‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪สิ่งที่ข้าทนไม่ได้เลยในโลกอันโหดร้ายใบนี้
‪ก็คือพรสวรรค์ที่สูญเปล่า
‪สิบปี
‪ในกรงโสโครกดิเมอริเทียมแห่งนี้
‪เพราะเป็นหนี้ผู้ปกครองชาวซินทราเพียงเล็กน้อย
‪สำหรับผู้วิเศษเก่งๆ อย่างเจ้า มันคือ…
‪อาชญากรรม
‪เจ้าต้องการอะไร ลิเดีย
‪อย่าบูดบึ้งนักสิ เรียนซ์
‪เจ้าต้องรับผิดชอบสถานการณ์ปัจจุบันของเจ้าบ้าง
‪มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะต่อต้านคาลานเธ่ ‪โดยไม่ปกปิดร่องรอยของตน
‪ขอให้นางตายตาไม่หลับ
‪คาลานเธ่ตายแล้วรึ
‪ตายสนิท
‪มันไม่ช่วยอะไรเจ้ามากนักหรอก
‪เจ้ายังต้องรับโทษต่อไป
‪แต่บางที
‪เราอาจหาทางแก้ไขได้
‪มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
‪เด็กน้อยผู้หลงทาง
‪แหล่งข่าวของข้าบอกว่ามีคนเห็นนาง ‪ครั้งสุดท้ายที่ตลาดนอกเมืองซอดเดน
‪ตอนนี้ มีเพียงเปลวเพลิงสีขาวที่ตามล่านางอยู่
‪แต่เมื่อคนอื่นรู้เรื่องนาง ‪พวกเขาก็จะตามล่าเช่นกัน
‪และเราต้องหานางให้พบก่อน
‪และเรายินดีที่จะ เอาเป็นว่า…
‪เพิ่มกำลังคนเพื่อหานางให้พบให้ได้
‪อิสรภาพของข้าแลกกับ ‪การเป็นนักล่าหัวของเปลวเพลิงสีขาว…
‪ข้าไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณ ‪เทพเจ้าจอมปลอมของนิล์ฟการ์ดหรอก
‪งั้นเราสองคนก็โชคดีมาก ‪ที่ข้าไม่ได้ทำงานให้นิล์ฟการ์ด
‪เจ้าโหยหาเพื่ออะไร
‪มันคือจุดที่ไม่อาจหวนกลับได้
‪หลังจากทุกอย่างที่เราทำ เราเห็น
‪เจ้าหันหลังให้ข้า
‪เจ้าโหยหาเพื่ออะไร
‪สมัยข้ายังสาว
‪เพื่อนเล่นของข้ามีน้องชายที่เกิดมาไม่มีหู
‪เป็นแค่ก้อนเนื้อเล็กๆ ‪เหมือนดอกกะหล่ำ หูหนวกสนิท
‪สุดท้ายแล้วเมื่อข้าผ่านมาได้
‪ตอนนี้ข้าจะยอมทำทุกอย่าง ‪เพื่อหูหนวกแทนเขาเลย
‪ก้องกังวานจริงแท้เท่า
‪- คำว่ามอดไหม้… ‪- ได้แล้ว ที่รัก
‪ไหม้ จอมเชือด จงมอดไหม้!
‪มอดไหม้ มอดไหม้ มอดไหม้
‪มอดไหม้ มอดไหม้ มอดไหม้…
‪จงดูข้าเผา
‪ความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับเจ้า
‪ให้มอดไหม้
‪"เรือไม่ปลอดภัยสำหรับเอลฟ์อีกต่อไป" ‪ฟรินจิลลาบอก
‪"ตอนนี้เราต้องการเส้นทางบก ‪เพื่อไปซินทรา" ฟรินจิลลาบอก…
‪ยารูก้าน้ำท่วมและผ่านไม่ได้
‪ฟอลเทสท์เสริมกำลังให้บรูจจ์จนจำไม่ได้เลย
‪โบรคิลอน…
‪ไม่
‪ช่วยบอกอะไรที่มีประโยชน์กับข้าหน่อยเถอะ ‪ไม่งั้นก็ไปให้พ้น!
‪อย่างนั้นแหละ
‪ถอยไป!
‪แจสเคียร์ เจ้าอยู่ไหนเนี่ย
‪แขวนไอ้สวะนั่นขึ้นไป
‪ข้าจะจัด "ไอ้ชาวเหนือระยำ" ของจริงให้
‪เร็วเข้าทุกคน เราจะออกเรือแล้ว
‪ใครที่จะไปกับเรา ขึ้นเรือเลย
‪นี่คือการเรียกครั้งสุดท้าย
‪บ้าเอ๊ย
‪สวัสดี
‪มีใครอยู่ไหม
‪แหม ไม่สบายใจเลย
‪ฟังนะ ข้าไม่มีเงินหรอก
‪ข้าเป็นเพียงกวีผู้ต่ำต้อย
‪หรือหากนี่เป็นเรื่องของภรรยาเจ้า ‪ภรรยาน้อย หลานสาว
‪รับรองได้เลยว่าข้าไม่เกี่ยว
‪ข้าไม่เคยพบพวกเขา เจ้าจับผิดคนแล้วละ
‪ถ้าเจ้าแค่ชื่นชอบข้ามาก
‪ก็โปรดรู้ไว้ว่าข้าไม่ยินดีจะคุยเรื่องงานของข้า
‪แรงบันดาลใจ หรือตัวละคร ‪เรื่องที่แต่งขึ้น หรือเรื่องจริงก็ตาม
‪ข้าว่าเจ้าแสดงตัวดีกว่าไหม
‪เราจะได้คุยกันดีๆ และเจ้าจะได้ ‪บอกข้าได้ว่าเจ้าต้องการอะไรจากข้า
‪บ้าเอ๊ย… เวร!
‪สวัสดี แจสเคียร์
‪ข้าถามว่าเจ้าเป็นใคร
‪ข้าได้ยินแล้ว
‪ข้าชื่อเกรอลท์แห่งริเวีย
‪ต้องขออภัยที่บุกเข้ามากะทันหัน
‪ไม่มีเวลาจะเสียน่ะ
‪ทริซ เมริโกลด์ส่งข้ามาหาเจ้า
‪ข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วย
‪เจ้าเป็นวิทเชอร์
‪และเจ้าเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องเสาหิน
‪รู้จักหอคอยสเตลลาไซต์ที่อยู่นอกเมืองไหม
‪รู้จัก ข้ารู้ว่ามันคือหนึ่งในหอคอยเก่าแก่ที่สุดที่มีอยู่
‪ข้าไม่ชอบเป็นคนบอกข่าวร้ายเลย ‪มันโค่นล้มไปแล้วระหว่างการสังหารหมู่ที่ซินทรา
‪และตอนนี้มีสัตว์ประหลาด ‪สายพันธุ์ย่อยชนิดใหม่ออกมาจากมัน
‪สมมติฐานของข้าคือพวกมันทำรัง ‪อยู่ในโครงสร้างใต้ดินมาหลายปีแล้ว
‪ซึ่งอาจอธิบายการกลายพันธุ์ที่ไม่เหมือนใครได้
‪บอกทริซด้วยนะว่าข้าไม่เข้าใจที่แกล้งกัน แต่…
‪ก็เป็นอุบายที่มีจินตนาการดี
‪และเขาว่ากันว่าวิทเชอร์เป็นพวกไร้อารมณ์ขัน
‪ด้วยความเคารพนะ คุณริเวีย
‪ข้าพยายามช่วยเอลฟ์หาที่หลบภัยอยู่
‪รู้ไหมว่าที่เจ้าพูดมันฟังดูบ้าแค่ไหน
‪เจ้าจะช่วยข้าหรือไม่
‪สวัสดีจ้ะ
‪เป็นอย่างไรบ้าง ที่รัก
‪เจ้าติดเงินข้าตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว
‪จริงๆ นะ
‪มาเถอะ
‪มาเถอะ เจ้ารู้ว่าเจ้าก็ต้องการ
‪นี่!
‪อย่าเดินหนีไปตอนนี้สิ
‪เข้ามาข้างในก่อน
‪ข้ามีนาผืนน้อยที่ต้องการน้ำหล่อเลี้ยงนะ
‪สนใจจะ "ขึ้นสวรรค์" ไหม
‪อยากหาเงินด้วยการยืนแทนการนอนไหม
‪เจ้าสวยนะเนี่ย
‪ข้าอาจสนใจก็ได้
‪ท่านางเงือกบิดตัว แต่จะแพงหน่อยนะ
‪เข่าข้าไม่เหมือนเดิมแล้ว
‪เพื่อนข้า
‪เขาหายตัวไป
‪ข้ากลัวว่าเขาจะมีปัญหากับผู้คุมคนหนึ่งที่ท่าเรือ
‪ข้าอยากให้เจ้าไปที่ป้อมปราการ
‪และดูว่ามีไอ้งั่งชื่อแจสเคียร์ถูกขังอยู่รึเปล่า
‪เจ้าจะยอมจ่ายเงินให้คน ‪ไปทำงานง่ายๆ เช่นนั้นน่ะรึ
‪จ่ายครึ่งหนึ่งก่อน
‪อีกครึ่งหนึ่งเมื่อเจ้ากลับมา
‪ถ้าอย่างนั้นก็อย่าสงสัยในตัวโสเภณี
‪แล้วเจอกัน
‪เจ้าพูดเก่งแบบนี้ตลอดหรือข้าควรคิดมาก
‪เล่าเรื่องเสาหินต้นนี้ให้ข้าฟังอีกสิ
‪ข้าบอกได้เลยว่ามันทำลายไม่ได้
‪ทุกต้น
‪สัตว์ประหลาดลึกลับ ‪ไปทำรังในโครงสร้างที่แข็งแกร่งได้อย่างไร
‪แน่ใจได้อย่างไรว่าเป็นต้นนี้
‪มันเป็นต้นเดียวที่แตกละเอียด
‪ต้องใช้พลังเยอะมาก พลังอะไรจะทำเช่นนั้นได้
‪เจ้าคือผู้เชี่ยวชาญนี่ ก็บอกข้ามาสิ
‪ทางนี้
‪ตามให้ทันล่ะ
‪ข้าไม่เคยเห็นเสาต้นนี้เลยจริงๆ
‪คาลานเธ่ไม่อนุญาตให้เข้าไป
‪และนิล์ฟการ์ดให้เข้า
‪พูดอะไรน่ะ
‪เจ้ามาที่นี่เพื่อศึกษาเสาหินเท่านั้นรึ
‪เปล่า ข้ามาช่วยพวกเอลฟ์
‪เจ้าอยากช่วยพวกเอลฟ์
‪ด้วยการเข้าร่วมกับอาณาจักร ‪ที่สังหารหมู่คนทั้งหมู่บ้านเป็นประจำงั้นรึ
‪ดูเผินๆ เหมือนจะมีความขัดแย้งนิดหน่อยนะ
‪ข้าคิดว่าเจ้าคงช่วยคนที่อ่อนแอ ‪ก็ต่อเมื่อได้เงินสินะ
‪ทุกคนต่างก็มีเจตนาแอบแฝง
‪แม้แต่คนที่มีประโยชน์อย่างเจ้า
‪คมคายจริงๆ
‪เจ้าสองคน กลับไปที่ถนนซะ!
‪ไม่เป็นไร
‪ข้าเป็นนักวิจัยอย่างเป็นทางการ ‪ของฟรินจิลลา วีโก ตรวจสอบทุกอย่างแล้ว
‪ข้าไม่สนหรอก ‪เจ้ากำลังบุกรุกดินแดนของชาวนิล์ฟการ์ด
‪มีเหตุผลหน่อยสิ เราก็แค่ผ่านมา
‪ถ้าเจ้าไม่ได้หูหนวกก็คงโง่ ข้าบอกว่า…
‪นี่ เจ้า หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!
‪หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!
‪เห็นไหม
‪ข้ามีประโยชน์
‪ข้าตามหาเจ้าแทบแย่
‪เลิกเรียนเวทมนตร์แล้วรึ
‪เกรอลท์บอกว่าเมื่อเรารู้วิธีต่อสู้กับสิ่งใด ‪สิ่งนั้นจะเป็นอันตรายน้อยลง
‪แล้วรู้รึเปล่าว่าเจ้าสู้กับอะไรอยู่
‪เข้าไปข้างในเถอะ
‪และไปทำอะไรที่ท้าทายเจ้าจริงๆ กันดีกว่า
‪เดี๋ยวข้าเข้าไป
‪เราจะคุยเรื่องนี้กันไหม
‪- ไม่มีอะไรต้องคุย ‪- มีสิ
‪- เจ้าหญิงชาวซินทราที่มีเลือดบรรพบุรุษ ‪- ตำนานไม่ใช่วิทยาศาสตร์
‪เลือดบรรพบุรุษทำสารก่อ ‪การกลายพันธุ์วิทเชอร์ได้จริงไหมก็ไม่รู้
‪เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร
‪ข้าดูคนของข้าตาย
‪รอให้การโจมตีครั้งสุดท้ายทำลายเรา
‪แต่ตอนนี้ซิริอยู่ที่นี่แล้ว
‪และเจ้าก็มาด้วย
‪ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่
‪นางเป็นเด็กผู้หญิงที่มีชีวิต มีลมหายใจ
‪ไม่ใช่เครื่องมือให้ท่านใช้ตอนที่ท่านสิ้นหวัง
‪ข้าไม่ได้สิ้นหวัง
‪ข้ามีความหวัง
‪เป็นครั้งแรกในระยะเวลาอันยาวนาน
‪เจ้า ข้า และซิริ
‪เรามีโอกาสทำสิ่งที่ไม่ธรรมดาได้
‪ข้าชอบท่านเวลาที่ท่าน ‪เป็นตาแก่จอมถากถางมากกว่า
‪หากเราจะทำเรื่องนี้…
‪นางต้องอยากทำ
‪นางมีสิทธิ์ตัดสินใจ
‪ปล่อยลูกสาวข้านะ!
‪ปล่อยนางเดี๋ยวนี้!
‪เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้นะ หยุดนะ!
‪ไม่!
‪ท่านแม่ อย่าปล่อยให้พวกเขาเอาตัวข้าไป!
‪- เอานางคืนมานะ ‪- ท่านแม่!
‪- ปล่อยลูกสาวข้า! ‪- ท่านแม่!
‪- ไม่ หยุด! ‪- ท่านแม่!
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪พลังของเจ้า เจ้าต้องการมัน
‪สิ่งเดียวที่เจ้าต้องทำคือขอ
‪ไม่!
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪นี่ มือเจ้าเป็นอะไรน่ะ
‪- ไม่นะ ‪- ไม่มีอะไร
‪เพื่อนข้าล่ะ
‪ไม่มีใครชื่อแจสเคียร์เลย
‪ข้าเข้าใจเจ้านะ น้องสาว
‪ไปโรงเหล้าบ่อยไหม
‪พูดเฉยๆ นะ
‪จากประสบการณ์
‪เวลาข้าเสียผู้ชายไป ‪เขามักจะกลับไปที่จุดแรกที่ข้าพบเขา
‪เมาแอ๋อยู่
‪บอกตามตรงว่าข้าไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้เลย
‪เจ้าไม่ยอมปริปาก ‪เรื่องวิทเชอร์เพื่อนเก่าเลยจริงๆ
‪ข้าปากบอนจะตายไป ถามใครดูก็ได้
‪เรามาลองวิธีอื่นกันดีไหม
‪เออ
‪รู้ไหม ข้าเพิ่งคิดถึงเรื่องนี้เลย ‪และข้าคิดว่าไม่เกี่ยวกับวิธีของเจ้าด้วย
‪ข้าไม่ได้เจอเกรอลท์มาหลายเดือนแล้ว
‪ตั้งแต่เขาทิ้งข้าที่เคนกอร์น
‪เหมือนที่เขาทิ้งเด็กจากกฎแทนคุณของเขา
‪ที่ข้าเคยเจอแค่ครั้งเดียวตอนที่นางยังอยู่ในมดลูก
‪ข้าไม่รู้
‪ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน
‪ไม่รู้ว่าพวกเขาจะไปไหน
‪และไม่รู้ว่าเจ้าทำแบบนี้กับข้าทำไม
‪น่าเสียดายที่เจ้าไม่มีประโยชน์
‪คนคิดว่าพลังโกลาหล ‪มาจากความว่างเปล่า แต่มันไม่ใช่
‪ไม่ จะดึงมันมาได้ เราต้องมีแหล่งกำเนิด
‪ไฟเป็นแหล่งกำเนิดต้องห้าม
‪เพราะมันมักจะกลืนกินสิ่งที่ดึงพลังจากมัน
‪เว้นแต่ว่าเจ้าจะเก่งมาก
‪ร่างกายเจ้าก็จะทนได้
‪แต่มันกลืนกินจิตวิญญาณ
‪ขอร้องล่ะ ข้าไม่รู้อะไรเลย
‪ไม่หรอก ไม่
‪เพลงในสารบัญของเจ้ามันบอกว่าเจ้ารู้
‪ฟังข้านะ ขอร้องล่ะ ได้โปรดฟังข้า
‪ข้าเป็นกวี
‪ข้าฉลาดมาก
‪นี่คือสิ่งที่ข้าทำ
‪เขาบ่น และข้าเล่าเรื่อง
‪เขาพูดถึงปราการของวิทเชอร์
‪แล้วข้าก็เปลี่ยนมันเป็น ‪ที่ซ่อนลึกลับเปี่ยมมนตร์ขลังบนภูเขา
‪ดังนั้นโปรดฟังเวลาที่ข้าบอกเรื่องนี้กับเจ้า
‪เขาไม่บอกรายละเอียดอะไรเลย
‪เขาไม่มีเพื่อน
‪และเขา
‪ไม่มีจุดอ่อน!
‪นึกแล้วว่าต้องเจอเจ้าที่นี่
‪เจ้าโง่สันหลังยาว
‪ทิ้งให้ข้าเน่าอยู่ที่บ้าน
‪นี่เมียข้าเอง นางไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้เลย
‪- ปล่อยนางไปเถอะ… ‪- หากรู้ว่าอะไรดีสำหรับเจ้า ก็ไปซะ
‪เดี๋ยวนี้
‪ใช่
‪หากรู้ว่าอะไรดีสำหรับเจ้า
‪ก็หุบปากซะ
‪ตามใจละกัน
‪ไม่นะ ไม่ ได้โปรด อย่าทำร้ายนาง ‪ปล่อยนางไปเถอะ
‪นางไม่ได้ทำอะไรเลย
‪เร็วเข้า
‪บ้าเอ๊ย
‪ให้ตายสิ
‪ต้องใช้เวลาสึกกร่อนหลายชั่วอายุคน ‪กว่าจะสร้างรอยบุบในสเตลลาไซต์ได้สักรอย นี่…
‪นี่คือการเปิดเผยทางวิทยาศาสตร์เลยทีเดียว
‪มันท้าทายทุกอย่างที่มีมาก่อนในอดีตเลย วิทเชอร์
‪สิ่งนี้เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง
‪ข้าคิดว่าจะเจอรอยเท้า
‪กระดูก
‪อะไรก็ได้
‪- ข้าต้องลงไปข้างล่างนั่น ‪- เราต้องลงไป
‪กระหายน้ำไหม
‪ขอบคุณ
‪ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นราชวงศ์เอาแต่ใจ
‪สายเลือดสูงส่ง น้ำมูกไหลย้อยจากแดนตะวันตก
‪และเจ้าก็เป็นจริงๆ
‪แต่
‪เจ้าทำให้เราประทับใจมากในลานฝึก
‪ไม่มากพอจะไปสมทบกับเกรอลท์ในซินทราหรอก
‪คิดว่าเขาควรชวนเจ้ารึ
‪ก็มันเป็นบ้านของข้า
‪ศึกของข้า
‪ชีวิตของข้า
‪ข้ามีอะไรจะให้เจ้าดู
‪ตอนที่เกิดการรวมกันของจักรวาล
‪มันไม่ใช่แค่เอลฟ์ มนุษย์ คนแคระ
‪โลกของสัตว์ร้ายก็ปะทะกันเช่นกัน
‪ผู้วิเศษใช้สัตว์ประหลาดเป็นอาวุธ
‪พยายามใช้มันพิชิตดินแดน
‪เจ้าพวกโง่
‪แน่นอนว่าสัตว์ประหลาดทำลายทุกอย่าง
‪ต่อมา
‪เมื่อ 300 ปีก่อน
‪ผู้วิเศษก็ใช้มนุษย์เป็นอาวุธ
‪ทำให้พวกมนุษย์กลายพันธุ์ด้วยน้ำอมฤต
‪ทำให้พวกเขาว่องไวขึ้น แข็งแกร่งขึ้น
‪เหี้ยมโหดพอที่จะฆ่าสัตว์ร้ายได้
‪วิทเชอร์ช่วยให้มนุษย์ไม่สูญพันธุ์
‪รู้ไหมว่าทำไมพวกเราถึงน้อยลงทุกฤดูหนาว ซิริ
‪เพราะตอนที่เคียร์มอเรนห์ถูกทำลาย
‪สารก่อการกลายพันธุ์ที่ทำให้เรา ‪สร้างวิทเชอร์ใหม่ได้ก็ถูกทำลายเช่นกัน
‪แต่ข้าคิดว่าเจ้าช่วยได้
‪เคยได้ยินชื่อเฟนน์เวดไหม
‪มันคือดอกไม้โบราณ
‪งอกเงยเพียงที่เดียวเท่านั้น
‪ที่ที่เลือดของบรรพบุรุษกระเด็นใส่
‪ดอกไม้นี่ขึ้นอยู่ทั่วลานฝึกเลยนะ
‪ใช่
‪ตรงที่ข้าเลือดออก
‪แต่ยายข้าเกลียดพวกเอลฟ์
‪บางครั้งสิ่งที่เราเกลียดชังที่สุด
‪ก็คือสิ่งที่เราไม่อาจเปลี่ยนแปลง ‪เกี่ยวกับตัวเองได้
‪สิ่งที่เลวร้ายกำลังก่อตัวอยู่ข้างนอกนั่น
‪เลือดของเจ้าเพียงขวดเล็กๆ ‪ช่วยให้เราปกป้องคนรุ่นต่อไปได้
‪ทำไมท่านถึงมั่นใจนักว่ามันจะได้ผล
‪ข้าไม่ได้มั่นใจ
‪ข้าจะทำ
‪ด้วยเงื่อนไขข้อเดียว
‪ท่านต้องทดสอบกับข้าก่อน
‪ไม่มีทาง
‪มานี่สิ
‪ตอนนี้คนของข้าเป็นนักรบแล้ว
‪แต่พวกเขาเคยเป็นเด็กชายที่เจ็บปวด
‪หากพวกเขารอดตายนะ
‪ซึ่งก็รอดไม่มากนัก
‪ข้าจะไม่เสี่ยงกับเจ้าเช่นนั้นหรอก
‪เพราะข้าเป็นผู้หญิงรึ
‪เพราะเจ้าเป็นลูกของเกรอลท์
‪ข้าไม่ใช่เด็กแล้ว
‪เพราะเราเป็นห่วงเจ้า
‪และข้าก็เป็นห่วงพวกท่านทุกคน
‪ท่านพูดเองนะ
‪วิทเชอร์กำลังจะตาย
‪ทีละคน
‪ท่านจะสู้
‪ท่านจะตาย
‪แล้วความทรมาน ‪ของเด็กผู้ชายพวกนั้นก็จะสูญเปล่า
‪ข้าทำลาย
‪สิ่งต่างๆ มามากแล้ว
‪ได้โปรด
‪ให้ข้าช่วยเยียวยาอะไรสักอย่างสักครั้งเถอะ
‪ข้าเกิดมาเพื่อการนี้
‪ไม่มีรัง
‪ไม่มีหลักฐานว่าพวกมันเคยอยู่ที่นี่เลย
‪เหลือเชื่อจริงๆ
‪มันเกิดขึ้นได้อย่างไร อะไรทำให้เป็นเช่นนี้ได้
‪สัตว์ประหลาด
‪อธิบายหน่อย
‪นักประวัติศาสตร์มักตั้งสมมติฐานว่า ‪เสาหินคือแผลเป็นจากการรวมกันของจักรวาล
‪จุดของการปะทะที่เหลืออยู่
‪- ใช่ ข้าเคยอ่านหนังสือมาก่อน ‪- คิดดูสิ
‪โลกนี้ไม่มีสัตว์ประหลาด ‪ก่อนการรวมกันของจักรวาล
‪สายพันธุ์ทั้งหมดแยกกันอยู่คนละโลก
‪จนกระทั่งโลกเหล่านั้นรวมกันเป็นหนึ่งเดียว
‪การรวมกันแบบนั้นต้องอาศัยสองสิ่ง
‪คลื่นพลังงานมหาศาล
‪และท่อส่งพลังงานนั้น
‪แล้วถ้าเสาหินไม่ใช่จุดของการปะทะล่ะ
‪ถ้ามันคือท่อล่ะ
‪ข้าเป็นห่วงผู้วิเศษอย่างพวกเจ้า ‪มากขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ
‪บางทีมนุษย์ไม่ควรอยู่มานานขนาดนี้
‪ข้าเคยเห็นมันสื่อสารกัน
‪เจ้าบอกว่าเสาหินต้นนี้ ‪ล้มลงระหว่างการสังหารหมู่ที่ซินทรา
‪มีเหตุผลมาก
‪แต่ก็ไม่มีเหตุผลอยู่ดี
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪ได้…
‪ได้ผลไหม
‪ได้ผล
‪ข้าต้องการเวลาเตรียมตัวสักครู่
‪เตรียมตัวรึ
‪- เพื่ออะไร ‪- นางอยากเป็นคนแรก
‪- คนแรกรึ ‪- วิทเชอร์คนใหม่
‪นางเลือกเอง
‪เจ้าบ้านั่นเป็นใครกัน
‪ข้าจะรู้ไหม เจ้าเป็นคนโดนจับไปนะ
‪ผู้วิเศษไม่ได้เรียนที่เดียวกันหมดรึ ‪ไม่เจอเขาที่งานคืนสู่เหย้าปีที่แล้วรึ
‪รู้ไหม ข้ารอฟังคำขอบคุณอยู่นะ
‪หรือจะคุกเข่าลงไปก็ได้
‪เขาตามล่าเกรอลท์อยู่
‪อะไรนะ ทำไม เขาต้องการอะไรจากเกรอลท์
‪ก็คงอยากจะดื่มชา กินขนม
‪และรำลึกถึงช่วงเวลาเก่าๆ กันมั้ง
‪ข้าไม่รู้ เยนเนเฟอร์
‪ทำไมเจ้าไม่สร้างประตูมิติขึ้นมา
‪หรือส่งกระแสจิตไปเตือนเขาล่ะ
‪เจ้าติดหนี้บุญคุณเขาอยู่นะ
‪ข้าติดหนี้บุญคุณเขาพอๆ กับที่เขาติดข้า ‪ไม่มากไม่น้อยไปกว่ากัน
‪แต่ยังไงข้าก็ทำไม่ได้
‪ไม่มีเวทมนตร์ จำได้ไหม
‪บ้าเอ๊ย
‪เจ้าไม่มีสิทธิ์รับบท ‪หญิงสาวผู้ต้องการความช่วยเหลือ
‪นั่นมันงานของข้า
‪- มีเรื่องอะไรกัน ‪- ท่านสุภาพบุรุษ
‪อรุณสวัสดิ์ ดีใจที่ได้เจอ ท่านดูดีจริงๆ
‪เช้านี้ขายตัวด้วยรึ ที่รัก
‪โอ้ นางน่ากลัวจริงๆ
‪มานี่!
‪ทางนี้ วิ่ง
‪นี่เจ้า หยุดนะ!
‪เขาอยู่นั่น!
‪ทางนั้น ไป!
‪ท่านสุภาพบุรุษ มีผู้ชายอยากชกหน้าข้าหลายคนนะ
‪ตอนนี้เป็นโอกาสของท่านแล้ว มาเลย!
‪- หยุดนะ! ‪- กลับมานี่!
‪เร็วเข้า พวก!
‪- หลบไป ‪- อยู่ไหน
‪มุ่งหน้าไปทางนั้น
‪นี่ ทางนี้
‪เราจะหาเจ้าให้เจอ
‪- ในนั้น! ‪- นางอยู่นั่น!
‪- ซ่อนตัวไปก็เท่านั้น เราหาเจ้าเจอแน่ ‪- ขอบคุณ
‪เปิดประตูเดี๋ยวนี้!
‪เจ้าเป็นของเราแล้ว
‪เปิดประตูเดี๋ยวนี้!
‪ขอโทษนะ ที่รัก
‪เป็นผู้หญิงก็ต้องกิน
‪เจ้าจะทำอะไรน่ะ
‪ข้ารู้ว่าเจ้ารู้ว่ามันอันตรายแค่ไหน
‪ข้าไม่กลัว
‪เจ้าเคยคิดถึงเกรอลท์ไหม
‪เขาจะว่าอย่างไร
‪ทำไมถึงอยากทำเช่นนี้นัก ซิริ
‪เพราะข้าเบื่อความรู้สึกสับสน
‪ทุกอย่างที่มีคนบอกข้ามาตลอดชีวิต
‪เป็นเรื่องโกหก
‪และคนที่ข้ารักที่สุดในโลกนี้ ‪ก็ถูกพรากไปจากข้า
‪ก่อนที่ข้าจะพบความจริง
‪สิ่งที่เจ้าจะทำเปลี่ยนแปลงสิ่งเหล่านั้นไม่ได้หรอก
‪แต่มันอาจช่วยให้ข้าพบความจริงใหม่ได้
‪อาจมีวิธีอื่นที่จะหาคำตอบได้ ‪ว่าพลังของเจ้ามาจากไหน
‪ท่าน…
‪หมายถึงเหมือนที่ท่านทำกับตะขาบยักษ์น่ะรึ
‪เป็นวิทยาศาสตร์น้อยกว่านั้นนิดหน่อย
‪มันเรียกว่าโดลดูร์ชา
‪แปลคร่าวๆ ว่าหุบเขาแห่งวิญญาณ
‪มันทำให้ข้าเข้าไปในชั้นที่ลึกที่สุด ‪ของจิตสำนึกของเจ้าได้
‪และค้นพบสิ่งที่อาจซ่อนอยู่ในนั้น
‪ความทรงจำทางพันธุกรรม ‪ที่บอกเล่าเรื่องราวว่าแท้จริงแล้วเจ้าเป็นใคร
‪แท้จริงแล้วเจ้ามาจากไหน
‪แล้วมันอันตรายไหม
‪ไม่ เราแค่ต้องไว้ใจกัน
‪งั้นก็เอาเลย
‪ทำจิตใจให้ปลอดโปร่ง
‪หายใจลึกๆ สามครั้ง
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪อย่างไร
‪ไว้ใจ
‪งั้นก็เร็วเข้า แลมบ์ชอป ตาข้าแล้วนะ
‪เจ้านำความหวาดกลัว ‪และความตายไปยังทุกที่ที่เจ้าไป
‪ฝ่าบาท ของขวัญจากพระราชาเพคะ
‪บอกไอส์ทว่าข้าชอบมาก
‪สายสะพายที่งดงามสำหรับราชินีผู้งดงาม
‪ไม่ต้องกลัว
‪ที่นี่ไม่มีอะไรทำร้ายเจ้าได้
‪ทั้งหมดนี้มันก็แค่… มันคือเจ้า
‪เจ้าไม่มีทางได้ห้าหรอก
‪เจ้าจะกินขนมปังนั่นก่อนข้าชิมไม่ได้
‪เราอยู่ที่นี่
‪ตลอดเวลา
‪ท่านแม่
‪อยากฟังนิทานไหม
‪ท่านมองเห็นเรา
‪เกิดอะไรขึ้น
‪- มันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้ ‪- ไปกันเถอะ ซิริ กลับกันได้แล้ว
‪เจ้าไม่ไหวแล้วละ
‪มันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้เลย
‪เงียบซะ
‪เงียบซะ แล้วแม่จะเล่านิทานให้ฟัง
‪หากพวกเขารู้ พวกเขาฆ่านางแน่
‪มันคือคำทำนาย
‪อาจไม่จริงก็ได้
‪ไม่สำคัญหรอกว่ามันจริงรึเปล่า
‪มันสำคัญก็ต่อเมื่อประชาชนเชื่อมัน
‪และพวกเขาจะเชื่อ
‪เรือพร้อมแล้ว
‪เราออกเดินทางภายใต้ความมืดได้
‪นี่คือคืนที่พวกเขาตาย
‪พ่อแม่ข้า
‪- ซิริ มานี่ ‪- เดี๋ยว ข้ายังไม่อยากจากพวกเขา
‪มีบางอย่างผิดปกติ
‪เจ้าเป็นใคร เด็กน้อย
‪ซิริลา
‪ซิริ
‪นานมาแล้ว ตอนที่ข้าขุดอยู่ที่นาเซียร์
‪ข้าเห็นอะไรบางอย่าง
‪มีเสาหินต้นหนึ่งเริ่มปล่อยแรงสั่นสะเทือนแปลกๆ
‪เหมือนกำลังส่งคลื่นพลังงานมหาศาล
‪มันเป็นอยู่แค่ไม่กี่วินาที แต่ดูสิ ดูวันที่สิ
‪มันเกิดขึ้นในคืนที่ซินทราล่มสลาย คืนเดียวกันเลย
‪เจ้าคิดว่านี่คือจุดเริ่มต้นของคลื่นพลังงาน
‪ซึ่งทำให้ระบบท่อทำงาน เสาหินเริ่มพูด
‪แล้วมันเกี่ยวสัตว์ประหลาดตรงไหน
‪มันไม่ใช่การรวมกันของจักรวาล
‪ไม่ใช่ที่เราคิดกันมาตลอด
‪โลกใบอื่นไม่ได้รวมกัน มัน…
‪มันปะทะกัน แล้วก็แยกจากกันอีก
‪หากโลกใบเดิมทั้งหลายยังอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪และเสาหินของเรากำลังเรียกหาพวกมัน…
‪งั้นสัตว์ประหลาดก็ไม่ได้เพิ่งเกิดใหม่ ‪มันแค่เพิ่งมาถึงที่นี่
‪และมันกำลังใช้เสาหินของเราเป็นทางเข้าออก
‪เราอยู่ที่ไหน
‪ข้าไม่รู้
‪เจ้ารู้ได้อย่างไรว่า ‪สัตว์ประหลาดกับเสาหินเชื่อมโยงกัน
‪เจ้าหวังว่าจะได้ยินอะไร
‪เจตนาแอบแฝงของเจ้า
‪หากเจ้ามีข้อมูลที่อาจทำให้อารยธรรมเจริญขึ้น
‪ข้าก็มีสิทธิ์ที่จะรู้นะ
‪ทำไม เจ้าจะได้ช่วยเอลฟ์รึ
‪ข้ามาซินทราเพราะคิดว่าใครบางคนอาจอยู่ที่นี่
‪ผู้หญิง
‪เยนเนเฟอร์
‪- แห่ง… ‪- แห่งเวนเกอร์เบิร์กรึ
‪เจ้ารู้จักเยนนารึ
‪เยน
‪ข้ารู้จัก
‪ใช่
‪ข้าก็เช่นกัน
‪เจ้าเคยรักนาง
‪ยังรักอยู่ ข้าไม่เคยหยุดรักเลย
‪ข้าคิดว่าหลังจากซอดเดน หลังจากทุกอย่าง ‪ที่พวกเขาทำกับนางที่อะเร็ททูซา
‪นางจะมาที่นี่เพื่อหาที่หลบภัย
‪หลังจากซอดเดนรึ
‪หลังจากที่นางเผากองทัพของนิล์ฟการ์ด ‪ปกป้องมหาทวีปไว้
‪เราทุกคนควรยกย่องนาง
‪เยนยังไม่ตายรึ
‪รู้ไหมว่านางเป็นใคร
‪ไม่
‪ก็ได้
‪ข้าจะเล่าเรื่องของนักรบเอลฟ์ให้เจ้าฟัง
‪นางถูกสั่งให้สังหารมนุษย์ผู้รุกราน
‪มนุษย์ที่นางตกหลุมรัก
‪เรื่องราวของนิเวเลน
‪นางกำลังจะตาย
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪เจ้าสามารถรวมเผ่าพันธุ์ของเราได้นะ
‪เอาละ ลูกสาวที่น่ารักของข้า…
‪เจ้าจะทำลายพวกมัน
‪ซิริ!
‪เจ้าช่วยเราไม่ได้
‪ซิริ!
‪ช่วยด้วย!
‪บุตรผู้มีเลือดของบรรพบุรุษ
‪บุตรแห่งความโกรธเกรี้ยว
‪เวลาแห่งการดูหมิ่นใกล้เข้ามาแล้ว
‪โลกจะตายท่ามกลางความเยือกเย็น ‪และเกิดใหม่จากดวงอาทิตย์ดวงใหม่
‪จากเลือดของบรรพบุรุษ
‪จากเมล็ดพันธุ์ที่ถูกหว่านลงไป
‪เมล็ดพันธุ์ที่จะไม่แตกหน่อ แต่จะปะทุเป็นเปลวไฟ
‪ซิริ!
‪เกรอลท์!
‪ทริซ!
‪- ทริซ ‪- ไม่!
‪- ให้ข้าช่วยนะ ‪- ไม่!
‪บางอย่างกำลังจะจบลง
‪เพราะเจ้า
‪เมล็ดพันธุ์ที่จะปะทุเป็นเปลวไฟ
‪คือเจ้า
‪เจ้าจะทำลายพวกเราทุกคน
‪ข้าเห็น
‪ไม่มีใครหยุดมันได้
‪แม้แต่เขา
‪เศษสเตลลาไซต์พวกนั้นหายไปไหน ‪เมื่อกี้เสียงใคร
‪เงียบก่อน
‪มันคืออะไร
‪บ้าเอ๊ย
‪ผู้หญิงที่เรียกเจ้าคือใคร
‪แล้วนั่นตัวอะไร
‪- คิดว่านิล์ฟการ์ดรู้เรื่องนี้ไหม ‪- เปิดประตูมิติ
‪เดี๋ยวนี้
‪เวเซเมียร์ ข้าอยากจัดการให้เสร็จ เดี๋ยวนี้เลย
‪เกรอลท์
‪เจ้าแน่ใจนะ
‪ทำอะไรน่ะ
‪- เกรอลท์ ‪- นางถูกลิขิตมา เพื่อสร้างเราขึ้นมาใหม่
‪ไม่จริง
‪นางเป็นผู้หญิง สิ่งที่ท่านจะทำมีแต่จะฆ่านาง
‪นางทำได้
‪ข้าบอกให้เขาทำเอง เกรอลท์
‪หยุดนะ ข้าอยากให้เขาลอง
‪- เกรอลท์ หยุด! ‪- เจ้าไม่คิดถึงผลที่ตามมาบ้างรึ
‪หากเจ้าตายจะทำอย่างไร
‪หยุด
‪สิ่งเดียวที่ข้าคิดถึงคือผลที่ตามมา
‪ไม่ว่าข้าจะฝึกหนักแค่ไหน
‪ไม่ว่าข้าจะทำอะไรก็จะไม่มีวันเพียงพอ
‪เจ้าเพียงพออยู่แล้ว ซิริลา
‪เจ้าพิเศษ
‪ข้าอยากเป็นเหมือนท่าน
‪เกรอลท์
‪ข้าอยากจะไม่ยินดียินร้ายต่ออดีต
‪ต่อคำโกหก
‪ต่อสิ่งที่ข้าเคยทำ
‪ขอร้องล่ะ
‪ให้ข้าทำเถอะ
‪มันไม่ได้เป็นเช่นนั้นหรอก
‪ไม่ว่าเจ้าหรือข้าก็ไม่อาจลืมว่าเราเป็นใครได้
‪เรากำจัดความรู้สึกตัวเองไม่ได้
‪สิ่งที่เราทำได้ดีที่สุด
‪คือกำจัดความเกลียดชังที่เราอาจจะยึดติดอยู่…
‪และก้าวต่อไป
‪ไปเอาข้าวของของเจ้ามาซะ
‪นั่นคือสิ่งที่คาลานเธ่ปกป้องรึ
‪นางรู้อะไร ทั้งหมดนี้หมายความว่าอะไร
‪ขออภัยนะ กษัตริย์ร็อกเนอร์
‪(ราชสกุลซินทรา)
‪ซินทรา
‪(เจ้าหญิงซิริลาแห่งซินทรา)
‪คาลานเธ่
‪ทำไมถึงหยุดแค่นี้ล่ะ
‪(ราชินีฟิโอน่าแห่งซินทรา)
‪ไม่สมเหตุสมผลเลย
‪หมายความว่าอะไรเนี่ย
‪อยากพบข้ารึ
‪มีคนมาใหม่น้อยลงเรื่อยๆ แล้ว
‪ข้าได้รับแจ้งว่าพวกผู้คุมเริ่มขึ้นเรือแล้ว
‪แม้แต่ในออกซ์เซนเฟิร์ท
‪และพวกเขาอยู่ข้างเรามาตลอด
‪เราต้องหาทางเลือกอื่น
‪ข้าหาอยู่
‪ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เจ้าตกใจ แค่…
‪ข้าอยากให้เจ้ามีข้อมูลทั้งหมดที่ข้ามี
‪เราจะได้…
‪เราจะได้เห็นพ้องต้องกัน
‪อะไร
‪ไม่มีอะไร ก็แค่ข้าเคยมีผู้นำ ผู้ตาม
‪แต่
‪ข้าไม่เคยมีหุ้นส่วนมาก่อนเลย
‪ข้าก็เช่นกัน
‪มันก็ไม่แย่นะ
‪เรือลำต่อไปใกล้จะมาถึงแล้ว
‪มาสิ
‪ข้าอยากให้คนของข้า ‪ได้พบกับผู้ปลดปล่อยของพวกเขา
‪ขอเอกสารด้วย
‪อะไรนะ
‪ไปเข้าแถวกับคนอื่น
‪ชื่อ
‪เตรียมเอกสารให้พร้อม!
‪คอร์เมธจากออกซ์เซนเฟิร์ท
‪ยินดีต้อนรับ
‪ชื่อ!
‪ดาร่า แห่งมาร์เบิลการ์เดนส์
‪ขอต้อนรับกลับสู่ดินแดนของเจ้า พ่อหนุ่ม
‪ชื่อ
‪เจ้าต้องแสดงตัวก่อนเข้าซินเทรีย
‪- หลบไป ‪- กลับไปเข้าแถวเลย!
‪- ข้าบอกให้หลบไป ‪- บางทีเจ้าอาจไม่ได้ยินนะ
‪ห้ามเข้าจนกว่าจะรายงานตัว
‪ตกลงเจ้าเป็นใคร
‪ข้าคือแม่ทัพมอวร์ ดิฟฟริน แอป เคเลค
‪แล้วเจ้าเป็นใครวะ
‪เคียร์!
‪ยินดีต้อนรับกลับบ้าน
‪ดีใจที่เห็นเจ้ายังมีชีวิตอยู่
‪เพื่อนๆ ของเจ้าทำได้ดีกว่าเจ้ามาก
‪คนหนึ่งมีอำนาจสั่งการ
‪อีกคนมีความหวัง
‪ไร้สาระ ข้าเห็นนางเดินเข้าประตูไป
‪บ้าเอ๊ย
‪เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้นะ เราควรได้รางวัลนั้น
‪เจ้าคงจับผู้วิเศษจอมทรยศนั่นไม่ได้ ‪ถ้าไม่ใช่เพราะเรา
‪มีคนรับรางวัลไปแล้ว
‪เจ้ารู้ว่าเจ้าต้องการอะไร หมูน้อย
‪เวทมนตร์ของเจ้า
‪ไสหัวไปได้แล้ว!
‪ก็ได้ๆ
‪เวลาของเจ้าจะหมดแล้ว
‪เอามือโสโครกออกไปนะ
‪ข้าจะรอสะใจตอนที่เจ้าโดนประหาร
‪แสดงให้ข้าเห็นว่าเจ้าต้องการอะไร
‪เยียวยาบาดแผลของเจ้าซะ
‪บ้าเอ๊ย บ้าจริง บ้าชะมัด
‪เจ้ารู้ถ้อยคำ
‪พูดออกมาสิ
‪สยบต่อเทวีแห่งป่า
‪เทวีผู้เป็นอมตะอยู่ในห้วงฝัน
‪หันหลังให้กับป่า ฮัท ฮัท
‪เยนเนเฟอร์!
‪พวกถ้ำมองต้องติดคุก
‪ท่านสุภาพบุรุษ…
‪ดีใจจริงๆ ที่ได้พบเจ้าอีกครั้ง
‪อยู่ตัวคนเดียวในโลกที่เกลียดชังเจ้า
‪โดยไม่มีทางปกป้องตัวเอง
‪น่าอร่อยเสียจริงๆ
‪ข้ารอดมาได้
‪แต่เจ้าก็มาที่นี่
‪ข้าไม่ได้โง่ ข้าหมายความตามที่พูดก่อนหน้านี้
‪ข้าเบื่อการเป็นหนี้แล้ว
‪ข้าอยากทำการแลกเปลี่ยน
‪ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการอะไร
‪ความแค้นและความโกรธอันชอบธรรม ‪ที่เดือดดาลอยู่ในตัวเจ้า
‪ข้าได้กลิ่นความปรารถนาของเจ้าราวกับเนื้อเน่า
‪แต่ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อให้พร
‪ข้าเป็นแค่คนนำทาง ‪ที่จะทำให้เจ้าได้สิ่งที่เจ้าควรได้รับ
‪ลองถามเพื่อนๆ ของเจ้าดูสิ
‪ข้าสมควรมีชีวิตรอด
‪ข้าสมควรได้รับมัน ‪ข้าสมควรจะใช้พลังโกลาหลได้
‪ข้ารู้ว่าเจ้าจะเอามันมาได้อย่างไร
‪จะขโมยมันมาได้อย่างไร
‪ขโมยอะไร
‪ข้าเอง
‪แล้วเจ้าเป็นใคร
‪ข้าคือกุญแจที่จะทำให้ท่านได้พลังกลับคืนมา
‪และเป็นยิ่งกว่านั้นอีกมาก
‪สิ่งเดียวที่ท่านต้องทำ ‪คือพาข้าไปยังแม่กุญแจที่ถูกต้อง
‪ประตูสีดำที่แตกละเอียดอยู่ด้านนอกของซินทรา
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล