‪และตอนนี้พบกับข่าวจากยุโรป
‪เมื่อกองกําลังอังกฤษถอนกําลังออกจากทวีป
‪ตอนนี้นาซีจึงปกครอง ‪ช่องแคบอังกฤษ ชายฝั่งแอตแลนติก
‪และภาคเหนือของฝรั่งเศส
‪บีบบังคับให้คนจํานวนมากต้องหนีจากปารีส ‪ไปยังเขตที่ไม่ได้ถูกยึดครองในภาคใต้
‪(ทรานส์แอตแลนติก)
‪ท่าเรืออิสระแห่งสุดท้ายของมาร์กเซย ‪เต็มไปด้วยผู้ลี้ภัยจากทั่วยุโรป
‪ที่พยายามหาวีซ่าเดินทางและเงินทุนอย่างสิ้นหวัง ‪เพื่อออกเดินทางสู่โลกใหม่
‪(มาร์กเซย ปี 1940)
‪จดหมายฉบับนี้ส่งมาถึงคุณ ‪ในถุงเมล์การทูตของผม
‪เอาไปสิ ผมไม่กัดหรอก
‪พ่อฉันขอให้ฉันกลับบ้านที่ชิคาโก
‪เขาซื้อตั๋วคืนพรุ่งนี้ให้ฉัน
‪เขาก็ขอดีๆ มาตลอด ตั้งแต่พวกนาซี ‪บุกเข้าปารีสเมื่อสามเดือนก่อนนะ
‪เขาเบื่อจะขอดีๆ แล้วละ ‪เขากําลังขู่จะตัดฉันออกจากกองมรดก
‪โทษเขาได้เหรอ ก็ลูกสาวคนเดียวของเขา ‪เที่ยวเตร่ไปทั่วมาร์กเซยในยามสงคราม
‪กับคนที่ฮิตเลอร์ต้องการตัวสุด
‪ฉันพยายามช่วยชีวิตพวกเขานะ
‪ไม่เอาน่า คุณโกลด์ ทําตัวดีๆ
‪กลับบ้าน ลงหลักปักฐานกับผู้ชายดีๆ ‪เหมือนคนอื่นเขาเถอะ
‪ฉันไม่เห็นว่าคุณจะรีบกลับบ้านเลย
‪ผมมาที่นี่เพื่อทํางาน
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪คนพวกนี้เป็นคนที่มีจิตใจดีที่สุด ‪ของยุโรป คุณแพทเทอร์สัน
‪และอเมริกาจะโชคดีที่มีพวกเขา
‪- รู้ไหมว่าอะไรทําให้อเมริกายิ่งใหญ่ ‪- ช่วยเตือนความจําฉันทีสิ
‪ค้อนไง มีค้อน 50 แบบในอเมริกา
‪- เชื่อไหม 50 แบบ ‪- ค้อนแบบแรกไม่ดีตรงไหนเหรอ
‪ไม่ได้ไม่ดี ‪และพวกเขากําลังผลิตแบบที่ 51 ออกมา
‪นั่นคือความฉลาดแบบอเมริกันสําหรับคุณ
‪ส่วนปัญญาชนชาวยุโรปพวกนี้ ‪เอาแต่สนใจเรื่องตัวเอง
‪คุณก็พูดเกินไป
‪อยากช่วยมากขนาดนั้นจริงๆ เหรอ ‪ส่งเงินมาจากชิคาโกสิ
‪ช่วยคุยกับพ่อฉันให้หน่อยได้ไหม ‪เขาคิดว่าคุณเป็นคนมีสามัญสํานึก
‪อาจจะได้
‪ขอตัวก่อนนะคะ ฉันต้องไปเติมแป้ง
‪นี่ รับไปสิ ‪เด็กนั่นไม่ได้แตะต้องมันเลยด้วยซ้ํา
‪พยายามจะออกจากมาร์กเซยอยู่เหรอ
‪ก็ทุกคนไม่ใช่เหรอ
‪เราสองคนหนีมาจากปารีส
‪ฉันพาคุณขึ้นเรือไปนิวยอร์กพรุ่งนี้ได้ ‪เรือเอ็มเอสเร็กซ์
‪คุณขอวีซ่าได้เหรอ
‪ไม่ได้ แต่ถ้าคุณไปตอนหกโมงเช้า
‪พวกเขาจะขนสินค้าตรงท้ายเรือกัน
‪ไปคุยกับลีโอเนลนะ แล้วเขาจะช่วยคุณขึ้นเรือ
‪แอบขึ้นเรือไปน่ะเหรอ
‪ใช่
‪ฉันเดินทางกับพี่ชายฉัน
‪งั้นฉันจะจ่ายให้ลีโอเนลแทนคุณทั้งสองคน
‪ทําไม
‪ฉันมีเงิน ฉันทําได้ สําคัญด้วยเหรอว่าทําไม
‪นี่ ถ้าอยากติดต่อฉัน ไปหาฉันได้ที่นี่
‪(แมรี่ เจย์น โกลด์)
‪ฉันทํางานกับคณะกรรมการช่วยเหลือฉุกเฉิน
‪ที่โรงแรมสเปลนดีด
‪ถ้าคุณอาบน้ําให้สะอาด ‪คุณจะขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือได้ทันทีที่เรือออก
‪และไม่มีใครสังเกตเลย
‪- นี่คุณ... ‪- อ๋อ ฉันแค่ทําผมใหม่น่ะ
‪ชอบไหม
‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ ‪- อรุณสวัสดิ์ครับ
‪- อรุณสวัสดิ์ พอล ‪- แมรี่ เจย์น
‪ขอพัสดุส่งด่วนของคุณนายโกลด์หน่อย
‪ช่วยเอานี่ไปให้ลีโอเนลก่อนพรุ่งนี้เช้าได้ไหม
‪ฉันมีอีกสองคนจะขึ้นเรือ
‪ไม่มีปัญหาครับ
‪ดาโกแบร์ต
‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ ‪- อรุณสวัสดิ์ครับ
‪- อาหารกลางวันของคุณครับ ‪- ขอบคุณ
‪ขอบคุณครับ
‪แวเรียน ฟรายครับ
‪- ทางนี้ค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪คณะกรรมการช่วยเหลืออเมริกัน ‪ของคุณเป็นไงบ้าง
‪- คณะกรรมการช่วยเหลือฉุกเฉินอเมริกันครับ ‪- อัศวินม้าสีขาว
‪หรืออัศวินขาวขี่... ผมลืมตลอดเลย
‪วันนี้ผมเจอคุณโกลด์ของคุณด้วย
‪คุณโกลด์ สําคัญต่อปฏิบัติการของเรามาก
‪คุณโกลด์เป็นหญิงสาวเอาแต่ใจ ‪ที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกแห่งความจริง
‪เงินของพ่อเธอต่างหากที่สําคัญ ‪หวังว่าเขาจะส่งมาเรื่อยๆ นะ
‪คุณแพทเทอร์สัน
‪ทําไมคุณถึงระงับ ‪การขอวีซ่าของคุณเบนจามินครับ
‪นี่เป็นเรื่องคอขาดบาดตายเลยนะ
‪มันก็เป็นแบบนั้นตลอดนี่
‪คนในทวีปนี้ฆ่ากันมาตั้งแต่สงครามกรุงทรอยแล้ว
‪สงครามกรุงทรอยต่อสู้เพื่อความรัก ‪แต่พวกนาซีรบเพราะความเกลียดชังล้วนๆ
‪คุณเป็นแขกของที่นี่นะ คุณฟราย
‪สหรัฐฯ มีจุดยืนที่เป็นกลางในสงครามนี้ อย่าลืมสิ
‪คุณกับผมอยู่ในฝรั่งเศสยามสงคราม ‪ตามความต้องการของทางการฝรั่งเศส
‪คนอเมริกันส่วนใหญ่คงไม่มาที่นี่ตั้งแต่แรกหรอก
‪ภรรยาผมยังไม่ยอมมากับผมเลย
‪แล้ว
‪คุณมาทําอะไรที่นี่กันแน่ คุณฟราย
‪เบื่อบ้านเหรอ
‪ชีวิตคู่ไม่ดีเหรอ
‪ชีวิตคนบริสุทธิ์กําลังถูกทําลาย คุณแพทเทอร์สัน
‪พวกเขาถูกจองจําโดยมิชอบ
‪ถูกฆ่าเลยด้วย
‪สัปดาห์ที่แล้ว คนในรายชื่อของผม ‪ฆ่าตัวตายไปอีกสองคน
‪ผู้ลี้ภัยเหล่านี้ต้องการความช่วยเหลือ ‪แต่ไม่มีใครกระดิกนิ้วกันเลย
‪ผมไม่ต้องมีเหตุผลที่ดีกว่านั้นแล้ว
‪ในฐานะคนอเมริกัน ‪ผมหวังว่าคุณจะทําตัวดีๆ ในมาร์กเซย
‪ทําตัวดีๆ เพื่อผม แล้วผมจะหาทางจัดการ ‪เรื่องวีซ่าของคุณเบนจามิน
‪ขอบคุณครับ
‪วางอาหารไว้ข้างนอกเลยครับ ขอบคุณ
‪คุณเบนจามิน ฉันเอง แมรี่ เจย์น
‪ช่วยปล่อยผมไปจากนรกนี้ทีเถอะ
‪เรือเอ็มเอสเร็กซ์อยู่ที่ท่าเรือ ‪พร้อมพาคุณไปนิวยอร์กแล้ว
‪อย่านะ ทําอะไรน่ะ
‪ไม่ค่ะ คุณเบนจามิน ‪ในนี้กลิ่นอย่างกับแหล่งมั่วสุมกัญชา
‪ถ้าพวกฝรั่งเศสเจอผมที่นี่ ‪พวกมันจะส่งผมกลับไปที่ค่ายกักกัน
‪และผมกลับไปที่นั่นไม่ได้นะ
‪ฉันเข้าใจค่ะ
‪ฉันเข้าใจจริงๆ
‪เบอร์ลินของผมคือสวรรค์ ‪แต่ตอนนี้พวกมันทําลายมันไปแล้ว
‪อย่าแตะต้องมันครับ
‪มันเป็นสิ่งเดียวที่ผมเหลืออยู่จากอดีตของผม
‪รู้ไหมว่าคุณโชคดี
‪คุณกลับบ้านได้
‪เรื่องนั้นฉันไม่รู้หรอกค่ะ
‪มาสิ
‪ไปกันเถอะ
‪มากินฮาลาห์กัน
‪นึกว่าพวกเธอเป็นยิวเหมือนทุกคนที่นี่ซะอีก
‪ก็ใช่ครับ
‪เราเคยเป็น เราแค่ไม่เคย...
‪พ่อแม่เราทิ้งความเป็นยิวไปหมดแล้ว
‪พ่อแม่นายทิ้งความเป็นยิวไปหมดแล้ว
‪แต่พวกเขาก็ยังเป็นยิวมากพอ ‪สําหรับฮิตเลอร์ใช่ไหม
‪ใช่ครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪ลูกสาวฉันรอฉันอยู่ที่นิวยอร์ก
‪เธออยากให้ฉันทิ้งเยอรมนีไปกับเธอ
‪นั่นคือเมื่อสองปีก่อน
‪แล้วทําไมไม่ไปล่ะครับ
‪โง่ไง
‪เย่อหยิ่ง
‪คุณมีเอกสารที่จะเดินทางไปไหมคะ
‪ไม่ ยังไม่มี
‪แต่ฉันมีศรัทธาและเชื่อมั่นในพระเจ้าอย่างแน่วแน่
‪และ...
‪ความมุ่งมั่น
‪ถ้าอับราฮัมรอดจากการทดสอบสิบครั้งมาได้
‪เราก็จะรอดจากเรื่องนี้ไปได้เหมือนกัน
‪- สวัสดีค่ะ ‪- ตายยากจริงๆ
‪แหม ขอบคุณนะ
‪ชุดคุณไปไหน
‪เอาจริงนะ ใส่ชุดอะไรของคุณเนี่ย
‪- ไปชายหาดมาอีกแล้วเหรอ ‪- เปล่า
‪งานของเราที่นี่ก็ยากพอแล้วนะ
‪แค่หาคน 200 คนในรายชื่อ ‪ที่กระทรวงการต่างประเทศอนุมัติแล้ว
‪และพาพวกเขาขึ้นเรือไปอเมริกา
‪ในขณะที่รัฐบาลอเมริกันกักตุนวีซ่าทั้งหมด
‪และเราให้คนซ่อนตัวอยู่ในโรงแรมนี้กี่คนนะ
‪คุณก็รู้ว่าคุณเบนจามินที่น่าสงสาร ‪กําลังจะมีอาการทางประสาท
‪ใช่ ผมจัดการเรื่องเขาอยู่
‪พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ ‪กําลังจัดการเรื่องแอ็นสท์กับเบรตง
‪คุณอยู่มาร์กเซยมานานแค่ไหนแล้ว แวเรียน
‪เท่าไหร่นะ สองเดือนใช่ไหม
‪และตลอดเวลาที่ผ่านมา
‪คุณช่วยคนจากรายชื่อคนมีชื่อเสียง ‪ของคณะกรรมการ
‪ได้อย่างเป็นทางการกี่คนเหรอ
‪ยังไม่มากพอ
‪สิบเอ็ดคน แค่นั้นเลย
‪คิดว่าผมไม่รู้เหรอ
‪ผมยังจัดการสิ่งที่ผมตั้งใจจะทํา ‪ได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบเลย
‪แล้วนี่เมียผมก็เรียกร้องให้กลับบ้านแล้ว
‪ขอโทษนะ ก็แค่ท่าเรือมัน...
‪- มันมีคนสิ้นหวังล้นท่าเรือแล้ว ‪- คุณไม่ใช่คนเดียวที่ใส่ใจนะ
‪แต่นี่ไม่ใช่การก่อจลาจล
‪เราต้องคิดเรื่องทรัพยากรที่จํากัดให้ดีด้วย
‪หมายถึงเงินของฉันน่ะเหรอ
‪ใช่ เงินของคุณ
‪เวลาของผม
‪เวลาของลีน่า
‪ถ้าเราไม่เอาใจใส่รายชื่อคนพวกนี้ ‪ที่เราตั้งใจจะช่วย
‪เราจะไม่มีวันทําอะไรสําเร็จเลย
‪รู้ไหมว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง
‪ลีโอเนลใช่ไหม
‪ลีโอเนล
‪ผู้หญิงคนนึงส่งเรามา
‪แมรี่ เจย์น โกลด์
‪เธอจ่ายให้แค่สองคน
‪ฟังนะ
‪เอาเรือบดไป แล้วรีบไปที่ท้ายเรือ
‪คนของเราจะบอกคุณว่าให้ซ่อนตัวที่ไหน ‪เข้าใจไหม
‪เข้าใจ
‪ผู้โดยสารที่มีเอกสารจะขึ้นเรือ ‪เมื่อเรือเข้าเทียบท่า
‪พวกคุณจะขึ้นเรือตอนนี้เลย ก่อนสินค้า
‪อยู่ในห้องเก็บสินค้า ‪จนกว่าจะถอนสมอ เข้าใจไหม
‪เขาไม่ไปกับเราเหรอ
‪บ้าเอ๊ย
‪ไม่นะ
‪ไม่
‪ไม่นะ
‪- นี่ตํารวจ ‪- อย่าหยุดนะ
‪คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นเรือลํานี้
‪ดังนั้นคุณถูกจับกุมแล้ว
‪เออร์ซูล่า เราต้องโดด
‪ถอดเสื้อคลุมออก
‪ไม่งั้นเธอจะหนักเกินไป
‪เขาว่ายน้ําเป็นไหม
‪เร็วเข้า
‪เออร์ซูล่า
‪อัลเบิร์ต
‪เห็นเขาไหม
‪- ไม่ ฉันหาเขาไม่เจอ ‪- พี่จะดํากลับลงไป อยู่นี่นะ
‪อัลเบิร์ต
‪พยายามจะว่ายน้ําไปอเมริกาเหรอ
‪ง่ายกว่าขอวีซ่าออกนอกประเทศน่ะ
‪อย่างน้อยฉันก็รอดตาย
‪ลุงคนนึงจมน้ําตาย
‪ตราประทับออกจากประเทศ ‪เอกสารเข้าประเทศ
‪วีซ่าเดินทางผ่านราชอาณาจักร
‪พวกนาซีได้แรงบันดาลใจมาจากคาฟกา
‪ขอบคุณ
‪คนอเมริกันคนนึงพยายามช่วยเรา แต่...
‪คนอเมริกันเหรอ
‪ลืมไปได้เลย
‪เราต้องช่วยตัวเอง
‪คุณเบนจามิน ผมรับรองว่า ‪เราจะพาคุณออกไปจากที่นี่
‪เรื่องที่เกิดขึ้นไม่มีทางคาดเดาได้...
‪เกิดอะไรขึ้น
‪- ตํารวจจับเรือเอ็มเอสเร็กซ์เมื่อเช้า ‪- อะไรนะ
‪จับผู้ลี้ภัยหลายสิบคน ‪ที่พยายามซ่อนตัวในห้องเก็บสินค้า
‪เรือถูกยึดแล้ว
‪ฝากน้องหน่อยนะ
‪- โทษที ฉันต้องไปแล้ว ‪- แมรี่ เจย์น
‪ผมต้องตายในประเทศที่สิ้นหวังนี่แน่ๆ
‪แค่นี้พอไหม
‪ไม่พอ
‪ไปได้แล้ว สาวๆ
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪เดินไปเรื่อยๆ เถอะ
‪เราจะช่วยตัวเองได้ยังไง
‪บอกฉันที
‪คุณหลอกเราเหรอ
‪เปล่านะ สาบานได้ว่าฉันไม่ได้หลอก ‪ฉันนึกว่าจะสําเร็จ ฉันประกันตัวคุณออกมานะ
‪ขอโทษจริงๆ
‪พี่ชายคุณก็น่าจะมาที่นี่เหมือนกัน
‪เห็นพี่ชายฉันไหม
‪เห็นพี่ชายฉันไหม เขาตัวสูงประมาณนี้ ตาสีฟ้า
‪อ๋อ เห็น ฉันคิดว่าพวกนั้น ‪พาเขาออกไปตอนที่เราเดินออกมานะ
‪- เขายังอยู่ข้างในเหรอ ‪- ใช่
‪พี่ชายฉันยังอยู่ข้างใน ‪ขอร้องล่ะ เธอต้องช่วยเรา
‪ฉันเคยเจอเส้นทางที่ไม่มีใครคุ้มกันบนเทือกเขา
‪บนเทือกเขาพิรินีเหรอ ‪เดินไปเนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้หรอก
‪ฉันจะไปแล้ว ถ้าอยากตามมาก็มา
‪ให้ฉันชดเชยให้คุณเถอะนะ
‪เธอเจอเส้นทางเข้าไปในสเปนบนเทือกเขา
‪อะไรนะ
‪นั่นใครน่ะ
‪คุณไว้ใจฉันได้นะ ฉันอยากช่วย
‪เส้นทางเริ่มต้นตรงนี้ ‪นอกเมืองบันยุลส์-ซูร์-แมร์
‪อัลเบิร์ต ฉันไม่...
‪- ฉันทิ้งอัลเบิร์ตไปไม่ได้ ‪- งั้นฉันจะรอเขาเอง
‪- คุณจะรอเหรอ ‪- นี่ รอเดี๋ยวนะ
‪เราไว้ใจเธอได้จริงๆ เหรอ
‪ขอดูแผนที่อีกทีซิ ‪ฉันจะทําให้เขาไปเจอคุณได้แน่ๆ โอเคไหม
‪เรารอเขาไม่ได้นะ
‪ทหารชายแดนเริ่มลาดตระเวนตอนพระอาทิตย์ขึ้น ‪พวกเขายิงเพื่อฆ่า
‪แล้วฉันจะจัดการให้เขา ‪ตามคุณไปติดๆ แน่นอน ฉันสัญญา
‪โอเค นอกนอกเมืองบันยุลส์-ซูร์-แมร์ ‪มีบ้านหินอยู่หลังนึง
‪คุณต้องเลี้ยวขวา โอเคนะ ‪แล้วคุณจะเห็นไร่องุ่น
‪เฮิร์ชมัน ครับ
‪ชื่อเยอรมันเดิมน่ะครับ
‪อ่านยาก
‪อาจเป็นเพราะมันสะกดไม่เหมือนกัน ‪ในหนังสือเดินทางแต่ละเล่มของคุณ
‪แล้วอันไหนคือของจริง
‪หรือเป็นของปลอมหมด
‪ท่านเคยรบที่อานูว์เหรอครับ
‪ยุทธการที่อานูว์น่ะครับ
‪อ๋อ ใช่
‪ผมยังไม่เข้าใจเลย ‪ว่าทําไมทุกอย่างถึงแย่ลงเร็วขนาดนั้น
‪ผมเคยรบที่นั่นครับ
‪ในกองทหารราบของผู้อพยพชาวฝรั่งเศส...
‪ทางตะวันออกของปารีส
‪ผมได้หนังสือเดินทางฝรั่งเศส ‪มาจากที่นั่นแหละครับ
‪นายพลจอร์จเอาหนังสือเดินทางให้ผม ‪ด้วยตัวเองเลย
‪ผมใช้เล่มนี้
‪ในการรบเพื่อผู้นิยมระบอบสาธารณรัฐในสเปน
‪เล่มนี้ทําให้ผมได้ไปเรียนเศรษฐศาสตร์ที่อิตาลี
‪จนกระทั่งพวกฟาสซิสต์ไล่ผมออกมา
‪และเล่มนี้...
‪เล่มนี้ทําให้ผมได้ออกจากเยอรมนีเมื่อปี 1933
‪แล้วเล่มไหนคือตัวตนที่แท้จริงของคุณ
‪ถ้าท่านถามพวกนาซี ไม่มีเลยครับ
‪พวกเขาไม่คิดว่าผมควรมีตัวตน
‪ผู้หญิงอเมริกันจ่ายค่าประกันตัวให้คุณ
‪ผมกักตัวคุณไว้เพราะเอกสารปลอม
‪แต่ผมไม่เห็นว่าคุณมีอะไรผิดเลย
‪คุณคะ ขอร้องล่ะ...
‪คุณบอกฉันว่าเขาจะออกมาตั้งแต่สองชั่วโมงก่อน
‪และนี่ฉันรออยู่ที่นี่มาตลอด และฉัน...
‪ขอโทษนะคะ คุณคืออัลเบิร์ต เฮิร์ชมันใช่ไหม
‪ฉันชื่อแมรี่ เจย์น...
‪ผมรู้ คนอเมริกัน
‪น้องสาวผมอยู่ไหน
‪ฉันมีเรื่องต้องอธิบายคุณเยอะเลยละ
‪แต่... เราช้ามากแล้ว
‪คุณไปไม่ทันแน่
‪ถ้า...
‪ฉันขับรถไปส่งคุณที่นั่นได้ ฉันจะขับรถไปส่งคุณ
‪คุณไม่ต้องไปที่อื่นเหรอ
‪คุณอายุเท่าไหร่เหรอ
‪ยี่สิบห้า
‪คุณอายุเท่าไหร่
‪เป็นคําถามที่หยาบคายมาก
‪แล้วคุณทํางานอะไร
‪งานเหรอ
‪อาชีพน่ะ
‪- ผมเคยเรียนเพื่อเป็นนักเศรษฐศาสตร์ ‪- ค่ะ
‪แต่ผมหนีพวกนาซีมานานมาก
‪จุดนี้ผมว่า... ผมเป็นผู้ลี้ภัยอาชีพ
‪และเป็นชาวยิว
‪ใช่ รู้ไหมว่าการเป็นยิว ‪ไม่เคยมีความหมายอะไรกับผมเลย
‪แต่ตอนนี้มันคือสิ่งสําคัญที่สุดเกี่ยวกับตัวผม
‪คุณทํางานอะไรเหรอ
‪ฉันทําสิ่งที่ทําได้
‪ฉันมีรถคันนึง
‪รถเบนซ์ด้วย ไม่ธรรมดา
‪คนอื่นคิดว่าพวกเขาช่วยอะไรไม่ได้ ‪ก็เลยไม่ทําอะไร
‪คนส่วนใหญ่ไม่คาดหวังว่า ‪สาวอเมริกันที่รวยและสวยจะทําอะไรทั้งนั้น
‪รู้ไหมว่าฉันยอมตกเครื่องบินไปชิคาโกคืนนี้ ‪เพื่อขับรถไปส่งคุณที่ชายแดนสเปนนะ
‪ที่ชิคาโกมีอะไร
‪ไม่มีอะไร
‪รู้ไหมว่าสมมติฐานของคนเกี่ยวกับตัวเรา ‪มีประโยชน์ได้ถ้าเรารู้จักใช้มัน
‪พระเจ้า
‪แค่ทําตัวเป็นสาวอเมริกันก็พอ
‪ใช่ แต่คุณจะทํายังไง
‪สวัสดีครับ ขอดูเอกสารหน่อย
‪ได้ค่ะ ได้เลย
‪ขอโทษนะครับ
‪เรากําลังรีบ
‪รีบน่ะครับ
‪ทําไมถึงรีบล่ะครับ
‪เราเพิ่งกินหอยนางรมไปน่ะ
‪อ๋อ หอยนางรม
‪เรียบร้อยครับ
‪- ขอบคุณครับ ‪- ด้วยความยินดี
‪ให้พวกเขาผ่านไปได้
‪พอล มีข่าวอะไรไหม
‪ยังเลยครับ
‪ภรรยาคุณคงมีเรื่องอยากเล่าเยอะมาก ‪เธอไม่เคยไม่ส่งมาสักวัน
‪นายแต่งงานรึยัง พอล
‪ยังเลยครับ มีแค่ผมกับเปอติต ‪และแม่ของเราที่บ้านในวีดาห์
‪- อยู่ที่ไหนเหรอ ‪- แอฟริกาตะวันตกครับ คุณฟราย
‪บางคนจะเรียกว่าเฟรนช์ดาโฮมีย์ ‪แต่มันเคยเป็นราชอาณาจักรดาโฮมีย์ครับ
‪แม่อยากให้กลับบ้านไหม
‪- แค่เราออกจากกองทัพ แม่ก็ดีใจแล้วครับ ‪- ผมเก็บเงินทุกบาทเพื่อกลับบ้านอยู่ครับ
‪เขาอยากกลับบ้านครับ
‪แต่ผมอยากเรียนให้จบ ผมมีแผนการใหญ่
‪อันนี้มาจากไหน ไม่เห็นติดแสตมป์เลย
‪มีผู้ชายคนนึงมาส่งให้เองกับมือเมื่อเช้าครับ ‪เขาบอกว่าเป็นเพื่อนเก่า
‪มีแผนที่ท้องถิ่นไหม
‪ครับ มีครับ
‪นี่ครับ
‪ขอบคุณ
‪ฉันคิดว่าพวกเขาคงอยู่ไม่ไกลมาก
‪เพราะคุณย่นระยะทางมาแล้วครึ่งนึง เห็นไหม
‪อือฮึ
‪ใครก็ตามที่รอคุณอยู่ที่ชิคาโกพรุ่งนี้จะผิดหวังมาก
‪ขอบคุณนะครับ
‪โทมัส
‪ขอต้อนรับสู่วิลล่าแอร์-เบล
‪นี่บ้านใครเหรอ
‪บ้านของญาติห่างๆ น่ะ
‪แล้วนายอยู่ที่นี่เหรอ
‪ฉันเพิ่งมาถึงเอง
‪ยังพยายามเปิดไฟอยู่เลย
‪ฉันส่งจดหมายไปที่บ้านนายที่นิวเจอร์ซีย์ด้วย
‪เมียนายตอบกลับมา
‪บอกว่านายกําลังช่วย ‪คนชั้นหัวกะทิชาวยุโรปจากพวกนาซี
‪เป็นยังไงบ้าง
‪ไปได้สวยมาก ขอบใจ
‪นายยังโกหกไม่ได้เรื่องเหมือนเดิม
‪- ฉันต้องกลับไปทํางานแล้ว ‪- ตอนนี้เหรอ
‪ฉันกําลังทําสิ่งที่สําคัญมากที่นี่ ‪อาจจะเป็นครั้งแรกในชีวิตฉันเลยด้วย
‪ฉันช่วยนายได้นะ
‪แล้วยังไงต่อ หายตัวไปอีกห้าปีเหรอ
‪ฉันนึกว่านายถูกจับไปแล้ว โทมัส
‪หรือแย่กว่านั้นอีก
‪โทมัส
‪ฉันปล่อยให้นายทําฉันไขว้เขวไม่ได้
‪ฉันไม่ทําหรอก
‪อีกไม่กี่ก้าวก็ถึงชายแดนสเปนแล้ว
‪- ดีไหมล่ะ ‪- ดี
‪บอกลาฝรั่งเศสสิ
‪หยุด
‪วิ่ง!
‪หยุดเดี๋ยวนี้นะ
‪ขอเอกสารด้วยทุกคน
‪หมู่บ้านข้างหน้าเป็นอาณาเขตของสเปน
‪คุณเข้าใกล้ชายแดนไม่ได้ ‪ถ้าไม่มีตราประทับออกนอกประเทศฝรั่งเศส
‪คุณเป็นใคร แล้วคิดว่าตัวเองทําอะไรอยู่
‪ทําไมถึงทิ้งที่มั่นของคุณมา
‪พื้นที่ที่ไม่มีคนอยู่อาศัยของชายแดนสเปน
‪อยู่ภายใต้การควบคุม ‪ของทบวงตํารวจลับของรัฐโดยตรง
‪- ทบวงตํารวจลับของรัฐ คืออะไรวะ... ‪- เกสตาโพ
‪การที่คุณมาอยู่ที่นี่เป็นการละเมิด ‪สัญญาสงบศึกในกงเปียญ
‪ระหว่างรัฐบาลทั้งสองของเรา
‪นี่คือฝรั่งเศสใหม่ คุณเจ้าหน้าที่
‪การทํางานนอกเหนือหน้าที่ ‪เกินขอบเขตอํานาจของคุณ
‪มีโทษตามกฎหมาย คุณเข้าใจไหม
‪- ครับ ‪- อย่าสับสน
‪ทีนี้ก็วิ่งกลับไปที่หน่วยของคุณได้แล้ว
‪ไปสิ ไปเลย วิ่ง
‪ไง
‪ขอบคุณ
‪สรุปว่าเราขึ้นรถประจําทางไปลิสบอน ‪จากบาร์เซโลนาใช่ไหม
‪ใช่เลย
‪มาสิ
‪- ฉันไปไม่ได้ ‪- อะไรนะ
‪ฉันจะกลับไป
‪- ไม่นะ ‪- ฉันจะไป
‪พี่ก็ด้วยเหรอ
‪- ฟังฉันนะ ‪- นึกแล้วเชียว
‪ตอนนี้มีคนในมาร์กเซยรอออกมาเยอะมาก
‪เรารู้ว่าจะพาพวกเขาออกมายังไง
‪เราฉลองวันสะบาโตกับตาลุงนั่นครั้งนึง ‪พี่เลยจะทําตัวเป็นโมเสสเหรอ
‪เออร์ซูล่า...
‪สุดท้ายพี่กับเธอจะต้องลงเอยในค่าย ‪หรือไม่ก็ตาย
‪เออร์ซูล่า...
‪สัญญานะว่าพี่จะอยู่กับฉัน
‪เออร์ซูล่า
‪ช่วยเข้าใจด้วยนะ
‪พี่จะตามเธอไปที่ลิสบอนนะ ได้ยินไหม
‪ส่งข่าวว่าเธออยู่ที่ไหนไปที่สเปลนดีดนะ
‪ได้ยินไหม
‪ส่งข่าวว่าเธออยู่ที่ไหนไปที่สเปลนดีดนะ
‪ในมาร์กเซย ทางการประกาศว่า ‪เนื่องจากมีการจัดการผิดพลาดจํานวนมาก
‪มีการจับกุมหลายครั้ง ‪และเป็นวิกฤตที่ตํารวจจัดการไม่ได้
‪เรือโดยสารทุกลําที่มุ่งหน้าไปทางตะวันตก ‪จึงจะไม่เทียบท่าในมาร์กเซย
‪- หรือที่ใดก็ตามตามชายฝั่งฝรั่งเศส ‪- บ้าเอ๊ย
‪จนกว่าจะมีการแจ้งให้ทราบต่อไป
‪อันที่จริง ท่าเรือฝรั่งเศสทั้งหมด ‪จะยังคงไม่เปิดให้บริการเรือโดยสารทุกลํา
‪จนกว่าภัยคุกคามจะ...
‪- เดี๋ยวนะ ปิดท่าเรือเหรอ พวกเขาทําได้เหรอ ‪- พวกเขาเพิ่งทํานี่ไง
‪รัฐบาลวีชีได้สั่งให้ตํารวจแห่งชาติ
‪เริ่มบังคับใช้มาตรา 19 ‪ของสัญญาสงบศึกฝรั่งเศสกับเยอรมันแล้ว
‪มาตรา 19 คืออะไร
‪ผู้ลี้ภัยทุกคนบนแผ่นดินฝรั่งเศส ‪ต้องยอมจํานนตามคําสั่ง
‪- จํานนต่อใคร ‪- ไรช์เยอรมัน
‪ไหนคุณบอกว่าพวกเขาจะไม่ปราบปรามแบบนี้ไง
‪ผมคิดผิด
‪เดี๋ยวนะ พวกเขา ‪เนรเทศคนไม่ได้จริงๆ หรอกใช่ไหม
‪พวกเขาทําให้คนออกไปจากที่นี่ไม่ได้...
‪คนก็ออกจากที่นี่ไม่ได้อยู่แล้ว
‪แต่จะส่งพวกเขากลับไปเนี่ยนะ ตอนนี้เนี่ยนะ
‪เข้ามา
‪มีอะไรให้ช่วยครับ
‪- ผมมาหาคุณโกลด์ ‪- คุณมาทําอะไรที่นี่
‪นี่ลิซ่า ฟิทโก
‪เธอเจอเส้นทางเข้าสเปนที่ปลอดภัยบนเทือกเขา
‪- สําเร็จไหม ‪- เราข้ามแดนไปเมื่อคืน
‪ตอนนี้คนห้าคน ‪กําลังเดินทางไปยังที่ปลอดภัยในลิสบอน
‪ผู้บัญชาการโฟรต์
‪ดีใจมากครับที่มาพบผมได้
‪ผมแค่อยากแน่ใจจริงๆ ว่าคุณเข้าใจมาตรา 19
‪ครับ ผมอ่านโทรเลขของคุณแล้ว
‪ผู้ไม่เป็นที่พึงปรารถนาทั้งหมดจะถูกส่งมอบ ‪ให้กับตํารวจท้องถิ่นตามคําขอ โรเซ่ไหมครับ
‪มาร์กเซยเต็มไปด้วยผู้ลี้ภัยจากทั่วยุโรป
‪ผมเป็นผู้บัญชาการตํารวจ จึงเป็นหน้าที่ของผม ‪ที่ต้องดูแลบ้านเมืองให้เรียบร้อย
‪คุณเป็นกงสุลอเมริกัน คุณแพทเทอร์สัน
‪จึงเป็นหน้าที่ของคุณที่จะต้องดูแล ‪อย่าให้คนอเมริกันสร้างปัญหาให้ผม
‪แน่นอนครับ
‪แล้วคณะกรรมการช่วยเหลือฉุกเฉินอเมริกันล่ะ
‪แม้จะมีคําสั่งจากผม
‪แต่คุณก็ยังออกวีซ่าให้วอลเตอร์ เบนจามิน ‪นักเขียนชาวเยอรมัน
‪คุณบอกว่านักเขียนอันตราย
‪คุณไม่เคยพูดถึง ‪วอลเตอร์ เบนจามินอย่างชัดเจนเลย
‪เขาเขียนเรื่องไร้สาระ เขาจะอันตรายได้ยังไง
‪เขาอยู่ในบัญชีดําของนาซี
‪ดังนั้นถ้าชายคนนี้ออกไปจากมาร์กเซย ‪ในอํานาจของผม
‪คุณจะต้องรับผิดชอบ
‪งั้นเราทั้งคู่ก็โชคดีแล้ว ‪เรือของเขาถูกยึดเมื่อสองสามวันก่อน
‪เขาน่าจะยังพักอยู่ที่สเปลนดีด
‪วอลเตอร์ เบนจามิน ‪อยู่ที่โรงแรมสเปลนดีดเหรอ
‪ที่ได้ยินมาล่าสุดก็อยู่กันหมด ‪เบนจามิน แอ็นสท์ เบรตง
‪ถ้าเราข้ามชายแดนตอนกลางคืน ‪ก่อนทหารยามโผล่มาตอนฟ้าสาง
‪ฉันก็พาไปได้... ครั้งละสี่คน สัปดาห์ละสองครั้ง
‪ก็จะได้มากกว่า 100 คนก่อนคริสต์มาส
‪ไม่ต้องใช้ตราประทับออกนอกฝรั่งเศสเหรอ
‪ถ้าต้องใช้ก็ซื้อของปลอมเอา นั่นเป็นส่วนที่ง่าย
‪ผมต้องดูแลปฏิบัติการนี้ให้ไม่เสื่อมเสียนะ
‪แวเรียน นี่เป็นโอกาสของเรานะ ‪คิดถึงจํานวนคนที่เราจะช่วยได้สิ...
‪แล้วถ้าตํารวจฝรั่งเศสมาตามล่าผม ‪และหยุดปฏิบัติการนี้ล่ะ
‪คุณไม่จําเป็นต้องรู้เรื่องนี้ด้วยซ้ํา
‪ผมจะจัดการเรื่องตลาดมืดเอง ‪คุณจะไม่เสื่อมเสีย
‪- ของปลอมราคาไม่ถูก ‪- ไม่มีอะไรถูก
‪ฉันจะจัดการเอง
‪- เรากําลังพูดถึงตั๋วรถไฟด้วย ‪- อือฮึ
‪- โรงแรม อาหาร ‪- ฉันมีเงิน
‪ไม่มีปัญหา
‪- ตกลง ‪- ตกลง!
‪ตกลง! เยี่ยมเลย งั้นก็ตามนั้นนะ
‪แวเรียน คุณยังเป็นหน้าตา ‪ของปฏิบัติการเหมือนเดิม
‪ลิซ่า คุณคือกล้ามเนื้อ
‪- อัลเบิร์ตเป็นอาชญากรแน่นอน ‪- ไม่นะ
‪โอเค งั้นคุณเป็นอะไร
‪ฉันเป็นแค่ธนาคาร
‪ให้เครดิตตัวเองมากกว่านี้หน่อยสิ
‪เข้ามาเลย
‪แล้วคุณเป็นใคร
‪พอลครับ คันด์โจ
‪อ๋อ เขาคือสมอง
‪โทรเลขถึงแมรี่ เจย์นครับ
‪เราต้องการงบประมาณ
‪คนละเท่าไหร่
‪ผมเชื่อว่าทุกคนยินดีที่จะแบ่งห้องกันอยู่
‪การเดินป่านี้ง่ายแค่ไหน
‪(ไม่กลับบ้านใช่ไหม หยุด)
‪(ลูกต้องพึ่งตัวเองแล้ว หยุด ‪จากพ่อ)
‪ทันทีที่คุณพร้อม ใช่ไหมแมรี่ เจย์น
‪แมรี่ เจย์น ทุกอย่างโอเคไหม
‪โอเค
‪กลับไปทํางานกันเถอะ
‪(ทรานส์แอตแลนติก)
‪(ได้รับแรงบันดาลใจ ‪จากนิยายของจูลี่ ออร์ริงเกอร์)
‪(ซีรีส์เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง ‪ที่ได้แรงบันดาลใจจากคนจริงและเหตุการณ์จริง)
‪คําบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล