Vespula. Vespula?
Estasme a prestar atención?
Que quere dicir Radovid con que vexo a xente.
Como sabe que vexo? Só nos vimos dúas veces.
Non podes enredar un enredante. É o que digo sempre.
Oculta algo, e se quero axudar a Geralt,
teño que descubrir que é.
Porque Geralt é
un martelo.
Sabes?
Estás confundida.
Vale.
Cando es un martelo, cada problema é un cravo.
Ves un cravo e pensas: "Á merca co cravo."
"Con este en particular." E martelas o cravo.
Mais ás veces o problema é outro.
Ás veces o problema é un montón de petunias
ou unha cunca de papas, e non podes martelar unha cunca de papas.
Podes intentalo, mais o martelo ponse perdido,
hai papas por todas partes, e quedas sen elas.
A solución require
outra ferramenta.
E Radovid é esa ferramenta.
Radovid é unha culler.
Obviamente.
Obviamente. Si.
Sei que non ten moito sentido.
Quero dicir que o problema é diferente.
A solución ten que ser diferente.
E Radovid… é diferente.
É intelixente, intenta disimulalo,
mais é perspicaz,
agudo coma un allo.
Teño que mantelo afastado de Geralt.
Gústache.
Quen, Geralt? Si, supoño.
Platonicamente, e ás veces con esforzo, como se quere a cabra da familia.
Cando te vestiches?
Refírome á culler.
Que? Radovid? Non.
- Si. - Non!
Maldíxente por andar detrás de todo.
Homes, mulleres, ananos,
elfos, polimorfos…
Iso só foi unha vez e non me arrepinto. Foi incrible.
Mais nunca te vin namorado.
Namorado?
Cres que eu me namoro?
Iso é para os nenos, rula.
Eu teño amoríos alucinantes,
apocalípticos,
conmovedores.
Como ti digas.
Xan das mozas de Lyria.
Cortexador de Redania!
Semental de Cidaris.
Jaskier.
A nai que me…
Perdoa. É a cabra da familia.
Eu tamén me alegro de verte. Como che foi?
Non como esperaba.
Atopaches o castelo?
Dime que mataches a Dedos de Fogo.
Rience non estaba alí.
Mais atopei outra cousa.
Si? Que?
A ela.
E ela é?
Non o sei.
Mais cre ser Ciri.
Sempre unha fonte. Bechos non.
Ódiote.
Tranquila, Ciri.
É un amigo.
Son Jaskier.
Sempre unha fonte. Bechos non.
- Sempre. - Mimá. Está ben?
Foi parte dun experimento. A única supervivente.
Ten momentos de lucidez, mais volve a este estado.
Sexa o que sexa sobre o que divaga,
está atrapado na súa cabeza nun bucle.
Teño que saber por que.
Por favor, dime que tes un plan.
Ímola levar a ver a Anika.
Se é un encantamento, poderá arranxalo.
E quen é Anika?
É unha druída. E unha amiga de miña nai.
Si que era el.
Cheireite a dous outeiros de aquí.
Que fas aquí, Otto?
Culpa os sentidos agudizados, mais sabemos que es un vello cheirento.
Supoño que viñeches por algo.
Ola, Anika.
Ela tamén te estrañou.
Vamos.
Iso queima coma o cu dun raróg.
- Que é? - Sal de mesa.
Xa.
Si, só é sal de mesa.
Iso non é moi druídico.
- Non son un druída. - Ah, vale.
- Son un lobishome. - Vaia. Que? Es un… Que…?
Mordéronme cando a praga do 21.
Fun illarme ao bosque. Para evitar a enfermidade.
Temía os furunchos e cagar ata morrer.
Non pensei nos lobishomes.
Prioridades. Pílloo.
Os aldeáns contrataron a Geralt para me matar.
Mais el atopoume unha cura.
Pegado ao meu peito, mantenme a salvo.
Case consegue que o maten, mais… salvoume a vida.
Si. Parece verídico.
Como coñeciches a Otto?
Foi hai un ano.
Estabamos no Templo da Verdade. De loito.
A súa muller, Edwina, morrera nun incendio. E os fillos.
Estiven aí para Visenna.
Está morta?
Falou moito de ti ao final.
O que fixo isto, estragouna ben.
É un feitizo de control mental.
Control mental?
Alguén necesita que crea ser Ciri.
É sumamente poderoso.
Elementos de Caos, maxia druídica,
mesmo algo de bruxería élfica no feitizo.
Hai algo máis. É en parte elfa.
Sepárana algunhas xeracións, mais é.
A cabeza da rapaza é un desastre.
Quen ten o poder para facelo?
Non coñezo a ninguén que saiba facer algo así.
Levaría vidas aprender todos estes conxuros.
Sexa quen sexa o mago, ten uns intereses moi variados.
Un elixir de extracción.
Bo traballo, Otto.
Levará un tempo, e non hai garantías.
Se funciona, poderá dicirnos quen o fixo.
E que queren de Ciri.
Este é o banco dos ananos. Cría que iamos a Aretuza.
E imos, mais como dixeches ti, sempre hai algo máis.
Os meus ollos engánanme, non pode haber unha criatura tan fermosa.
Miña querida Yennefer,
é á máis suntuosa das sorpresas, coma sempre.
O pracer é todo meu, Giancardi.
Por favor, senta mentres terminamos as túas xestións.
Puro horror nos rostros da miña familia
cando me vían arrastrado a unha morte segura,
co seu propio destino colgado dun fío.
Quen apareceu? Unha deusa do ceo?
Mellor. Yennefer de Vengerberg.
Reduciu a po eses malvados desgraciados.
Esaxeras o meu heroísmo.
Bobadas.
Por iso o Banco Giancardi, lembrade ben o nome,
fará o que sexa por unha amiga.
Para o teu outro asunto,
a cámara acoirazada máis segura é túa.
Grazas.
Se non é moito pedir, necesito outro favor.
- Claro. - A miña pupila necesita carabina.
- Non digas máis. - Que?
Fabio está a túa disposición.
Cría que isto era importante para o meu futuro.
É. Mais antes debo pór en orde o meu pasado.
Sei que estás nerviosa. Déixame acompañarte.
Xa está.
Agora pareces normal.
Basta.
Ninguén te busca aquí. Es unha rapaza normal a divertirse.
Toma. Compra algo bonito.
Déixame ese talismán co que sempre andas a xogar.
[lingua antiga]
Para que é iso?
Un feitizo localizador.
Se te metes nalgunha lea, apértao ben e recita o canto.
Mais non te metas en leas.
Alteza…
Alteza, parece haber confusión entre os seus conselleiros.
Si!
- Viches iso? - Si, moi ben.
Hai rumores dunha reunión cun emisario de Nilfgaard.
Ah, iso. Si.
Fixemos un trato.
Un bo. No caso inevitable de que avancen cara o norte,
Nilfgaard acordou non tocar Redania.
E ofrecen a metade de Temeria como estado vasalo.
Dígame, señor, que quere Nilfgaard a cambio desta xenerosa inversión?
Nada que non nos podamos permitir.
"Podamos"?
E, de atopala antes, entregarémoslles a princesa de Cintra.
É unha estafa!
Con todo o respecto, señor, tómano por papán.
Con todo o respecto,
ti dásme información e eu tomo as decisións.
Desculpe, excelencia.
A raíña Hedwig quere saber se xa acabou
cos asuntos de estado.
Pediume que lle diga que xa están aquí, por se quere saudar.
Pois si. Xa acabamos.
Quédanche dous saques máis.
Pode esperar. A miña querida Hedwig non.
Señor, como o seu asesor superior, preocúpame que…
Preocúpaste demasiado.
Se tes algunha autoridade aquí, Sigismund, é grazas a min.
Non o esquezas.
Non caga sen que eu o saiba.
Non hai audiencias privadas sen a miña supervisión.
Díxonolo Radovid. Tiña razón. E estano a facer de novo.
Vizimir non conspira só.
A raíña Hedwig está con gana de ser útil ultimamente.
É hora de que nolo sexa a nós.
Ou debería facelo eu?
Non. Tes batallas abondas.
Por certo, atopei outra canella sen saída
a través dese portal con forma de estudio de arte pretensioso.
A Rience protéxeo alguén cun gusto espantoso.
Referíame ao portal mesmo. Dixeches que era diferente. Máis poderoso.
Talvez sexa hora de falar coa túa antiga comunidade.
Tissaia igual é útil.
Só digo que se o que di o bardo é certo,
o bruxo síguenos o rastro.
Se atopa a Rience primeiro, perdemos a rapaza.
E a nosa influencia.
Por iso debemos actuar os dous xa.
Ambos sabemos que hai moitas formas de convencer os testudos.
Usa a Radovid. É hora de que se vaia metendo en tema.
Si, Dijkstra.
Úsame.
Falo cos axudantes de cociña?
Estou atento a carruaxes sospeitosas?
Sigo a esposa de meu irmán?
Non pareces estar cerca de atopar a poderosa princesa Cirilla.
Está tan ocupado cos seus deberes reais,
que non quero desconcentralo.
Non necesito a súa axuda.
Dillo ao teu rei.
E xefe.
Viñeches.
É raro, non cres?
Os homes sangran e matan por isto.
Para deixalo oxidarse.
En cuartos escuros.
Porque non ten valor.
É moi trivial para ser útil.
Non se pode comer. Nin foder.
Ao rei de Aedirn gustáballe intentalo.
O poder vén de crer no seu valor.
Unha ilusión deseñada para controlar as masas.
A líder da Irmandade debería saber diso.
Parece saber todo o demais.
Comezou a corroerme en Ellander.
Os do norte matando os seus.
O murmurio dunha ducia de recompensas por Cirilla de Cintra.
Cando ata onde todos sabían, fora asasinada no masacre.
Soubeches que estaba viva e deches a noticia
esperando gañar o favor dos reis do norte.
Mais ninguén a atopa. A Irmandade está na súa lista negra,
e están tan centrados en aterrorizar unha orfa
que non ven un imperio que espera destruílos.
Gañar o favor?
Non sei que é máis ofensivo,
que creas que o meu fin é tan básico,
ou que liberes un nilfgaardiano e me sermones sobre a unidade do norte.
Con que desastre nos vas deixar esta vez?
Eu fun un desastre.
E síntoo.
Cando intentei matarme en Aretuza, quería controlar o meu destino.
Non tomabas o control. Perdíalo.
Seino.
Aínda sinto iso ás veces.
Que o perdo.
Rience.
Un mago de fogo.
Vai tras Cirilla, mais envíao alguén moito máis poderoso.
Hai que impedir que a atope.
Queres que axude a agachar unha princesa cuxa existencia significa guerra?
Quero máis ca iso.
É extraordinaria.
É a herdeira lexítima de Cintra e moito máis, segundo din.
Se hai guerra, non hai como escondela.
Talvez nos saque dela.
A pesar dos defectos da Irmandade, respectan a maxia.
Merece saber de que é capaz a súa.
Merece ter o control do seu destino.
Por favor.
Axúdame a arranxar as cousas. Por nós.
Por ela.
Despois de todo este tempo…
Despois de tanto buscar, lográchelo.
Que logrei?
Ser nai.
- Bos prezos para a dama. - Non, grazas.
- Pase polo Banco Giancardi. - Catro por iso.
- Bos prezos para o cabaleiro. - Non, grazas.
- Bos prezos para a dama? - Lisca.
Bos prezos para a dama?
- Abra unha conta no Banco Giancardi. - Si, ho.
Bos prezos para a dama.
Terías máis sorte se soases menos desesperado.
Talvez tivese máis sorte
se non fose cunha rapaza que chapa coma un porco.
- Queres? - Teño intolerancia ao trigo.
Pase polo Banco Giancardi, señor.
Que lugar é ese?
A illa de Thanedd.
Fogar de Aretuza. Esa é a Torre da Gaivota. Tor Lara.
Dá medo, non si?
Di a lenda que as novizas que fracasan acaban baixo a torre
convertidas en anguías.
Soa máis interesante ca este mercado.
Hai funcións que te agoniarían ata o teu leito de morte.
Ponme a proba.
Viva Cintra.
E Nilfgaard cada vez máis.
E loo a bandeira de Nilfgaard.
A de Nilfgaard cada vez máis.
Déronche problemas?
A ninguén lle importan as parvadas dos elfos.
- E o libro? - Non hai un Libro dos monótonos.
- Monólitos. - Vale.
Hai. Levo meses a investigar.
Segundo Codringher e Fenn, enterrárono nunha cova.
Onde está o libro?
Se me deixases terminar… Xa recuperaran o libro.
- Cría que xa o terías recibido. - Por que?
Porque foi a Aretuza.
Por orde do emperador mesmo.
Débesme 20 marcos, Triste.
É Istredd.
Como queiras.
Viva a Chama Branca.
Cría que me cagaba ao atravesar esas portas.
Nunca vira nada coma este lugar.
Pois espera.
Se lle gusta a nosa proposta, pode que vexas moito máis.
Os meus homes din que es do fronte dos Scoia'tael.
Que novas traes, fillo?
Gallatin, señor.
Malas novas. Estamos a ser masacrados.
Desculpe. Son guerreiro, non político.
Non sei como adozar a verdade.
Moito mellor.
Continúa.
Sempre fun soldado. Non me causa pracer subir de rango.
Mais Francesca está a ripar os nosos mellores homes
e a levalos en misións secretas directos á tumba.
Francesca fixo moitos sacrificios polos seus.
Por que non confiar nas súas decisións?
Porque fan caso omiso das súas ordes.
Non loita para abrandar o norte. Busca unha rapaza.
Quero que quedes un tempo.
Podemos solucionar isto seguro.
- Alimentade este home. - Si, señor.
Grazas.
Grazas, señor.
Sabía que a xustiza vencería.
É isto unha manipulación para acabar co teu castigo?
Non esquezas que foi a mentira o que te levou aí.
Non, señor.
Non mentiría sobre isto.
Pedín a audiencia secreta para protexer o seu segredo.
Mais Cirilla sigue aí fóra.
Estou a soñar con ela.
Quere que a atope.
Xa o intentaches.
Fracasaches.
Estiven na batalla. Gallatin é un bo guerreiro.
Coñece o terreo. Os elfos sonlle leais.
Pode entregarnos o norte.
Dividir os elfos danaría a nosa causa en ambos frontes.
Mais…
un exército é tan bo coma o seu líder, e…
recoñezo un bo líder cando o vexo.
Non foi nada pracenteiro castigarte.
Debía saber que podía confiar en ti.
Que non te perdera.
Listo para volver a casa?
Si.
Demóstrao.
Creo que cortaches leña abondo
para… dous,
talvez tres séculos de lume.
Cal é o plan, Geralt?
Asegurarnos de que está ben cando esperte,
e matar a Rience e o mago que fixo isto.
E despois que?
Yarpen dixo que te viu falar con Philippa Eilhart en Ban Gleán.
Tranquilo, Jaskier.
Que quere Dijkstra de ti?
Quería que te convencese
de levar a Ciri a Redania.
E estou de acordo.
Estaría segura cun exército enteiro a protexela.
Ciri non sería máis ca unha egua de cría no trono de Cintra.
É unha princesa, Geralt.
Iso é o que fan as princesas.
Sentan en troniños reais, teñen bebés reais e gobernan reinos.
É o que Ciri quere.
Quere ser un peón político para Vizimir e Dijkstra?
- Non. - Non.
- Seguimos así. - A neutralidade ten consecuencias.
Xa hai consecuencias. E non só para Ciri.
Cría que ao sacala do taboleiro, deixarían de intentar usala.
En vez diso, intentan usar outras.
E seguirán a facelo.
Porque iso é o que fai a xente no poder.
Mais non é un bruxo.
E, claramente, non é unha bruxa de Aretuza
que saca maxia das pedras, do cáñamo,
das plantas, ou o que sexa que faga Yennefer.
É unha princesa.
Creo que deberías confiar nela.
A súa fonte.
A súa… que?
Tes razón.
Teño razón…
Iso é moi preocupante. Que?
Geralt.
- Tes que espertar. - Geralt, non.
- É pronto. - Podes oírme?
Poderías danar o conxuro.
Dixeches que sempre había unha fonte. Que querías dicir?
Unha fonte para que?
Maxia.
Podes dicirme o teu nome?
Teryn.
Ben.
Pasou algo que lle afectou á túa mente.
Lembras que pasou?
Sacáronme a rastro do meu cuarto.
Si.
Un home.
Cunha cicatriz?
Coidado, Geralt.
Estaba alí.
Ás veces.
E a muller coa voz rara.
Todos axudaron o home.
O home…
sempre me daba medo.
Coñecíalo.
Da escola.
En Aretuza.
Hai que durmila de novo.
- Necesito un nome. - Traerei máis elixir!
- Dimo. - O seu nome, Teryn.
Bruxo estúpido.
Estás perdido, e nin sequera o sabes.
Son o destino de Cirilla.
Que todos xeman.
O Destrutor das Nacións xa está aquí.
Anika!
Deuses!
Jaskier, o amuleto.
Non, Teryn.
Jaskier!
Geralt!
Achéguense!
Vexan vostedes mesmos
a criatura máis aterradora creada polos deuses.
Un basilisco vivo, o terror velenoso do deserto de Zerrikania.
Un come-homes insaciable. Por só 60 peniques.
Xa cho dixen.
Si, 60 peniques. Ei, ti, lisca.
Sesenta peniques. Páguenlle ao rapaz.
Entren. Desfruten. Adiante.
Sigan por aí.
Desfruten da función.
Iso é, 60 peniques.
Veña. Bule!
Coidado. Esas bestas son imprevisibles.
Loitei con moitas. Seino ben.
- A gaiola é pequena. - Será un bebé basilisco.
Iso sería unha estafa. Canto medo pode dar iso?
Sorprenderíate.
Son imprevisibles.
E iso trae problemas.
E que ten de malo iso?
Moito se viviches a miña vida.
Soa a desafío.
Señoras e señores!
O rei das serpes.
Un monstro do máis raro.
Sae dun ovo
posto por un galo vil
que presenta as ancas a outro
da mesma forma ca unha galiña…
Quiquiriquí!
Tachán!
Un ovo que debe ser incubado
por 101 serpes velenosas.
Boa xente, manteñan a distancia.
Podería envelenalos só coa respiración.
Non é un basilisco.
Cando o basilisco sae,
devora as serpes e absorbe o seu veleno.
E cando un cabaleiro o apuñala coa espada,
o veleno sube por ela e mata o cabaleiro instantaneamente.
É a mentira máis grande.
É a verdade máis certa.
Por iso un basilisco só morre ao ver o seu reflexo no espello.
- Correcto, señor. - Non.
Equivocádesvos. Isto é un wyvern.
É novo e está a morrer de fame porque o ten nesta gaiola!
Rula, se non che gusta a miña función,
por que non liscas e calas?
Ei, mocosa!
Está baixo a protección do Banco Giancardi.
Lembre ben o nome, imbécil.
E o meu coitelo?
Toma!
Déixaa, can adoecido!
Salváchesme, cabaleiro valente!
Temos un heroe entre nós.
- Salváchesnos a todos! - Si?
- Salveivos! - Teño que saír de aquí!
Foi incrible! Viches como lle din a aquel tipo?
- Yennefer mátame. - Vanme despedir. Dá igual!
Onde merda está o diñeiro?
- Podería arrasar o Continente! - O diñeiro!
Ei, alborotadora!
Estiveches magnífica!
Maldita sexa.
Teño que marchar. Grazas.
Onde vas?
E boa sorte arrasando!
[lingua antiga]
Onde estás, Yennefer?
[lingua antiga]
Outra fuxitiva. Xa te divertiches. Á residencia.
Non me toques!
Dirixiraste a min como mestra Laux-Antille.
E limparás os baños pola túa impertinencia.
Xa me encargo eu.
Yen.
Que fas aquí?
Ofrecer a miña pupila unha educación que obviamente necesita.
Perdóaa, Rita.
Así que esta é a rapaza.
Non a mires a ela.
Mírame a min.
Non te atrevas a deixar de mirarme.
Basta de presentacións.
Como desculpa pola súa imprudencia, permitídeme tratarvos con algo de luxo.
Ben, estou aburrida.
Probamos as augas de Silver Heron?
Non me ameaces con pasalo ben.
As mans quietas. É meu.
Non pensaba usar as mans.
Que lle dean á maxia, quedemos aquí.
Se este lugar pecha, reducirei a cinzas esta cidade.
Rapaza!
As novizas son inútiles hoxe en día. Non como cando eramos novas.
Que traias o viño.
Sorpréndeme que poidas saborear algo.
Estasme a chamar borracha?
Mellor borracha que traidora.
Conta, Yennefer.
É certo o que din dos bruxos?
Que as súas mutacións os fan impotentes?
- Estás a foder cun bruxo? - É atroz, non si?
Case tanto coma as túas maneiras.
En vez de insistir no pasado, centrádevos no futuro.
- Quería tinto. - Toma.
Merecemos un trago.
Despois de tantos incendios apagados entre os reinos.
Incendios que non provocamos.
Maldita princesa de Cintra. Que a fai tan especial de todos modos?
Nena, o viño! Bule.
Sírvete ti mesma.
Ela só o arruinaría.
Ademais, sei onde están os bos.
- Que pasa contigo? - Cala antes de que o estragues todo.
Non podo estragar nada que xa está podre.
Este lugar, esas mulleres, é horrible!
"Este lugar"? Aquí non es unha princesa.
Es unha noviza. Acostúmate a este trato.
Un título non che servirá de nada.
Non quero facer isto.
Eu tampouco, sabes?
Mañá debo arrastrarme ata a Irmandade
co rabo entre as pernas, e suplicar perdón.
E fareino.
Aretuza é a miña mellor opción para protexerte dos que te perseguen.
A nosa mellor opción para estar a salvo.
- Ás veces hai que seguir a corrente. - Para que?
Se non logro aprender, deixarás que Tissaia me converta en anguía?
E se me converto nunha poderosa serventa de Aretuza,
deixarás que me repañe as entrañas para ser insulsa e pretensiosa coma esas?
Tissaia é unha das magas máis poderosas do Continente.
Agradece que queira ensinarche.
Só porque te salvase
non significa que lle debas o resto da túa vida.
Dis que non me desculpe polo meu poder,
mais iso é o que parecedes facer todas.
Queres ser unha gran líder? Queres cambiar o mundo?
Pois unha líder ten que tratar cun montón de cabróns insulsos e pretensiosos.
Non son Geralt.
Isto non é Kaer Morhen.
É a versión de min que teño que ser aquí.
Atopa unha versión de ti que poida soportalo.
Creme, sei que non es Geralt. El non vendería a súa alma desta forma.
Tranquila.
Grazas a Otto.
Nunca vira facer unha poción tan rápido.
Ensináchelo ben.
Como Visenna a min.
Sufriu?
Confundírona cun elfo cando axudaba un aldeán.
Bateron moito nela.
Iso fai que te sintas mellor ou peor?
Nunca quixen que sufrise.
- Só que soubese o que fixo. - Sabíao.
O amor por un fillo obriga os pais a tomar decisións difíciles.
Mesmo imposibles.
É probable que non o superen o resto das súas vidas.
Recordo fragmentos da nosa vida.
Cheiraba a brasas.
De manter o escaso lume vivo durante as noites longas.
Recordo a fame.
E o seu estómago a ruxir moito máis ca o meu.
Usaba a súa maxia
para crear pratos que non nos podiamos permitir.
Tería feito o que fose por facela sorrir.
E aínda así…
O día que me abandonou,
estaba enferma.
Necesitaba auga, así que fun por ela.
E cando volvín…
xa non estaba.
Chameina.
Mais marchara.
Quíxote da mellor forma que puido.
Para salvarte, tivo que deixarte.
- Non pode ter sido a única opción. - Non o era.
Foi a que escolleu.
Agora tes ti que tomar unha decisión imposible.
Non abandonarei a Ciri.
Aínda que me custe a vida.
Teryn.
Pode quedar aquí mentres atopo unha forma de axudala?
- Por suposto. - Grazas.
Onde vas?
A Aretuza.
Estás ben?
Non.
A maxia é unha cousa.
A política…
Aínda que volva ao rego da Irmandade e logre preparala, tes razón.
Vén a guerra, e Ciri está no centro dela.
Mantivemos á raia os reis durante séculos.
Acharemos a forma.
A toxicidade é contaxiosa.
Os reis están enfrontados. Cando lles pasará o mesmo ás magas?
Se queremos unir o norte, debemos estar unidas.
Un conclave.
Que?
Organizamos un conclave de magas.
- Non hai un desde antes de Sodden. - E fomos á guerra.
Esta vez facémolo doutra forma.
En lugar de pórnos a mal e discutir, centrámonos na confianza.
Na unión.
Isto tamén é obra da rapaza?
Se queremos ter algunha opción de atraer os reis,
necesitamos versións mellores de nós mesmas.
Estou disposta a probar.
E ti?
Geralt.
Geralt, onde estás?
Onde estás?
Vémonos pronto.
Entendo a preocupación, mais xa o decidín.
Cirilla dáme demasiada dor de cabeza.
Non podo estar máis de acordo,
mais un trato con Nilfgaard non é a resposta.
A raíña é obstinada e firme.
Coma un touro.
E Radovid desexa compracer.
Mais os tres son moi importantes
para cargar coas minucias do servizo de espionaxe.
Que suxires?
Espero non interromper.
Deixáronlle isto ao meu criado.
- A nota di que é para ti. - Vaia.
Un agasallo.
Cortesía de Nilfgaard. Ves? Xa cho dixen, Dijkstra, non son tan…
Quero homes en cada porta. Ninguén entra nin sae!
Que o gardián rastree o perímetro.
Tráeme o criado de Radovid xa!
Seguídeme, vamos!
Ás portas. Temos intrusos!
Xúrollo, non sairán coa súa.
- Veña. - Búrlanse de nós!
- Por esa porta! - Seguídeme!
- Non. - Por aquí, vamos!
- Leva o rei ao seu apousento. - Señor.
Vós.
Todo iso de facer que a raíña fose máis útil…
Fixéstelo Philippa e ti.
Non sairedes coa vosa.
É traizón.
- Direillo a meu irmán. - O que exactamente?
Que a súa obstinada raíña, que en paz descanse,
foi por libre nas reunións secretas
e mereceu ser asasinada?
Baixo a túa supervisión?
- Confiaba en ti. - Confía.
Confía en min.
Agora máis ca nunca.
Son o seu asesor máis importante.
Mentres que ti es un mequetrefe débil, parvo e inútil
que lle entregou a cabeza da súa esposa.
Agora que o penso,
como sabemos que non participaches na súa traizón.
Queres axudar? Regresa a chupar da teta real
ata que esteas tan bébedo que esquezas esta terrible traxedia.
E cala a boca.
Porque a próxima vez, podería ser a túa cabeza.
Respira.
Abondo.
Oxalá tiveses estado alí hoxe.
Sabía que tiña un pescozo groso,
mais vaia traballón cortalo.
Que lle terá parecido a Dijkstra o meu prato forte?
Quen espera unha cabeza nunha caixa?
Non ten ningún sentido.
Emhyr usa magos como carne de canón, non emisarios.
A muller que viches na reunión non movía a boca.
Hai de todo, supoño.
A menos que usase a telepatía.
Como abriu un portal ao palacio
co meu encantamento de protección?
Talvez porque o portal era especial.
Un portal é un portal.
Vin os teus portais.
Este non era igual.
Era un remuíño negro de puta perturbación.
O mago detrás de Rience…
traballa para Nilfgaard.
Merda.
Só aceptei este traballo
porque me dixeches que non traballabas para Nilfgaard.
Traballo para o meu señor.
Que traballa para Nilfgaard!
Rience, non te poñas así. Estás máis feo.
E traballar con Nilfgaard non é o mesmo ca traballar para Nilfgaard.
A Chama Branca só é un medio para un fin.
Unha peciña dun gran crebacabezas.
Tranquilo, cara espantosa.
Ao menos aínda teño cara.
E non só a ilusión dunha.
Dille que estou farto de que se me oculten cousas.
Se quere que siga co seu plan,
teño unha demanda propia.
[lingua antiga]
Estás… esgotada.
Tes que comer.
Non ata que coman eles.
Hai novas dos espías?
Houbo un rumor de que a viran en Maribor. Non serviu de nada.
E Gallatin?
Foi a Xin'trea cos xenerais grosos.
Talvez fose sensato considerar
un plan de escape.
O único escape que tomarei será a morte, Filavandrel.
Non estraño o snobismo da cidade, mais, mimá, estraño os servizos.
A túa Chama Branca é un bo anfitrión.
Supoño que non é difícil
impresionar un mísero orelludo coma ti.
Mellor ser un mísero orelludo invitado
ca un merdeiro rico ao que botaron.
Iso non é xusto. Perdino todo moito antes de que me botasen.
Meu pai era o nobre.
Esperaba que tivese disposición pola diplomacia, coma meus irmáns.
Eu era impetuoso. Mal xenio, xuízo impulsivo.
Por iso me gusta loitar.
A ti? Non.
Se pasamos á parte emocional da amizade de intercambiar historias,
creo que nos teriamos levado ben de nenos.
Teriamos queimado algunha cidade sen querer, mais aínda así.
Cando o Usurpador tomou Nilfgaard, escravizou a meu pai e a meus irmáns.
Temía que coa súa forza e habilidade se vingasen algún día,
mais eu só era un neno.
Era demasiado débil para preocuparlles.
Abandonáronme á miña sorte.
Cahir, vin como te metías nunha batalla con pouco máis
ca unha coiraza feita de ósos de polo e un pau como espada.
Que lle dean ao Usurpador.
Era un imbécil.
Iso dixo a Chama Branca cando me veu liberar.
"O Usurpador foi un imbécil por deixarte ir.
Es o máis forte de todos."
Es forte a pesar de ser un fracucho…
Síntoo.
Tiña que ser así.
Ciri.
Non. Sodes espectros. Cadáveres.
Si, somos cadáveres, mais ti es a morte mesma!
Únete a nós.
Atopáchesme.
Eran reais.
BASEADA NA SERIE DE LIBROS DE ANDRZEJ SAPKOWSKI
Subtítulos: Lorena Pereiras