Vespulo?
Słuchasz mnie?
O co chodziło Radowidowi? Jak to „widzę ludzi”?
Skąd on wie, co widzę? Spotkał mnie ledwo dwa razy.
Nie ograsz wytrawnego gracza. Zawsze to powtarzam.
On coś ukrywa, a jeśli mam pomóc Geraltowi,
muszę się dowiedzieć co.
Bo Geralt to…
młot.
Wiesz?
Nie zrozumiałaś. No dobra.
Gdy jesteś młotem, każdy problem jest jak gwóźdź.
Widzisz go i myślisz: „Jebać ten gwóźdź.
Jebać serdecznie ten gwóźdź”. I go wbijasz.
A czasem problem to coś innego.
Czasem problemem mogą być petunie
albo miska owsianki, a ich nie da się załatwić młotem.
Możesz próbować, ale tylko upaprzesz sobie młot,
rozniesiesz owsiankę i zostaniesz z niczym.
Rozwiązanie wymaga
innego narzędzia.
Tym narzędziem jest Radowid.
Radowid jest łyżką.
Ależ oczywiście.
Oczywiście. Tak.
Wiem, że to nie ma sensu.
Mówię, że problemem jest co innego.
Więc potrzebujemy innego rozwiązania.
A Radowid jest inny.
Jest inteligentny, ale to ukrywa,
a przy tym przenikliwy,
z umysłem ostrym jak brzytwa.
Dlatego nie może zbliżyć się do Geralta.
Lubisz go.
Kogo, Geralta? No tak.
Platonicznie, niekiedy z trudem, jak rodzinną kozę.
Kiedy się ubrałaś?
Mówię o człowieku-łyżce.
Co, Radowida? Nie.
- Tak. - Nie!
Wyklinałam cię za uganianie się za absolutnie każdym.
Czy to kobieta, mężczyzna, krasnolud,
elf, czy zmiennokształtny…
To był jeden raz i niczego nie żałuję. Było fantastycznie.
Ale nigdy nie widziałam, żebyś się zakochał.
Zakochał?
Sądzisz, że się zakochuję?
Zakochanie jest dla dzieci, najsłodsza.
Ja miewam odurzające,
apokaliptyczne,
rozdzierające serce romanse.
Jak sobie chcesz.
Ty Lothario z Lyrii.
Uwodzicielu z Redanii!
Ogierze z Cidaris.
Jaskier.
Ja pier…
Wybacz. Przyszła rodzinna koza.
Ciebie też miło widzieć. Jak poszło?
Nie tak, jak oczekiwałem.
Znalazłeś zamek?
Powiedz, że zabiłeś Ognistopalczastego.
Rience’a tam nie było.
Ale znalazłem coś innego.
Co takiego?
Ją.
A kto to?
Nie wiem.
Ale uważa, że jest Ciri.
Zawsze jest źródło. Żadnych szkodników.
Nienawidzę cię.
Nie bój się, Ciri.
To przyjaciel.
Jestem Jaskier.
Zawsze jest źródło. Żadnych szkodników.
- Zawsze. - Zaraza, co jej jest?
Była częścią eksperymentu.
Tylko ona ocalała.
Czasem odzyskuje świadomość, ale na krótko.
Cokolwiek tam mamrocze,
zapętliło jej się w głowie.
Muszę odkryć dlaczego.
Powiedz, że masz jakiś plan.
Zabierzemy ją do Aniki.
Jeśli to zaklęcie, będzie mogła jej pomóc.
Kim jest Anika?
To druidka i przyjaciółka mojej matki.
WIEDŹMIN
Wiedziałem, że idzie.
Wyczułem cię już dwa wzgórza stąd.
Co tutaj robisz, Otto?
Można winić moje wyczulone zmysły, ale wiemy, że cuchniesz jak stary cap.
Nie przybyłeś bez powodu.
Witaj, Aniko.
Też za tobą tęskniła.
Wejdźcie.
Ale piecze. Jak dupa raroga.
- Co to jest? - Sól kuchenna.
Tak.
Tak, to tylko sól.
To mało druidyczne.
- Nie jestem druidem. - Racja.
Tylko wilkołakiem.
Chwila. Co? Jesteś…
Zostałem ugryziony podczas zarazy w ’21 roku.
Izolowałem się w lesie, żeby nie zachorować.
Bałem się czyraków i zasrania na śmierć, a zapomniałem o wilkołakach.
Priorytety. Rozumiem.
Wieś zatrudniła Geralta, żeby mnie zabił.
A on znalazł mi lekarstwo.
Póki trzymam je blisko, jestem bezpieczny.
Prawie wtedy zginął, ale uratował mi życie.
Tak. To do niego pasuje.
Jak poznałaś Otto?
Jakoś rok temu.
W Świątyni Prawdy. Opłakiwaliśmy zmarłych.
Jego żona Edwina zginęła w pożarze. Razem z dziećmi.
Ja poszłam dla Visenny.
Nie żyje?
Przed śmiercią dużo o tobie mówiła.
Ktokolwiek to zrobił, nieźle ją przeorał.
Kontrolował jej umysł zaklęciem.
Kontrola umysłu?
Ktoś chciał, żeby uwierzyła, że jest Ciri.
To potężne zaklęcie.
Łączy elementy Chaosu z magią druidów,
a nawet ze starożytną magią elfów.
Jeszcze jedno. Ma elfią krew.
Może ma jakiegoś dalekiego elfiego przodka.
Biedaczce nieźle namącono w głowie.
Kto potrafiłby zrobić coś takiego?
Nie znam nikogo, kto posiada taką wiedzę.
Nauczenie się tych sztuczek zajęłoby całe lata.
Kimkolwiek jest ten mag, ma szerokie zainteresowania.
Eliksir ekstrakcyjny.
Dobra robota, Otto.
Trochę to potrwa i może się nie udać.
Ale jeśli zadziała, powie, kto to zrobił.
I czego chce od Ciri.
To krasnoludzki bank. Myślałam, że jedziemy do Aretuzy.
Jedziemy, ale jak sama mówiłaś, zwykle kryje się za tym coś więcej.
Wzrok mnie chyba zwodzi, bo taka piękna istota nie może istnieć!
Moja słodka Yennefer,
co za ogromna przyjemność, jak zwykle.
Cała po mojej stronie, Giancardi.
Usiądź, a my dokończymy przygotowania.
Czysta zgroza odmalowała się na twarzach moich bliskich,
gdy patrzyli, jak ciągnięto mnie na śmierć,
a ich własny los wisiał na włosku.
Któż miałby ich wybawić? Bogini z nieba?
Lepiej. Yennefer z Vengerbergu.
Rozniosła tych potwornych łajdaków w pył.
Przesadzasz z moim bohaterstwem.
Bzdura.
Dlatego bank Giancardich, bacz na nazwę,
zrobi wszystko dla przyjaciółki.
A w tej drugiej sprawie,
mój najlepiej zabezpieczony skarbiec jest twój.
Dziękuję.
Jeśli mogę, mam jeszcze jedną prośbę.
- Proszę. - Moja podopieczna potrzebuje opieki.
- Żaden problem. - Co?
Fabio jest do twojej dyspozycji.
Myślałam, że to ważne dla mojej przyszłości.
Najpierw rozliczę się z moją przeszłością.
Wiem, że się denerwujesz. Pozwól mi iść z tobą.
Proszę.
Teraz wyglądasz zwyczajnie.
Przestań.
Tutaj nikt cię nie szuka. Jesteś normalną dziewczyną.
Weź. Kup sobie coś ładnego.
Pokaż ten talizman, którym się tak ciągle bawisz.
Po co to?
Zaklęcie lokalizujące.
Jeśli wpadniesz w kłopoty, ściśnij go mocno i wypowiedz zaklęcie.
Ale nie pakuj się w kłopoty.
Wasza Wysokość…
Panie, wśród twoich doradców pojawiły się konfundujące pogłoski.
Tak!
- Widzieliście to? - Bardzo dobrze.
Mówi się o jakimś spotkaniu z emisariuszem Nilfgaardu.
A to, tak.
Zawarliśmy umowę.
Całkiem niezłą. Kiedy niechybnie wkroczą na Północ,
Nilfgaard zostawi Redanię nietkniętą.
I odda nam połowę Temerii jako państwo lenne.
Wielkie nieba, panie, co otrzyma Nilfgaard w zamian za tę hojną inwestycję?
Nic, na co nie byłoby nas stać.
„Nas”?
A jeśli znajdziemy ją pierwsi, oddamy im księżniczkę Cintry.
Wrobili cię!
Wybacz, panie, ale Nilfgaard robi z ciebie głupca.
Wybacz, Dijkstro,
ale ty jesteś od wywiadu, a ja od decyzji.
Wybaczcie, Wasza Miłość.
Królowa Hedwig kazała spytać, czy skończyliście już sprawy państwowe.
Mówi, że już przybyli, gdybyście chcieli się przywitać.
O tak. Skończyłem.
Zostały ci jeszcze dwa serwy.
Mogą poczekać. Słodka Hedwig nie.
Panie, jako twój najwyższy doradca, muszę nalegać…
Za dużo nalegasz.
Całą swoją władzę, Sigismundzie, zawdzięczasz mnie.
Nie zapominaj o tym.
Nie może się nawet wysrać, żebym o tym nie wiedział.
Nikt nie dostaje u niego audiencji bez mojej zgody.
Radowid twierdził inaczej i miał rację. A teraz robią to znowu.
Vizimir nie knuje sam.
Królowa Hedwig próbuje się ostatnio przydać.
Czas, żeby przydała się nam.
Mam się tym zająć?
Nie, masz dość pożarów do gaszenia.
Skoro o tym mowa, dalej nic nie wiem
o portalu do tej wymyślnej pracowni.
Najwyraźniej Rience’a wspiera ktoś z beznadziejnym gustem.
Chodziło mi o sam portal. Mówiłaś, że jest jakiś inny. Potężniejszy.
Czas odezwać się do kogoś z twoich dawnych kręgów.
Przyda nam się Tissaia.
Chodzi mi tylko o to, że jeśli bard mówi prawdę,
to wiedźmin depcze nam po piętach.
Jeśli złapie Rience’a pierwszy, stracimy dziewczynę.
I przewagę.
Dlatego musimy działać teraz.
Oboje wiemy, że jest wiele sposobów, by przełamać czyjś upór.
Wykorzystaj Radowida. Pora, żeby się wykazał.
Tak, Dijkstro.
Wykorzystaj mnie.
Mam porozmawiać z podkuchennymi?
Wyglądać podejrzanych powozów?
Śledzić moją szwagierkę?
Nie jesteś ani trochę bliżej odnalezienia księżniczki Cirilli.
Jesteś zajęty dworskimi obowiązkami, panie.
Nie śmiem zaprzątać twojej uwagi.
Nie potrzebuję pomocy.
Powiedz to królowi.
I swojej szefowej.
Przybyłaś.
Dziwne, prawda?
Ludzie są gotowi zabijać za złoto.
A potem zżera je rdza.
W ciemnych pokojach.
Bo jest nic niewarte.
Za miękkie, by coś z niego stworzyć.
Nie można go zjeść ani przelecieć.
Chociaż król Aedirn próbował.
Władza istnieje dzięki wierze.
To iluzja stworzona do kontrolowania tłumów.
Przywódczyni Bractwa coś o tym wie.
Zdaje się, że wie o wszystkim.
Zaczęło mnie to dręczyć w Ellander.
Mieszkańcy Północy zabijają swoich.
Wyznaczono jakieś 12 nagród za Cirillę z Cintry.
Jeszcze niedawno mówiono, że zginęła podczas rzezi.
Odkryłaś, że żyje, i podzieliłaś się tą wiedzą,
aby wkraść się w łaski królów Północy.
Ale nikt nie może jej znaleźć, a królowie są wściekli na Bractwo
i są tak skupieni na prześladowaniu sieroty,
że nie widzą imperium, które zamierza ich zniszczyć.
Wkradanie się w łaski?
Nie wiem, co mnie bardziej obraża.
To, że moje cele są dla ciebie prostackie,
czy to, że uwolniłaś wrogiego jeńca, a teraz prawisz mi kazania.
Jaki kryzys wywołasz tym razem?
Zachowałam się nierozważnie.
I przepraszam.
Gdy próbowałam się zabić w Aretuzie, chciałam kontrolować swój los.
Nie przejęłaś kontroli. Traciłaś ją.
Wiem.
Czasem wciąż się tak czuję.
Jakbym się pogubiła.
Rience.
Mag ognia.
Też szuka Cirilli, ale wspiera go ktoś potężniejszy.
Nie może jej odnaleźć.
Mam pomóc ukryć księżniczkę, której samo istnienie prowadzi do wojny?
Chcę czegoś więcej.
Jest niezwykła.
Wiem, że nie jest tylko prawowitą dziedziczką Cintry.
Jeśli nadchodzi wojna, nie ukryjesz jej.
Więc może ona nas od niej wybawi.
Bractwo ma wiele wad, ale szanuje magię.
Powinna wiedzieć, do czego jest zdolna.
Zasługuje, by kontrolować swoje przeznaczenie.
Proszę.
Pozwól mi to naprawić. Dla nas.
Dla niej.
Po tylu latach…
Po tylu poszukiwaniach naprawdę ci się udało.
Co takiego?
Zostałaś matką.
- Rozsądny procent. - Nie, dziękuję.
- Wpadnij do banku Giancardich. - Tak, cztery.
- Rozsądny procent. - Nie, dziękuję.
- Rozsądny procent. - Odwal się.
Rozsądny procent.
- Otwórz konto w banku Giancardich. - Gadaj zdrów.
Rozsądny procent.
Gdyby ci tak nie zależało, miałbyś więcej szczęścia.
Miałbym więcej szczęścia,
gdybym nie był z dziewczyną, która obżera się pączkami.
- Chcesz? - Nie toleruję pszenicy.
Zapraszamy do banku Giancardich.
Co to za miejsce?
Wyspa Thanedd.
Tam jest Aretuza. To Wieża Mewy. Tor Lara.
Wygląda strasznie, co?
Według legendy zabierają nowicjuszki do jaskini pod wieżą
i zamieniają je w węgorze.
Brzmi ciekawiej od tego targu.
Mają tu widowiska, których nie zapomnisz aż do śmierci.
Akurat.
Chwała Cintrze
Chwała Nilfgaardowi
Chwała fladze Nilfgaardu
I całemu krajowi
Ktoś cię zaczepiał?
Nikogo nie obchodzą te antyczne elfie bzdury.
- Gdzie księga? - Nie ma Księgi monotonów.
- Monolitów. - Nieważne.
I jest. Badam temat od miesięcy.
Codringher i Fenn mówili, że jest w xin’treańskiej grocie.
Gdzie jest księga?
Daj mi skończyć. Ktoś już wykopał tę twoją księgę.
- Założyłam, że wysłano ją do ciebie. - Dlaczego?
Trafiła do Aretuzy.
Z rozkazu samego cesarza.
Płać moje 20 marek, Istrud.
Istredd.
Nieważne.
Chwała Białemu Płomieniowi.
Prawie się zesrałem, przechodząc przez bramę.
Nigdy nie widziałem takiego miejsca.
Poczekaj.
Jeśli cesarzowi spodoba się propozycja, będziesz je oglądał częściej.
Podobno przybywasz z frontu Scoia’tael.
Jakie wieści przynosisz, synu?
Gallatin, panie.
Niestety złe. Wybijają nas.
Wybacz. Jestem wojownikiem, nie politykiem.
Nie potrafię osładzać gorzkiej prawdy.
To nawet dobrze.
Mów dalej.
Jestem żołnierzem. Nie lubię podkopywać przełożonych.
Ale Francesca zagarnia najlepszych wojowników i zasoby.
Wysyła moich ludzi na misje, po których kończą w grobie.
Francesca wiele poświęciła dla swojego ludu.
Sądzisz, że jej wyborom nie można ufać?
Jej wybory zaprzeczają twoim rozkazom.
Nie walczy, by rozmiękczyć Północ. Szuka dziewczyny.
Zostań tu na jakiś czas.
Rozwiążemy ten problem.
- Nakarmcie go. - Tak, panie.
Dziękuję.
Dziękuję, panie.
Wiedziałem, że okażesz się łaskawy.
Manipulujesz mną, żeby zakończyć karę?
Nie zapominaj, że to przez oszustwo jesteś w tej sytuacji.
Nie, panie.
Nie kłamałbym w tej sprawie.
Prosiłem o prywatną audiencję, by chronić twój sekret.
Cirilla gdzieś tam jest.
Śnię o niej.
Chce, bym ją odnalazł.
Już próbowałeś.
Zawiodłeś.
Walczyłem u jego boku. Gallatin to dobry żołnierz.
Zna teren, a elfy są mu wierne.
Zdobędzie dla nas Północ.
Rozłam elfów zaszkodzi naszej sprawie na obu frontach.
Jednakże…
armia jest tyle warta, co jej przywódca.
A ja potrafię rozpoznać dobrego.
Wymierzyłem ci karę z ciężkim sercem.
Musiałem wiedzieć, że można ci ufać.
Że cię nie straciłem.
Gotowy na powrót do domu?
Tak.
Udowodnij to.
Narąbałeś dość drewna na dwa…
trzy stulecia ognisk.
Jaki masz plan, Geralt?
Gdy się wybudzi i nic jej nie będzie,
znajdę Rience’a i tego maga i ich zabiję.
A potem?
Yarpen mówił, że rozmawiałeś z Filippą Eilhart w Ban Gleán.
W porządku, Jaskier.
Czego chce Dijkstra?
Miałem cię przekonać,
żebyś zabrał Ciri do Redanii.
Zgadzam się z nim.
Z całą armią u boku będzie bezpieczna.
Byłaby dla nich klaczą rozpłodową na cintryjskim tronie.
Jest księżniczką, Geralt.
One od tego są.
Zasiadają na swoich tronach, rodzą dzieciaki i rządzą królestwami.
Tego właśnie chce Ciri.
Chce być politycznym pionkiem Vizimira i Dijkstry?
- Nie. - Nie.
- Trzymamy się planu. - Neutralność ma swoje konsekwencje.
Już mierzymy się z konsekwencjami. Spadły nie tylko na Ciri.
Próbowałem ją ukryć, żeby świat nie mógł jej wykorzystać.
Zamiast tego próbuje wykorzystać innych.
I nie przestanie.
Bo właśnie to robią ludzie u władzy.
Ona nie jest wiedźminką.
A już na pewno nie jest wiedźmą z Aretuzy,
czerpiącą magię z kamieni, konopi,
roślin czy czego tam używa Yennefer.
Jest księżniczką.
Powinieneś jej zaufać.
Jej źródłu.
Jej… czemu?
Masz rację.
Mam rację…
To dopiero niepokojące. Co?
Geralt.
- Musisz się obudzić. - Geralt, nie.
- Za wcześnie. - Słyszysz?
Zaszkodzisz zaklęciu.
Mówiłaś, że zawsze jest źródło.
Co miałaś na myśli?
Źródło czego?
Magii.
Jak masz na imię?
Teryn.
Dobrze.
Coś zaatakowało twój umysł.
Pamiętasz, co się stało?
Ktoś porwał mnie z pokoju.
Tak.
Mężczyzna.
Z blizną?
Ostrożnie.
Bywał tam.
Czasami.
I ta kobieta o dziwnym głosie.
Pomagali temu mężczyźnie.
On mnie…
zawsze przerażał.
Znałaś go.
W szkole.
W Aretuzie.
Trzeba powtórzyć zaklęcie.
- Jak ma na imię? - Przyniosę więcej eliksiru!
- Powiedz. - Jak miał na imię?
Głupi wiedźminie.
Czeka cię zguba i nawet o tym nie wiesz.
Jestem przeznaczeniem Cirilli.
Drżyjcie, albowiem oto nadchodzi Niszczyciel Narodów.
Anika!
Geralt!
Jaskier, amulet!
Nie, Teryn!
Jaskier!
Geralt!
Zbierzcie się!
Do mnie!
Zobaczcie na własne oczy
najstraszliwsze stworzenie stworzone przez bogów.
Żywy bazyliszek, jadowity postrach zerrikańskiej pustyni.
Nienasycony ludożerca! Tylko 15 szelągów.
Mówiłem ci.
Tylko 15 szelągów. Dziękuję.
Zapraszam wszystkich. Płaćcie przy wejściu.
Wchodźcie. Miłej zabawy.
Do środka.
Miłego pokazu.
Chodź, szybciej!
Ostrożnie. Te bestie są nieprzewidywalne.
Sporo z nimi walczyłem.
- Mała ta klatka. - Może to młode bazyliszka.
To byłoby zdzierstwo. Kto by się go bał?
Zdziwiłabyś się.
Są nieprzewidywalne.
A to oznacza kłopoty.
To aż taki problem?
Tak, jeśli przeżyłaś to, co ja.
To brzmiało jak wyzwanie.
Panie i panowie!
Król wszystkich węży.
Najrzadszy z potworów.
Wylęga się z jaja
zniesionego przez szubrawego koguta,
który prezentuje kuper innemu
jak niewychędożona kura…
Kukuryku!
Tadam!
Jajo musi zostać wysiedziane
przez 101 jadowitych węży.
Dobrzy ludzie, nie zbliżajcie się nadto.
Sam jego oddech może was otruć.
To nie jest bazyliszek.
Kiedy bazyliszek się wykluwa,
pożera węże, pochłaniając ich jad.
A gdy rycerz dźga go mieczem,
trucizna spływa po ostrzu, zabijając rycerza! Na miejscu.
To obrzydliwe kłamstwo.
To najprawdziwsza prawda.
Dlatego bazyliszka zabija wyłącznie jego odbicie w lustrze.
- Święta racja. - Przestań.
Mylicie się. To wiwerna.
Młoda i wygłodzona od przebywania w klatce.
Słonko, jeśli nie podoba ci się pokaz,
to zamknij ten pyszczor i wynocha.
Słuchaj no, gówniaro!
Ta dziewczyna jest pod opieką banku Giancardich.
Bacz na nazwę, dupku.
Gdzie mój nóż?
Łap!
Złaź z niej, diabelski psie!
Ocaliłeś mnie, dzielny rycerzu!
Toż to bohater!
- Wszystkich uratował! - Tak?
- Tak! - Muszę się stąd wynosić.
To było niesamowite! Widziałaś, jak go zdzieliłem?
- Yen mnie zabije. - A mnie zwolnią, co mi tam.
Ja pieprzę, gdzie sakiewka?
- Zjeżdżę cały Kontynent. - Gdzie pieniądze?
Łotrzyco!
Nieźle go załatwiłaś.
Kurwa mać.
Muszę iść. Dziękuję.
Dokąd idziesz?
Miłych wojaży!
Gdzie jesteś, Yennefer?
Kolejna uciekła. Zabawiłaś się, a teraz wracamy.
Zabieraj łapy!
Mów do mnie pani Laux-Antille.
Za swoją arogancję będziesz szorować ustępy.
Zajmę się nią.
Yen.
A ty co tutaj robisz?
Zapewniam wychowance edukację, której wyraźnie potrzebuje.
Wybacz jej, Rito.
A więc to ona.
Nie patrz na nią.
Patrz na mnie.
Nie waż się spuszczać ze mnie wzroku.
Wystarczy tych zapoznań.
W ramach przeprosin za jej bezczelność zapraszam na odrobinę luksusu.
Dzięki bogom, nudzę się.
Wykąpiemy się w Srebrnej Czapli?
Nie strasz mnie dobrą zabawą.
Ręce precz. Jest mój.
Nie zamierzałam używać rąk.
Pieprzyć magię, zostańmy tutaj.
Jeśli kiedyś zamkną to miejsce, spalę to miasto do gołej ziemi.
Dziewczynko!
Dzisiaj nowicjuszki są bezużyteczne. My byłyśmy inne.
Miałaś przynieść wino.
Że też jesteś jeszcze w stanie pić.
Nazywasz mnie pijaczką?
Lepiej pijaczką niż zdrajczynią.
Powiedz mi, Yennefer.
Czy plotki o wiedźminach to prawda?
Czy przez mutacje stają się impotentami?
- Pieprzysz wiedźmina? - Obrzydliwe, prawda?
Prawie tak obrzydliwe jak twoje maniery.
Zamiast rozpamiętywać przeszłość, skupmy się na przyszłości.
- Chciałam czerwone. - Nalej mi.
Zasłużyłyśmy, by się napić.
Po gaszeniu tylu pożarów między królestwami.
Nie my je wywołałyśmy.
Przeklęta cintryjska księżniczka. Co w niej takiego wyjątkowego?
Dziewczyno, wino! Już.
Sama sobie nalej.
Tylko by je rozlała.
Poza tym wiem, gdzie trzymają najlepsze.
- Co z tobą? - Zamilcz, zanim wszystko zepsujesz.
Nie mogę zepsuć czegoś, co już gnije!
To miejsce, te kobiety, są okropne!
„To miejsce”? Tutaj nie jesteś księżniczką.
Tylko nowicjuszką. I tak cię będą traktować.
Roszczeniowość ci nie pomoże.
Nie chcę tego robić.
Wiesz co? Ja też nie.
Jutro mam wrócić na kolanach do Bractwa,
z podkulonym ogonem, błagając o wybaczenie.
I to zrobię.
Bo Aretuza to najlepszy sposób, by ochronić cię przed prześladowcami.
Tylko tak będziemy bezpieczne.
- Czasem trzeba się dostosować. - Gdzie jest granica?
Jeśli nie nauczę się kontroli, Tissaia może zmienić mnie w węgorza?
A jeśli stanę się potężną czarodziejką z Aretuzy,
pozwolisz jej mnie wydrążyć,
żebym była tak pusta jak twoje przyjaciółki?
To jedna z najpotężniejszych czarodziejek na Kontynencie!
Bądź wdzięczna za to, że chce cię uczyć!
To, że cię uratowała,
nie znaczy, że masz jej oddać resztę życia.
Mówiłaś, że mam nie przepraszać za swoją moc, a ty robisz to bez przerwy.
Chcesz być dobrą przywódczynią? Chcesz zmienić świat?
Przywództwo wymaga zadawania się z pustymi, żądnymi władzy dupkami.
Nie jestem Geraltem.
A to nie jest Kaer Morhen.
Taką wersją siebie muszę tutaj być.
Znajdź taką wersję siebie, która sobie z tym poradzi.
Wiem, że nie jesteś Geraltem.
On nie sprzedałby swojej duszy.
Już dobrze.
Dzięki Otto.
Błyskawicznie uwarzył eliksir.
Dobrze go wyszkoliłaś.
Tak jak szkoliła mnie Visenna.
Cierpiała?
Pomagała wieśniakowi, gdy wzięto ją za elfkę.
Solidnie ją sprali.
Lepiej ci z tą wiedzą czy gorzej?
Nie chciałem, żeby cierpiała.
- Tylko żeby wiedziała, co zrobiła. - Wiedziała.
Z miłości do dziecka rodzice podejmują bardzo trudne wybory.
Niekiedy niemożliwe.
Czasem zadręczają się nimi do końca życia.
Pamiętam fragmenty naszego życia.
Pachniała rozżarzonym węglem.
Od podtrzymywania tych nędznych ognisk w długie noce.
Pamiętam mój głód.
Burczało jej w brzuchu głośniej niż mnie.
Używała swojej magii,
by wyczarować dania, na które nie było nas stać.
Zrobiłbym wszystko, żeby się uśmiechnęła.
A jednak…
w dniu, kiedy mnie zostawiła, była chora.
Poszedłem dla niej po wodę.
A kiedy wróciłem…
już jej nie było.
Wołałem ją.
Ale odeszła.
Kochała cię najlepiej, jak umiała.
Żeby cię uratować, musiała cię zostawić.
- To nie mogła być jej jedyna opcja. - Nie była.
Ale taką wybrała.
Teraz sam musisz podjąć niemożliwą decyzję.
Nie porzucę Ciri.
Nawet jeśli miałbym zginąć.
Teryn.
Może tu zostać, aż wymyślę, jak jej pomóc?
- Oczywiście. - Dziękuję.
Dokąd pójdziesz?
Do Aretuzy.
Wszystko w porządku?
Nie.
Magia to jedno.
Ale polityka…
Nawet jeśli uda mi się wrócić do Bractwa i oddać ją na przyuczenie, masz rację.
Nadchodzi wojna, a ona będzie w jej centrum.
Magowie przez wieki trzymali królów w ryzach.
Znajdziemy sposób.
Toksyczność jest zaraźliwa.
Królowie obrócili się przeciwko sobie. Magów wkrótce czeka to samo.
Jeśli mamy zjednoczyć Północ, my też musimy być zjednoczeni.
Konklawe.
Co?
Zorganizujemy konklawe magów.
- Ostatnie było przed Sodden. - A potem wybuchła wojna.
Tym razem będzie inaczej.
Zamiast się spierać i debatować, skupimy się na zaufaniu.
Wspólnocie.
To też sprawka tej dziewczyny?
Jeśli mamy przekonać królów,
najpierw sami musimy stać się lepsi.
Jestem gotowa spróbować.
A ty?
Geralt.
Gdzie jesteś?
Geralt, gdzie jesteś?
Gdzie jesteś?
Niedługo się spotkamy.
Rozumiem twoje obawy. Ale podjąłem decyzję.
Ten cyrk z Cirillą to zawracanie głowy.
Zgadzam się, Wasza Wysokość.
Ale układy z Nilfgaardem to nie rozwiązanie.
Królowa jest silna i uparta.
Jak byk.
Radowid jest chętny do pomocy.
Wasza trójka jest zbyt ważna,
by zajmować się bieżączkami redańskiego wywiadu.
Co sugerujesz?
Nie przeszkadzam?
Ktoś zostawił to mojemu słudze.
To dla ciebie.
Prezent.
Nilfgaard chciał się odwdzięczyć. Mówiłem, że nie są tacy…
Obstawić drzwi i okna. Poza mną nikt nie wyjdzie!
Niech strażnik sprawdzi teren.
Przyprowadź sługę Radowida, już!
Za mną!
Obstawić drzwi. Intruzi w zamku!
Przysięgam, że nie ujdzie im to na sucho.
- Chodźmy. - Sprawdzić okolicę!
- Za bramę! - Do mnie!
- Nie. - Tędy, już!
- Zabierz króla do jego komnat. - Panie.
Ty.
Całe to gadanie o tym, żeby królowa się przydała.
Ty i Filippa za tym stoicie.
Poniesiecie konsekwencje.
To zdrada.
- Mój brat się dowie. - O czym?
Że jego silna i uparta królowa, niech spoczywa w pokoju,
samodzielnie aranżowała tajne spotkania
i zasłużyła na śmierć?
Na twojej warcie?
- Ufał ci. - Ufa.
Ufa mi.
Zwłaszcza teraz.
Jestem jego najważniejszym doradcą.
A ty jesteś słabym, głupim, nieudolnym gnojkiem,
który przyniósł mu głowę jego żony w skrzynce.
Skoro o tym mowa,
czyżbyś był zamieszany w jej zdradę?
Chcesz pomóc? Wracaj do ssania królewskiego cycka
i upij się nim tak, żeby zapomnieć o tej strasznej tragedii.
I trzymaj gębę na kłódkę.
Bo następnym razem w skrzynce będzie twoja głowa.
Oddychaj.
Wystarczy.
Szkoda, że cię tam nie było.
Wiedziałam, że Hedwig ma grubą szyję,
ale nieźle się zmachałam przy tym cięciu.
Ciekawe, co Dijkstra sądzi o moim dziele.
Nikt nie spodziewa się głowy w skrzynce.
To nie ma sensu.
Emhyr używa magów jako mięsa armatniego, nie emisariuszy.
Kobieta ze spotkania nie ruszała ustami.
Każdy ma jakiś talent.
Chyba że używała telepatii.
Jak teleportowała się do pałacu
przez moje zaklęcia ochronne?
Może to był jakiś specjalny portal.
Portal to portal.
Widziałam twoje.
Ten był inny.
To był skłębiony, czarny wir pieprzonej irytacji.
Mag, który stoi za Rience’em…
pracuje dla Nilfgaardu.
Ja pierdolę.
Przyjąłem tę pracę,
bo zapewniałaś, że nie pracujesz dla Nilfgaardu.
To prawda. Pracuję dla mojego pana.
A on dla pieprzonego Nilfgaardu!
Rience, nie unoś się. Robisz się od tego brzydszy.
Co do mojego pana,
praca z Nilfgaardem to nie to samo co praca dla Nilfgaardu.
Biały Płomień to tylko środek do celu.
Fragment dużo większej układanki.
Nie kłopocz swojej wstrętnej buźki.
Ja przynajmniej wciąż mam buźkę.
A nie jakąś iluzję.
Powiedz mu, że mam dość tych tajemnic.
Jeśli mam wypełniać ten jego plan,
niech spełni mój warunek.
Jesteś wyczerpana.
- Musisz coś zjeść. - Dopiero gdy oni zjedzą.
Co mówią zwiadowcy?
Krążyły plotki, że widziano ją w Mariborze. Nie potwierdziły się.
A Gallatin?
Pojechał do Xin’trei z generałem tępouchych.
Może warto rozważyć
plan ucieczki.
Jedyną ucieczką, na jaką sobie pozwolę, jest śmierć, Filavandrelu.
Nie tęskniłem za miejskim snobizmem,
ale niech mnie, brakowało mi miejskich wygód.
Wasz Biały Płomień to dobry gospodarz.
Cóż, raczej nietrudno
zaimponować takiemu zacofanemu elfowi jak ty.
Wolę być zacofanym elfem, który nocuje w pałacu,
niż bogatym gnojkiem, którego stąd wykopali.
To niesprawiedliwe. Straciłem majątek, zanim mnie wykopali.
Mój ojciec był szlachcicem.
Oczekiwał, że będę miał dryg do dyplomacji, jak moi bracia.
Byłem porywczy, skory do wybuchów i pochopnych decyzji.
Dlatego lubię wojaczkę.
Ty? Gdzie tam.
Skoro nasza przyjaźń doszła do etapu, kiedy dzielimy się łzawymi historyjkami,
to myślę, że dogadalibyśmy się jako dzieci.
Może tylko spalilibyśmy przez przypadek wieś albo dwie.
Gdy Uzurpator zdobył Nilfgaard, uwięził mojego ojca i braci.
Bał się ich siły i tego, że kiedyś mogą się zemścić.
Ale ja byłem tylko małym chłopcem.
Byłem zbyt słaby, żeby się mną przejmować.
Miałem umrzeć z głodu.
Widziałem, jak idziesz do boju
z napierśnikiem z kurzych kości i kijem zamiast miecza.
Jebać Uzurpatora.
Był idiotą.
Biały Płomień tak mówił, gdy przyszedł mnie uwolnić.
„Uzurpator był głupcem, że cię wypuścił,
bo jesteś z nich najsilniejszy”.
Jesteś silny jak na chuderlawego…
Przepraszam.
Tak musi być.
Cirillo.
Nie. Jesteście duchami. Truchłem.
Tak, jesteśmy truchłem, ale to ty jesteś samą śmiercią!
Dołącz do nas.
Znalazłeś mnie.
Byli prawdziwi.
Napisy: Magdalena Adamus