WIEDŹMIN
Proszę, pomóżcie!
Geralt?
Ciri?
Gdzie jesteś, Geralt?
Bogowie…
Co ty tu robisz?
Szukałem moich strażników.
Myślałem, że już cię nie zobaczę.
Tak.
Taki był plan.
Co się tutaj stało?
Nie tylko Dijkstra i Filippa knuli na Thanedd.
Podejrzewają, że Vilgefortz spiskował z Nilfgaardem,
a Emhyr var Emreis wziął Kontynent z zaskoczenia.
Rozpoczęła się druga wojna.
Lepiej już idź, nie musisz tu siedzieć i mnie słuchać.
Wydostanę cię stąd.
Przy zakręcie rzeki w Mirthe jest stary szlak łowczych.
Doprowadzi cię do Oxenfurtu.
Moi przyjaciele mają tam kryjówkę. Daj im to. Zabiorą cię do stolicy.
Nie rozumiem.
Plany się zmieniają.
Więc jedź ze mną.
Nie.
- Muszę znaleźć rodzinę. - Pomówię z bratem.
Mam pieniądze, zbiorę, ile mogę, tylko powiedz…
Nic nie rozumiesz.
Wojna na zewnątrz to nic
w porównaniu z tym, co rozpęta Geralt, żeby odnaleźć córkę.
Nie wiem, co będzie dalej.
Pozwól mi pomóc. Udowodnię, że jestem czymś więcej niż maską.
Może.
Jak już znajdę Ciri.
Najpierw znajdź Geralta.
Dlaczego?
Widziałem, jak wieża eksplodowała.
Aż poczułem to w trzewiach.
Niemożliwe, żeby to przeżyła.
Tak mi przykro.
Wiedźmo!
Bardzie…
Nic ci nie jest?
Gdzie Ciri?
Widziano ją w Tor Lara,
ale przeszukałam gruzy, nie mogę jej znaleźć.
A Geralt?
Triss zabiera go do Brokilonu, żeby go wyleczyć.
Może umrzeć.
Zaraza.
Niedobrze.
Przygotujmy mu posłanie. Znajdźcie świeżą wodę i bandaże.
Przynieście wodę!
Ostrożnie. Jest ciężko ranny.
Nie ranny.
On umiera, matko Eithne.
- Kto to jest? - Stary przyjaciel. Musimy mu pomóc.
Nie…
trwońcie na mnie…
czasu.
Niczego nie trwonimy, Gwynbleidd.
Czarodziejka to dla ciebie zostawiła.
Kazała ci powiedzieć, że „coś na ciebie czeka”.
Gościłyśmy już kiedyś Cirillę.
Odnalazła cię?
Tak.
A ja ją straciłem.
Co?
Co się stało?
Geralt?
Yennefer?
Czerwony piasek.
Korath.
Cudownie.
No dobrze.
Geralt kazałby nastawić kość w stawie.
Burknąłby coś o trudach kształtujących charakter…
A potem by…
Gdzie to jest?
Nawet rozdzieleni będziemy razem.
Jest tam kto?
No dalej, Ciri.
Idź dalej.
Nie zatrzymuj się.
Jest tu kto?
Hej!
Kto tam jest?
Tak lepiej.
Geralt i Yennefer mnie potrzebują. Muszę do nich wrócić.
W porządku.
Słońce zachodzi na zachodzie.
Korath jest na wschodzie.
Jeśli pójdę w stronę zachodzącego słońca, będę szła na zachód.
W stronę gór.
Tam znajdę schronienie i coś do jedzenia.
To ma sens.
Na brzegu morza książę siadł
U boku swej syreny
Mogłam słuchać, gdy Myszowór uczył mnie konstelacji.
Musieli wybrać, które z nich
Porzuci kraj rodzinny
Jeśli chcesz odnaleźć raj
Rozważ, czego w życiu
Chcesz
Na poświęcenie zdobądź się
Będą się martwić.
Tak strasznie martwić.
Muszę iść dalej.
Wystarczy przeć naprzód.
Zbierz poranną rosę, nim opadnie cień.
Obyś miał rację, Coen.
Tak.
Całą noc szłam w złą stronę.
Nie umrę tu.
Nie umrę tu!
Wiem, że ktoś tu jest.
Pokaż się!
Znajdę cię i wyprowadzisz mnie z tej pieprzonej pustyni!
Gdzie ty, kurwa, jesteś?
Nie zostawiaj mnie samej!
Woda.
Co to jest?
To ciebie szukałam?
Jesteś jednorożcem.
Yennefer mówiła, że istniejesz, ale jej nie wierzyłam.
Uratowałeś mnie.
Jesteś mniejszy niż w książkach.
Bez dotykania. Rozumiem.
Zaczekaj!
Koniku!
Gdzie zniknąłeś?
Koniku!
I jak teraz ktoś mnie znajdzie?
Nikt mnie nie znajdzie.
Czy ja tracę rozum?
Nic nie widzę!
Zgubiłaś się na dobre.
Umrzesz z głodu.
Oszalałam. Wyobrażam sobie jednorożce.
Muszę coś, kurwa, zjeść!
Dłużej tego nie zniosę!
Stój!
Jedzenie!
Takie zachowanie nie przystoi księżniczce.
Mamo.
Moja Cirillo.
Chciałabym, żebyś tu była.
Tak często o tobie myślę.
Śniłam o tobie.
- Dano nam za mało czasu. - Wiem.
Przez całe życie szukasz dla siebie miejsca.
A jednak
trafiłaś tutaj.
Porzucona kolejny raz.
Nie zostałam porzucona.
Geralt mówił, że mnie znajdzie.
Nic nigdy nie jest twoją winą.
Twoi najbliżsi specjalnie dla ciebie dają z siebie wszystko.
- Ale widać to za mało. - Co?
Nie udawaj głupiej, w głębi duszy o tym wiesz.
To moja rodzina. Kochają mnie.
Tak jak twój ojciec i ja.
Ale ty, moje dziecko,
jesteś ciężkim brzemieniem.
Czemu tak mówisz?
Wyobrażam sobie, że Geraltowi ulżyło, gdy zobaczył, jak wbiegasz do wieży.
Jak się nad tym zastanowić, to nikt nie mógł cię znieść.
Nie znasz mnie!
To ty mnie porzuciłaś!
Wsiadłaś na ten statek i nie wzięłaś mnie ze sobą!
Dlaczego?
Widzę cię, zasrańcu!
Źle się czuję.
Porzucona.
Kolejny raz.
- Geralt i Yennefer mnie potrzebują. - Nie przeżyli.
Opowiedzieć ci coś?
- Nie mogli cię znieść. - Potrzebują mnie.
Szukasz dla siebie miejsca. Obudź się, Cirillo!
Coś ty zrobiła?
Ciężkim brzemieniem.
Porzucona kolejny raz.
Nie wiesz, gdzie jesteś?
Wyciągnij rękę.
Co?
Dam ci radę.
Nie żryj jaszczurek.
Są jadowite.
Gdzie ja jestem?
- Kim jesteś? - Dobre pytania.
Jestem przeszłością, a to jest przyszłość.
Cóż, potencjalna przyszłość.
Nie pierwszy raz widzę przyszłość.
Co to za miejsce?
Może kiedyś się dowiesz. Mówiłam, to potencjalna przyszłość.
Ale może być jedną z wielu. Wszystko zależy od tego, co wybierzesz.
Tracę rozum.
Potężnym kobietom zawsze przypisywano szaleństwo.
Głupie pieprzenie. Zawsze takie było i zawsze będzie.
Historia się powtarza.
Coś nas łączy. Jesteśmy szalonymi księżniczkami.
Opuszczonymi przez naszych obrońców i wyruchanymi przez własne rodziny.
Twoi mieli tyle przyzwoitości, że sami umarli. Ja swoich zabiłam.
Zabiłaś swoją rodzinę?
Przede wszystkim ojca. Tę porażkę.
Przyznam, że najbardziej zawiódł mnie system.
Ojciec był tylko trybem mechanizmu,
który działał od pokoleń.
Czy to się kiedyś zmieni?
Więcej dobrych pytań.
Ile jeszcze razy historia będzie musiała się powtarzać?
Tryb w maszynie.
Powiedzieć ci coś?
Sądzę, że mogłabym coś zmienić.
Nie ty pierwsza tak sądzisz.
Ale ty, przyjaciółko,
możesz być ostatnia.
Jesteś tu?
Hej!
Proszę.
Nie opuszczaj mnie.
Słabo się czuję, Koniku.
Vesemir nazywał to miejsce Patelnią.
Już wiem dlaczego.
Mogę cię pogłaskać?
Chcę się upewnić, że istniejesz.
No dobrze. Czego ty w ogóle chcesz?
Zaczekaj!
Dokąd idziesz?
Zaczekaj!
To chciałeś mi pokazać?
Nie dam rady iść dalej.
Chaos.
W ziemi.
Powietrze.
Woda.
Tam jest źródło.
Prawdziwa woda!
Ty też musisz być spragniony. Pij.
Dziękuję.
Dobrze, już idę.
Opowiadałam ci o Płotce? Polubiłbyś ją.
Zaczekaj tu, przyjacielu.
Widać nie ma tu jedzenia.
Obrzydliwe.
Odejdź.
Wiem, że jesteś tylko złudzeniem.
Jak śmiesz mówić do mnie tym tonem?
Lwiątko z Cintry.
Żałosne.
Nie jesteś prawdziwa!
- Wiem o tym. - A wiesz, gdzie jesteś?
To największe cmentarzysko na Kontynencie.
Mam umrzeć?
Masz się,
kurwa, obudzić.
Obudź się, Cirillo!
Ludzie się ciebie boją.
Chcą cię wykorzystać do swoich własnych celów,
podczas gdy twoi bliscy cię opuszczają.
Jak przygotowałaś się na nadchodzącą wojnę?
Co zrobiłaś?
Nic.
Nic!
Spotkałam się ze śmiercią na własnych warunkach.
Tak postępują dobrzy przywódcy. Stają twarzą w twarz z wrogiem.
A ty przez cały czas się ukrywałaś.
Nic nie zrobiłaś.
A teraz ukrywasz się na pustyni!
- Przyznaj! - Nie!
Zaprowadziłaś samą siebie
i Cintrę w pył i zapomnienie.
Kierowały tobą pycha i strach.
Zamiast pomagać ludziom, doprowadziłaś do wybuchu przemocy.
Pozwoliłaś historii się powtórzyć.
Mordowałaś takich jak ja.
Przelałaś elfią krew.
Moją krew!
I po co?
W końcu i tak zabrała cię śmierć.
Musi być inny sposób.
Naprawdę sądzisz, że ktoś taki jak ty
może coś zmienić, kiedy tylu innych już zawiodło?
Nie umiesz nawet napoić konia!
Zamknij się!
Kurwa!
Chcesz kolejną radę?
Nie wal w skały.
- Zastanawiałam się, czy wrócisz. - Stęskniona?
Nie znam cię.
Słyszę tylko moją podświadomość, która chce, żebym się zabiła.
Skąd pewność, że nie chcę tego samego?
To się okaże.
Mówiłaś, że mogę być ostatnią, która coś zmieni.
- Czyli? - Wiesz, że jesteś potężna.
To też nas łączy?
Zawsze miałam talent do przyciągania przyjaciół.
Mogłam być królową, ale gdy ojciec odmówił mi mojego przeznaczenia,
postanowiłam zebrać prostaczków.
Z ich pomocą odebrałam to, co mi się należało.
W jedyny sposób, jaki zostanie na zawsze zapamiętany.
Krwią i ogniem.
Znam tę historię.
To do mnie pasowało, bo w końcu przywiązali mnie do pala i spalili żywcem.
Jesteś Falka.
Mówią, że byłaś demonem.
Przeklętym elfim potworem.
Takimi historyjkami straszono niegrzeczne dzieci.
Prościej było przyciąć uszy do szpica
i stać się tym, o co mnie oskarżali.
Dla uproszczenia.
Zalałaś ulice krwią!
Czyją?
Tych, którzy chcieli mnie wykorzystać albo zabić.
Masz się za przeklętą.
A wiesz, co widzę, gdy na ciebie patrzę?
Co?
Dziecko.
Przemielone na papkę przez własną rodzinę.
Okłamali cię i wystawili na atak.
Zostawili z poczuciem wstydu zamiast dumy.
Nienawiścią do siebie zamiast miłości.
Strachem zamiast akceptacji.
Zamordowałaś własnego ojca. Wznieciłaś rebelię.
Czego naprawdę chciałaś?
Chciałam, żebym mogła poczuć swoją wściekłość.
Przestała się wstydzić za to, nad czym nie panowałam.
Chcesz zmienić system, księżniczko Cirillo?
Spal go do gołej ziemi.
Witaj.
Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam.
Wiem.
Już niedaleko.
Coś jest nie tak.
Czuję to.
Jasna cholera.
Nie!
Uciekaj!
Koniku.
Musisz pozwolić mi pomóc.
To może pomóc.
Proszę.
Chodź.
Żeby przeżyć, musimy iść dalej.
Nie przejmuj się. Zaopiekuję się tobą.
Wszystko będzie dobrze.
Koniku, będzie dobrze.
Wyjdziesz z tego.
Zbadam ranę, w porządku?
Kurwa!
Co za puste zadupie!
Taka bezradna księżniczka.
Nie jestem bezradna.
Ale tutaj nie mam z czego czerpać.
Przecież mówiłaś, że magia jest wszędzie.
Nie. To zakazane.
- Przez kogo? - Yennefer mówiła, że to niebezpieczne.
W Aretuzie tego zakazali. Widziałam, co to robi z ludźmi.
Mówię tylko, że możesz wykorzystać moc do czegoś dobrego.
Inaczej to stworzenie, twój przyjaciel, umrze.
Jeśli mu nie pomożesz.
Nie uczono mnie tego.
Wyciągnij rękę
i wpuść ogień.
- Stój! - Zostaw go.
Ci, którzy boją się tego, kim jesteś, są tylko obciążeniem.
Zapomnij o nich.
Niesamowite uczucie, prawda?
I pomyśleć, że miałaś w sobie tę moc przez całe życie.
To zdaje się takie proste.
Tak dobrze się czuję.
Bo to jest dobre.
Jestem tego dowodem.
Gdy płomienie lizały moją twarz,
nie krzyczałam.
Sięgnęłam do klątwy, która według wszystkich we mnie żyła.
Tej samej, która krąży w tobie.
Historia się powtarza.
Ale to nie jest klątwa.
To dar.
Sprawia, że chcą cię dla niego wykorzystać albo zniszczyć.
Zabili za to Larę Dorren.
Mnie spalili na stosie.
Ale ty, Cirillo…
jesteś inna.
Ty wszystko zmienisz.
Nadchodzi Czas Pogardy.
W końcu odzyskasz to, co ci się należy.
Twój gniew jest słuszny.
Twoja zemsta to sprawiedliwość.
Zasługują na cierpienie. Zadaj je.
Ci, których kochasz, też cię zdradzą.
Oszukają cię.
Zawsze będziesz ich pionkiem.
Poczuj swój gniew, dziecko Starszej Krwi.
Jak przyjemnie jest go uwolnić.
Sama mówiłaś.
Nikogo nie potrzebujesz.
Poczuj, jak przyjemnie jest go uwolnić.
Zawsze będziesz ich pionkiem.
Poczuj swój gniew.
Nie odrzucę ich.
Tylko cię ograniczają.
To twoja moc.
Magia jest wszędzie!
Twoje przeznaczenie.
Nie chcę jej.
- Chcesz… - Nie chcę jej!
- To przepowiednia! - Proszę, przestań.
- Nie rób tego. - Wyrzekam się mojej mocy!
Odsuń się, ja spojrzę.
- To musi być ona. - Jak możesz być tego pewien?
Dużo widziałeś szarowłosych dziatek z zielonymi oczami obok pustyni?
Ty durny bezchujcu.
On właśnie jej szuka.
Musisz być taki wredny? Wy dwoje, podnieście ją.
Raz kozie śmierć.
Wiem, że tam jesteście
i że nie jestem tu mile widziany.
Ale przebywa tu mój przyjaciel.
Zawróć
albo zginiesz na tym polu,
brzydki człowieku.
Kije i kamienie mogą połamać mi kości,
ale słowa też mnie ranią.
Jestem przyjacielem Geralta. Białego Wilka.
Gwynbleidd.
Proszę.
Więc zaczekam tu, aż wyjdzie.
Moja miłość do ciebie nigdy nie zgaśnie
A kwiat, co po tobie został Nigdy nie zwiędnie
Nie zabierze go czas
Ponieważ, moja piękna Ettariel
Choć kwiat wyglądał na śliski od rosy
Naprawdę zrosiły go łzy
A dotknięty magią kwiat nie zmarnieje…
Wystarczy, bardzie.
On cię potrzebuje. Pospiesz się.
Rety.
Nie spodziewałem się tutaj aż tylu osób.
Sądziłem, że driady izolują się od innych.
I że…
to klub tylko dla dziewczynek.
Czemu zmieniłyście zdanie?
Przez wojnę.
Dajecie im schronienie.
Nie czuje się dobrze.
Geralt!
Obrazisz się, jak wejdę?
I tak się obrazi.
Wiem, że nie możesz się doczekać…
O kurwa.
Jakie wieści?
Cześć. Jak się czujesz?
Sądziłem, że Triss cię uleczy.
Mam wieści, ale co z tobą? Możesz chodzić?
Chodzi o Yen? Albo Ciri?
- Yennefer jest bezpieczna. - Ciri nie?
Ciri jest cała.
Nic jej nie jest. Ona…
Tak mi przykro, Geralt.
Ciri zaginęła.
Yennefer jej szuka, ale Nilfgaard…
Przyjechałem tutaj prosto z Thanedd.
Jako Brodziec miałem swoje trasy.
Pod Roggeveen była taka wieś…
a oni ją zrównali z ziemią.
Szukałem ocalałych,
ale byli gotowi zabić każdego, żeby ją znaleźć.
Widać im się powiodło.
Cesarz ogłosił święto.
Ciri jest w drodze do Nilfgaardu.
Na brzegu morza książę siadł
U boku swej syreny
Musieli wybrać, które z nich
Porzuci kraj rodzinny
Kto odda szum fal?
Porzuci zieleń traw?
Kto pierwszy ugnie się?
Jeśli chcesz odnaleźć raj
Z lubym doczekać go
Rozważ, czego w życiu chcesz
Na poświęcenie zdobądź się
Tam suchy piach Tu wody toń
Na styku ich wziął ją za dłoń
Nie wiedząc wciąż, gdzie skończą wraz
Nadchodzi odpływ, kończy się czas
Kto odda szum fal?
Porzuci zieleń traw?
Kto zapomni swój dom?
Jeśli chcesz odnaleźć raj
Z lubym doczekać go
Rozważ, czego w życiu chcesz
Na poświęcenie zdobądź się
Świadkiem wyboru brzeg mórz był
Zmierzchało już czerwienią
To dzięki lubej dostrzegł, że
Powinien żyć wśród syren
Wybrał szum fal
Przemyślał, jak to jest
Zamiast stóp płetwy mieć
Jeśli chcesz odnaleźć raj
Lubemu dziś warunek daj
Jeśli skoczy w ciemną toń
Przyjmij, jak poświęcił się
Napisy: Magdalena Adamus