.
„Potrzebny nam szlak lądowy do Cintry”, mówi Fringilla.
Jaruga wylała i nie da się jej przekroczyć.
Foltest ufortyfikował Brugge aż do przesady.
Brokilon…
Odpada.
Daj mi jakąś wskazówkę albo się odchędoż!
No i proszę.
Nie zbliżaj się!
Jaskier, gdzieś się podział?
Podwieście tę łajzę.
Już ja ci pokażę „Pieprzyć Północ”.
Szybciej! Zaraz wypływamy!
Kto płynie z nami, na pokład.
To ostatnie wezwanie!
Psiakrew.
Jest tu kto?
No to jest niepokojące.
Słuchaj, nie mam pieniędzy.
Jestem tylko skromnym bardem.
Ale jeśli chodzi o twoją żonę, kochankę czy bratanicę,
to zaklinam się, że to nie ja.
Nie znam ich. Złapałeś złego człowieka!
A jeśli jesteś moim wielbicielem,
to nie mam w zwyczaju dyskutować o treści moich ballad,
ich inspiracjach, bohaterach, fikcyjnych czy też nie.
Może się łaskawie pokażesz,
pogawędzimy sobie i powiesz, czego ode mnie chcesz?
Ożeż… kurwa.
Serwus, Jaskier.
Pytałem, kim ty, kurwa, jesteś?
Słyszałem.
Nazywam się Geralt z Rivii.
Przepraszam za najście.
Ale nie mam dużo czasu.
Przysłała mnie Triss Merigold.
Musisz mi pomóc.
Jesteś wiedźminem.
A ty ekspertem od monolitów.
Słyszałeś o stellacytowej wieży tuż pod miastem?
Tak, to najstarsza taka wieża na świecie.
Przykro mi to mówić, ale zawaliła się podczas rzezi Cintry.
A z jej ruin wypełzają teraz nowe gatunki potworów.
Według mojej teorii od lat gnieździły się w jej podziemnej części,
co tłumaczyłoby te niezwykłe mutacje.
Przekaż Triss, że nie rozumiem tego waszego żartu…
ale szanuję fantazję.
A niby wiedźmini nie mają poczucia humoru.
Bez obrazy, panie Rivia.
Pomagam elfom się tu schronić.
Zdajesz sobie sprawę, że brzmisz jak szaleniec?
Pomożesz mi czy nie?
Witaj.
Jak się masz, skarbie?
Jesteś mi winien za zeszły tydzień.
Ależ jesteś! No wracaj.
Przecież wiem, że chcesz!
Ty tam!
Nie możesz teraz zrezygnować!
Wejdź do środka!
Moje babeczki trzeba polać lukrem.
Masz ochotę na brzoskwinkę?
Chcesz raz zarobić w terenie zamiast w łóżku?
Ślicznotka się znalazła.
Może dam się przekonać.
Za wykręconą syrenę biorę ekstra.
Kolana już nie te.
Mój przyjaciel zaginął.
Boję się, że zadarł z jednym ze strażników w dokach.
Pójdziesz do garnizonu
i wypytasz, czy przymknęli matoła o imieniu Jaskier.
Nie szkoda ci fatygi na płacenie komuś za tak proste zadanie?
Tu masz połowę.
Reszta po powrocie.
Cóż, darowanej dziwce w zęby się nie zagląda.
Do zobaczenia.
Zawsze jesteś taki rozmowny czy mam to brać do siebie?
Opowiedz mi więcej o tym monolicie.
Wiem, że jest niezniszczalny.
Jak wszystkie.
Jak twoje potwory gnieżdżą się w kamieniu?
Na pewno chodzi o ten monolit?
Tylko ten runął.
Co posiada tyle siły, żeby go powalić?
Jesteś ekspertem. Ty mi powiedz.
Źle idziesz.
Zostajesz w tyle.
Tego monolitu nigdy nie widziałem.
Calanthe odcięła do niego dostęp.
Co innego Nilfgaard.
Co sugerujesz?
Jesteś tu tylko dla monolitów?
Nie, przybyłem pomagać elfom.
Chcesz pomóc elfom,
wspierając cesarstwo, które masakruje całe wioski?
Dla mnie to się raczej wyklucza.
To nie ty pomagasz słabszym, tylko kiedy płacą?
Każdy ma swoje powody.
Nawet ci pomocni, jak ty.
Cudownie.
Wy dwaj, wracajcie na drogę!
W porządku.
Pracuję dla Fringilli Vigo. Wszystko się zgadza.
W dupie to mam! Wkroczyliście na teren Nilfgaardu.
Proszę, tylko przechodzimy.
Jak nie jesteś, kurwa, głuchy, to na pewno durny. Powiedziałem…
Ty tam, nie ruszać się!
Nie zbliżaj się!
Widzisz?
Jestem pomocny.
Wszędzie cię szukałam.
Już odpuściłaś naukę magii?
Jeśli wiesz, jak z czymś walczyć, to przestaje być groźne.
A wiesz, z czym walczysz?
Wejdź do środka.
Postawimy przed tobą prawdziwe wyzwanie.
Zaraz przyjdę.
Porozmawiamy o tym?
- Nie ma o czym mówić. - Pieprzenie.
- Cintryjska księżniczka ze Starszą Krwią. - Legendy to nie nauka.
Nie wiemy, czy uda się uzyskać wiedźmiński mutagen.
Nawet nie wiemy, co to!
Patrzyłem, jak wiedźmini ginęli,
i czekałem na cios, który miał nas zniszczyć.
Ale teraz jest tu Ciri.
I ty też.
To nie przypadek.
To żywa dziewczynka.
A nie narzędzie dla desperatów.
Nie jestem desperatem.
Jestem pełen nadziei.
Pierwszy raz od dawna.
Ty, ja i Ciri
możemy dokonać czegoś nadzwyczajnego.
Wolałam, gdy byłeś cynicznym zgredem.
Jeśli mamy to zrobić…
ona musi tego chcieć.
To będzie jej wybór.
Zostaw moją córkę!
Daj jej spokój!
Tak nie można!
Stój! Nie!
Mamusiu, nie pozwól mnie zabrać!
- Oddaj ją! - Mamo!
- Zabieraj od niej łapy! - Mamusiu!
- Przestań! - Mamusiu!
[starsza mowa]
Potrzebujesz swojej mocy.
Wystarczy poprosić.
Nie!
[starsza mowa]
Co ty masz z tą ręką?
Nic.
Co z nim?
Nie ma tam żadnego Jaskra.
Rozumiem cię, siostro.
Chadzasz po karczmach?
Tak pytam.
Z doświadczenia.
Gdy ja tracę chłopa, zwykle wraca tam, gdzie go znalazłam.
Na dno flaszki.
Przyznam, że się tego nie spodziewałem.
Nie jesteś rozmowny, jeśli chodzi o wiedźmina.
Gęba mi się nie zamyka, każdy ci to powie.
Spróbujemy innej techniki?
Pewnie.
Wiesz, tak sobie myślę, że nie w technice tkwi problem.
Nie widziałem Geralta od miesięcy,
odkąd porzucił mnie w Caingorn.
Zresztą porzucił też swoje dziecko niespodziankę,
które to widziałem raz, gdy było w łonie matki.
Nie wiem, gdzie są,
dokąd idą ani dlaczego mi to wszystko robisz!
Szkoda, że nie możesz się przydać.
Ludzie myślą, że Chaos bierze się z niczego, ale się mylą.
Aby z niego czerpać, potrzeba źródła.
Ogień jest zakazanym źródłem,
bo zwykle pochłania tych, którzy z niego czerpią.
Trzeba mieć do tego talent.
Wtedy ciało wytrzyma.
Zamiast tego pochłania duszę.
- Błagam, ja nic nie wiem! - O nie.
Twoje piosenki sugerują coś innego.
Posłuchaj mnie, proszę!
Jestem bardem.
I to wybitnym.
Tym właśnie się zajmuję.
On chrząknie, a ja snuję opowieści.
Wspomni o twierdzy wiedźminów,
a ja zamieniam ją w magiczną kryjówkę w górach.
Więc uwierz, kiedy ci mówię,
że on nie zdradza szczegółów.
On nie ma przyjaciół.
I nie ma…
żadnych słabości!
Wiedziałam, że tu będziesz, leniwy moczymordo!
A ja tam w chałupie gniję!
To moja żona. Nie ma z tym nic wspólnego.
- Daj jej odejść… - Wyjdź, jeśli ci życie miłe.
Już.
Gdyby tobie było miłe,
tobyś zamknął mordę.
Jak chcesz.
Nie rób jej krzywdy! Zostaw ją, błagam!
Nic nie zrobiła!
Szybciej!
Kurwa.
Cholera jasna.
Potrzeba setek lat erozji, żeby choćby uszczerbić stellacyt, ale to…
To naukowy fenomen,
który podważa historyczne ustalenia, wiedźminie.
To zmienia wszystko.
Spodziewałem się śladów.
Kości.
Czegokolwiek.
- Muszę tam zejść. - Idę z tobą.
Spragniona?
Dziękuję.
Myślałem, że będziesz rozpuszczoną,
wyniosłą, zasmarkaną księżniczką z Zachodu.
Nie zawiodłem się.
Ale na torze wszystkim nam imponujesz.
To za mało, by jechać z Geraltem do Cintry.
Sądzisz, że powinien cię zabrać?
W końcu to mój dom.
Moja walka.
Moje życie.
Muszę ci coś pokazać.
Kiedy doszło do Koniunkcji,
dotknęła ona nie tylko elfy, ludzi i krasnoludy.
Zderzyły się również sfery potworów.
Czarodzieje zrobili z nich broń,
wykorzystywali je do podbojów.
Pieprzeni idioci.
Oczywiście potwory wszystko zniszczyły.
A trzysta lat temu czarodzieje zmienili w broń ludzi.
Zmutowali ich eliksirami.
By stali się szybsi i silniejsi.
Dość brutalni, by zabijać potwory.
Wiedźmini uratowali ludzkość przed zagładą.
Wiesz, dlaczego każdej zimy jest nas coraz mniej?
Bo gdy zniszczono Kaer Morhen,
przepadł mutagen, który pozwalał tworzyć wiedźminów.
Ale uważam, że możesz pomóc.
Słyszałaś kiedyś o feainnewedd?
To pradawny kwiat.
Wyrasta tylko w jednym miejscu.
Tam, gdzie przelano Starszą Krew.
Na szlaku treningowym jest ich pełno.
Zgadza się.
Tam, gdzie krwawiłam.
Ale moja babka nienawidziła elfów.
Czasem najbardziej nienawidzimy tego,
czego nie możemy w sobie zmienić.
Nadchodzi coś złego.
Jedna fiolka twojej krwi pomoże ochronić całe pokolenia.
I jesteś pewien, że to zadziała?
Nie jestem.
Zrobię to.
Pod jednym warunkiem.
Przetestujesz to na mnie.
Zapomnij.
Chodź.
Moi ludzie są teraz wojownikami.
Ale jako chłopcy wiele wycierpieli.
O ile w ogóle przeżyli.
Niewielu się to udało.
Z tobą nie będę ryzykował.
Bo jestem dziewczyną?
Bo jesteś dzieckiem Geralta.
Nie jestem dzieckiem.
Bo nam na tobie zależy.
A mnie zależy na was!
Sam powiedziałeś!
Wiedźmini umierają.
Jeden po drugim.
Walczycie,
więc zginiecie.
A cierpienie tych chłopców pójdzie na marne.
Tak wiele zniszczyłam.
Proszę…
pozwól mi choć raz coś naprawić.
Jestem do tego stworzona.
Nie ma gniazda.
Żadnych dowodów, że tu były.
Nie do wiary.
Co do tego doprowadziło?
Potwory.
Trochę jaśniej?
Historycy zawsze zakładali, że monolity to blizny po Koniunkcji.
Resztki po punktach zderzenia.
- Wiem, umiem czytać. - Pomyśl o tym.
Przed Koniunkcją w tym świecie nie było potworów.
Każdy gatunek zamieszkiwał inną sferę, dopóki te się nie połączyły.
Taka Koniunkcja wymagałaby dwóch rzeczy.
Ogromnego przepływu energii i czegoś, co będzie przekaźnikiem.
A jeśli monolity nie są punktami zderzenia?
Tylko przekaźnikami?
Widzę, że z czarodziejami jest coraz gorzej.
Może żaden człowiek nie powinien żyć tak długo.
Widziałem, jak się komunikują.
Więc ten monolit runął podczas rzezi Cintry?
To idealnie pasuje.
Nie powiedziałbym.
[starsza mowa]
Udało się?
Tak.
Muszę się przygotować.
Przygotować?
- Do czego? - Chce być pierwszą.
- Kim? - Pierwszą nową wiedźminką.
To był jej wybór.
- Kto to, kuźwa, był? - Nie wiem, to ciebie porwał.
Wszyscy skończyliście tę samą szkołę. Nie znacie się ze zlotu?
Spodziewałam się więcej podziękowań, na przykład na kolanach.
Szuka Geralta.
Co? Czego od niego chce?
Zakładam, że chce go zaprosić na herbatę
i powspominać stare czasy.
Nie wiem, Yennefer.
Więc może wyczarowałabyś jakiś portal
albo po prostu wyślij ostrzeżenie.
Jesteś mu to winna.
Jestem mu winna tyle, co on mnie. Nic ponad to.
Poza tym nie mogę. Nie mam magii, pamiętasz?
Kurwa!
Nie udawaj damy w opałach.
To moja rola.
- A wy tu co? - Panowie.
Jak miło was widzieć. Wyglądacie kwitnąco.
Już od świtu zarabiasz, złotko?
Strach się jej bać.
Wracać tu!
Tędy, biegnij!
Wy tam, stać!
Tam jest!
Tędy, leć!
Panowie, wielu mężczyzn chciało mi przyłożyć w gębę.
Teraz będziecie mieli okazję, zapraszam.
- Stać! - Wracaj tu!
Za nią, chłopcy!
- Z drogi! - Dokąd teraz?
W tamtą stronę!
Chodź tutaj!
Dopadniemy cię!
- Tam! - Mamy ją!
- I tak cię znajdziemy! - Dziękuję.
Otwórz te drzwi!
Teraz jesteś nasza.
Otwórz drzwi!
Wybacz, złotko.
Trzeba coś jeść.
Co ty wyprawiasz?
Przecież wiesz, jakie to niebezpieczne.
Nie boję się.
A pomyślałaś o Geralcie?
Co on by powiedział?
Dlaczego tak ci na tym zależy, Ciri?
Mam dość tego poczucia zagubienia.
Wszystko, co mi w życiu mówiono,
było kłamstwem.
A ludzi, których kochałam, odebrano mi, zanim mogłam poznać prawdę.
To, co planujesz, niczego nie zmieni.
Ale być może znajdę nową prawdę.
Może jest inny sposób, by odkryć, skąd masz moce.
Mówisz o tym, co zrobiłaś z wijem?
Myślałam o czymś mniej naukowym.
To Dol Dusza.
Tłumaczy się to jako „Dolinę Duchów”.
Pozwala mi wniknąć w najgłębsze warstwy twojej świadomości
i odkryć, co się tam kryje.
Genetyczne wspomnienia, które pokażą, kim naprawdę jesteś.
Skąd się wzięłaś.
Czy to niebezpieczne?
Nie, wystarczy wzajemne zaufanie.
W porządku.
Oczyść umysł.
Weź trzy głębokie wdechy.
[starsza mowa]
Jak to?
Zaufanie.
Dalej, Lambercik, teraz moja kolej!
Wszędzie sprowadzasz strach i śmierć!
Pani, prezent od Jego Wysokości.
Przekaż Eistowi, że jest piękna.
Wspaniała szarfa dla wspaniałej królowej.
Nie bój się.
Nic cię tu nie skrzywdzi.
To wszystko to po prostu… ty.
Pięciu nie złapiesz.
Nie tkniesz tego chleba, póki nie spróbuję.
Byliśmy tutaj.
Przez cały czas.
Mamo.
Opowiedzieć ci bajkę?
Widzisz nas.
Co się dzieje?
- To nie powinno tak działać. - Chodź, Ciri, wracajmy.
Już ci starczy.
To w ogóle nie powinno tak działać.
Cichutko.
Cichutko, mama opowie ci bajkę.
- Zabiliby ją, gdyby wiedzieli. - To przepowiednia.
Nie musi się spełnić.
To bez znaczenia.
Wystarczy, że ludzie w nią uwierzą.
A uwierzą.
Łódź jest gotowa.
Możemy odpłynąć pod osłoną nocy.
To wtedy zginęli.
Moi rodzice.
- Chodźmy. - Nie chcę ich zostawiać.
Coś jest nie tak.
Czym jesteś, dziecko?
Cirillo.
Ciri.
Kiedy byłem na wykopaliskach w Nazairze, coś zobaczyłem.
Jeden monolit wpadł w dziwne wibracje,
jakby przekazywał potężną falę energii.
To trwało tylko kilka sekund, ale spójrz na datę.
To stało się w noc upadku Cintry.
Myślisz, że fala energii pochodziła stąd?
Aktywowała system przekaźników. Monolity się komunikowały.
Co to ma wspólnego z potworami?
To nie była Koniunkcja. Nasze założenia były błędne.
Pozostałe sfery się nie połączyły…
tylko zderzyły i ponownie rozdzieliły.
Jeśli pierwotne sfery wciąż gdzieś tam są,
a nasze monolity je wzywają…
to potwory nie powstały niedawno, tylko niedawno przybyły…
Nasze monolity służą im za bramy.
Co to za miejsce?
Nie wiem.
Skąd wiedziałeś, że potwory i monolity są powiązane?
A co chcesz usłyszeć?
Co tobą kieruje.
Jeśli masz informacje ważne dla rozwoju cywilizacji,
muszę wiedzieć.
Po co? Żeby pomóc elfom?
Przybyłem do Cintry, bo chciałem kogoś odnaleźć.
Kobietę.
Yennefer.
Yennefer?
Z Vengerbergu?
Znasz Yennę?
Yen.
Znałem.
Tak.
Ja też.
Kochałeś ją.
Kocham. Nigdy nie przestałem.
Myślałem, że po Sodden, po tym, co zrobili jej w Aretuzie,
będzie tu szukać schronienia.
Po Sodden?
Spaliła armię Nilfgaardu i ocaliła Kontynent.
Powinniśmy sławić jej imię.
Yen żyje?
Rozpoznajesz ją?
Nie.
W porządku.
Opowiem ci historię elfiej wojowniczki,
która miała zabić najeźdźcę.
Człowieka, w którym się zakochała.
Historia Nivellena.
Ona umiera.
[starsza mowa]
Mogłaś zjednoczyć nasze rasy.
A teraz, słodka córko…
zniszczysz je.
Ciri!
Nie możesz nam pomóc.
Ciri!
Pomóż!
Dziecko Starszej Krwi,
dziecko gniewu.
Nadchodzi Czas Pogardy.
Świat umrze wśród mrozu, a odrodzi się wraz z nowym słońcem.
Odrodzi się ze Starszej Krwi,
z zasianego ziarna.
Ziarna, które nie wykiełkuje, lecz wybuchnie płomieniem.
Ciri!
Geralt!
Triss!
- Triss! - Nie!
- Pomogę ci. - Nie!
Coś się kończy.
To przez ciebie.
Ziarno, które wybuchnie płomieniem.
To ty.
Zniszczysz nas wszystkich.
Widziałam to.
Nikt tego nie powstrzyma.
Nawet on.
Gdzie poleciały odłamki stellacytu? Czyj to był głos?
Cicho.
Co się dzieje?
Kurwa.
Co to za dziewczyna cię wołała?
I co to był za stwór?
- Czy Nilfgaard o tym wie? - Otwórz portal.
Teraz.
Vesemirze, chcę to zrobić. Teraz.
Geralt.
Jesteś pewna?
Co ty robisz?
- Geralt. - Tak musi być. Odbuduje nas.
Nie musi.
To dziewczynka. Tylko ją zatrujesz.
Da radę.
Kazałam mu to zrobić.
Nie, chciałam spróbować.
- Przestań! - Myślałaś w ogóle o konsekwencjach?
A gdyby to cię zabiło?
Zostaw!
Myślę wyłącznie o konsekwencjach.
Ile bym nie trenowała,
ile bym nie zrobiła, nigdy nie będę dość dobra.
Już jesteś dobra.
Jesteś nadzwyczajna.
Chcę być taka jak ty,
Geralt.
Chcę nie przejmować się przeszłością.
Kłamstwami.
Tym, co zrobiłam.
Proszę.
Pozwól mi na to.
To tak nie działa.
Ani ty, ani ja nie zapomnimy tak po prostu, kim jesteśmy.
Nie da się zabić naszych uczuć.
Możemy co najwyżej…
zabić nienawiść, którą w sobie hodujemy…
i iść dalej.
Idź po swoje rzeczy.
Czy to chciała ukryć Calanthe?
Co wiedziała? Co to wszystko znaczy?
Wybacz, królu Roegnerze.
CINTRYJSKI RÓD KRÓLEWSKI
Cirilla z Cintry.
Calanthe.
Dlaczego się urywa?
KRÓLOWA FIONA Z CINTRY
To nie ma sensu.
Co to wszystko znaczy?
Wzywałaś mnie?
Nowych przybyszów jest coraz mniej.
Podobno straż zaczęła kontrolować statki.
Nawet w Oxenfurcie, który zawsze był po naszej stronie.
Trzeba znaleźć inne rozwiązanie.
Właśnie go szukam.
Nie chciałam cię niepokoić…
ale powinnaś wiedzieć to, co ja.
Żebyśmy mogły…
działać wspólnie.
Co?
Nic. Miałam już przywódców, zwolenników…
ale nigdy wcześniej nie miałam wspólniczki.
Ja też nie.
To nie takie złe.
Wkrótce przypłynie kolejny statek.
Chodź.
Moi ludzie poznają swoją wyzwolicielkę.
- Dokumenty. - Co?
Ustaw się w kolejce z innymi.
- Imię. - Przygotować dokumenty!
Cormeth z Oxenfurtu.
Witamy.
Imię!
Dara z Marmurowych Ogrodów.
Witaj w swoim kraju, synu.
Imię.
Przed wejściem do Xin’trea musisz się spisać.
- Odsuń się. - Do kolejki!
- Powiedziałem, odsuń się. - Chyba nie usłyszałeś.
Zamelduj się albo nie wejdziesz.
Kim jesteś?
Jestem generał Mawr Dyffryn aep Ceallach.
A kim ty, kurwa, jesteś?
Cahir!
Witaj w domu.
Miło widzieć, że żyjesz.
Twoje przyjaciółki radzą sobie dużo lepiej od ciebie.
Jedna ma władzę,
druga nadzieję.
Bzdura, widziałem, jak wchodziła.
O cholera.
Tak nie można. Nagroda powinna być nasza.
Gdyby nie my, nie złapalibyście jej.
Już odebrano nagrodę.
Wiesz, czego potrzebujesz, Świnko.
Swojej magii.
Twój czas się kończy.
Zabieraj te łapska.
Z rozkoszą zobaczę twoją egzekucję.
Pokaż mi, czego pragniesz.
Ulecz swoje rany.
W japę jebanego jeża.
Znasz słowa.
Powiedz je!
Oto matka lasów,
Matka Bezśmiertna, w snach się gnieżdżąca.
Odwróć się od lasu, chato.
Yennefer!
Za podglądanie trafisz do celi.
Panowie…
Jak miło znów cię widzieć.
Jesteś sama w świecie, który cię nienawidzi,
i nie masz jak się obronić.
Wyśmienicie.
Radzę sobie.
A jednak trafiłaś tutaj.
Nie jestem głupia i nie zmieniłam zdania. Mam dość zaciągania długów.
Chcę dobić targu.
Wiem, czego chcesz.
Buzuje w tobie wściekłość i słuszny gniew.
Twoje pragnienia cuchną jak gnijące mięso.
Ale ja nie jestem od spełniania życzeń.
Ja tylko doprowadzę cię do tego, na co zasługujesz.
- Zapytaj swoich przyjaciółek. - Zasługuję, by przetrwać.
Zapracowałam na to. Dostęp do Chaosu mi się należy.
Wiem, jak możesz go zdobyć.
Jak możesz go ukraść.
Co ukraść?
Mnie.
A ty kim jesteś?
Kluczem, który pozwoli ci odzyskać moc.
I dużo więcej.
Musisz mnie tylko zaprowadzić do właściwego zamka.
Do roztrzaskanych czarnych drzwi na obrzeżach Cintry.
Napisy: Magdalena Adamus