Kilah, musisz zacząć palić na tyłach.
- Dostajemy dużo skarg. - Od kogo?
Nie chcę zdradzać. Po prostu zacznij palić na tyłach.
- Od kobiety na wózku. - Super. Zagadka rozwiązana.
[Kilah] Jebany kabel.
- Wiedziałam. - Po co jej dmuchałaś w twarz?
- Witam! - [kobieta] Dzień dobry.
[z wahaniem] Czy udałoby się dziś wymienić olej?
Zdecydowanie.
Wspaniale.
Nie chcę robić kłopotu,
ale czy dałoby się w godzinę, może dwie?
Przygotowuję się do rozmowy i muszę szybko wracać.
- Żaden kłopot. - Bogu dzięki.
[Will] Zwykle słyszę:
„Wymiana oleju natychmiast albo zniszczę ci życie”, więc...
[kobieta się śmieje] Ja tego nie chcę.
Desiree.
Will.
Do zapisania.
- Aha. Tak. - [Desiree] OK.
- Fantastycznie. Wpiszę. - Dobrze.
Ja wciąż będę Willem, a pani może sobie usiąść tam.
Proszę zostawić kluczyki i zaczynamy.
[Shane przez głośnik] Witamy w Valley Forge Auto.
[Shane jęczy znacząco]
Dbamy tu o klientów... [jęczy]
Will, zaraz, kurwa, dojdę.
[jęcząc] Och, Will.
O kurwa.
Cóż, proszę wybaczyć, ale mogło być o wiele gorzej.
Proszę wybaczyć. Idę do chłopaków
i zajmą się autem. Shane!
[łagodna muzyka akustyczna]
[niesłyszalnie, głos zagłusza muzyka]
OPONIARZE
[brzęk] OKNA NA NOWE MOŻLIWOŚCI
Arnold, pani potrzebuje wymiany oleju.
[muzyka milknie]
Meksykanka. Poczeka sobie. Jestem zajęty.
Po pierwsze, to nie Meksykanka!
Po drugie, to nieważne!
Ja wiem, czy to Meksykanka.
Rozpoznam rasę po samochodzie.
Nieprawda. To lekki rasizm.
Nie. Każdy to potrafi. Ty też.
Nie.
Czarny nissan, przyciemniane szyby, tłumik Cherry Bomb.
- Pojęcia nie mam! - Paczka mentoli... w dowolnym samochodzie.
Nie wiem. To może być każdy.
Arnold, chrysler 300.
Nieważne. Powie to, na serio.
OK. Arnold, ona potrzebuje samochodu za godzinę.
[pociąga nosem]
To powiedz jej, żeby pojechała autobusem jak inni.
[Shane] Cholera.
Arnold, ostrzegam cię.
Ja pracuję dla twojego taty, nie dla ciebie.
Pracowałem tu, jak ty jeździłeś w liceum na obóz fletowy.
Nie byłem na takim obozie.
Dobra. Nie pamiętam dokładnie, co to było, ale coś gejowskiego.
Za godzinę samochód ma być gotowy.
Zobaczymy.
Nie chciałbym, żebyś musiał [miękko] dzwonić do tatusia.
[kwili jak niemowlę, pociąga nosem]
[przerywnik muzyczny: perkusja]
[Kilah przez głośnik] Shane, przyszedł twój kolega George.
- Nie gadaj! Shane! - George! Co tam, stary?
- Ty wciąż tutaj? W tej dziurze? - No.
Przezabawne. No co ty.
Tak, zajebiście śmieszne. Co u ciebie? Jak tam?
Jestem przedsiębiorcą. Założyłem własną firmę.
- [Shane] Czad. - Idzie dobrze.
- [Shane] Ale mięśniak. - [George] Dzięki.
Codziennie wstaję o 4.30. Hantle same się nie podniosą.
Zaczynamy od tego, potem krioterapia, kąpiel lodowa, oddech, ugruntowanie.
Potem bieżnia z kątem nachylenia 15,
ale wciskam pod nią jeszcze dwie cegły.
Odkryłem, że to, co robię sportowo i aerobowo,
ma przełożenie pieniężne. Finansowo mam się dobrze.
Tak? To, kurwa...
A ty? Kiedyś taki sportowiec.
Tak... No ja... pracuję.
Robię różne rzeczy.
- [George] Aha. - No, kurwa...
[wypuszcza powietrze]
- [George] Podnosisz coś czy...? - Podnoszę.
[George] Tak?
Kurde, w liceum wyciskałeś jakieś 75 kilo.
75. Wciąż potrafię. Tak.
- [Shane] Wciąż 75? - Aha.
- On waży gdzieś tyle. - [śmiech] Chodź tu!
- Chodź tu. - Chodź.
- Podniosę cię nad głowę. - [Will] Nie!
- [Shane] Chodź. - [George] Tak!
- [Shane] No chodź, frajerze. - Wykluczone!
[śmiechy]
- [Dave] Wyluzuj. - [Will] Co?
Wyluzuj, tyłkowy. Shane!
- Siema. - Skąd to wiesz?
A to kto? Niezły egzemplarz.
- Mój kumpel George. - Dave.
[Shane] Byliśmy w drużynie futbolowej.
- Ten sam wiek? - Uwierzysz?
No może gdybym zobaczył Shane’a samego, a potem... Ale i tak.
- Ja pierdolę. - [George] Napięte.
- Robię szrugsy. Czuć? - Napakowany. Super.
Odsłoń, pokaż.
- Dobra postura. Jest potencjał. - [Dave] Ekstra.
Bardzo chętnie bym dłużej pogadał, ale...
[wzdycha] Mam z Willem coś do załatwienia.
Willie, chodźmy do gabinetu dyrektora.
Do mojego? Pewnie.
- [Dave] Do gabinetu. - [Will] Mojego.
Dobrze cię widzieć. Jestem z ciebie dumny.
- Ciebie też. - Wciąż tu. Nie przestajesz.
[George] Hm...
Szczęśliwy?
Nie.
[Kilah wzdycha] Nareszcie.
Och...
- Boże, jakiś dom wariatów. - Co? Co się dzieje?
Sama nie wiem. Przyszedł Dave i taki gość, który nawija o ćwiczeniach i białku.
Nie możemy po prostu pracować?
[Kilah] A niech to.
Cześć, Miles.
Jebane dzieciaki. Nikt tu nie pracuje.
Mam tam pięciu studentów. I co robią?
- Opieprzają się. - Tak już jest.
A co robi Miles? Taszczy worek szajsu.
Naskakuję na nich, to jestem tym złym.
Mówię, że to bistro, a oni, że sklep z kanapkami. No tak!
- Mam zgagę. Odpadam. - Krzyczę i od razu gliny?
Idę z tobą.
- [Miles] Sorry! - Jezu.
No i teraz wynoszę śmieci, zamiast robić to, co powinienem!
- Dzięki. - [Miles] Aha.
- Miłego. - [Miles] I to ja wyrzucam śmieci?
Jebać to my, a nie nas!
- Co to za jedna? - Och...
To moja żona.
Ale lasencja, stary.
Polinezyjka.
Nie starzeją się.
- Co to „Polinezyjka”? - Jak The Rock. Widzisz?
- Aha. - Infiniti.
- Ładny. - Wygodniejszy niż porsche.
- Zajebiście droga bryka. - Dla niektórych.
- Tak? - Tak, ale nie dla mnie.
Zarabiam 200 000 dolarów rocznie.
Zarabiasz 200 000 rocznie?
- Zgadza się. - A co robisz?
Okna.
- Co? Myjesz je? - Nie. Sprzedaję.
Sprzedajesz okna i tyle zarabiasz?
Zgadza się. Mógłbym znaleźć dla ciebie miejsce w firmie.
- Tak? - To byłaby przyjemność.
Dziesięć lat i nigdy nie pomyślałem o tych oknach.
Nie widziałem ich.
[chrupanie]
Cholera jasna.
[wzdycha]
[mówi z pełnymi ustami] Coś ci powiem.
Te liczby to totalna dupacja.
[krzesło skrzypi]
Muszę wysłać kogoś stąd do Belmont.
- Tata zatwierdził? - [Dave] Ja to zatwierdziłem.
Po co ci trzech mechaników? Ledwo wystarcza roboty dla jednego.
No... na razie! Na razie!
Ale mam parę pomysłów marketingowych, które zwiększą liczbę klientów.
No i chciałem z tobą o nich pogadać.
Dobra, Arnold. Wyślij tam Arnolda.
Nie. Rusza się jak mucha w smole.
[cicha, jednostajna muzyka]
Wyślij go do Belmont
albo strzel mu w łeb na tyłach. Olewam to.
Nie, to musi być ktoś dobry. Myślałem o Shanie.
[muzyka gitarowa potęgująca napięcie]
No...
[jąka się] Tak, Shane...
Shane nie jest najlepszy.
Jeśli chcesz wysłać tam kogoś dobrego,
to nie jego.
Co się z nim dzieje?
Ogólne lenistwo... No i... on nie...
nie zachęca do dodatkowych usług.
No... Nie robi tego.
Naprawdę?
[wzdycha] To muszę z nim pogadać.
[jąka się] Nie, nie.
Ja się tym zajmę.
[muzyka milknie]
Wieczne spóźnienia, lenistwo w pracy,
nie polecasz usług.
Will tak mówił?
No tak. I, szczerze mówiąc, nie jestem z ciebie zadowolony.
Wspominał, że dwa miesiące nic nie sprzedał?
- Nie przejdę do Belmont. - [Dave] No weź!
Dodam ci pięć dolców do stawki.
Czyli 32,50 za godzinę!
O Boże.
[Dave] Pożyjesz jak sułtan białych śmieci.
To dobra oferta. Przyjmij ją.
[Shane] Zastanowię się.
To ja się zastanowię.
[cicho] Kurwa, zastanowi się. Ja się zastanowię.
Zastanowię się, no więc, wiesz, ta oferta nie jest wieczna.
[spuszczanie wody]
Will!
- [Kilah] O w mordę. - No super. Kurwa! Kurwa!
Wal się!
Kurwa.
[spokojna muzyka country]
[Dave] Will, co jest? Gadałem z chłopakami.
- Mówią, że nic nie sprzedajesz. - Mylą się.
Czyżby? A kiedy sprzedałeś coś dodatkowo?
Aaa...
Nie pamiętam dokładnej daty, ale...
Dobra. To może tak?
Masz. Widzisz?
Pani wymienia cztery opony.
Potrzebuje hamulców. Sprzedaj jej te hamulce.
[Will] Dobra. A kto to jest?
Kto? Jest tam, kurwa, dwoje klientów.
- Nie pamiętasz? - Nie, po prostu muszę to przećwiczyć.
- Ja to zrobię. Ucz się. - Dave.
Nie zjedz. Wrócę po nie.
Ty zarabiasz 40 000 dolarów rocznie?
No.
Pracuj dla mnie.
Chcę mieć cię w zespole George Blaine Window Panes.
Mogę ci dać o wiele więcej.
Byłbym Shanem z George Blaine’s Window Panes.
Nieźle to brzmi.
Muszę stąd iść. Czuję się niezręcznie.
[przerywnik muzyczny: perkusja]
Dzień dobry. Jestem Dave.
Dyrektor rejonowy w Valley Forge.
Chciałem poświęcić dziś czas na to,
by podziękować pani za bycie tak cenioną klientką.
Przyjrzałem się pani samochodowi.
No i przydadzą się nowe hamulce.
Kiepskie wieści,
ale mamy akurat zniżkę dyrektora rejonowego.
Za dodatkowe 200 dolców zamontujemy pani te hamulce
i w ciągu paru godzin wyjedzie stąd pani praktycznie nowym autem.
Zapisujemy panią?
Nie, nie wydaje mi się.
Naprawdę?
- [uderzenie] - [Will jęczy]
Proszę pani...
Wiem, co zrobiłeś.
Co?
Proszę wybaczyć, ale miałbym wyrzuty, gdybym...
Wiem. Przejrzałem cię.
Odejmę pani 50 dolarów.
- Może zajmiemy się tym od razu? - [Shane] Tak!
[śmiech] Przepraszam.
- Naprawdę... - Mówię, że nie.
[Dave] Świetnie.
Naprawdę świetnie.
O tak!
Nareszcie.
[spokojna muzyka fortepianowa]
- [muzyka cichnie] - [Miles] No ja jebię!
- [jęczy] - O!
- Kilah, słuchaj. - Muszę lecieć! Sorry!
Te jebane dzieciaki... Ej!
Brawo, paplo! Zjebałeś mi całą sprzedaż!
Muszę powiedzieć, że się nie zgadzam. Nie udałoby ci się.
Nie udałoby się?
Słyszałeś to o zniżce dyrektora?
Wymyśliłem to.
Jadła mi, kurwa, z ręki, a ty to spieprzyłeś!
Co ty tu w ogóle, kurwa, robisz?
[Will] A potem to.
[muzyka pop z magnetofonu]
Kurde!
- Nie jest źle! - To było zajebiste.
[Dave] Brak odpowiedzi. No jasne.
Słuchaj, muszę zobaczyć ocenę Shane’a.
No...
Ocena... Jest... taki plik.
No...
Zaraz. Ty nawet nie masz takiej oceny pracownika, prawda?
[Will wzdycha ciężko]
Nie, nie mam.
No dobra. Wiesz, co to znaczy?
Ale czekaj. Wolałbym nie.
No dobrze. Ocena pracownika.
Jak oceniasz swoją pracę w tym kwartale?
Gdybym miał ją ocenić, powiedziałbym, że wymiatałem. Znowu.
A jak ty byś ocenił swoje pytanie?
Ja?
Dobrze! To pytanie, które zadałem. Przestań.
Co sądzisz o swojej postawie? Taka kobieca.
Czujna, wystraszona. Jak sarna.
Mam dobrą postawę. Ty za to masz okropną.
Moja postawa jest idealna. To postawa alfy.
Pełna wygoda, absolutna kontrola, dominacja.
Co to za sposób mówienia?
- Kiedy coś ostatnio podnosiłeś, stary? - A ty?
Zaraz zacznę.
Przez George’a? Przekonał cię?
Nie wiem, co ci w nim tak imponuje. Gość jest na sterydach.
Na sterydach?
Co ty pieprzysz? Znowu guglowałeś mięśniaków?
Dobra. Wiesz co?
Prawie codziennie spóźnia się do pracy.
On czasem wychodzi. Raz na manikiur.
To był raz. Miałem zadziora. Wróciłem przed lunchem.
- Robi kupę w łazience dla klientów. - Dość.
Czasem robię kupkę w łazience dla klientów.
Zwalam męskiego kloca. On pluje, mówiąc.
Ślina wylatuje i ląduje... nawet w ustach klientów.
[Will] Jednej pani!
Starszej, która zachorowała. Nie wróciła już.
- Bo to ja zajmuję się klientami! - [Dave] Dobra, dobra!
Co ty robisz?
Ja? A ty? Powiedziałeś mu, że się opieprzam.
Bo inaczej wysłałby cię do Belmont!
Powiedziałem, że kiepsko pracujesz, żeby pozwolił ci tu zostać.
Och.
Ta pani była...
chora, zanim tu przyszła. Ślina Willa jej nie zabiła.
[Will] A Shane
nigdy się nie spóźnia. Jeśli ktoś się spóźnia, to ja.
Zrobiło się całkiem miło.
Nie chcę tego psuć, ale i tak musisz przejść do Belmont.
- Co? - [Dave] Tak.
Potrzebuję kogoś dobrego, a on sobie z tobą nie radzi.
- Dave, no weź. Co ty robisz? - Zaczynasz za tydzień.
Dokończ sprawy tutaj.
No dobra.
Dave. Daj spokój.
[Shane] George.
Zastanowiłem się i chyba przyjmę ofertę.
Liczyłem na to.
Ale nie możesz wysłać tam jego.
Nie radzisz sobie z nim.
[Will] To dlatego,
że wyżywa się, bo nie ma tu szans nic zarobić.
- [George] Będzie super. - To co robimy?
No dobra. Typowy dzień:
wstajemy o 4.30.
Stawiamy się w firmowej siłce na trening zespołowy. Obowiązkowy.
- O 4.30? - Tak.
- Ale praca zaczyna się później? - Ona się nie kończy.
- [Will] Nie wiem! - Nic nie naprawia,
bo gówno sprzedajesz.
Jesteś jak suka ze szczeniakami.
Shane to szczeniaczek. Potrzebuje pożywienia,
ale cycuszki ci wyschły.
Daj mu possać cycuszki w Belmont. Niech tu nie umrze z głodu.
Nie. Nie mogę. Nie bardzo nadążam za tymi erotycznymi obrazami...
Matczynymi, nie erotycznymi.
Brzmi to chujowo.
Ale 200 000 dolców. Zrobię, kurwa, co zechcesz.
No...
Ja zarabiam 200 000.
No i mówiłeś, że ja... że tyle będziemy zarabiać.
No... pewnego dnia. Może.
Ale na początek dostaniesz 30 za godzinę.
- Tyle. - 30?
- Tak. Ty i nielegalni. - Mówiłeś, że zarobię więcej.
Bo oferuję ci o wiele więcej – styl życia.
Nie możesz go odesłać.
Will, już po sprawie.
No... doceniam propozycję. Tak.
[George] Pewnie.
- Ale podoba mi się tu. - No co ty.
[pukanie do drzwi]
Przepraszam, ale czekam już od dwóch godzin.
Samochód wciąż stoi przed warsztatem... Czy...?
Zajmę się tym od ręki.
Chcesz kogoś stąd przenieść?
Przepraszam.
No to przeniesiemy!
Arnold!
- Pomyślę. - [George] OK.
- [Will] Arnold! - Czekaj.
- Dobra. - Miałeś się zająć samochodem pani!
Kazałem ci to zrobić!
A teraz śpisz?
Wiesz co? Teraz ja tu rządzę! To mój warsztat, nie twój!
Od dwóch miesięcy chcę cię zwolnić! Dziś jest ten dzień!
Zwalniam cię!
Arnold! Jesteś zwolniony!
[krzyczy z uznaniem]
[Will] Obudź się!
Zwalniam cię.
Arnold.
- [Cal] Och. - [Will] O rety.
Niech ktoś sprawdzi, czy oddycha.
Szybciej!
[Will] No i co?
[Cal] Nie żyje. Na pewno nie żyje.
Kurwa, zabiłeś go?
- [Will] Nie mów tak! - Jak mocno go kopałeś?
Nie mów tak! To nie jest śmieszne.
- To była kłótnia kochanków? - Odbiło ci?
Kopałeś go, krzyczałeś.
Nie żyje pewnie od lunchu.
Nie jesteś dupkiem, ale bronić cię...
13.00
...jest trudno.
Podaj mi zlecenie.
14.00
Dlatego mają cię za chuja.
Nie odzywasz się dziś?
Zajebiście.
Wal się.
14.15
Sorry. Kiepsko się zachowałem.
Uzgodnijmy wersję, zanim przyjadą gliny.
Jaką wersję? Jaja sobie robisz?
[Shane] Kopałeś go, a teraz nie żyje.
[Will] Cholera. Po prostu...
- [głos męski] Numer ratunkowy. - Tak... Eee...
- Ktoś nie żyje. - Proszę podać adres.
[Will] I nikt go nie zabił.
- Słucham? - Nikt go nie zabił.
- [Shane] Trochę go skopano. - Nie żyje. Trochę go skopano.
- [Shane] Byli kochankami. - [Will] Boże!
- [powolna muzyka country] - [uderzenia kół o metal]
No dobra, Will.
Wygląda na to, że Shane tu zostanie.
- A już myślałem. - Nie.
Chcesz tu umrzeć jak on? Tutaj?
On umarł jak mężczyzna, po męsku.
Codziennie robisz to, czego nienawidzisz, a potem umierasz pod samochodem.
Może pogadamy o tym, jak zamierzasz to przedstawić ojcu?
Ktoś ci tu umarł. To bez znaczenia.
Chcesz mieć jakieś dziedzictwo?
A jakie ty będziesz miał, kurwa, dziedzictwo? „Pobiegł daleko”?
Moja historia wciąż jest pisana. Różni ludzie.
Różne potrzeby.
Aha.
Ta knajpa z enchiladas niedaleko daje radę?
Słyszałem, że niektórzy tam jedzą i im smakuje, ale...
Fajnie.
Dobra.
Jeszcze raz państwa przepraszamy.
[Dave] To tragedia.
Możemy się zgodzić, że to była tragedia.
Kilah z recepcji
wyśle państwu mailem pięcioprocentowy kupon rabatowy.
[Dave] Nie można go łączyć z żadną promocją...
[piosenka country zagłusza dalsze słowa Dave’a]
[piosenka cichnie]
[stukania]
[szum i warkot urządzenia]
Napisy dla niesłyszących: Anetta Radolińska Czwaczka
na podstawie tłumaczenia Katarzyny Puścian