SERIAL NETFLIX
Redańskie korony.
Melitele,
zawiodłam cię.
Wybacz mi.
Ci ludzie ścigali Ciri.
Gdzie moje miecze?
Muszę ją odnaleźć.
Musisz mi pozwolić opatrzyć ci rany.
Jak pękło?
Często się jej to zdarza.
Jeśli to, co mówisz o jej mocy, to prawda,
nie możesz jej pomóc.
Sam znajdę swoje miecze.
Mam na myśli to,
że nie możesz dać Ciri tego, czego potrzebuje.
Przysięgałem ją chronić!
Nenneke,
nie będę bezczynnie czekać,
aż przytrafi się jej coś gorszego niż zbuntowany mag.
Wierzysz, że Yennefer chce skrzywdzić dziewczynę?
Chciałbym, żeby Yennefer znała twoje nauki o równowadze.
Nawet nie wiesz, jak bardzo.
Ale co nieco już wiem o Yennefer i życzeniach.
Czasem zakładamy najgorsze,
bo boimy się nadziei.
Jak mogę ci pomóc?
Musisz otworzyć portal.
Złotolitka.
Znasz to miejsce?
Kobieta, która tu mieszka, opiekowała się mną.
Ten sen,
w którym usłyszałam twoje imię, miałam w tym domu.
Wtedy znalazł mnie Geralt.
To dlatego portal nas tu przeniósł.
Spróbować znowu? Może wrócimy.
To było imponujące, ale nie.
Nie chcę oglądać swoich flaków.
- Co z mieszkańcami? - Pewnie odeszli.
Bitwa pod Sodden była niedaleko. Może uciekli.
Możliwe.
Ognisty skurwiel.
Chodź.
Nie.
Minęły całe miesiące.
Nikt nie wiedział, że tu byłam.
Nikt nawet nie wie, że żyję.
Poza…
Pracuje dla Nilfgaardu?
A jeśli dopadł Geralta?
Geralt jest silny.
Poradzi sobie.
Sama nie jesteś tego pewna.
Jeśli wpadł w łapy Nilfgaardu…
będą go chcieli żywego, żeby pomógł im cię namierzyć.
- Wykorzystają go, żeby cię zwabić. - Gdzie?
Do ich najbliższego miasta.
Cintra.
Wyobrażałam sobie, że tam wracam.
Że odnajduję czarnego rycerza i przeszywam mu gardło mieczem,
a jego pióra przesiąkają krwią.
Geralt by tego nie chciał.
Mam unikać niebezpieczeństwa.
Geralt wytrzyma tak długo, jak się da.
Musimy razem ruszyć do Cintry.
Yennefer, czekaj!
Widziałaś, jak kończą ci, którzy mi pomagają.
Muszę jechać sama.
Nie zostawię cię.
Jeśli coś ci się stanie, Geralt mi nie wybaczy.
Trzeba się spieszyć.
Właśnie tak.
Sprowadź ją.
A Chaos będzie twój.
Masz na sobie za dużo ubrań.
Wracaj do łóżka.
O co chodzi?
To nic.
Jesteśmy partnerami.
Możesz mi o wszystkim powiedzieć.
Nasza nowa pozycja pociąga za sobą nowe obowiązki.
Nie chcę cię obciążać.
Nasza nowa pozycja nie zmienia faktu, że cię kocham.
Twój ból to mój ból.
Mamy niezapowiedzianego gościa.
Kogo?
Dijkstrę.
Redania pewnie coś knuje.
Skąd pewność, że Redania podrzuciła nam szpiega?
Bo ja bym tak zrobił.
Najpierw elfy, potem mieszańce, teraz ich małżonkowie i sympatycy.
Zalewają nas i nikt ich nie sprawdza.
- Sama sprezentowałaś im tę możliwość. - Musimy odbudować armię.
Zgadzam się.
Ale zróbmy to mądrze.
Jeśli wcielamy do armii obcych, muszą być lojalni.
Połowa elfów nie pojawiła się na treningu.
Bo do późna świętowali narodziny dziecka.
Wybornie, albo chlać nie potrafią, albo nie słuchają rozkazów.
- Pomówię z nimi. - Nie jesteś ich dowódcą.
Powinna o tym pamiętać.
On ma rację.
Generałowie się niepokoją, a jutro przyjeżdża Emhyr.
Nie może zobaczyć takiego chaosu.
Powiedziałam, że się tym zajmę.
Tyle plotą o lojalności, ale to generałom ufam najmniej.
Chcesz być taki jak oni?
- Wszystko robię dla Białego Płomienia. - A ja niby dla kogo?
Fringillo!
Czy mówiłbym ci to wszystko, gdybym był przeciw tobie?
Co twoim zdaniem mam zrobić?
Jeśli elfy odmówią służby, to ja się nimi zajmę.
Generałowie docenią rządy silnej ręki.
Emhyr również.
Próbowałaś wtargnąć do zamku.
Szukałam jedzenia.
Nie jestem szpiegiem.
- Zrobisz to czy mam ci pomóc? - Błagam!
Ja tylko szukałam jedzenia. Nie zrobiłam nic złego.
Pani, błagam!
Ja pierdolę.
Łaski!
I ty się masz za przywódczynię.
Wędrówka ma już długa
A cel jej wciąż nieznany
Marzenia me
Straciły sens
Czasami trzeba w celi zgnić
Za kłamstwa zdrajców gorycz pić
By poczuć smak wolności
Straciwszy ją
Więc zamknij drzwi
Daj w mordę mi
I wyrzuć precz ten klucz
Odchędoż się, skurwielu
Nie będziesz mi psuł krwi już
Wszyscy razem!
Więc zamknij drzwi Daj w mordę mi
I wyrzuć precz ten klucz!
Odchędoż się, skurwielu
Nie będziesz mi psuł krwi już
Dziękuję!
Jeszcze słowo, a wytnę ci ten jęzor!
Cham.
Chórki trochę nie trzymały melodii.
Gordon, jesteś niesamowity.
Swój pozna swego. I od nowa, trzy, cztery…
- Więc zamknij drzwi… - Basta. Idę na sranie.
I wyrzuć precz ten klucz
Odchędoż się, skurwielu
Nie będziesz mi psuł krwi już
Do kurwy nędzy, my tu próbę mamy!
Panowie, dajcie mi chwilę.
Los poskąpił naszemu strażnikowi wyczucia.
Miły panie, nie poznałbyś talentu, nawet jakbym ci go wetknął w… Geralt.
Jebać.
Ja za tobą też.
- Co tu robisz? - Nie ma czasu, idziemy.
- Jesteś pewien? - Tak.
Bo jak ostatnio się widzieliśmy, tak jakby kazałeś mi spieprzać.
Coś świta? I porzuciłeś mnie w górach.
Widziałeś te kozaki?
Praktycznie zjechałem na nich
ze szczytu aż do samego Caingorn.
- Jaskier… - Nie jaskieruj mi tu! Ja mówię!
Tak to wygląda.
Musisz mi pomóc.
Niech będzie.
Ale najpierw…
Panowie, to był zaszczyt.
No co?
Mam nowych przyjaciół, przeżyjesz.
Zazdrośnik.
Martwe konie nam się nie przydadzą.
Im dłużej jedziemy, tym częściej myślę o tym, co mu robią.
Jesteś z nim mocno związana.
Pewnie, to gbur jakich mało,
a ogłady ma tyle, co dziki knur, ale…
To twój obrońca.
Jest dla mnie jak ojciec.
Przy nim nie czuję się taka samotna.
Wiem, o czym mówisz.
Co…
Co łączyło cię z Geraltem?
Tęsknota,
żal…
Nadzieja i strach.
Chyba niczego nie pominęłam.
Więc ty też go kochasz.
Przyspieszmy.
Zawsze lubiłem imię Ceinwen.
Wykluczone.
Moja kuzynka tak się nazywała.
Zjadała własne włosy.
To Fiona.
Wytworna.
Albo Liserne.
Potężna i odważna.
- Podejdź. - Dziękuję, Daro.
Liserne brzmi ładnie.
Przez małą mogliście nie zauważyć,
ale waszych żołnierzy nie było na treningu.
- Słyszałem. - Dopilnuj zatem,
by to się nie powtórzyło.
Jeden dzień to kac,
dwa to bunt.
- Wielu z nas zmieniło zdanie. - To zmieńcie je znowu.
Nie zamierzałem walczyć za Nilfgaard.
To Francesca mnie przekonała, ale teraz dała mi lepszy powód,
by nie walczyć.
Czas odbudować nasz lud.
Odzyskać siły.
Zapomniałeś, kto sprowadził to dziecko na świat?
- Kto dał wam schronienie? - Jesteśmy wdzięczni.
Ale teraz powinniśmy się mnożyć, a nie ginąć na cudzej wojnie.
Nasza wojna to wasza wojna!
Fringillo,
zapytam jako twoja przyjaciółka.
To twoje słowa czy Cahira?
Francesco.
Układ, który zawarłyśmy w chacie,
działa.
Ty dostałaś dziecko.
A ja przychylność Emhyra.
Może tak zostać,
pod warunkiem że nasza więź pozostanie silna.
Jak mówiłam,
łączy nas przyjaźń.
Doceniam łączącą nas więź.
Ale rodzina,
krew,
to jedyna więź, której nie da się zerwać, i to ją muszę chronić.
Chciałem od razu przekazać wieści.
Jest gorzej, niż myślałem.
Elfie dziecko, i to zrodzone z czarodziejki.
Tylko ty widzisz zagrożenie w małym dziecku.
Nie każdy podziela twoją słabość do elfów.
Jest współprzewodniczącą rady. Nie ma słabości.
Ty byś to wiedział.
Poza tym to coś więcej niż dziecko. To symbol.
Światło nadziei.
A co gorsza, potencjalny, długowieczny wróg.
Który sprzymierzył się z naszym innym wrogiem.
Nowa wojna to tylko kwestia czasu.
Obecne władze rady
nie bazują już na uprzedzeniach i pogłoskach.
Dlatego tak trudno mi uwierzyć,
że przybyłeś tu tylko na plotki.
W mojej branży to, co dziś jest plotką, za miesiąc będzie historią.
Doszły mnie słuchy, że wróciła twoja była wychowanka.
Czarodziejka Foltesta?
Triss Merigold?
Triss tu jest?
W Temerii zachorowała,
a tutaj wraca do zdrowia.
Tej wiosny wiele osób cierpi na dolegliwości żołądkowe.
Ciekawe, że wszystkie pochodzą z gór.
Życz jej zdrowia.
Tak zrobię.
A ty życz zdrowia królowi Vizimirowi,
skoro wieści o dziecku tak go poruszyły.
Mogę służyć czymś jeszcze,
Dijkstra?
Gdy Cirilla zniknęła, wiedziałem, że straciłem szansę, i uciekłem.
Uciekłeś?
Ktoś mi pomógł, rzecz jasna.
Nie miałem czasu ani siły, by otworzyć portal.
No tak.
Cóż.
Od dawna go tu nie było.
- Mówił, że się zjawi. - A ty mówiłaś, że go poznam.
Jeśli sprowadzisz dziewczynę.
To twoja wina.
Albo twoja.
Może nie masz na niego takiego wpływu, jak sądziłaś.
Nie, to część jego planu.
Ten cały teatr.
Odwracanie uwagi.
Dobra, wariatko, niech będzie.
Przeprowadź ten durny test.
Jeśli się uda, twój pan od razu się zjawi, zapewniam.
Tak sądzisz?
Śledzenie krwi jest proste.
Czarodzieje praktykują je od wieków.
Chociaż przyznam, że obiekty moich badań zwykle są…
Martwe.
W rzeczy samej.
Błogosławiony nektar.
Nie myłem się od tak dawna,
że zaczynam capić jak nilfgaardzka fujara.
Więc wybacz, ale trzymaj.
Ileż ja się naczekałem!
Ale lodowata!
Można mi wieszać portreciki na sutkach.
Poradź, ekspercie, jak sprać krew?
Co Yennefer robiła w Oxenfurcie?
- Ratowała mi życie. - Co?
Wiem, też byłem w szoku,
biorąc pod uwagę, że prędzej jej łeb ukręcę, niż zaufam,
ale to prawda.
Ryzykowała dla mnie życie.
Wiedziałem, że cieplej o mnie myśli
pod tą całą warstwą agresji i… włosów. Ta kobieta to same kudły.
- Co się z nią działo? - Nic dobrego.
Uciekała, straciła całą magię.
Była niemal znośna.
- Straciła magię? - Wiem!
To było cudowne.
Chyba że kłamała.
Dopiero teraz widzę, że mogła kłamać.
Kurwa!
Jaskier, ty kretynie!
Bo jeśli nie kłamała,
to jakim cudem magicznie zniknęła, gdy więzili ją w burdelu?
Opowiedz, co tam się stało.
Gdy strażnicy ją złapali,
wymamrotała coś o lesie,
matkach i chatach,
a potem jakby zniknęła…
„Odwróć się od lasu, chato”?
„Odwróć się ku mnie. Chato”. Tak mówiła.
Jest w zmowie z Matką Bezśmiertną.
Brzmi jak świetna babka.
Kim jest ta Matka Bezśmiertna?
Voleth Meir.
Pierwsi wiedźmini mieli ją uwięzić.
Zapieczętowali ją w jej chacie.
Ale ktoś tam poszedł i otworzył drzwi.
I tym ktosiem była…
- Nie śmiałaby. - Oj, śmiała.
Poświęcić twoje dziecko niespodziankę za swoją magię?
Stawiam na to twoje napompowane bicepsy.
Voleth Meir to demon, który żywi się bólem.
Musimy jechać do Cintry.
Dlaczego? Co tam jest?
Komuś nie spodobała się moja koszula!
Yarpen Zigrin.
Wzrok ci zdziadział.
Sam jebaniutki Biały Wilk z jebaniutkim pleciugą.
Odłóżcie broń, durne kmiotki.
To stary przyjaciel.
Przyjaciele. Liczba mnoga.
Julian Alfred Pankratz, wicehrabia…
Wiem.
Jasne.
Co robisz w środku tego zadupia, czarowniku?
Mógłbym cię spytać o to samo.
Nie miałeś być wasalem w Caingorn?
To dla gogusiów i pachołków.
Pracujemy dla Henselta. Ochraniamy jego konwoje.
Lepiej płaci.
- Pamiętasz moich ludzi. - Pewnie, miło was widzieć.
Nie rozpoznaję ani jednego z tych gości.
Gdzie Lucas Corto?
- Ma u mnie dług. - Masz dobrą pamięć.
Lucas Corto ożenił się, osiadł w Makahamie
i odpadł z kompanii, pacan głupi.
Nie chcesz dołączyć do ekipy?
Pasowałbyś nam na szóstego. Chociaż capisz łajnem.
Teraz nie mogę, Yarpen.
I potrzebuję konia.
Zapłacę później, ale podwójnie plus odsetki.
Zwykle kazałbym ci się zesrać i zdechnąć,
ale jesteśmy na szlaku, a na szlaku nie odmawia się pomocy.
Tamten i tak jest dla nas za wysoki.
Mogę zapytać, co to za misja?
Nie możesz.
Czyli tajna.
Lubię takie.
Nie jesteś w moim typie.
Ale nadasz się.
Ruchy, panowie.
Król może zaczekać.
Ruszamy na przygodę.
Nie ma mostu.
Jest inne przejście?
To pół dnia drogi. Nie mamy czasu.
Musimy zostawić konie.
Jest pewien sposób.
Lekcja numer dwa.
Zobaczmy, na co stać twój Chaos.
Można być za silnym na porażkę albo za słabym na próbę.
Dasz radę, Ciri.
Wierzę w ciebie.
Powtarzaj za mną.
[starsza mowa]
To działa. Powtórz.
Nie wysilaj się. Niech twoja moc działa sama.
Wystarczy.
Dam radę.
Znajdziemy inną drogę.
Zrobisz sobie krzywdę.
Ciri, dość!
Przestań!
Kurwa!
Najwyraźniej można i tak.
Wybacz. Nie wiem, co się stało.
Z taką mocą jak twoja
nie musisz przepraszać.
Słyszysz?
To drozdki do siebie wołają.
Gdy wysłano mnie na dwór, tęskniłam za ich śpiewem.
Gdy byłaś młodsza, sypałaś im ziarno.
Próbowałaś je łapać. Raz ci się udało.
Nie wiedziałam, czyj łepek ukręcisz, mój czy ptaka.
Gdy wyjechałaś, nie wiedziałam, czym będziesz się zajmować.
Powinnaś wiedzieć,
że widziałam Cirillę w Sodden.
Co?
Była tam z białowłosym wiedźminem.
Nie wiedziałam, kim jest, ale teraz ma to sens.
- Szukali… - Yennefer.
Tak.
Wierzyli, że nie żyje.
Te rzeczy, które mówiłaś mi o Ciri,
o tym, co widziałaś podczas Dol Duszy…
- Kto jeszcze o tym wie? - Inni wiedźmini i ty.
Nikomu innemu nie ufam.
Triss!
Nie, miałam cię wezwać, gdy będzie gotowa.
Natychmiast opowiesz mi wszystko o tej dziewczynie.
Powiedziałaś mu.
Musimy się podzielić tą wiedzą. Stawka jest zbyt wysoka.
Posłuchaj, to ważne.
Musisz mi o wszystkim powiedzieć.
Triss.
Nie była gotowa.
Dlatego nie chciałam ci mówić.
To nie jest jakaś gra, Tissaio.
Jeśli mówi prawdę,
to dziecko może zakończyć wszystkie wojny.
Na zawsze.
Chyba że wpadnie w niepowołane ręce.
Jeśli do tego dojdzie, konsekwencje obciążą nasze sumienie.
Do diabła z konsekwencjami.
Obiecałam coś Triss.
Nie będę dłużej niepotrzebnie narażać moich wychowanek.
Nie prosiłbym, gdyby to nie było konieczne!
Zawsze uważałem cię za równą sobie partnerkę.
Za zaufaną powierniczkę.
Szkoda, że według ciebie nie jestem wart podobnego traktowania.
Jak śmiesz się tu pokazywać?
Okłamałaś Bractwo i napadłaś na nas w Sodden!
Z pewnością wykryto mój portal.
- Mam mało czasu. - Więc się nie ociągaj.
Czego Nilfgaard chce tym razem?
Nie przybywam jako posłaniec ani czarodziejka.
Tylko jako twoja bratanica.
Być może będę musiała opuścić Nilfgaard. I to szybko.
Co się zmieniło?
Jutro przyjeżdża cesarz i ma wielkie oczekiwania…
Sprowadziłam elfy, by dla nas walczyły, ale nie mają takiego zamiaru.
Więc narodziny dziecka nam pomogły, a nie zaszkodziły.
Tissaia miała rację.
- Mam gdzieś konflikty w Bractwie… - A ja nie.
Triss Merigold wróciła nagle, bez słowa wyjaśnienia.
- Wiesz coś o tym? - Nie.
Stryju,
jesteś moją rodziną.
Taka więź jest silniejsza od innych.
Proszę.
Potrzebuję twojej pomocy.
Choć raz mi jej udzielisz?
Powinienem był się za tobą wstawić podczas balu w Aretuzie.
Wybacz mi.
Cokolwiek się tam dzieje,
Bractwo potrzebuje wsparcia na miejscu.
Gdybyś miała wrócić,
musiałabyś się wytłumaczyć.
Oraz przeprosić.
Bo sprzymierzyłam się z Nilfgaardem? Oczywiście.
Bo uwierzyłaś, że możesz mieć na cokolwiek wpływ, moja droga.
Niektórzy mają obsesję na punkcie władzy, a inni znają swoje miejsce.
Dzięki bogom ty wiesz, kim jesteś.
Inaczej byś nie wróciła.
Jak mam nie być spięty?
Jako dziecko widziałem, jak Cintryjczycy mordują takich jak ja.
Teraz Nilfgaard robi to samo.
Tylko tym razem jestem współwinny.
Szukają mnie.
Elfy giną, bo tu jestem. Szpieguję.
Ale chodzi o coś więcej.
Zeszłej nocy…
widziałem, jak mój lud śpiewa i tańczy,
widziałem dziecko w ramionach matki…
Nie obchodzi mnie Redania
ani jakaś Cirilla z Cintry.
Są siebie warte.
Od tej chwili
skupię się na podtrzymywaniu nadziei wśród elfów.
Powiedz Dijkstrze, że rezygnuję.
Nigdy nie ufałem tej Fringilli.
Emhyr miałby dać czarodziejce nam rozkazywać?
Biały Płomień spojrzy na tę porażkę i zmieni przywództwo.
Zdziwię się, jeśli Fringilla zachowa głowę na karku.
Nie pijesz.
O co chodzi?
Powinniśmy być po tej samej stronie.
Szukać księżniczki Cirilli.
Ona żyje.
Wiem o tym.
Znajdziemy ją.
Jak tylko pozbędziemy się Fringilli.
Jeśli nam się nie uda, wszystkich nas skrócą o…
Mam tak ogromny uraz do mojego szkolenia w Aretuzie,
że wciąż zapominam…
o jego nielicznych zaletach.
Jak botanika na przykład.
Gdzie indziej poznałabym paraliżujące właściwości wilczych jagód?
Albo nauczyłabym się maskować ich smak?
Jednak najcenniejszą lekcję
odebrałam na sam koniec.
Kiedy to Yennefer z Vengerbergu
ukradła stanowisko w Aedirn, które miało być moje.
I to właśnie nauczyło mnie,
że gdy ktoś zabiera to, co ci się należy,
nie siedzisz z założonymi rękami.
Twoja władza…
Przejmij ją.
Musisz robić…
co tylko trzeba…
Nie jako potulna pochlebczyni.
By zachować to,
na co zapracowałaś.
Jak do tego doszło, Cahirze?
Może nigdy się nie dowiem,
czy zamierzałeś mnie obalić, czy też nie.
Ale wiem jedno.
Nie mam zamiaru wracać do tamtego lochu.
Wolałabym już…
wbić ten nóż we własne oko
i ze sobą skończyć.
Emhyr musi usłyszeć o zdradzie, którą odkryłam.
Potrzebny mi jego najbardziej zaufany generał,
aby poświadczył za moją decyzję.
Więc kiedy jutro przybędzie…
wykaż się.
Nasz mały szpieg Dara zmienił zdanie.
Mamy wszystkie informacje.
Dziewczyna da ci prawo do Cintry.
Redania będzie najsilniejszym krajem na Kontynencie.
Albo Nilfgaard, jeśli dopadną ją pierwsi.
A co z Aretuzą?
Nie miałeś tam czegoś…
załatwić?
W Aretuzie jest wiele niewiadomych.
Tissaia na pewno wie o istnieniu dziewczyny.
Ale zachowuje informacje dla siebie.
Nawet przed Vilgefortzem,
którego obdarowała stanowiskiem oraz ewidentnie uczuciem.
- Kogo? - To nowy przywódca Bractwa.
Któż wie, jak długo nim będzie.
Tissaia zgrywa bezstronną,
ale pozwala, by relacje z innymi zaburzały jej ocenę sytuacji.
Stregobor to wykorzysta. Gdybym miał obstawiać…
Gdybyś…
miał obstawiać, obstawiałbyś moimi pieniędzmi.
Płacę ci za rozwiązywanie problemów,
nie za zasypywanie mnie złymi wieściami.
To nie są złe wieści, panie.
To zamęt.
Jeśli naszym celem jest destabilizacja Kontynentu,
zamęt to dobre wieści.
Miejmy nadzieję, że masz rację, Dijkstra.
Zaufaj mi, panie.
Z elfim szpiegiem czy bez zajmujemy silną pozycję.
A ja mam jeszcze wiele planów w zanadrzu.
Rozumiem, że ten cały demon chce pożreć twoje dziecko niespodziankę.
Chętnie pomogę ci ją ocalić,
ale nigdy nie chciałeś tego dziecka, a teraz…
Jakby wywróciła cały twój świat do góry nogami.
Chyba chcę po prostu zapytać…
czy tego właśnie chciałeś?
Zakładałem, że ignorowanie istnienia Ciri wszystko naprawi.
Myliłem się.
A co z Yennefer?
Jeśli skrzywdziła Ciri, może będę musiał ją zabić.
Jasna sprawa, zdecydowanie musimy ją zabić.
Znajdę sobie tylko odpowiednio długi kijek.
A jeśli ona też się zmieniła?
Ludzie robią głupie rzeczy, gdy przyprze się ich do muru.
I mówią głupie rzeczy.
Tak postępują przyjaciele.
Wracają.
To co innego.
I przepraszam, Jaskier.
Zawsze się tak strasznie emocjonujesz!
Czasami to gęba ci się po prostu nie zamyka.
„Jaskier, jestem taki smutny i skomplikowany!”
- Zamknij się. - Sam się zamknij.
Idealnie cię zagrałem.
Jak może wyglądać tak samo, skoro wszyscy, których znałam, nie żyją?
Stał tam monolit.
Stellacyt czarny jak noc.
Co się z nim stało?
Ja.
Ty to zrobiłaś?
Ciri.
Obiecaj mi coś, jeśli się rozdzielimy.
Pamiętaj, czym jesteś.
Magia.
Przeszywa cię jak strzała.
Rani cię. Głęboko.
Ale to dziwny rodzaj bólu.
Połączony z…
rozkoszą.
Zaufaj mi.
Więcej ci nie trzeba.
To wszystko.
Chciałabym ci wierzyć.
Naprawdę, ale…
kiedy miałaś magię,
to ty kontrolowałaś Chaos.
Ale to on kontroluje mnie.
Nikt nie nauczył mnie, jak go używać.
Poza tym…
boję się, Yennefer.
Tak blisko…
Rób, co musisz, aby sięgnąć po swoje przeznaczenie.
Zaprowadź mnie do roztrzaskanych czarnych drzwi.
Przeznaczenie.
Twoje przeznaczenie.
Jeśli się boisz, zawróć.
Tych drzwi nie wolno otworzyć. Dobrze o tym wiesz.
Wiem.
Mimo to mnie do nich prowadzisz.
Jeśli się boisz, zawróć.
Możesz zawrócić, jeszcze masz czas.
- A ty? - Dla mnie już jest za późno.
Nie miałam wyboru.
Mój Chaos. Sądziłam, że muszę…
Tak mi przykro, Ciri.
Nie odchodź.
Nie wiedziałam, kim jesteś.
- Nie wiedziałam, ile dla niego znaczysz. - Muszę go znaleźć.
Tu go nie ma!
Nigdy go tu nie było.
Ten czarodziej w świątyni…
Znał cię.
Nie.
Doprowadziłaś go do nas.
Nie.
Potrzebowaliśmy pomocy, a ty nas zdradziłaś!
Byłam głupia.
I samolubna!
Musisz pójść ze mną.
Natychmiast!
Nie ufam ci.
Bić na alarm!
Do koni.
Biegnij do koni, już!
Brać dziewczynę!
Ktoś tu stracił konia!
Chodź tu!
Yennefer!
Wojowniczka się trafiła! Mały bachor!
Trzymaj ją!
No chodź, bardzie!
Dawać go tu!
Zbliż się no, ty…
Dość! Nie wierzgaj!
Ej, ty!
Jak mogłaś?
Wybacz.
Yarpen i jego ludzie cię stąd zabiorą.
Jaskier, zabierz ją do Kaer Morhen.
Ciri zna drogę.
Nie, zostanę z tobą.
Nie możesz.
Dlaczego? Dokąd idziesz?
Zabić potwora.
Niedługo do ciebie wrócę, obiecuję.
W porządku.
Dziecko niespodzianka, o którym tyle słysza…
Jaki ojciec, taka córka.
Ta dziewczynka…
jest twoja?
Moja.
Moja, Zigrin.
Powiedz to.
Oto matka lasów,
Matka Bezśmiertna,
w snach się gnieżdżąca.
Odwróć się od lasu. Chato, chato.
Odwróć się ku mnie.
Chato, chato.
Odeszła.
Zawsze działało.
Wiedźmini uwięzili ją w tej chacie na wieczność.
Nie powinna być w stanie uciec.
Chyba że…
Co?
Chyba że zgromadziła już dość
bólu i desperacji.
Tak zyskałaby nowe życie.
Po co?
Napisy: Magdalena Adamus