Trzeba było wybrać stronę, wiedźminie.
Biegiem!
Redańską stronę.
Ruszajcie się!
Wstaje nowy dzień, Geralcie z Rivii.
Jeszcze jedno słowo…
Nie odejdziesz, dopóki nie skończymy.
Spokój!
Złóż broń albo moi chłopcy cię przekonają.
Ruszaj się!
Byłeś jednym z nas, Radcliffe. A ty sprzedałeś Bractwo! Puszczaj!
- Jestem więźniem? - Co robicie?
Interesują nas tylko magowie.
Zatrzymamy cię wyłącznie z grzeczności.
Uważam nas za sojuszników.
Tędy!
Zgoda. Dostosuję się.
Ale dam ci radę.
Atakowanie magów podczas konklawe w ich własnym domu to samobójstwo.
Wielu z nich już do nas dołączyło.
No chodź!
- Precz! - Chodź po dobroci, Artaud.
Ile zapłaciłaś tym psom, Keiro?
Liczę, że Yennefer również wybierze właściwą stronę.
Ciri.
Zdrajcy Bractwa, dostaniecie to, na co zasłużyliście.
- Geralt. - Proszę!
W kajdanach z dwimerytu już nie jesteście tacy potężni, co?
Jak możecie?
- Jesteście zdrajcami! - Ruszać się!
Co wy robicie?
Ruszaj się, dziadku!
Sprawdźcie boczne pokoje!
Rozwalić drzwi!
Sprawdźcie pokoje po lewej!
Daleko nie odeszła!
Gdzież ona polazła?
Ciri.
- Ja tylko… - Wiem, co robiłeś.
Mylisz się.
Mylę się? A w której kwestii?
W tym, że udawałeś, że mnie lubisz,
czy w tym, że próbowałeś porwać moją podopieczną,
kiedy spałem?
Gdyby pojechała do Redanii, to by wszystko ułatwiło.
- Uwolniłbym się od Dijkstry. - No i proszę.
- Jak możesz twierdzić, że udawałem? - Bo taki jesteś, Radowidzie.
Aż do głębi.
Sądziłem, że zajrzałem za twoją maskę.
A okazuje się, że nic za nią nie ma.
Przepraszam.
Ciri.
Ciri!
Ładne opaski.
Tak poznajemy, kto stoi po zwycięskiej stronie.
Więźniowie?
Zdrajcy rozrzuceni po dworach Północy.
Szpiedzy osłabiający nas przed szturmem Nilfgaardu.
- Wszyscy są zdrajcami? - Nie.
Tylko Vilgefortz i jego kamraci.
Reszta ma robić za świadków.
To atak na samą magię. Na nas wszystkich.
Redania chce…
Stul pysk!
Skoro są tutaj jako świadkowie,
to dlaczego są skuci dwimerytem?
Dla naszej ochrony.
Mamy dowody na to, że Vilgefortz współpracuje z Nilfgaardem.
Chcemy, żeby nas usłyszano.
Bractwo potrzebuje naszej pomocy, by wyplenić tę zdradziecką plagę.
Więc to proces?
Nie.
To czystka.
WIEDŹMIN
Już za późno.
Trzeba było nie zostawiać dziewczyny.
Należy do mojego pana.
Lydia.
A twoje miejsce jest w piachu.
Chyba nie znosisz resztek swojej twarzy, skoro mnie atakujesz.
Dawniej byłaś wybitna.
Ale te czasy już minęły.
Mój pan obdarzył mnie mocą przekraczającą…
Yennefer.
Walcz, ile chcesz.
Lwiątko podda się woli mojego pana.
Tego tchórza, Vilgefortza?
Nigdy.
Martwa jej nie obronisz.
Przeprowadzają pucz. Liczyłam, że Istredd i inni tu zeszli.
Czy mogę liczyć, że pomożesz mi obronić Ciri?
To nie wystarczy.
Dobrze o tym wiesz.
Tak.
Żeby panować nad mocą, musi panować nad samą sobą.
Z nami Ciri odnajdzie i wypełni swoje przeznaczenie.
Jej przeznaczeniem jest Vilgefortz.
Jej krew da mu…
Nic.
Muszę się dostać do Ciri.
Tędy. Znajdę Tissaię. Będzie wiedziała, co robić.
Nareszcie, nasza rektorka.
- Dobrze, że nic ci nie jest. - Zrób coś.
Keira! Radcliffe! Gdzie są jej kajdany?
Zagroziłam, że stopię im twarze, jeśli mnie tkną.
Obejdzie się bez takich praktyk.
Nałożyłam na twoje małe królestwo magiczną barierę.
O tak, czuję.
Z Księgi gasnącego słońca. Którą napisałam.
Jesteś jedną z najpotężniejszych czarownic,
samym sercem Aretuzy, Bractwo pójdzie za tobą wszędzie.
Dlatego potraktujemy cię uprzejmie.
Nie kupi waszych kłamstw.
Chcecie, by wszyscy magowie pracowali dla Vizimira.
Uderz go, a nie dożyjesz zachodu słońca.
Nie trzeba.
Mamy doniesienia o portalach łączących to miejsce z Nilfgaardem.
To portale Vilgefortza.
Mielibyśmy ci wierzyć?
Wiemy, że splamiłeś Bractwo,
zatrudniając tego drania Rience’a do brudnej roboty.
Rience’a usunięto lata temu.
- Czyżby? - Przymknij się, Radcliffe!
A ty, wiedźminie?
O co ci chodzi? Bierzesz udział w tym cyrku?
Nie.
Ale też nie uważam, że to wydumane oskarżenia.
Wiedziałeś, że tak będzie.
Sam to wczoraj przyznałeś.
Najpierw Stregobor, teraz Vilgefortz? Kto następny?
To ci zagrażający Kontynentowi,
Filippa i Dijkstra, powinni stanąć przed sądem.
W dupie mam politykę Bractwa.
Zatokę spowija nienaturalna mgła.
Jak to?
Ktoś używa magii, by ukryć okręty.
Nie rozumiecie?
To redańska armia.
Przybywa wspomóc zdrajców.
Zniszczą całą naszą pracę.
Aplegatt zapracował na sowitą nagrodę.
Tissaio, musisz zdjąć barierę.
Opóźnisz tylko nieuniknione. I tak zdemaskujemy Vilgefortza.
Ona gardzi tobą od czasu Sodden.
Kimkolwiek są,
zbliżają się.
- Zdejmij barierę. - Ucisz go!
- Sabrino, szybko! - Kurwa.
Powstrzymać ją!
- Śmierć Redanii. - Nie!
Nie ma pośpiechu, Geralt.
Jeśli szukasz dziewczyny,
to się spóźniłeś.
Pieprzony wiedźmin!
Dijkstra!
Geralt.
Nie działaj pochopnie.
Wiesz co?
Powiem ci, dokąd ją zabraliśmy.
Nie zaszkodziło spróbować.
Nie ujdzie ci to na sucho.
Tymi łodziami przypłynęło 50 ludzi.
Oby był wśród nich cyrulik.
Mogłam być mądrzejsza, przyjaciółko.
Nie. Mogłaś bardziej uważać, przyjaciółko!
Ja tutaj skończyłem.
Zajmiemy się tym, Tissaio.
Nie pokazuj się tu więcej.
Vilgefortz!
Pokonamy Redańczyków,
jeśli połączymy nasz Chaos i uwięzimy ich w tunelach.
Nie zrobimy tego.
Wejdą tutaj Scoia’tael
i spalą to miejsce w imię Białego Płomienia.
Scoia’tael?
O czym ty…
Dlaczego?
To nasz dom.
Nie, Tissaio.
To twój dom.
Nie obchodzi mnie, kto go złupi.
Mam własne cele.
A ty nie jesteś już ich częścią.
Jak mogłeś?
Stregobora z jego dumą łatwo było wrobić.
A ciebie, z twoim niezachwianym zaufaniem, łatwo było omamić.
Vilgefortzu, proszę.
Błagam, nie rób tego.
Vilgefortz.
Biedna Tissaia.
Tak źle kogoś ocenić.
Dziś odzyskamy dla siebie Aretuzę
i sprowadzimy do domu księżniczkę Starszej Krwi.
Nigdy nie podbijecie Aretuzy.
Łucznicy!
Na mój znak!
Teraz!
- Pomocy! - Strzały z dwimerytem.
Zdjąć łuczników!
Rozbroić ich i odeprzeć atak!
Znajdź dziewczynę i przyprowadź ją.
Naprzód!
Ruszać!
Ciri!
Yennefer!
Ciri.
Ty żyjesz.
Śniłam, że ty i Geralt zginęliście.
Nigdy cię nie zostawimy.
Nigdy! Wiesz o tym.
Byłaś martwa.
Musimy jak najszybciej opuścić tę wyspę.
Na prom, szybko.
A co z Geraltem?
Znajdzie nas.
Zawsze znajduje.
Chodź.
Carduinie, nie!
Teraz…
Francesca!
Twój Chaos, Tissaio!
Artoriusie! Jest nieuzbrojona, atakuj!
Bogowie!
Żegnaj, wuju.
Artoriusie!
Musisz walczyć.
Musisz walczyć!
Padnij!
Zaraz dotrzemy do stajni.
Ognisty skurwiel!
Dosyć!
Nie zabijesz jej. Twój pan chce ją żywą.
Ja nie mam pana.
Wyjmę miecz,
położę go tutaj
i się odsunę.
Miałaś rację co do Vilgefortza.
To on za wszystkim stoi.
Sprowadził tu Nilfgaard i Scoia’tael.
Szukają ciebie, Ciri. Musimy uciekać z wyspy.
Tissaio! Musimy się ukryć.
- Łucznicy! - Bierz ich!
- Potrzebujemy pomocy! - Marti, tutaj!
Triss!
Tissaia nas potrzebuje! Szybko!
Posłuchaj mnie.
Te elfy wciąż cię potrzebują.
Przyszliśmy za tobą, bo wierzymy w twoją siłę.
Ja też myślałam, że wszystko straciłam, ale zawsze jest o co walczyć.
To nasza walka, ale wygramy ją tylko razem.
Drzwi zapieczętowano magią!
Idziemy!
Gerhart!
- Ma zawał. Zabierz go! - Dobrze.
Istredd, pomóż!
Tędy, Triss.
Trzymaj się, Gerhart.
- Moje serce… - Trzymam cię.
- Tissaio, pomóż nam! - Tissaio!
- Moje serce. - Powoli.
- Nie! - Chodziło nam o Vilgefortza.
Podjęłyście decyzję, zdrajczynie!
Możecie nas nienawidzić, ale ukarzcie nas potem.
Nie damy im zniszczyć tego miejsca. To nasz dom. Pozwól nam z tobą walczyć.
Dla ciebie.
Za mną!
Nie marnujcie Chaosu.
Gerhart, nie!
- Zostaw mnie, Triss. - Nic ci nie będzie. Obiecuję.
Już za późno.
Wcale nie.
- Będziemy walczyć… - Triss!
Już dobrze, znajdziemy inny sposób.
Już dobrze, nie wstawaj. Tissaia!
Triss, muszę ją wyjąć, dobrze?
Wyjmę strzałę. Nic ci nie będzie. Oddychaj.
Już prawie po wszystkim.
Spójrz na mnie.
Chodź tu. Oddychaj.
Jeśli weszli do środka i wszystko łupią…
- Księga! - Tak.
Skoro ukryła ją Tissaia, to Vilgefortz wie, gdzie jest.
- Rozumiesz? - Nic mi nie będzie. Idź. Czekaj.
Nie może wpaść w jego ręce.
Musisz wyjść z tego cało.
Potrzebuję cię.
Marti, pomóż jej!
Tissaia.
Co się dzieje, Yen?
Yen?
Przywołuje Piorun Alzura.
Zaklęcie ostateczne.
Idź do niej.
Nic nam nie będzie.
- Nie. - Nie ma wyboru.
Rozumiem, ile ona dla ciebie znaczy.
Wiesz, że cierpi,
walczy
i może umrzeć.
- Zbyt wiele przeszliśmy, nie porzucę cię. - To nie porzucaj.
Muszę to zrobić.
Tak długo szukałam.
Tak długo walczyłam.
Tyle osób skrzywdziłam.
To było tego warte.
Nieważne, dokąd pójdziesz i gdzie się ukryjesz, nie rozdzielą nas.
Połączyło nas przeznaczenie.
Nawet rozdzieleni będziemy razem.
Kocham cię, córeczko.
Wróć do nas.
Fringillo!
- Myślałem, że nie żyjesz. - Nie.
Wciąż żyję.
Ale nie jestem już uwięziona, Cahirze.
Niesamowite, co możesz zrobić, gdy myślisz samodzielnie.
Możliwe, że dziewczyna już uciekła z budynku.
Zbierz elfy i jej szukaj.
Tissaia jest moja.
Więc się nią zajmij.
Nie.
Kryć się!
Dziękuję za księgę.
Ale to nie jedyne, czego chcę.
Do zobaczenia.
Witaj, Sigismundzie.
Tylko szaleniec mógł myśleć, że da radę nas kontrolować.
A teraz zostałeś sam.
Mam dla ciebie zagadkę.
Myślę, że ci się spodoba.
Jak mówimy na szefa wywiadu, od którego uciekli wszyscy szpiedzy?
Odpowiedź to „trup”.
Vilgefortz nas ograł. Musimy uciekać.
Tissaia używa Pioruna Alzura.
Zabije każdego, na kogo spojrzy.
Jakim cudem Wiewiórki wygrywają?
- Albo rozbiły nasze wsparcie… - Albo wysłałem złego posłańca.
- Otworzysz portal? - Nie.
Jesteśmy za blisko Tor Lary.
Dobrze, że lubisz ból.
Musimy tam zejść.
To on.
- Jest mój. - Po tym nie będzie już odwrotu.
A do czego mam wracać? Do domu, który spalił?
Do rodziny, którą wymordował? Ciągle nawiedza mnie w koszmarach.
Ale już się go nie boję.
Księżniczko, śniłem o tej chwili.
Nie!
Nie chcę z tobą walczyć!
Podnieś go!
Dlaczego?
W czasie ataku na Cintrę
bez wahania wykonywałem rozkazy,
ale teraz mam zbyt wiele pytań.
Odkryłem, że się myliłem!
Nie mogę zwrócić ci życia, które ukradłem.
Moje życie należy do ciebie.
Weź je.
Odebrałeś mi…
wszystko, co miałam.
Wiem.
Weź ten miecz
i pozwól, żebyś była ostatnią osobą, jaką zobaczę.
Księżniczka Cirilla.
Lwiątko z Cintry.
Ta, której moc może wstrząsnąć światem.
Jestem ci to winien.
Zrób to.
I wybacz mi.
Wybacz mi.
Scoia’tael.
Uciekaj.
Odnajdę cię.
Ciri.
Stać!
Zakończmy to.
Tylko my zostaliśmy. Musimy się bronić.
Chodźcie.
- Usuńcie się albo zginiecie. - Nie!
Nie odbierzecie nam naszego domu.
Jest nas więcej. Nie macie wyboru.
A idźcie do diabła, kundle chędożone!
Wskażę wam drogę!
Używa magii ognia!
Idźcie.
Kupię wam trochę czasu.
Czekałem na tę chwilę.
Biegnijcie!
Triss, znajdź Geralta.
Falka będzie na was czekać.
Pomóż mi to przenieść.
Ciri.
Idź.
Nie zostawię cię.
- Mogę pomóc. - Nawet rozdzieleni będziemy razem.
Idź.
Oto więc mamy epilog.
Finałową scenę, która wieńczy…
dzieło.
Może to przeznaczenie?
Wiesz, dokąd poszła.
Do Tor Lara.
Stamtąd nie ma wyjścia.
To koniec.
Nie ma wyjścia?
Miło mi to słyszeć.
Czyli wejście też jest tylko jedno.
A ty do niego nie trafisz.
Jesteś bystry, Geralt.
Podobnie jak ja.
Wojownik dotknięty magią.
Sam w świecie, którego nie stworzył.
Skończ z tymi porównaniami.
Prawisz zwykłe banały.
Zwłaszcza że steruje tobą Emhyr.
Nikt mną nie steruje.
Nilfgaard dostanie to, czego chce, i ja też.
Traktujesz mnie jak wroga,
ale dzisiaj to ty jesteś wrogiem dobra.
Zmęczyło mnie proszenie.
A mnie odpowiadanie.
Nie będę twoim wspólnikiem.
Nie dołączę do twojej walki.
Twoja arogancja cię zgubi.
Ciebie zaś zgubi stal.
Podoba ci się mój kij?
Wiesz, co było najtrudniejsze?
Hamowanie się.
Ukrywanie moich umiejętności,
gdy wiedziałem, że w każdej chwili mogę zabić każdego.
To było nieznośne.
Teraz już się nie hamuję.
Zdychajcie, ohydztwa!
Nie!
- Nie! - To koniec!
To koniec.
Mógłbym ci wytłuc mózg przez uszy.
Zaprzyjaźnij się z tym bólem, Geralcie z Rivii.
Dziś…
rozpoczniesz nowe życie.
Jako moja przestroga dla Kontynentu!
To miała być dla ciebie lekcja.
Pomyliłeś się, wiedźminie.
Pomyliłeś niebo z gwiazdami odbitymi nocą na powierzchni stawu.
Do zobaczenia.
Kiedyś. Może.
Nie skrzywdzę cię, Cirillo.
Chcę się tylko podzielić z tobą moją wiedzą.
Podjęłaś mądrą decyzję, dołączając do wiedźmina i Yennefer.
Ale oboje wiemy, że nie mogliby cię wyszkolić.
Tylko ja mogę ci wskazać drogę.
Tylko ja wiem, do czego jesteś zdolna.
Proszę, Cirillo.
Pozwól sobie pomóc.
Zostań moją uczennicą.
Co próbujesz mi powiedzieć?
Proszę.
Słyszę cię.
- Tak. - Tak.
- Rozumiem. - Rozumiem.
Co robisz?
Nie wiesz, z czym igrasz.
Nie jesteś gotowa!
Nie jesteś gotowa na taką moc.
Ale razem…
możemy odmienić ten Kontynent!
Słyszysz mnie?
Zabiorę cię w bezpieczne miejsce.
Gdzie dziewczyna?
Zwiadowcy wrócili? Cahir ją schwytał?
Nie wrócili.
Napisy: Magdalena Adamus