Nie śpisz.
Jak zwykle uprzejmy.
Nie, wiedźminie. Żadnych wieści o Nilfgaardzie i dziewczynie.
I nie, nie pytałam.
Za takie pytania dostajesz stryczek.
A jak wtedy prowadzilibyśmy nasze codzienne urocze pogawędki?
Głuszec.
Upolowałam dla ciebie.
Nie chcę.
Oczywiście.
Niewdzięczna pizda.
Nadal nie chce jeść?
Na pewno zasługuje na pomoc?
My o tym zdecydujemy.
Tak jak przy tobie i Scoia’tael, których dla ciebie przygarnęłyśmy.
Nie będę ci rozkazywać, Milvo, ani nie odeślę do koszmarów z przeszłości.
Ale masz do spłacenia dług.
Utrzymaj go przy życiu.
Czemu jest taki wyjątkowy?
Nie tylko ty ochraniasz zagubione dusze.
Ci, którzy to robią, sami też bywają skrzywdzeni.
Słyszałem, że widziano królewski powóz Nilfgaardu.
Kiedy dostarczą ją do Emhyra?
Wiem tyle, co ty.
- Co my zrobimy, Geralt? - Pomóż mi wstać.
Powoli.
- Przestań! - Zostaw go.
Złamał kręgosłup. Spójrz na jego nogę.
Nie odejdziesz stąd, dopóki nie wydobrzejesz.
A do tego musisz dać sobie pomóc.
Potrzebujesz więcej leczniczych wód i odpoczynku.
Głuszca?
Daj tego przeklętego głuszca.
Nagle zgłodniałeś.
Jest między wami jakaś dziwna energia.
Nie chciałbym ich pouczać,
ale czy te uzdrowicielki na pewno są…
wykwalifikowane?
Nic ci nie będzie.
Wody nie zadziałały.
Nie stosuje się ich u mutantów.
- Pakuj się. Ruszamy rano. - Dobrze.
Sugeruję zaczekać,
aż twoja rana na nodze przestanie ropieć.
Nie dasz rady chodzić po lesie. Nie mówiąc o Kontynencie!
Utrzymasz w ogóle miecz?
Powstrzymaj go!
Miesiącami mówiłem mu, że musi pomyśleć o sobie, a nie o Ciri.
- Czyli do czegoś się nadajesz. - Ale myliłem się.
Musi chronić Ciri i najbliższych, taki już jest.
Musiałbym go zabić.
A nawet w tym żałosnym stanie
jestem pewien, że złamie mnie jak wykałaczkę, więc nie.
Nie powstrzymam go.
Jeśli będzie potrzebował pomocy, będę obok.
Obaj jesteście szaleni!
Myślisz, że jesteś gotowy na poszukiwania?
Bo już byś nie żył.
WIEDŹMIN
Spuszczaj!
Crach an Craite.
Na wschodzie Skellige nie ma śladu Ciri.
Jakieś wieści od reszty floty?
Nie zginęła, czuję to.
Tak, ale alternatywa nie brzmi lepiej.
Na Południu krążą plotki, że Ciri jest w drodze do Nilfgaardu.
Dobrowolnie by nie poszła.
Vilgefortz.
Zdradziecki mag z Aretuzy.
Zabiera ją do Emhyra.
Trybunał chce rozmawiać o negocjowaniu pokoju.
Jeśli Ciri stanie po stronie Nilfgaardu, musimy do nich dołączyć.
- Walczylibyście dla Nilfgaardu? - Kurwa, nie!
Nie dobrowolnie.
Ale Ciri jest księżniczką Brugge i wielu innych wasali.
Ich zahukani lordowie nie będą walczyć.
Jeśli Ciri dołączy do Nilfgaardu, to zmieni cały Kontynent.
Wcześniej ją odnajdę.
Może wtedy skończą gadać o tej durnej kapitulacji.
Wiesz, gdzie Vilgefortz ją trzyma?
Ciri?
Ciri, jesteś tu?
Boże!
Co tu się stało?
To nasze uczennice.
Jest gorzej, niż mówił Geralt.
Jeśli szukacie Vilgefortza,
nie ma go tu.
Szukamy Ciri.
Oszczędzę wam czasu.
Zamek jest pusty.
Jaka magia tak działa?
- Taka, której nie znamy. - Ani nie widziałyśmy.
Jak mogłyśmy nie dostrzec, jaki jest Vilgefortz?
Niektórzy dostrzegli.
Musimy zdjąć to zaklęcie razem.
Wszystkie.
Zasługują na to.
Nissa.
Eva.
Elizabet.
Niech spoczywają w pokoju.
Chcę być jak najdalej stąd.
To nie w porządku.
Jeśli chcesz, zostań. Ja wracam do Tretogoru.
Stójcie!
Nie możemy ich tam zostawić!
Zasługują na odpowiedni pochówek.
Z szacunku.
- By o nich pamiętać. - Teraz to dopiero je zapamiętasz.
Proszę bardzo, zwymyślaj nas.
Ale te dziewczęta zginęły w Redanii.
Mieliście Vilgefortza tuż pod nosem.
Nie sprowadziłby ich tu,
gdyby ona przypilnowała go w Aretuzie.
Zawsze wspierałaś Bractwo.
Jego wkład w ochronę Chaosu.
Ale przy Vilgefortzu wolałaś wspierać mężczyznę.
Nie bądź taka święta.
Wiem, że zawiodłam. Ale ty również.
Uciekaj do Tretogoru.
Ale nie zapominaj, że swoją czystką chciałaś obalić Bractwo. Po co?
Nie dla Chaosu.
Zrobisz wszystko, żeby Vizimir dojrzał cię w cieniu Dijkstry.
Ty…
Jesteśmy partnerami.
Mogę ufać Dijkstrze.
A ja ufałam Vilgefortzowi.
Na tym polega problem z zaufaniem.
Kończy się, gdy ktoś cię oszuka.
Przestańcie.
Z każdą minutą Vilgefortz zbliża się do Nilfgaardu.
Nie wiem, czego on i Emhyr chcą od Ciri,
ale widziałyście, co zrobił tym dziewczynom.
Zabierzemy je do Aretuzy.
I godnie odprawimy.
A potem będziemy walczyć.
Żeby to się więcej nie powtórzyło.
Zamknąć wrota!
Jesteś tego pewna?
Nilfgaard wykonał swój ruch.
Teraz nasza kolej.
Musimy zająć Dillingen, by zabezpieczyć zachodni front.
Fringilla.
Powstałaś z grobu w samą porę.
Zostawcie nas.
Miłego dnia, panie.
Moi wojownicy donieśli mi,
że wasze przybycie do Aretuzy
pomogło zapewnić coś, co niektórzy nazwaliby zwycięstwem.
To prawda.
Powiodło nam się na Thanedd dzięki poświęceniu elfów.
Doprowadziły do upadku Bractwa.
Jednak Północ wciąż jest dla nas poważnym przeciwnikiem.
Trzeba zająć porty Xin’trei i zdobyć kontrolę nad Jarugą.
To najważniejszy łańcuch dostaw w Temerii.
Bez Jarugi przegrają wojnę.
Potrzebujesz kogoś, kto zna Xin’treę od środka.
Kogoś, kto dba o interesy Nilfgaardu.
Czyli mam wybaczyć ci dawne przewiny i wysłać do Cintry?
Wyślij nas, panie.
Będziemy działać razem.
Cirilla wraca do domu. Tego wszyscy chcieliśmy.
Będzie rządziła u twego boku, tak jak planowałeś.
Ona…
potrzebuje cię tutaj, w Nilfgaardzie.
Pozwól, że będę ci służyć
jako cesarski gubernator Xin’trei.
A Francesca da swoim ludziom dom, na jaki zasłużyli.
Muszę przyznać Fringillo, że śmierć ci służy.
Wierzę, że z byciem cesarskim gubernatorem będzie tak samo.
Zwłaszcza z królową elfów u boku.
Nie pożałujesz tego, mój panie.
Dziękuję, że doceniłeś to, jak wywiązaliśmy się z naszych zobowiązań.
- Scoia’tael zasługują na pokój. - Scoia’tael?
Nie.
Możesz rządzić elfami w Cintrze.
Starymi, chorymi, niezdolnymi do walki,
ale Scoia’tael zostaną z nami.
Dobrze znają te ziemie. Na Północy będą skuteczną armią.
Poślesz ich na pierwsze linie.
Nie zrobią tego.
Nie, dopóki mi służą.
To ich zwolnij ze służby.
Albo zginą,
walcząc dla nas,
by reszta twojego ludu mogła żyć,
albo cały twój lud zginie,
walcząc o przetrwanie.
Elfy tak wiele poświęciły.
Niech to nie pójdzie na marne.
Wyjdź.
Wynocha.
Już myślałem, że umarłeś. Czuję, jakbym posłał po ciebie wczoraj.
- Szybciej nie mogłem. - Zwłoki chodzą szybciej, taki żart.
Do rzeczy. Co słychać na froncie?
Nilfgaard zajął miasta w Aedirn, Lyrii i Cidaris.
Jakieś wieści od Radowida?
Szuka go tylu ludzi, ilu mogłem wysłać.
Nie to mi obiecywałeś.
- Pojawiły się przeszkody. - Tak.
Mieliście oczyścić Bractwo i wrócić jako bohaterowie.
Zamiast tego z Aretuzy zostały gruzy,
w Bractwie nie ma już żadnych braci,
a mój brat leży martwy w jakimś pieprzonym rowie.
Widzę, że otwierasz usta.
Zamknij je. Nie próbuj mnie uspokajać.
Nie ty, Sigismundzie.
We wszystkim, co robimy, liczy się szczęście.
I choć staram się minimalizować jego rolę, na Thanedd nam nie dopisało.
Kilka minut spóźnienia.
Zagubiona wiadomość do floty.
Pieprzony wiedźmin.
Ale mieliśmy pewne informacje, a nasz plan był dobry.
Czy przez to lud przestanie we mnie wątpić?
Przetrwaliśmy już razem trudne chwile, ale to co innego.
Muszę wyciągnąć konsekwencje.
Naprawdę mi przykro.
Bo wiem, że Filippa jest ci bliska.
Ale ktoś musi za to zapłacić.
Nie zawiedź mnie znowu.
Już byś nie żył.
Wracaj do łóżka, wiedźminie.
No i rusza.
Ze mną lub beze mnie.
Czy odzyskał siły? Oczywiście, że nie.
Jego noga wygląda jak skarpeta pełna otoczaków.
Dlatego potrzebuje kogoś,
przy kim wydobrzeje.
Nie jesteś jego przyjacielem.
Włóczysz się za nim, żeby napisać o nim balladę, gdy umrze.
Jak śmiesz?
Z jego śmierci wycisnąłbym ze trzy.
I może poemat…
Jesteś bezużyteczny.
A ten to już w ogóle.
Martwi nie przydacie się tej dziewczynie.
Im dłużej tu tkwię, tym bardziej Ciri jest zagrożona.
Ty ukrywasz się przed światem,
ale ja nie muszę.
Jak chcesz.
Idź sobie.
Nie chcę tego słuchać.
Mylisz się.
Nie boję się odejść.
Boję się tego, co bym im zrobiła…
ludziom, którzy mnie skrzywdzili, gdybym odeszła.
Znam ten strach.
Po wodach powinnam była o tym zapomnieć.
Widać na mnie też nie podziałały.
To pamiątka po kimś, kogo straciłeś?
Wygląda na ważne.
To pamiątka po kimś, kogo zabiłem.
Staram się trzymać z dala od walki.
- Potwór! - Rzeźnik!
Odcinam się.
A życie zawsze każe mi się mieszać.
Albo zmusza cię do wyboru.
Znam to.
Cokolwiek ci zrobili…
oby za to zapłacili.
Szkoda, że świat tak nie działa.
Tissaio.
Spójrz na mnie.
Słyszałam, że Redania i Kaedwen przegrały kolejną bitwę.
Od kiedy obchodzą cię manewry?
Od kiedy odpowiadam za śmierć tych żołnierzy.
Wojna była nieunikniona.
Na pewno?
Mogłaś podać królom głowę Ciri na tacy, żeby zdobyć ich poparcie.
Nie zrobiłaś tego.
Nie.
Nie mogłabym.
Twój ból to mój ból.
Mój ból to twój ból.
Każą nam tak wiele poświęcić.
Za możliwość nauki magii.
Gdy przybyłam do Aretuzy, ciężarne czarodziejki wyrzucano.
„Konflikt lojalności”.
Tak mówili mężczyźni.
Dzięki mnie zaczęli nas traktować poważnie.
Tu nie chodziło o lepszy dostęp do Chaosu.
Tylko o miejsce przy stole.
W Bractwie mówili, że jestem śmiała.
A ja byłam zdesperowana.
- Pierwszy z wielu błędów. - Przestań.
Wszystko przepadło.
Zapomnij, jedź do Brokilonu. Ratuj swojego wiedźmina.
Geralt otrzyma tam pomoc.
Ja skupiam się na Ciri.
- Jeśli pojadę do niego bez niej, zawiodę. - Bywają gorsze porażki.
Daruj sobie te żałosne komunały.
Przestań się nad sobą użalać.
Przez Vilgefortza zaczęłaś w siebie wątpić.
Nie jesteś sobą!
Znam cię.
Do głębi.
Wszystko, co uczyniłam i co mnie uczyniono,
przetrwałam, bo we mnie wierzyłaś.
Jesteś najsilniejszą osobą, jaką znam.
Przypomnij sobie własną siłę.
Jesteś Tissaia de Vries. Jesteś naszą matką, potrzebujemy cię.
Ja cię potrzebuję.
Ceremonia dla nowicjuszek.
Już czas.
Idź. Pozbieram się i do was dołączę.
Dziękuję.
Pierwsze, czego uczymy się o Chaosie…
to to, że zawsze ma swoje konsekwencje.
Ta magia ma swoją cenę.
W końcu wszyscy musimy ją zapłacić.
To nie dar.
Ale wymiana.
Która często zaprowadza nas w mroczne miejsca.
Jednak zawsze ma jakieś jasne punkty.
Uczenie cię było najjaśniejszym punktem mojego życia.
Chciałabym przeprowadzić cię przez kolejny etap podróży.
Wiem, że dokonasz wielkich rzeczy, córko.
Ale niestety ja nie dam rady.
Muszę zapłacić cenę.
Czasem kwiat…
jest tylko kwiatem.
I najlepsze, co może dla nas zrobić,
to umrzeć.
Geralt.
Yen.
Przyszłaś.
To ja.
Przepraszam.
Tak bardzo przepraszam.
Nie ma jej ze mną.
Nie.
To moja wina.
Dałem się pokonać Vilgefortzowi.
Nie potrafiłem jej ochronić.
Zniszczył wszystko, co kocham.
Tissaia.
Nie żyje.
Wiem, nie powinnam…
ale jestem na nią wściekła.
Kto nam jeszcze pozostał?
Ty, Yen.
Znajdę Ciri.
Czarodzieje nie poradzą sobie bez ciebie.
To niesprawiedliwe.
Musisz mnie uleczyć.
- Driady robiły, co mogły… - Są rany, których magia nie uleczy.
Wiem.
Vilgefortz zapłaci za wszystko.
I nieważne, że jest cesarzem,
ale Emhyr też zapłaci.
Powiedz, że nie widzimy się ostatni raz.
Powiedz.
Potrzebuję cię, Geralt.
Ja ciebie też, Yen.
Ktoś musi za to zapłacić.
Tak, takie działania mają swoją cenę!
Bogowie, to prawda! Znaleźli cię!
Ty żyjesz!
Niezły portret.
Naprawdę niezły portret.
Jak ja się martwiłem. Nie powinni byli cię zostawiać.
Wyciągnę wobec nich konsekwencje.
- Filippa… - To ona mnie odnalazła.
Wasza Wysokość.
Nie mogłam spocząć,
póki książę nie był bezpieczny.
Thanedd wygląda na potężny cios dla naszej sprawy,
ale uwierz, że pucz nie był porażką.
Ujawniliśmy nilfgaardzkiego zdrajcę
i stworzyliśmy wyrwę w Bractwie, którą tylko my możemy wypełnić.
Wyrwę?
Bractwo jest w rozsypce, a wraz z nim Północ!
Tak. Mam nowy plan dla Redanii, mój panie.
Przekonasz się.
Sama się przekonasz, ty zmiennokształtna cholero.
Wyglądasz koszmarnie i śmierdzisz. Trzeba cię szybko umyć.
Nie zostaję.
- Co? - Chciałem prosić, żebyś dał mi odejść.
Niby dokąd? Przegapiłeś wojnę?
Nie przydam się na niej.
Od lat szukałeś dla mnie celu na dworze.
Zlecałeś mi bezużyteczne zadania.
Nie jestem szefem wywiadu.
Ani dobrym księciem.
Ale w końcu znalazłem coś, co do mnie pasuje.
Kogoś.
Muszę mu pomóc.
Panie, przygotowałem kąpiel.
Weź moje płaszcze, wszystko z futrem, i zanieś do szmuklerza.
Sprzedaj po najwyższej cenie i przynieś mi pieniądze.
Mówię poważnie. Mój brat nie każe cię zabić.
No proszę.
Widać zostaliśmy tylko my dwaj.
Dobrze się czujesz?
Vizimir…
zwykle się nie myli.
Spierdoliliśmy.
Obiecaliśmy mu Bractwo.
Zwycięską Redanię!
Vilgefortz wyprzedził nas o krok.
Masz Vizimira za głupca, ale to wciąż nasz król.
A kiedy domaga się satysfakcji…
to ją dostaje.
Ktoś musi zapłacić.
Za Thanedd.
Powiedz Vizimirowi, że to była moja wina.
Tak.
Wiedziałam, że mogę ci powierzyć moje życie.
Ale nie moją strategię.
- Co? - Poczyniłam kroki, by nas ochronić.
O czym mówisz?
Wszystko zgodnie z planem.
Nie spodziewa się problemów. Nie na ceremonii i nie z naszej strony.
Będziemy stać z przodu.
Na idealnej pozycji. Gdy nadejdzie Ciri, złapię ją…
Przestań.
Za dużo już poświęciłyśmy.
Co chcesz powiedzieć?
- Przyjmę jego warunki. - Francesco.
Nie możesz przyjąć warunków nieistniejącego planu.
Może się udać.
Możemy rządzić razem.
Mamy mu znowu służyć?
Chcę się odciąć od tego miejsca, tej wojny
i tej sfery.
A Ciri może nam to umożliwić.
Może dać ci Dol Blathannę.
- Ona gdzieś tam jest… - Wcale nie.
Dol Blathanna…
była prawdziwym miejscem.
Namacalnym.
Na mapie.
Cały świat mógł ją oglądać.
Ale ją straciliśmy.
Dom jest tam, gdzie mój lud jest bezpieczny.
Nie w jakiejś nieznanej sferze, zdany na łaskę dziewczyny z mocą.
To zbyt ryzykowne.
Zwłaszcza pod protekcją Nilfgaardu.
Nie, zapomniałaś,
że nie dotyczy ona wszystkich?
Wiem, co to znaczy.
Skażę Scoia’tael na śmierć.
Ale ocalę resztę.
Posłuchaj mnie. Nie zgadzam się.
Emhyr jest brutalny.
Ludzie są brutalni. Przynajmniej Emhyr tego nie ukrywa.
Wcale nie!
To kłamca! Kazał zabić twoje dziecko.
I próbował zrzucić to na mnie.
Emhyr zabił nasze dziecko?
Tak.
A potem posłużył się Redanią, by tobą manipulować.
Wiedziałaś, że zabił nasze dziecko?
Jak to zrzucił to na ciebie?
Wszystko szło nie tak. Emhyr zmierzał do Cintry.
Musiałam zyskać jego przychylność. Powiedziałam mu, że dziecko…
pozwoli was tu zatrzymać.
Żebyśmy walczyli.
Emhyr zamordował moje dziecko.
A ja straciłam brata.
Męża.
I setki elfów.
- Przez twoje kłamstwo! - Nie mogę tego cofnąć.
Zasłużył sobie.
Zasłużył, by cierpieć tak samo jak ty.
Odpłacimy mu.
Dziecko za dziecko. Zagwarantujesz elfom pokój.
- Zrobimy to, tylko… - Nie dotykaj mnie!
On nie zna prawdziwego cierpienia.
Ale pozna.
Tak samo jak ty.
Sprowadźcie kogoś!
Wezwać pomoc!
- Zabezpieczyć zamek. - Tak jest.
- Natychmiast! - Za mną!
- Jak to się stało? - Zamknąć wyjścia!
Nie wiem. Ale się dowiem.
Ten, kto za tym stoi, za wszystko odpowie.
Musimy się spieszyć.
Nasi wrogowie wykorzystają tę tragedię. Ogłoszą bezkrólewie.
- Wezwać strażników. - Za mną!
Nie można pozwolić na szerzenie się takich plotek.
Mamy ogromne szczęście,
że Radowid wrócił do nas cały i zdrowy.
Potężny sercem i duchem,
niezachwiany sługa Redanii.
Zakrzyknijmy razem:
niech żyje król Radowid!
Niech żyje król Radowid!
Trudno uwierzyć, że tak wiele się wydarzyło
w ciągu tygodnia.
Tak wiele straciłaś.
Wszystkie straciłyśmy.
Nasz dom.
Naszą historię.
Tych, których kochamy.
Magia miała kiepski tydzień.
Przepraszam. Bez Tissai nic nie będzie takie samo.
Wiem przecież.
- Ale nie mam już sił płakać. - Dobrze.
Nie jesteśmy tu, żeby rozpaczać.
Nie chciałaby tego.
Dotrzymamy obietnicy i nigdy więcej do tego nie dopuścimy.
Aretuza upadła.
Przyszłość magii nigdy nie była tak niepewna.
Musimy ją chronić.
Najgroźniejszy mag, jakiego znamy,
dysponuje najpotężniejszym źródłem na Kontynencie.
Musimy wyeliminować Vilgefortza.
Stara gwardia odeszła.
Zostałyśmy tylko my.
My zdecydujemy, co dalej.
Wiedźminie, gnaj
Z wiatrem
Dmącym… Dmącym?
Ktoś już tak kiedyś śpiewał. Wichrem dmącym?
Gnaj…
Nigdy nie przerywaj artyście porwanemu przez święty napływ weny…
Ja cię znam.
Dara.
Pomogłeś mi się dostać do Xin’trei.
Dara.
Tak, pamiętam.
Przeznaczony do wielkości.
Ale nie o tym myślałem.
Byłem w Shaerrawedd. Walczyłem dla Scoia’tael.
Kiedy zabito moją rodzinę, długo tułałem się sam.
Gdy odnalazłem się wśród elfów, sądziłem, że odzyskałem to, co straciłem.
Cel, nadzieję, rodzinę.
Pokój.
Ale postanowili pomóc Białemu Płomieniowi rozpętać wojnę.
Nie mogłem tego zrobić, więc uciekłem.
Masz prawo się bać.
Ja się nie boję.
Mam tylko dość uciekania.
Jeśli będę nosił w sobie tę nienawiść,
to mnie zabije.
To prawda.
Znałem Ciri.
Z nią pierwszą poczułem się bezpiecznie.
Jeśli jeszcze ją spotkasz…
przekaż, że jej wybaczam.
I że przepraszam.
Nie przypominam sobie,
żeby przepis na eliksir Vesemira zawierał
tak dużo…
robaczych flaków.
Bo nie zawierał.
Ale to najbliższe jadowi ygherna, co znalazłem.
Weź przestań… Spójrz tylko na niego.
Wybacz, koleżko.
Bądź delikatny.
Będzie słabszy od eliksiru Vesemira.
Ale powinien wyostrzyć zmysły.
Walnij ją…
Tak!
Nie…
Już byś nie żył.
Ruszamy.
Tak.
Doniosły dzień, mój panie.
Dzięki tobie.
Cesarz Emhyr var Emreis, Deithwen Addan yn Carn aep Morvudd
wita Cirillę Fionę Elen Riannon,
królową Cintry,
księżniczkę Brugge,
księżną Sodden
i nadaje jej tytuł princessy Rowan i Ymlac
oraz tytuł pani na zamku Darn Rowan.
To nasz honorowy gość,
z którym będziemy oczekiwać
na nadejście spokojniejszych i szczęśliwszych czasów.
Witaj w domu.
Jesteś wśród swoich.
To zaszczyt, Wasza Miłość.
Niech żyje księżniczka Cirilla!
Ej, blondyneczko.
Blondyneczko…
Miło, że się w końcu obudziłaś.
Chcesz stąd uciec?
Tryb w maszynie.
Ej, blondyneczko.
To co powiesz?
Kim jesteś?
Królem pierdolonego Ebbing.
Rób dokładnie to, co mówię.
Kayleigh. Znasz go?
Jeden ze Szczurów.
Baron wyznaczył sutą nagrodę za ich bandę.
- Tylko dlatego sam go nie zabiłem. - Kayleigh, co?
Baron co najwyżej poklepie cię po tyłku i da beczułkę miodu.
My zgarniemy nagrodę za tę ptaszynę.
To dziewka, której szuka Nilfgaard.
Tak się im przydasz jak eunuch w burdelu.
Już ją znaleźli.
Skoro tak, to czemu prefekt wciąż oferuje nagrodę?
Tyle dziewucha warta, ile ma między nogami.
Mógłbym sobie sprawdzić.
- Dla nas jedzenie jest? - Spieprzaj!
Głodni jesteśmy.
Widzicie?
Suka jest z arystokracji.
- Co za dureń. - Mówiła, że jest głodna, fiucie.
Skomlik! Z dziewczyną rób, co chcesz,
ale Szczur jest mój!
Tknij go jeszcze raz, a wbiję ci ten sztylet w oko.
Siadaj.
- Nie rusz się. - W gębie jesteś, kurwa, mocny.
Masz to?
Nie jesteś całkiem do niczego.
Dobrze wiedzieć.
Przesuń go do mnie.
Jest większy od ciebie, konusie.
No to pokaż. Wstawaj.
Wstawaj. Udowodnij.
No już!
Robicie przyjątko bez nas?
Kurwa, co za jedna?
Jasna cholera.
To Szczury!
Jebane Szczury!
Wychodzę z dzieciakiem.
Mistle, za tobą!
A ty dokąd?
Ani się waż!
Kayleigh!
Wiedziałam, że żyjesz, gnojku!
Wara! Są moi!
Chodź no tu.
Nieźle, Reef!
Z drogi!
Cześć, Łotrzyco.
Co powiesz na uczciwą walkę?
Sprawdzimy cię w walce z człowiekiem.
Za mało męski jesteś, żeby ją pokonać.
Zapłacisz za to, ty wysoko urodzona suko!
O ja pierdolę.
Ona się nim bawi.
Dalej, pojedynczo.
- Nie zdążymy. - Idź dalej.
Do kolejki!
Potrzebny nam dowód tożsamości. Opróżnić kieszenie.
Żeby znaleźć Ciri, musimy tu przejść.
Albo zabiorę żonkę za winkiel i sama mnie przekona.
Musi być inne przejście.
- Tak, kilka dni stąd. - Weź to.
Dobrze. Ruszajcie.
Dzięki.
Dzień dobry.
Jak się miewamy?
- Papiery. - Zgubiliśmy.
Ale z chęcią ci to jakoś wynagrodzimy.
Za twoją fatygę…
Chwileczkę.
Nie pomożesz mi?
Za przejście się płaci.
Mam tu całe dwa oreny.
Postaraj się bardziej, pajacu.
To jest ładniutkie.
Poczekaj.
Za fatygę.
Przyjacielu.
Daj spokój, nie to.
W porządku.
Przechodzić.
Bardzo dziękujemy.
Nie ma za co.
Miły przyjacielu,
opowiedziałeś mi kiedyś sen.
Wędrowałeś po bezkresnych polach
w stronę obelisku z imionami zmarłych.
- Płacić trzeba! - Nie!
Podążała za tobą kobieta o zimnych, niebieskich oczach.
Jeszcze jedno słowo i dziecko zostanie sierotą.
Znałeś ją, bo śledziła każdy twój krok.
Chodźmy dalej.
Musimy dotrzeć do Ciri. Geralt.
Zapytałeś ją: „Dlaczego?”.
Dlatego, że miałeś skończyć sam?
Czemu nie przepuścisz rodziny tej dziewczyny?
Odwal się.
Może wezmę ją do domu i zobaczę, do czego się przyda.
A może chciała, by ten wiedźmin, który nikogo nie potrzebuje,
zaczął się bać?
Powiedziałeś prawdę.
Że zawsze się bałeś.
Aż do teraz.
Bo odebrała ci już wszystko,
co znaczy, że zabrała również strach.
Teraz oboje wiemy, co to znaczy pragnąć. Kochać.
Stracić wszystko.
Precz z neutralnością.
Już się nie boimy.
Na niego!
Geralt, twój miecz!
Przyda się pomoc!
Masz.
Skryjcie się pod wozami!
Brać go!
Wiem, wiem.
Już bym nie żył.
Byłam już zagubiona.
Eithne twierdzi, że wciąż jestem.
Chciałabym,
żeby ktoś szukał mnie tak wytrwale, jak ty tej dziewczyny.
Wszyscy są bezpieczni.
Wszystko gra?
Jeszcze nie.
Jednego pominąłeś.
Wcale nie.
Wstawaj.
Jeśli dotrzesz do Nilfgaardu wcześniej niż ja…
powiedz temu jebańcowi Emhyrowi,
że nie powstrzyma mnie armia
ani jego mury.
Uwolnię Ciri.
Dotarło?
W głębi serca wiem,
że odnajdziesz Ciri.
A ja zadbam o to, by mogła wrócić do bezpiecznego świata.
A jeśli mamy spojrzeć w zimne, niebieskie oczy śmierci,
to spojrzymy.
Ale padniemy jako ostatni.
Jestem tego pewna.
Z miłością…
Yennefer.
- Więcej cię nie ratujemy. - Wiesz, że kłamiesz.
Stul pysk i zbieraj fanty.
Porozmawiamy o niej?
- To jakaś niemowa? - Dajcie jej chwilę.
Podobno czujesz się po tym paskudnie.
Jak odbierzesz życie.
Ale to nieprawda.
Musimy iść.
Jest sama?
Potrafi władać mieczem.
Jak masz na imię?
Mówcie mi Falka.
Wiedźminie, gnaj
Z wiatrem, który liście rwie
Wiedźminie, gnaj
Gdzie przeznaczenie czeka twe
Wiedźminie, gnaj
Z wiatrem, który liście rwie
Wiedźminie, gnaj
Jak sztorm, by uwolnić ją
Sen z oczu spędza ci co noc
Widmo zdrad, wybrańców moc
Powstań, bo już nadszedł czas
Nad niebem przejąć rząd
Mogli cię oszukać raz
Lecz twe imię jest jak stal
W żyłach płynie srebra moc
A w oczach zemsty blask
Wiedźminie, gnaj
Z wiatrem, który liście rwie
Wiedźminie, gnaj
Gdzie przeznaczenie czeka twe
Wiedźminie, gnaj
Z wiatrem, który liście rwie
Wiedźminie, gnaj
Jak sztorm, by uwolnić ją
Kłamstwo czy zaklęcie złe
Przeznaczenia nie ima się
Nie spoczniesz, póki ten świat trwa
Więc wybrać stronę nadszedł czas
Wiedźminie, gnaj
Z wiatrem, który liście rwie
Wiedźminie, gnaj
Gdzie przeznaczenie czeka twe
Wiedźminie, gnaj
Z wiatrem, który liście rwie
Wiedźminie, gnaj
Jak sztorm, by uwolnić ją
Ludzie są gorsi od bestii
Wiedźmin zaś lepszy od ludzi
Biały Wilk, Rzeźnik czy zbawca
Wiedźmin znów będzie
Wśród nas
Dalej!
Wiedźminie, gnaj
Z wiatrem, który liście rwie
Wiedźminie, gnaj
Gdzie przeznaczenie czeka twe
Wiedźminie, gnaj
Z wichrem, który dmie Dmie w imię twe
Wiedźminie, gnaj
Nie zważ na wiatr Dla ciebie dmie
Napisy: Magdalena Adamus