- Por favor! - Alguén!
Geralt?
Ciri?
Onde estás, Geralt?
Deuses…
Que fas aquí?
Vin buscar os meus gardas.
Cría que non te volvería ver.
Xa.
Ese era o plan.
Que pasou aquí?
Non só tramaban algo Dijkstra e Philippa.
Sospeitan que Vilgefortz conspirou con Nilfgaard,
e Emhyr tomou por sorpresa a todo o Continente.
Comezou a segunda guerra.
Deberías marchar. Non tes que quedar aquí a escoitarme.
Hai que sacarte de aquí.
Hai unha vella ruta de trampeiros onde a vila se desvía en Mirthe.
Levarate ata Oxenfurt.
Teño amigos alí cun refuxio. Dálles isto.
- Chegarás á capital. - Non o entendo.
Os plans cambian.
- Pois ven comigo. - Non.
Debo atopar a miña familia.
Falarei con meu irmán. Teño unha anualidade. Traerei o que…
Non o entendes.
A guerra que se aproxima non é nada
comparado co que Geralt desatará para atopar a súa filla.
Non sei que vai pasar.
Déixame axudarte. Demostrar que son máis ca unha máscara.
Talvez.
Cando atope a Ciri.
Atopa primeiro a Geralt.
Por que?
Vin explotar a torre.
Foi coma un sismo.
Non sei como podería ter sobrevivido.
Síntoo moito.
Bruxa!
Bardo…
Estás ben? Estás ferida?
Onde está Ciri?
Vírona en Tor Lara,
mais… busquei entre o entullo e non a atopo.
E Geralt?
Triss levouno a Brokilon. Para curar.
- Pode que estea morrendo. - Merda.
Isto non é bo.
Non é bo.
- É o Lobo Branco! - Que lle pasou?
É un bruxo. Non pode estar tan mal.
Necesitará unha cama. Traede auga fresca e panos.
Traede auga fresca!
Coidado. Está gravemente ferido.
Ferido non.
Morrendo, nai Eithne.
- Quen e? - Un vello amigo. Temos que axudalo.
Non…
perdades o tempo…
comigo.
Non é unha perda de tempo, Gwynbleidd.
A túa amiga feiticeira deixouche isto.
Pediume que che dixera: "Espérate algo aí fóra."
Cirilla tamén estivo aquí unha vez.
Atopoute?
Atopou.
Mais perdina.
Que?
Que merda pasou?
Geralt?
Yennefer?
Area roxa.
Korath.
Xenial.
Está ben.
Geralt diría que recolocase o óso na articulación,
murmuraría algo como que as dificultades forxan o carácter, e…
E despois…
Onde está?
Nunca perdida, sempre atopada.
[lingua antiga]
Ola?
Vamos, Ciri.
Vamos.
É mellor seguir.
Ola?
Quen anda aí?
Moito mellor.
Geralt e Yennefer necesítanme.
Teño que volver con eles.
A ver.
O sol ponse polo oeste.
Korath está ao este.
Así que se vou cara o sol poñente, irei cara o oeste,
ás montañas.
Alí haberá refuxio e comida.
Ten sentido.
O príncipe sentou á beira do mar…
ruborizado coa súa serea.
Debín ter atendido cando Myszowor falaba das constelacións.
Falaron longo e extenso
de quen renunciaría ao seu entorno.
Se a túa meta é o paraíso,
sopesa todos os teus desexos
na vida…
e fai un pequeno sacrificio.
Estarán preocupados.
Estarán moi preocupados.
Teño que seguir.
Seguir camiñando.
Tomar o orballo antes de que caian as sombras.
Ten razón, Coen.
Si!
Camiñei de forma equivocada toda a noite.
Non morrerei aquí.
Non morrerei aquí!
Sei que hai alguén aí!
Móstrate!
Atopareite e seguireite ata saír deste maldito deserto!
Onde merda fuches?
Non me deixes aquí soa!
Auga.
Que é isto?
Es a quen estiven a seguir?
Es un unicornio.
Yennefer dixo que eras real, mais nunca a crin.
Salváchesme.
Nos libros fante parecer máis grande.
Non tocar. Entendido.
Agarda!
Cabaliño!
Onde fuches?
Cabaliño!
Como me vai atopar alguén agora?
Non me atopará ninguén.
Estou louqueando?
Non vexo nada!
Estás perdida para sempre.
Vas morrer de fame.
Louqueei. Estou a imaxinar unicornios.
Necesito comida, hostia!
Xa non podo máis!
Agarda!
Comida!
Ese non é modo de comportarse para unha princesa.
Nai.
Miña Cirilla.
Oxalá estiveses aquí.
Acórdome moito de ti.
Soñei contigo.
- Necesitabamos máis tempo. - Seino.
Pasaches a vida enteira… intentando atopar o teu sitio.
E aínda así,
aquí estás.
Abandonada unha vez máis.
Non me abandonaron.
Geralt dixo que me atopará.
Nunca tes culpa de nada, eh?
Os teus seres queridos queren facer o que poden por ti.
- Mais temo que non basta. - Que?
Non te fagas a parva. Sábelo moi ben.
Son a miña familia. Quérenme.
Como te queriamos papá e eu.
Mais ti, miña filla,
es un peso pesado co que cargar.
Por que dis todo isto?
Imaxino o alivio de Geralt cando te viu correr cara esa torre.
Talvez, á fin e ao cabo, es demasiado para calquera.
Non, ti non me coñeces!
Abandonáchesme!
Subiches a ese barco e non me levaches contigo!
Por que?
Véxote, cabroncete!
Non me encontro ben.
Abandonada.
Unha vez máis.
- Geralt e Yennefer necesítanme. - Non sobreviviron.
Cóntoche unha historia?
- Fuches demasiado. - Necesítanme.
Atopar o teu sitio. Esperta, Cirilla!
Que fixeches?
Un peso pesado co que cargar.
Abandonada unha vez máis.
Non sabes onde estás?
Pídeme axuda.
Que?
Un consello.
Non comas os lagartos.
Son veleno.
Onde estou?
- Quen es? - Boas preguntas.
Son o pasado, e isto é o futuro.
Ou un futuro posible.
Non é a primeira vez que vexo o futuro.
Que lugar é este?
Igual chegas a coñecelo. Como dixen, é unha posibilidade.
Podería ser un dos moitos futuros. Depende do que decidas.
Estou louqueando.
Chámanlles tolas ás mulleres poderosas desde sempre.
Mentira. Sempre o foi e sempre o será.
A historia repítese.
É algo que temos en común. Somos princesas tolas.
Abandonadas por xente que debía protexernos.
E fodidas polas nosas familias.
A túa ao menos morreu pola súa conta. Eu tiven que matar a miña.
Mataches a túa familia?
O máis importante, meu pai, o fracaso.
Francamente, foi o sistema o que me fallou máis.
Papá só foi un raio nunha roda
que levaba xeracións a xirar.
Cres que cambiará?
Máis preguntas boas.
Cantas veces terá que repetirse a historia?
Un raio nunha roda.
Podo contarche algo?
Creo que teño o poder de cambiar as cousas.
Non es a primeira persoa que cre iso.
Mais ti, amiga miña,
poderías ser a última.
Ola?
Por favor.
Por favor, non me abandones.
Non estou ben, Cabaliño.
Vesemir chamou isto A Tixola.
Xa entendo por que.
Podo acariciarte?
Necesito saber que es real.
Está ben. Que queres de todos os modos?
Ei, agarda!
Onde vas?
Agarda!
É isto o que me querías mostrar?
Cabaliño, non podo máis.
Caos.
Na terra.
No aire.
A auga.
Hai unha vea aquí.
É real!
Ven, ti tamén debes estar sedento. Bebe.
Grazas.
Vale, xa vou.
Xa che falei de Płotka? Gustaríache.
Espera aquí, amigo.
Está claro que aquí non hai comida.
Que noxo.
Marcha.
Sei que non es máis ca unha ilusión.
Como te atreves a falarme nese ton?
A Leonciña de Cintra.
Patético.
Non es real!
- Seino. - Non sabes onde estás?
No maior cemiterio do Continente.
Queres que morra?
Quero
que espertes dunha puta vez.
Esperta, Cirilla!
A xente témete.
Queren usarte para os seus propios intereses
mentres os teus seres queridos quedan polo camiño.
Que fixeches para prepararte para a guerra?
Que fixeches?
Nada.
Nada!
Cando a morte veu por min, foi á miña maneira.
Iso é o que fan os líderes. Álzanse en contra do inimigo.
Estiveches a agacharte todo este tempo.
Non fixeches nada.
E agora estás a agacharte no deserto!
- Non si? - Non!
Lograches que ti
e mais Cintra pasásedes ao esquecemento.
Rexida pola arrogancia e o medo,
en vez de axudar a xente, metícheste nun ciclo de violencia.
Deixaches que se repetise a historia.
Asasinaches xente coma min.
Derramaches sangue élfico.
O meu sangue!
E para que?
A morte veu por ti de todas formas.
Ten que haber outra forma.
Cres realmente que alguén coma ti
podería cambiar as cousas cando tantos outros fracasaron?
Non poderías nin guiar un cabalo ao río!
Cala!
Merda!
Outro consello?
Non golpees as rocas.
- Non sabía se te volvería ver. - Estrañábasme?
Non te coñezo.
Só falo co meu subconsciente, que me pide que me mate.
Como sabes que non intento facer o mesmo?
Haberá que velo.
Con: "A última que cambie as cousas,"
- que querías dicir? - Es poderosa.
Outra cosa que temos en común?
Sempre tiven talento para atraer amigos.
Debín ser raíña.
Mais cando meu pai me negou o meu destino real,
decidín xuntar a xente común.
Coa súa axuda, recuperei o que era lexitimamente meu
da única forma que enviaría unha mensaxe inesquecible.
Con sangue e lume.
Xa oín esa historia.
Foi o apropiado, xa que ao final atáronme a unha estaca e queimáronme viva.
Es Falka.
As lendas din que eras un demo.
Un monstro élfico maldito.
Lendas para convencer os nenos de que fagan as súas tarefas.
Era máis doado cortarme as orellas en punta
e deixarme ser iso do que me acusaban.
Para simplificar.
Enchiches rúas enteiras de sangue!
Sangue de quen?
Dos que desexaban usarme ou matarme.
Cres estar maldita.
Mais sabes que vexo cando te miro?
Que?
Unha nena.
Pasada por unha trituradora pola súa propia familia.
Mentíronte e deixáronte vulnerable.
Deixaron que sintas vergoña en vez de orgullo.
Autodesprezo en lugar de amor.
Medo en lugar de aceptación.
Mataches a teu pai. Comezaches unha rebelión.
Que querías en realidade?
Quería liberdade para sentir a miña rabia.
Deixar de avergoñarme do que non podía controlar.
Queres cambiar o sistema, princesa Cirilla?
Redúceo a cinzas.
Ola.
Non sei canto máis podo aguantar aquí.
Seino.
Non queda moito.
Aquí pasa algo.
Noto algo.
Merda.
Non!
Cabaliño.
Deixa que che axude.
Pode que isto axude.
Por favor.
Vamos.
Debemos movernos para sobrevivir.
Tranquilo. Vou coidar de ti.
Todo vai ir ben.
Cabaliño, todo vai ir ben.
Tranquilo, amigo.
Vou botar un ollo, oíches?
Merda!
Esta merda de lugar sen vida.
Vaia, pobre princesa inútil.
Non son inútil.
Aquí non hai nada do que botar man.
Dixeches que a maxia estaba en todas partes.
Non. Está prohibido.
Por quen?
Yennefer dixo que é perigoso.
Aretuza prohibiuno. Vin o que fai coa xente.
Só digo que podes facer algo bo co teu poder.
Se non, esta criatura, o teu amigo, morrerá.
Se non o axudas.
Non me ensinaron como.
Estende o brazo
e deixa entrar o fogo.
- Espera! - Non!
Os que temen o que es son unha carga.
Deixa que marchen.
A que é unha sensación incrible?
E pensar que tiveches este poder dentro de ti toda a túa vida.
Parece doado.
Senta ben.
Si.
Son a proba diso.
Cando as chamas me acariciaron a cara,
non berrei.
Aproveitei a maldición que segundo todos encarnaba.
A mesma que flúe por ti.
A historia repítese.
Mais non é unha maldición.
É un don.
Un polo que desexarán usarte ou destruírte.
Mataron a Lara Dorren por el.
Queimáronme nunha estaca por el.
Mais ti, Cirilla…
es diferente.
Ti cambiaralo todo.
Haberá un tempo de odio.
E despois, por fin, poderás recuperar o que é teu.
A túa ira é xusta.
A túa vinganza é xustiza.
Merecen sufrir. Fai que sufran.
Os que queres tamén te traizoarán.
Enganarante.
Sempre serás o seu peón.
Cura a túa rabia, filla do sangue antigo.
Sinte o pracer da liberación.
Dixéchelo ti mesma.
Non necesitas a ninguén.
Sinte o pracer da liberación.
Sempre serás o seu peón.
Cura a túa rabia.
Non os abandonarei.
Só te reterán.
Este é o teu poder.
Hai maxia en todas partes!
O teu destino.
Non o quero.
- Querías… - Non o quero!
- É unha profecía! - Por favor, para.
- Non o fagas. - Renuncio aos meus poderes.
Aparta. Déixame botar un ollo.
- Si que a é. - Como sabes que é ela?
Viches moitas mocosas de pelo cincento e ollos verdes no deserto?
Paspán ignorante.
É a rapaza que busca.
Vale, non tes que ser groseiro. Volos dous, collédea.
Ben, imos alá.
Sei que estades aí,
e sei que non son benvido.
Mais o meu amigo está aquí.
Dá a volta agora
ou morre aí,
humano feo.
Pode que os paus e as pedras me rompan os ósos,
mais as palabras tamén… me ferirán.
Son amigo de Geralt.
O Lobo Branco.
Gwynbleidd.
Por favor.
Pois esperarei a que saia.
O meu amor por ti nunca cesará,
e esta flor que deixaches atrás, eterna,
nunca morrerá.
Porque, fermosa Ettariel,
esta flor que parece húmida polo orballo
en realidade estao polas lágrimas.
E as flores encantadas non murchan…
Iso bastará, bardo.
Necesítate. Non quedes atrás.
Vaia.
Non esperaba que houbese tanta xente.
Cría que as dríades erades exclusivas.
E unha especie de…
club onde non se admiten homes.
Que pasou?
A guerra.
Dádeslles refuxio.
Non está ben.
Geralt!
Estás decente?
Nunca está decente.
Sei que estás ansioso por…
Mimá… Merda.
Que novas hai?
Ei.
Estás ben?
Cría que Triss te tería curado, mais si,
teño novas.
Sobre Yen? Ou Ciri?
- Yennefer está ben. - Ciri non?
Ciri está ben.
Está ben. Está…
Síntoo, Geralt.
Ciri desapareceu.
Yennefer anda á súa procura, mais Nilfgaard…
Vin aquí directamente cando souben que estabas aquí.
Polas vellas rutas do mazarico.
Hai unha vila
fóra de Roggeveen, e…
arrasárona… por completo.
Busquei superviventes,
mais estaban dispostos a matalos a todos para atopala.
Ao parecer, funcionou.
O emperador anunciou a celebración.
Está de camiño a Nilfgaard.
O príncipe sentou á beira do mar
ruborizado coa súa serea.
Falaron longo e extenso
de quen renunciaría ao seu entorno.
Converterse en servo.
Un cambio de reino.
Quen cederá primeiro e cando.
Se a túa meta é o paraíso,
unha vida co teu amor verdadeiro,
sopesa todos os teus desexos na vida
e fai un pequeno sacrificio.
A auga está húmida. A beiramar, seca.
E onde se coñeceron é onde xacen.
Mais onde xacen, non o saben.
A marea está baixa, agora sábeno os dos.
Converterse en servo.
Un cambio de reino.
Quen abandonará.
Se a túa meta é o paraíso,
unha vida co teu amor verdadeiro,
sopesa todos os teus desexos na vida
e fai un pequeno sacrificio.
Á beira do mar tomou a súa decisión.
Un horizonte vermello crepuscular.
Ela fíxolle ver por fin
o seu lugar entre as sereas.
Converterse en servo.
El sabía que valía a pena
cambiar os pés pola aleta.
Se a túa meta é o paraíso,
dálle ao teu amor un empuxón firme.
Se afunde na noite máis escura,
acepta o seu pequeno sacrificio.
Subtítulos: Lorena Pereiras