‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เหรียญของเรเดเนีย
‪เมลิเทเล
‪ข้าทำให้ท่านผิดหวัง
‪ยกโทษให้ข้าด้วย
‪คนพวกนี้ตามล่าซิริ
‪อาวุธของข้าล่ะ
‪ข้าต้องไปตามหานาง
‪เจ้าต้องให้ข้าทำแผลให้เจ้าต่างหาก
‪มันแตกได้อย่างไร
‪นางทำแบบนั้นกับสิ่งต่างๆ
‪หากที่เจ้าพูด ‪เรื่องพลังของเด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นเรื่องจริง
‪เจ้าช่วยนางไม่ได้หรอก
‪ข้าจะไปหาอาวุธของข้าเอง
‪ข้าหมายความว่า
‪ตอนนี้ซิริต้องการมากกว่าที่เจ้าให้นางได้
‪ข้าสาบานเอาไว้ว่าจะปกป้องนาง
‪เนนเนเก
‪ข้าจะไม่นั่งเฉยๆ แล้วรอ
‪ให้สิ่งที่เลวร้ายกว่าผู้วิเศษอันธพาล ‪กับเจตนาแอบแฝงเกิดขึ้นกับนาง
‪เจ้าเชื่อว่าเยนเนเฟอร์ตั้งใจจะทำร้ายนางรึ
‪ข้าหวังว่าเยนเนเฟอร์จะรู้ ‪เรื่องความสมดุลที่ท่านพูดถึง
‪มากกว่าที่ท่านรู้ว่าข้าหวัง
‪แต่ข้าได้บทเรียน ‪เรื่องเยนเนเฟอร์และความหวังแล้ว
‪บางครั้งเราก็คิดว่ามันจะเลวร้ายที่สุด
‪เพราะเรากลัวที่จะหวัง
‪ข้าจะช่วยเจ้าได้อย่างไรบ้าง
‪ข้าอยากให้ท่านเปิดประตูมิติ
‪โซลา
‪เจ้าเคยมาที่นี่รึ
‪ผู้หญิงที่อยู่ที่นี่ต้อนรับข้า นางใจดีกับข้า
‪ความฝัน
‪ตอนที่ข้าได้ยินชื่อท่านครั้งแรก
‪เกิดขึ้นในบ้านหลังนี้
‪วันเดียวกับที่เกรอลท์พบข้า
‪ประตูมิติถึงได้พาเรามาที่นี่ มันรู้สึกปลอดภัย
‪ให้ลองอีกครั้งไหม พาเรากลับไปหาเกรอลท์
‪ไม่ น่าประทับใจมาก แต่ไม่
‪อย่ารนหาที่ตายกันเลย
‪- ตอนนี้พวกเขาอยู่ไหน ‪- คงไปกันแล้ว
‪ศึกซอดเดนเกิดขึ้นใกล้ๆ พวกเขาอาจหนีไป
‪อาจจะใช่
‪ไอ้งั่งคลั่งไฟ
‪นั่งก่อนเถอะ
‪ไม่
‪ข้าไปจากที่นี่หลายเดือนแล้ว
‪ไม่มีใครรู้ว่าข้าเคยมาที่นี่ ไม่มีเลย
‪ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าข้ายังมีชีวิตอยู่
‪นอกจาก…
‪คิดว่าเขาทำงานให้นิล์ฟการ์ดไหม
‪ถ้าเขาเล่นงานเกรอลท์ไปแล้วล่ะ
‪เกรอลท์แข็งแกร่ง
‪เขาปกป้องตัวเองได้แน่
‪ฟังดูไม่มั่นใจเลยนะ เยนเนเฟอร์
‪ถ้านิล์ฟการ์ดเล่นงานเขาได้ ถ้านะ…
‪พวกเขาจะไว้ชีวิตเกรอลท์เพื่อให้ช่วยตามหาเจ้า
‪- พวกเขาจะจับเขาไว้เพื่อล่อเจ้าไปที่นั่น ‪- ที่ไหน
‪ด่านหน้าที่ใกล้ที่สุด
‪ซินทรา
‪ข้าเคยจินตนาการว่ากลับไป
‪ตามหาอัศวินดำและเอาดาบแทงคอเขา
‪จนขนนกของเขาเปียกโชกไปด้วยเลือด
‪แต่เกรอลท์ไม่อยากให้ข้าไป
‪เขาอยากให้ข้าหลีกเลี่ยงอันตราย
‪เกรอลท์จะต้านทานไว้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้
‪เราต้องไปซินทรา ด้วยกัน
‪เยนเนเฟอร์ เดี๋ยวก่อน
‪ท่านเห็นแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ‪กับคนที่พยายามช่วยข้า
‪ข้าต้องไปคนเดียว
‪ซิริ ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าไป
‪หากเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า ‪เกรอลท์ไม่มีวันยกโทษให้ข้าแน่
‪เราต้องรีบแล้ว
‪ใช่แล้ว
‪พานางมา
‪พลังโกลาหลจะเป็นของเจ้า
‪เจ้าใส่เสื้อผ้าหลายชิ้นเกินไปนะ
‪กลับมาที่เตียงเถอะ
‪เป็นอะไรไป
‪ไม่มีอะไร
‪เจ้าเป็นคนรักของข้า
‪มีปัญหาอะไรก็บอกข้าได้นะ
‪ตำแหน่งใหม่ที่มีอำนาจของเรา ‪หมายถึงความรับผิดชอบใหม่
‪ข้าไม่อยากเป็นภาระให้เจ้า
‪ตำแหน่งใหม่ที่มีอำนาจของเรา ‪ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าข้ารักเจ้า
‪ความทุกข์ของเจ้าคือความทุกข์ของข้า
‪เรามีแขกที่ไม่คาดคิด
‪ใคร
‪ดิจก์สตรา
‪เรเดเนียคงมีแผนอะไรบางอย่าง
‪เจ้าแน่ใจได้อย่างไร ‪ว่าเรเดเนียแอบส่งสายลับมา
‪เพราะถ้าเป็นข้าจะทำเช่นนั้น
‪ตอนแรกก็พวกเอลฟ์ ต่อมาก็พวกลูกครึ่ง
‪ตอนนี้ก็พวกคู่รัก ผู้เห็นอกเห็นใจ
‪หลั่งไหลเข้ามาทุกวัน ‪โดยไม่ได้รับการตรวจสอบเลย
‪โอกาสง่ายๆ จากความเอื้อเฟื้อของเจ้า
‪เราต้องสร้างกองทัพใหม่
‪ใช่ ข้าเห็นด้วย
‪แต่มาทำอย่างฉลาดกันเถอะ
‪ถ้าจะเอาคนนอกเข้ามา ‪เราต้องมั่นใจว่าพวกเขาจงรักภักดี
‪เมื่อเช้าเอลฟ์ครึ่งหนึ่งไม่ได้โผล่หัวมาฝึก
‪พวกเขาฉลองการเกิดของเด็กกันจนดึกดื่นน่ะ
‪เยี่ยมเลย นี่เราสั่งสมเจ้าพวกหูแหลม ‪ที่ดื่มไม่รู้จักยั้ง ทำตามคำสั่งไม่เป็นเอาไว้สินะ
‪- ข้าจะไปคุยกับพวกเขา ‪- เจ้าไม่ใช่ผู้นำของพวกมัน
‪นางควรจำเอาไว้นะ
‪ฟรินจิลลา เขาพูดถูกนะ
‪พวกนายพลรู้ว่าสิ่งนี้ไม่ยั่งยืน ‪และเอเมียร์จะมาถึงพรุ่งนี้
‪ข้าจะไม่ยอมให้เขาพบกับ ‪ความวุ่นวายและการไม่เชื่อฟัง
‪บอกแล้วไง
‪ว่าข้าจะจัดการเอง
‪พูดถึงความภักดี ‪ทำไมข้าถึงสงสัยพวกนายพลที่สุดนะ
‪ข้าควรนับรวมเจ้าด้วยไหม เคียร์
‪ทุกอย่างที่ข้าทำก็เพื่อเปลวเพลิงสีขาว
‪แล้วเจ้าคิดว่าข้าทำอะไรอยู่
‪ฟรินจิลลา
‪หากข้าไม่เห็นด้วยกับเจ้า ‪คิดหรือว่าข้าจะบอกเรื่องทั้งหมดนี้กับเจ้า
‪เจ้าจะให้ข้าทำอะไร
‪ถ้าพวกเอลฟ์ไม่ยอมรับใช้ ‪ข้าขอจัดการพวกมันเอง
‪พวกนายพลจะยำเกรงการใช้กำลัง
‪เอเมียร์ก็เช่นกัน
‪เจ้าพยายามจะทำลายประตูปราสาท
‪ข้าหาอาหารอยู่
‪ข้าไม่ใช่สายลับ
‪- เจ้าจะลงไปเองหรือจะให้ข้าผลัก ‪- ขอร้องล่ะ
‪ข้าแค่หาอะไรกิน ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
‪ขอร้องล่ะ นายหญิง!
‪ให้ตายสิวะ
‪โปรดเมตตาด้วย!
‪เจ้ากล้าเรียกตัวเองว่าผู้นำงั้นรึ
‪เดินทางมานานเหลือเกิน
‪บนถนนที่ไม่นำไปสู่ที่ใด
‪ด้วยความหวังและความฝัน
‪ที่ผุพังเสมอ
‪บางครั้งก็ต้องใช้ห้องขัง
‪กลเม็ดและเรื่องราวที่คนทรยศบอกเล่า
‪เพื่อช่วยให้ท่านได้เห็นว่าอิสรภาพ
‪คือสิ่งเดียวที่ท่านมี
‪ดังนั้นจงขังข้าไว้
‪และทำร้ายข้า
‪และโยนกุญแจทิ้งไป
‪ไปตายเสียเถอะ ไอ้ลูกกะหรี่
‪เพราะเจ้ากวนประสาทข้าสำเร็จแล้ว…
‪ร้องพร้อมกันเลย!
‪จงขังข้าไว้และทำร้ายข้า
‪โยนกุญแจทิ้งไป
‪ไปตายเสียเถอะ ไอ้ลูกกะหรี่
‪เพราะเจ้ากวนประสาทข้าสำเร็จแล้ว!
‪ขอบคุณ…
‪ขืนร้องอีกคำ ข้าตัดลิ้นเจ้าทิ้งแน่
‪หยาบคายจัง
‪เจ้าหนู พวกเจ้าร้องประสานเพี้ยนไปหน่อยนะ
‪กอร์ดอน เจ้าเยี่ยมมาก
‪คนเก่งย่อมดูคนเก่งออก อีกรอบนะ สาม สี่…
‪- จงขังข้าไว้… ‪- พอกันที ไปขี้ดีกว่าโว้ย
‪และโยนกุญแจทิ้งไป
‪ไปตายเสียเถอะ ไอ้ลูกะหรี่
‪เพราะเจ้ากวนประสาทข้าสำเร็จแล้ว!
‪ให้ตายสิวะ! รู้อะไรไหม ‪เราพยายามซ้อมกันอยู่ในนี้นะ!
‪ทุกท่าน ข้าขอโทษจริงๆ ขอเวลาสักครู่
‪ข้าต้องจัดการความไร้มารยาทของผู้คุมคนนี้หน่อย
‪ท่านสุภาพบุรุษ ท่านจะไม่รู้จักพรสวรรค์เลย ‪หากข้าไม่… เกรอลท์
‪ช่างแม่งวะ
‪ข้าก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน
‪- มาทำอะไรที่นี่ ‪- ไม่มีเวลาแล้ว เราต้องไปแล้ว
‪- แน่ใจรึ ‪- แน่ใจ
‪ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน ‪ท่านบอกให้ข้าไสหัวไปนะ
‪จำได้ไหม และท่านทิ้งข้าไว้บนภูเขา
‪เห็นรองเท้าคู่นี้ไหม
‪ข้านี่แทบจะไถลลงมา
‪จากเนินเขานั่นกลับไปที่เคนกอร์นเลย
‪- แจสเคียร์… ‪- ไม่ต้องมาเรียกชื่อข้า
‪ข้าพูดกับท่านอยู่ มันต้องเป็นเช่นนี้แหละ
‪ข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วย
‪ได้
‪แต่ก่อนอื่น
‪ทุกท่าน ที่ผ่านมาเป็นเกียรติมาก
‪อะไรเล่า
‪ข้ามีเพื่อนใหม่แล้ว ทำใจซะเถอะ
‪ขี้อิจฉานะ
‪ช้าหน่อยดีไหม ถ้าม้าตาย เราจะแย่
‪ยิ่งใช้เวลานาน ข้าก็ยิ่งมีเวลาคิด ‪ว่าพวกมันทำอะไรเขาอยู่
‪เจ้าสองคนดูผูกพันกันมากนะ
‪เขาเป็นคนอารมณ์ร้อนที่สุด
‪มารยาททางสังคมก็ย่ำแย่ราวกับหมูป่า แต่เขา…
‪เขาเป็นผู้พิทักษ์ของเจ้า
‪เขาเป็นพ่อที่ข้าไม่เคยมี
‪เวลาอยู่กับเขา ข้าไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป
‪ข้าเข้าใจที่เจ้าพูด
‪ท่าน…
‪ท่านกับเกรอลท์เป็นอะไรกัน
‪ความปรารถนา
‪ความเสียใจ
‪ความหวัง
‪และความกลัว
‪ข้าว่าข้าตอบครบเลยนะ
‪แปลว่าท่านก็รักเขาเช่นกัน
‪ไปกันเถอะ
‪ข้าชอบชื่อคานเวนมาตลอด
‪ไม่ได้เด็ดขาด
‪ข้ามีลูกพี่ลูกน้องชื่อคานเวน
‪นางกินผมตัวเอง
‪ลูกชื่อฟิโอน่า
‪สง่างาม
‪หรือลิเซิร์น
‪ทรงพลังและกล้าหาญ
‪- มานี่สิ ‪- ขอบใจ ดาร่า
‪ชื่อลิเซิร์นไพเราะดีนะ
‪มีสิ่งบันเทิงใจแสนวิเศษเช่นนี้
‪ข้าเชื่อว่าเจ้าคงไม่รู้ ‪ว่าเมื่อเช้านักสู้ของเจ้าไม่ไปฝึก
‪- ข้ารู้แล้ว ‪- งั้นข้าก็เชื่อว่า
‪เจ้าจะไม่ปล่อยให้เกิดขึ้นอีก
‪หนึ่งวันแปลว่าเมาค้าง
‪สองวันแปลว่าปลุกระดม
‪- พวกเราหลายคนเปลี่ยนใจแล้ว ‪- งั้นเจ้าก็ต้องเปลี่ยนกลับมา
‪ข้าไม่เคยคิดจะสู้เพื่อนิล์ฟการ์ดนะ
‪ฟรานเชสก้าเคยเกลี้ยกล่อมให้ข้าสู้
‪แต่ตอนนี้นางทำให้ข้ามีเหตุผลที่ดีกว่ามาก
‪ที่จะไม่สู้
‪ถึงเวลาที่เราต้องกลับคืนสภาพเดิมแล้ว
‪กลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง
‪เจ้าลืมไปแล้วรึว่าใครทำให้เด็กคนนั้นได้เกิดมา
‪- ใครทำให้ซินทราปลอดภัยสำหรับเอลฟ์ ‪- เราซาบซึ้งใจนะ
‪แต่ถึงเวลาแล้วที่เราต้องเพิ่มจำนวนคนของเรา
‪ไม่ใช่ตายในสงครามของคนอื่น
‪สงครามของเราคือสงครามของเจ้า
‪ฟรินจิลลา
‪ในฐานะเพื่อน ข้าต้องขอถาม
‪ว่านี่เป็นคำพูดของเจ้าหรือของเคียร์
‪ฟรานเชสก้า
‪ข้อตกลงที่เราทำกันในกระท่อมนั้น
‪มันได้ผล
‪เจ้ามีลูกแล้ว
‪และข้าก็ได้รับการยกย่องจากเอเมียร์
‪ทุกอย่างเป็นเช่นนี้ต่อไปได้
‪หาก…
‪ความสัมพันธ์ของเราแข็งแกร่งดังเดิม
‪อย่างที่บอก
‪เราเป็นเพื่อนกัน
‪ข้าให้เกียรติความสัมพันธ์ที่เรามี
‪แต่ครอบครัว
‪เลือด
‪เป็นสายสัมพันธ์เดียวที่จะไม่มีวันขาด ‪และนั่นคือสิ่งที่ข้าต้องปกป้อง
‪นึกว่าเจ้าจะอยากฟังข่าวทันที
‪มันแย่กว่าที่ข้ากลัวเสียอีก
‪ไม่ได้เป็นแค่ทารกเอลฟ์นะ ‪แต่เป็นลูกของผู้วิเศษด้วย
‪มีแต่เจ้าเท่านั้นที่เห็นภัยคุกคาม ‪ในขณะที่คนอื่นเห็นทารก
‪เราไม่ได้มีเอลฟ์เป็นจุดอ่อน ‪เหมือนเจ้าทุกคนนะ ทิซเซอา
‪นางเป็นประธานร่วมในสภานี้ ‪นางไม่มีจุดอ่อนหรอก
‪งั้นรึ
‪อีกอย่าง มันไม่ใช่แค่ทารก มันคือสัญลักษณ์
‪ไฟสัญญาณ
‪นี่ยังไม่พูดถึงคนที่อาจเป็นศัตรู ‪ที่จะอยู่ไปอีกหลายศตวรรษ…
‪ซึ่งตอนนี้เป็นพันธมิตรกับศัตรูอีกฝ่ายของเรา
‪เราอาจอยู่ในสงครามอีกครั้งก่อนที่เราจะรู้ตัว
‪ไม่เหมือนตำแหน่งของเจ้า อาร์โทเรียส
‪เราเลิกทำตามอคติและข่าวลือที่ไม่มีมูลแล้ว
‪ข้าถึงได้คิดว่ามันยากเหลือเกินที่จะเชื่อว่า
‪เจ้ามาที่นี่เพียงเพื่อจะบอกเล่าเรื่องซุบซิบ
‪ในสายงานของข้า
‪เรื่องซุบซิบในวันนี้คือข่าวในเดือนหน้า
‪อย่างเช่น ข้าได้ยินว่า ‪ศิษย์เก่าคนหนึ่งของเจ้ากลับมา
‪ผู้วิเศษของฟอลเทสท์ใช่ไหม
‪ทริซ เมริโกลด์ใช่ไหม
‪ทริซอยู่ที่นี่รึ
‪นางล้มป่วยที่เทเมอเรีย
‪และมาที่นี่เพื่อพักฟื้น
‪มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับโรคกระเพาะแปลกๆ ‪มากมายในฤดูใบไม้ผลินี้
‪แต่ทุกคนมาจากบนภูเขานะ
‪ฝากความระลึกถึงถึงนางด้วย
‪ได้เลย
‪หากเจ้ารับฝากความระลึกถึง ‪ไปให้กษัตริย์วิซิเมียร์
‪สำหรับข้อมูลเรื่องเด็กทารกที่น่ารำคาญใจนี้
‪จะมีอะไรอีกไหม
‪ดิจก์สตรา
‪ทันทีที่ซิริลาหายตัวไป ‪ข้าก็รู้ว่าข้าหมดโอกาสแล้ว ข้าจึงหนีมา
‪หนีรึ
‪แน่นอนว่าข้าได้รับความช่วยเหลือ
‪ข้าไม่เหลือเวลาและพลังจะเปิดประตูมิติเองได้
‪งั้นรึ
‪อืม
‪เขาไม่ได้มาที่นี่หลายวันแล้ว
‪เขาบอกว่าจะมา
‪และเจ้าบอกว่าข้าจะได้พบเขา
‪หากเจ้าพาเด็กผู้หญิงมา
‪เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับเจ้า
‪หรือขึ้นอยู่กับเจ้า
‪เจ้าอาจไม่ได้มีอิทธิพล ‪กับเขามากอย่างที่เจ้าคิดก็ได้
‪ไม่ มันเป็นส่วนหนึ่งของแผนของเขา
‪การแสดงละคร
‪สิ่งที่ทำให้ไขว้เขว
‪ก็ได้ นังบ้า ข้าให้เจ้าก็ได้
‪เอาเลย ลองทดสอบดู
‪ถ้ามันได้ผล เจ้านายเจ้า ‪จะมาที่นี่ทันที ข้ารับรองได้
‪เจ้าคิดเช่นนั้นรึ
‪การแกะรอยเลือดนั้นง่ายมาก
‪ผู้วิเศษฝึกทำมาตลอดหลายศตวรรษ
‪แต่ข้ายอมรับนะ
‪ว่าสัตว์ทดลองของข้ามักจะ…
‪ตาย
‪ถูกต้อง
‪โอ้ น้ำทิพย์ศักดิ์สิทธิ์
‪ข้าไม่ได้อาบน้ำมานานทีเดียว
‪ตัวข้าเริ่มจะเหม็น ‪เหมือนไข่ของชาวนิล์ฟการ์ดแล้ว
‪เพราะฉะนั้นขอตัวก่อนนะ ฝากถือหน่อย
‪ข้าตั้งตารอสิ่งนี้มานานแล้ว!
‪พระเจ้า หนาวชะมัด
‪หัวนมข้าแข็งจนแขวนรูปภาพได้เลยนะเนี่ย
‪ท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญ ‪ต้องซักคราบเลือดอย่างไรรึ
‪เยนเนเฟอร์ไปทำอะไรที่ออกซ์เซนเฟิร์ท
‪- นางช่วยชีวิตข้าไว้ ‪- อะไรนะ
‪ใช่ ข้ารู้ ข้าก็ประหลาดใจพอๆ กับท่าน
‪เพราะว่าข้าก็ไม่ไว้ใจนาง ‪จนแทบจะบีบคอนางได้เลย
‪แต่มันเป็นเรื่องจริง
‪นางเสี่ยงชีวิตเพื่อข้า
‪ข้ารู้มาตลอดว่ามีความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้นให้กับข้า
‪ภายใต้ความเกรี้ยวกราดและ… เส้นผม ‪นางผมเยอะนะ ผู้หญิงคนนั้น
‪นางมีจุดประสงค์อะไร
‪ไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่
‪นางกำลังหนี นางสูญเสียเวทมนตร์ไปแล้ว
‪นางทำตัวพอคบได้เลยละ
‪- นางสูญเสียเวทมนตร์รึ ‪- ใช่ อึ้งเนอะ
‪มันยอดมาก
‪เว้นแต่ว่านางจะโกหก
‪เพิ่งคิดได้ตอนนี้เลยว่านางอาจจะโกหก
‪บ้าเอ๊ย!
‪โอ๊ย แจสเคียร์ เจ้าโง่เอ๊ย!
‪เพราะถ้านางไม่ได้โกหก
‪อยู่ๆ นางจะหายวับไปอย่างมหัศจรรย์
‪ตอนที่นางถูกขังไว้ในซ่องได้อย่างไร
‪เล่ามาซิว่าเกิดอะไรขึ้นที่ออกซ์เซนเฟิร์ทกันแน่
‪ตอนที่ผู้คุมของเรเดเนียจับนางไป
‪นางพูดพึมพำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับป่า
‪และเทวี และฮัท
‪แล้วอยู่ๆ นางก็หายตัวไป…
‪"หันหลังให้กับป่า ฮัท ฮัท"
‪"หันหน้าให้กับข้า ฮัท ฮัท" ใช่ นางพูดแบบนั้น
‪นางร่วมมือกับเทวีผู้เป็นอมตะ
‪ฟังดูเหมือนคนตลกนะ
‪ใครคือเทวีผู้เป็นอมตะรึ เกรอลท์
‪โวเล็ธแมร์
‪วิทเชอร์กลุ่มแรกถูกจ้างให้ขังนางไว้
‪พวกเขาฝังศพนางไว้ในกระท่อม
‪แต่มีใครบางคนไปเปิดประตู
‪และคนคนนั้น…
‪นางไม่ทำหรอก
‪นางทำแน่
‪อะไรล่ะ สังเวยเด็กจากกฎแทนคุณของท่าน ‪เพื่อเอาเวทมนตร์คืนมารึ
‪พนันด้วยกล้ามแขนของท่านได้เลยว่านางทำแน่
‪โวเล็ธแมร์เป็นปีศาจ ‪ที่กินความเจ็บปวดเป็นอาหาร
‪เราต้องไปซินทรา
‪ทำไม ที่ซินทรามีอะไร
‪มีคนไม่ชอบเสื้อข้าอย่างแรงเลยนะเนี่ย
‪ยาร์เปน ซิกริน
‪เจ้าเล็งเป้าได้ห่วยมาก
‪มาได้อย่างไรเนี่ย ‪ไอ้หมาป่าสีขาวกับไอ้ปากมาก
‪วางอาวุธลงซะ เจ้าพวกโง่
‪นี่คือเพื่อนเก่า
‪เพื่อนๆ สิ สองคนเนอะ
‪- จูเลียน อัลเฟรด แพนครัตซ์ ไวเคานต์… ‪- เออ!
‪ข้ารู้น่ะ
‪รู้นะ ดี
‪แล้วมาทำอะไรกลางป่ากลางเขารึ เจ้าพ่อมด
‪ข้าก็อยากถามเจ้าเช่นนั้นเหมือนกัน
‪เจ้าควรจะเป็นเจ้าขุนมูลนาย ‪ของเมืองขึ้นในเคนกอร์นไม่ใช่รึ
‪การเป็นเจ้าขุนมูลนาย ‪เหมาะสำหรับพวกอวดดีและไร้ค่า
‪ตอนนี้เราดูแลถนนให้เฮนเซลต์ ‪คอยคุ้มกันขบวนของเขา
‪รายได้ดีกว่า
‪- จำคนของข้าได้ไหม ‪- จำได้สิ ดีใจที่ได้เจอกันอีกนะ
‪ข้าจำคนพวกนี้ไม่ได้เลยสักคน
‪เจ้าบื้อ
‪ลูคัส คอร์โตอยู่ไหนรึ
‪- เขาติดเงินข้าอยู่ ‪- เจ้าความจำดีนะ
‪ลูคัส คอร์โตแต่งงานและตั้งรกรากอยู่ที่มาฮาคัม
‪และแยกตัวไปจากพวกเรา เจ้าคนโง่
‪เจ้าไม่ได้คิดจะมาอยู่กับเราหรอกใช่ไหม
‪ยินดีให้เจ้าเป็นคนที่หกของเรานะ ‪แม้เจ้าจะตัวเหม็นอย่างกับขี้ก็ตาม
‪ตอนนี้ไม่ได้หรอก ยาร์เปน
‪และข้าต้องการม้า ข้าจะ…
‪จ่ายให้สองเท่าพร้อมดอกเบี้ยทันทีที่ข้าหาเงินได้
‪ปกติข้าจะบอกให้เจ้าไปขี้สองรอบแล้วตายซะ
‪แต่เราอยู่บนทางเคดเวน
‪และเราไม่ปฏิเสธที่จะช่วยใครบนเส้นทางนี้
‪ม้าตัวนี้ใหญ่เกินไปสำหรับพวกเราอยู่แล้ว
‪ขอถามได้ไหมว่าเจ้าทำภารกิจอะไรอยู่
‪ไม่ได้
‪ภารกิจลับ
‪ของชอบเลย
‪เจ้าไม่ใช่ม้าแบบที่ข้าชอบ
‪แต่ก็ใช้ได้
‪ไปกันเถอะ ทุกคน!
‪กษัตริย์รอได้
‪เราจะไปผจญภัยกัน
‪สะพานถล่ม
‪เราจะข้ามทางไหนได้อีก
‪ต้องขี่ม้าครึ่งวัน เราไม่มีเวลาขนาดนั้น
‪เราต้องทิ้งม้าไว้
‪แต่มันมีวิธีนะ
‪บทเรียนที่สอง
‪มาดูกันว่าพลังโกลาหลของเจ้าทำอะไรได้บ้าง
‪เจ้าอาจแข็งแกร่งเกินกว่าจะล้มเหลว ‪หรืออ่อนแอเกินกว่าจะพยายาม
‪เจ้าทำได้ ซิริ
‪ข้าเชื่อในตัวเจ้า
‪พูดตามข้านะ
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪อย่างนั้นแหละ พูดอีกทีสิ
‪[ภาษาบรรพบุรุษ]
‪อย่าเค้น จงเชื่อมั่นในพลังของเจ้า
‪พอได้แล้ว
‪ข้าทำได้
‪เราจะหาเส้นทางอื่น
‪เดี๋ยวก็เจ็บตัวหรอก
‪ซิริ หยุด!
‪หยุด!
‪บ้าเอ๊ย!
‪วิธีนี้ก็ใช้ได้เหมือนกัน
‪ขอโทษจริงๆ ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪เวลาที่เจ้ามีพลังเช่นนี้
‪จงอย่าขอโทษ
‪ได้ยินไหม
‪เสียงนกเดินดง กำลังเรียกหากัน
‪ตอนที่ข้าไปวังครั้งแรก ข้าคิดถึงเสียงนั้นมาก
‪ตอนเด็กๆ เจ้าชอบเอาเมล็ดพืชวางไว้ที่หน้าต่าง
‪พยายามจับพวกมันมาเป็นสัตว์เลี้ยง ‪สำเร็จครั้งหนึ่ง
‪ข้าไม่รู้เลยว่าท่านจะบีบคอใครก่อน ข้าหรือนก
‪ตอนที่เจ้าถูกเรียกตัวไปกะทันหัน ‪ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะไปทำอะไร
‪เจ้าควรรู้ไว้
‪ว่าข้าเคยเห็นซิริลาแห่งซินทราที่ซอดเดน
‪อะไรนะ
‪นางอยู่ที่นั่นกับวิทเชอร์ผมขาว
‪ตอนนั้นข้าไม่รู้ว่านางเป็นใคร ‪แต่ตอนนี้มันสมเหตุสมผลแล้ว
‪- พวกเขาตามหา… ‪- เยนเนเฟอร์
‪ใช่
‪พวกเขาเชื่อว่านางตายแล้ว
‪ข้อมูลที่เจ้าบอกข้าเกี่ยวกับซิริ
‪เรื่องที่เจ้าเห็นตอนที่เจ้าทำโดลดูร์ชา
‪มีใครรู้อีกบ้าง
‪วิทเชอร์คนอื่นๆ และท่าน
‪ข้าไม่ไว้ใจใครอื่นแล้ว
‪ทริซ!
‪ไม่ บอกแล้วไง ‪ว่าข้าจะเรียกหาท่านเมื่อนางพร้อม
‪ข้าอยากรู้ทุกอย่างเดียวกับเด็กคนนั้น เดี๋ยวนี้
‪ท่านบอกเขา
‪ข้อมูลนี้จะรู้กันแค่เราไม่ได้ ‪เดิมพันหลายอย่างเกินไป
‪ฟังนะ นี่เป็นเรื่องสำคัญ
‪ข้าอยากให้เจ้าบอกข้าทุกอย่าง ทริซ
‪ทริซ
‪นางยังไม่พร้อม
‪เพราะอย่างนี้ไง ข้าถึงไม่อยากบอกท่าน
‪นี่ไม่ใช่เกมนะ ทิซเซอา
‪หากสิ่งที่นางพูดเป็นเรื่องจริง
‪เด็กคนนี้มีศักยภาพที่จะยุติสงครามทั้งหมดได้
‪ตลอดไป
‪เว้นแต่ว่านางจะตกไปอยู่ในมือคนชั่ว
‪และหากเป็นเช่นนั้น ‪เราก็ต้องรับผิดชอบผลที่ตามมา
‪ข้าไม่สนผลที่ตามมาหรอก
‪เพราะข้าสัญญากับทริซไว้
‪และข้าจะไม่ยอมเอาสาวๆ ของข้า ‪ไปเสี่ยงโดยไม่จำเป็นอีกต่อไป
‪ข้าคงไม่ขอร้องเจ้าหรอกหากว่ามันไม่จำเป็น!
‪ข้าคิดว่าเจ้าเป็นคู่หูที่เท่าเทียมกันมาตลอด
‪เป็นคู่คิดที่ข้าไว้ใจที่สุด
‪ข้าอยากพิสูจน์ให้เจ้าได้เห็นนะ
‪ว่าข้าก็คู่ควรจะเป็นเช่นนั้น
‪ยังกล้ามาเสนอหน้าอีกรึ
‪หลังจากโกหกที่การประชุมลับ ‪โจมตีเราที่ซอดเดน!
‪ดูเหมือนประตูมิติของข้า ‪จะทำให้สัญญาณเตือนภัยดังนะ
‪- ข้ามีเวลาไม่มาก ‪- งั้นก็ว่ามาเลย
‪ครั้งนี้นิล์ฟการ์ด ‪อยากให้เจ้าทำอะไรให้พวกเขาล่ะ
‪ข้าไม่ได้มาเพื่อพวกเขา
‪หรือในฐานะผู้วิเศษ
‪แค่มาในฐานะหลานท่าน
‪ข้าอาจต้องออกจากนิล์ฟการ์ด
‪อย่างรวดเร็ว
‪อะไรเปลี่ยนไปรึ
‪กษัตริย์จะมาถึงพรุ่งนี้ ‪ด้วยความคาดหวังอันยิ่งใหญ่ ข้า…
‪ข้าพาเอลฟ์เข้าไปที่นั่นเพื่อให้สู้เพื่อเรา ‪แต่พวกเขาเปลี่ยนใจแล้ว
‪แปลว่าการเกิดของเอลฟ์มีประโยชน์กับเรา ‪มิใช่เป็นภัยคุกคาม
‪ทิซเซอาพูดถูก
‪- ข้าไม่สนเรื่องการเมืองของกลุ่มภราดร… ‪- แต่ข้าสน
‪ทริซ เมริโกลด์กลับมากะทันหันโดยไม่มีคำอธิบาย
‪- เจ้าพอจะรู้อะไรบ้างไหม ‪- ไม่
‪ท่านอา
‪ท่านเป็นสายเลือดของข้า
‪และนั่นคือสายสัมพันธ์ ‪ที่แข็งแกร่งกว่าสายสัมพันธ์อื่นใด
‪ได้โปรด
‪ข้ากำลังขอให้ท่านช่วยนะ
‪ช่วยข้าสักครั้งได้ไหม
‪ข้าน่าจะยืนหยัดเพื่อเจ้า ‪ที่งานเลี้ยงคืนนั้นที่อะเร็ททูซา
‪ข้าขอโทษ
‪มาพูดกันตรงๆ ดีกว่า
‪อะไรก็ตามที่ก่อตัวข้างนอกนั่น ‪กลุ่มภราดรภาพต้องการกำลังเสริมในนี้
‪หากเจ้าจะกลับมา
‪เจ้าต้องแก้ต่าง
‪และต้องขอโทษด้วย
‪ที่ไปเข้าร่วมกับนิล์ฟการ์ดรึ
‪ได้สิ
‪ที่เชื่อว่าเจ้าอาจส่งผลกระทบใดๆ ‪ต่อที่นั่นได้ หลานรัก
‪โลกนี้มีคนที่หมกมุ่นกับการค้นหาอำนาจ
‪และมีคนที่รู้จักประมาณตน
‪เจ้ารู้ว่าเจ้าเป็นแบบไหน ขอบคุณทวยเทพ
‪หากเจ้าไม่รู้ ก็คงไม่กลับมาที่นี่หรอก
‪แน่นอนว่าข้ากังวล
‪ตอนเด็กๆ ข้าดูทหารของซินทรา ‪ฆ่าเผ่าพันธุ์ของข้า
‪และตอนนี้ข้ากำลังดูนิล์ฟการ์ดทำแบบเดียวกัน
‪เพียงแต่ตอนนี้ข้าสมคบคิดด้วย
‪พวกเขาตามหาข้าอยู่
‪เอลฟ์กำลังถูกฆ่าตายเพราะข้าอยู่ที่นี่ ‪ทำการสอดแนม
‪แต่มันมีอะไรมากกว่านั้น
‪เมื่อคืน
‪การได้เห็นคนของข้าร้องเพลงและเต้นรำ
‪เห็นเด็กอยู่ในอ้อมแขนแม่…
‪ข้าไม่สนเรื่องเรเดเนีย
‪หรือซิริลาแห่งซินทราเลย
‪เชิญพวกเขาเข่นฆ่ากันตามสบาย
‪จากนี้ไป
‪ข้าอยากให้ความสำคัญ ‪กับการรักษาความหวังของเอลฟ์ไว้
‪บอกดิจก์สตรานะว่าข้าถอนตัว
‪ข้าสงสัยเรื่องฟรินจิลลามาตลอด
‪เอเมียร์ให้ผู้วิเศษมาสั่งเราเนี่ยนะ ไม่มั้ง
‪เปลวเพลิงสีขาวจะมองดูหายนะครั้งนี้ ‪และปรับเปลี่ยนผู้มีอำนาจ
‪หากพรุ่งนี้เช้าหัวนางยังอยู่บนบ่า ข้าคงตกใจมาก
‪เจ้ากินช้านะ
‪มีอะไรรึ
‪เราควรจะอยู่ข้างเดียวกัน
‪ตามหาเจ้าหญิงซิริลา
‪นางยังมีชีวิตอยู่
‪ข้ารู้
‪แล้วเราจะหานางเจอ
‪ทันทีที่เราเอาคนไร้ประโยชน์ ‪ของฟรินจิลลาออกไป
‪หากหานางไม่เจอ หัวเราทุกคนได้หลุด…
‪ข้าไม่พอใจการฝึกที่อะเร็ททูซาของข้าอย่างมาก
‪จนข้าลืมไป
‪ว่ามันก็มีข้อดีอยู่
‪เช่น วิชาพฤกษศาสตร์ เป็นต้น
‪แล้วข้าจะไปเรียนรู้คุณสมบัติที่ทำให้เป็นอัมพาต ‪ของผักไนท์เชดได้ที่ไหนอีก
‪หรือวิธีซ่อนมันในแก้วเหล้าน้ำผึ้ง
‪แต่บทเรียนที่มีค่าที่สุดของข้า
‪เกิดขึ้นในคืนสุดท้ายที่นั่น
‪ตอนที่เยนเนเฟอร์แห่งเวนเกอร์เบิร์ก
‪แย่งตำแหน่งในเอเดิร์นที่เป็นของข้าไป
‪และนั่นสอนข้าว่า
‪เมื่อใดที่คนที่ต่ำต้อยกว่า ‪พยายามขโมยสิ่งที่เป็นของเราไป
‪จงอย่านั่งเฉยๆ และยึดมันมา
‪อำนาจของเจ้า…
‪คว้ามันมา
‪เราต้องทำ
‪ทุกอย่าง
‪ที่จำเป็น…
‪ไม่ใช่ในฐานะคนสอพลอที่แสนเชื่อง
‪เพื่อยึดเกาะ
‪สิ่งที่เราสมควรได้รับไว้
‪มันมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร เคียร์
‪ข้าอาจไม่มีทางรู้ได้
‪ว่าเจ้าวางแผนจะโค่นข้าหรือไม่
‪แต่สิ่งหนึ่งที่ข้ารู้คือ
‪ข้าจะไม่มีวันกลับไปที่คุกใต้ดินนั่นอีก
‪ข้าขอ
‪เอามีดเล่มนี้แทงตาตัวเอง
‪และจบทุกอย่างดีกว่า
‪เอเมียร์ต้องได้ยินเรื่องการทรยศที่ข้าเพิ่งค้นพบ
‪และเขาต้องการให้นายพลที่เขาไว้ใจที่สุด
‪บอกเขาว่าข้ามีเหตุผล
‪ดังนั้นเมื่อเขามาถึงพรุ่งนี้…
‪จงยกย่องข้า
‪ดาร่าสายลับหนุ่มน้อยของเราเปลี่ยนใจแล้ว
‪เรามีข้อมูลทั้งหมดที่ต้องการแล้ว
‪เด็กคนนั้นจะทำให้ท่าน ‪มีสิทธิ์อันชอบธรรมในซินทรา
‪และนั่นจะทำให้เรเดเนีย ‪เป็นอาณาจักรที่ทรงอำนาจที่สุดในมหาทวีป
‪หรือนิล์ฟการ์ด ถ้าพวกเขาได้ตัวนางไปก่อน
‪แล้วอะเร็ททูซาล่ะ
‪เจ้าไม่ได้ไปที่นั่นเพื่อ
‪อะไรบางอย่างรึ
‪มีตัวแปรลึกลับอยู่ในอะเร็ททูซา
‪ทิซเซอารู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นมีตัวตน ‪หม่อมฉันมั่นใจ
‪แต่นางเก็บข้อมูลนี้ไว้ไม่บอกใครเลย
‪แม้แต่วิลเกอฟอท์ซ
‪ที่นางช่วยให้ได้รับตำแหน่ง ‪และห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด
‪- ใครนะ ‪- ผู้นำคนใหม่ของกลุ่มภราดรภาพ
‪แต่จะเป็นได้นานแค่ไหนไม่มีใครหยั่งรู้ได้
‪ทิซเซอาทำตัวเป็นกลาง
‪แต่นางปล่อยให้ความสัมพันธ์ ‪ทำให้นางตัดสินใจได้ไม่เฉียบคม
‪สเตรกอบอร์จะใช้ประโยชน์จากมัน ‪หากหม่อมฉันเป็นนักพนัน…
‪หาก…
‪เจ้าเป็นนักพนัน เจ้าจะเดิมพันด้วยเงินของข้า
‪ข้าจ่ายเงินให้เจ้าแก้ปัญหา ดิจก์สตรา
‪ไม่ใช่ให้เอาข่าวร้ายมาสุมหัวข้า
‪ไม่ใช่ข่าวร้าย ฝ่าบาท
‪ความโกลาหลต่างหาก
‪และหากเป้าหมายของเรา ‪คือการทำให้มหาทวีปสั่นคลอน
‪ความโกลาหลเท่ากับข่าวดี
‪ใช่ หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นนะ ดิจก์สตรา
‪เชื่อใจหม่อมฉันได้ ฝ่าบาท
‪จะมีสายลับเอลฟ์หรือไม่ ‪เราก็อยู่ในสถานะที่แข็งแกร่ง
‪และหม่อมฉันเตรียมแผนการไว้อีกมากมาย
‪นี่ ข้าเข้าใจนะ
‪ว่ายัยปีศาจชั่วร้ายอะไรนั่น ‪อยากกินเด็กจากกฎแทนคุณของท่าน
‪และข้ายินดีช่วยปกป้องนาง
‪แต่ท่านไม่เคยต้องการ ‪เด็กคนนี้เลยในตอนแรก แต่ตอนนี้…
‪ตอนนี้เหมือนนางทำให้ ‪โลกทั้งใบของท่านกลับตาลปัตรไปหมด
‪ข้าคิดว่า
‪สิ่งที่ข้ากำลังจะถามท่านจริงๆ คือ
‪นี่คือสิ่งที่ท่านต้องการรึ
‪ข้าเคยคิดว่าการเพิกเฉย ‪ต่อการมีอยู่ของซิริจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น
‪ข้าคิดผิด
‪แล้วเยนเนเฟอร์ล่ะ
‪หากนางฆ่าซิริ ข้าอาจต้องฆ่านาง
‪ไม่นะ เดี๋ยว แน่นอนว่าเราจะฆ่านาง ‪เราจะฆ่านางแน่ๆ
‪ข้าแค่ยังไม่เจอแท่งไม้ที่ดีพอที่จะใช้แทง
‪แต่ถ้านางก็เปลี่ยนไปเหมือนกันล่ะ
‪คนเราทำอะไรโง่ๆ ‪เวลาคิดว่าตัวเองจนมุมนะ เกรอลท์
‪และพวกเขาพูดอะไรโง่ๆ
‪นั่นคือสิ่งที่เพื่อนทำ
‪พวกเขากลับมา
‪เรื่องนี้ไม่เหมือนกัน
‪และข้าขอโทษนะ แจสเคียร์
‪ท่านนี่อ่อนไหวมากตลอดเลยนะ
‪คือบางทีท่านก็เอาแต่พล่ามๆๆ
‪"โอ้ แจสเคียร์ ข้าเศร้าและสับสนเหลือเกิน"
‪- หุบปากซะ แจสเคียร์ ‪- ท่านสิหุบปาก
‪จะว่าไป นั่นเป็นการเลียนแบบที่เหมือนมาก
‪มันยังดูเหมือนเดิมได้อย่างไร
‪ในเมื่อทุกคนที่ข้าเคยรู้จักได้ตายไปแล้ว
‪เคยมีเสาหินอยู่ตรงนั้น
‪สเตลลาไซต์ที่ดำที่สุด
‪เกิดอะไรขึ้นกับมัน
‪ข้าเอง
‪นั่นฝีมือเจ้ารึ
‪ซิริ
‪สัญญาอะไรกับข้าอย่างสิ หากเราแยกจากกัน
‪จงจำสิ่งที่เจ้ามีไว้
‪เวทมนตร์
‪มันฝังอยู่ในตัวเจ้า ‪เหมือนลูกธนูที่แทงเข้าไปตัวเจ้า
‪มันทำให้เจ้าบาดเจ็บ อย่างมาก
‪แต่มันเป็นความเจ็บปวดอันแปลกประหลาด
‪ที่มาพร้อมกับ
‪ความสุข
‪เชื่อข้าสิ
‪มันคือสิ่งเดียวที่เจ้าจะต้องการ
‪มันคือทุกอย่าง
‪ข้าอยากเชื่อท่านนะ
‪อยากเชื่อจริงๆ แต่
‪ตอนที่ท่านมีเวทมนตร์
‪ท่านควบคุมพลังโกลาหลได้
‪แต่นี่มันควบคุมข้า
‪ไม่เคยมีใครสอนให้ข้าใช้มันได้
‪และ
‪ข้ากลัว เยนเนเฟอร์
‪ใกล้มากแล้ว…
‪ทำสิ่งที่เจ้าต้องทำเพื่อคว้าโชคชะตาของเจ้าไว้
‪พาข้าไปยังประตูสีดำที่แตกละเอียด
‪โชคชะตา
‪โชคชะตาของเจ้า
‪หากเจ้ากลัว จงหันหลังกลับ
‪ประตูบานนั้นต้องไม่ถูกเปิดออก ท่านรู้ดี
‪ข้ารู้
‪แต่ท่านก็ยังจะพาข้าไปที่นั่น
‪หากเจ้ากลัว จงหันหลังกลับไป
‪เจ้ายังมีเวลาให้หันหลังกลับ ยังไม่สายเกินไป
‪แล้วท่านล่ะ
‪มันสายไปแล้วสำหรับข้า
‪ข้าไม่มีทางเลือก
‪พลังโกลาหลของข้า ข้านึกว่าข้าต้อง…
‪ข้าขอโทษจริงๆ ซิริ
‪อย่าไปนะ
‪ตอนนั้นข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร
‪ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นอะไรกับเขา
‪ข้าต้องไปหาเขา
‪เขาไม่อยู่ที่นี่
‪เขาไม่ได้อยู่ตั้งแต่แรก
‪ผู้วิเศษคนนั้นที่เมลิเทเล
‪เขารู้จักท่าน
‪ไม่
‪ท่านพาเขามาหาเรา
‪ไม่ใช่นะ
‪เรามีปัญหาและต้องการความช่วยเหลือ ‪และท่านหักหลังเรา
‪ข้ามันโง่
‪และข้าก็เห็นแก่ตัว
‪เจ้าต้องไปกับข้านะ
‪เดี๋ยวนี้
‪ข้าไม่ไว้ใจท่าน
‪เปิดสัญญาณเตือนภัย!
‪ไปที่ม้า
‪ไปที่ม้าเดี๋ยวนี้
‪จับเด็กผู้หญิงมา!
‪ดูเหมือนเจ้าจะเสียม้าไปแล้วนะ
‪มานี่!
‪เยนเนเฟอร์!
‪คิดจะสู้รึ!
‪เจ้าเด็กเหลือขอ!
‪จับนางไว้!
‪เร็วเข้า กวี!
‪มานี่เลย เจ้า…
‪หยุดนะ นั่งลง!
‪นี่!
‪เจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร
‪ข้าขอโทษจริงๆ
‪ยาร์เปนกับคนของเขาจะพาเจ้าออกไปจากที่นี่
‪แจสเคียร์ พานางไปที่เคียร์มอเรนห์
‪ซิริรู้เส้นทาง
‪ไม่ ข้าจะอยู่กับท่าน
‪ไม่ได้
‪ทำไมล่ะ ท่านจะไปไหน
‪ไปฆ่าสัตว์ประหลาด
‪ข้าจะรีบไปหาเจ้า ข้าสัญญา
‪ก็ได้
‪เด็กจากกฎแทนคุณ ข้าได้ยินมามาก…
‪ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ
‪เด็กผู้หญิงคนนั้น
‪ลูกเจ้ารึ
‪ลูกข้า
‪ลูกข้า ซิกริน
‪พูดสิ
‪สยบต่อเทวีแห่งป่า
‪เทวีผู้เป็นอมตะ
‪อยู่ในห้วงฝัน
‪หันหลังให้กับป่า ฮัท ฮัท
‪หันหน้าให้กับข้า
‪ฮัท ฮัท
‪นางไปแล้ว
‪ก่อนหน้านี้ได้ผลทุกครั้ง
‪วิทเชอร์กลุ่มแรกขังนางไว้ในกระท่อมนี้ชั่วนิรันดร์
‪นางไม่ควรจะหนีไปได้
‪เว้นแต่ว่า…
‪อะไร
‪เว้นแต่ว่านางจะได้กิน
‪ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังจนอิ่ม
‪มันจะทำให้นางมีชีวิตใหม่
‪เพื่อทำอะไร
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล