HOTEL SPLENDIDE - MARSELLA
Outro?
Non, grazas.
Un café, por favor.
Estou casado.
Admiro a súa confianza,
mais non intento seducilo.
Din que atoparon un modo de saír.
Hai británicos atrapados en Francia desde a Operación Dínamo.
Demasiados.
Necesitan axuda.
Pídeme que axude a prisioneiros de guerra británicos? Son estadounidense.
Exacto.
Gran Bretaña está en guerra e baixo asedio.
Necesitamos aliados que poidan operar aquí.
- Señora... - Chámeme Margaux.
O meu país ten unha postura neutral nesta guerra.
Lin os artigos que escribiu desde Berlín para The New York Times.
Sei o que pensa da neutralidade estadounidense.
O que suxire
é traizón.
Sr. Benjamin.
Perdoe. Espero que non lle importe. Teño unha pregunta sobre o seu traballo.
- Que o trae por aquí? - A curiosidade.
Aquí.
Se a aura dos obxectos únicos desaparece cando se fabrican en masa,
onde vai?
A pregunta interesante sería:
que lle pasa á aura dos obxectos únicos
espallados polas forzas do mal,
mentres destrúen o mundo que coñecemos.
Mentres o fan anacos.
Mais algún día
volveremos xuntar as pezas, coma un quebracabezas.
E este proceso chámase tikkun olam.
Tikkun olam.
Exacto.
Queremos financiar células de resistencia como a súa.
Somos unha organización humanitaria.
Axudo a xente a fuxir da violencia, non a ter parte nela.
- Pois axúdeos a fuxir. - Non podo.
Ve o home con abrigo que pasa por alí?
É o comandante da policía de Marsella. Vai facer unha redada.
Cando?
- En cinco ou dez minutos. - Que?
O home que está a ler o periódico italiano é un dos seus.
Tamén aqueles dous que están a charlar xunto á recepción.
E ao que lle están a limpar os zapatos, o que fuma un puro.
Só esperan o sinal do comandante.
E vostede que sabe?
Espere aquí e véxao.
Viu o último triunfo de Larbi Benbarek?
- Quen? - Larbi Benbarek.
A Perla Negra de Marsella. Non lle gusta o fútbol?
Non.
Creo que vai haber unha redada aquí.
- Que? - Hai que sacar a nosa xente.
O Sr. Benjamin e outros saen hoxe en tren cara a Banyuls.
Cruzarán os Pireneos esta noite.
Pode levalo con Lisa? Sei onde poden pasar unha noite os demais.
Está Mary Jayne arriba?
A que son xeniais? Se todos visten como viñateiros,
Lisa pode pasar xente polos Pireneos de día.
E son moito máis cómodas
ca esas botas vellas coas que aparecen todos.
- Non che gustan? - Non son do meu talle.
Talvez non as quite nunca.
Mentres non fuxas a EE. UU. nelas.
Non vou a ningures.
Aínda que meu pai está furioso comigo.
Di que Marsella non é lugar para unha estadounidense coma min.
Que é unha estadounidense coma ti?
Xa sabes.
Non se ven moitas turistas de EE. UU.
Eu non son unha turista.
Non.
Por que ris? Non é gracioso.
Teño responsabilidades reais aquí. Hai xente que conta comigo.
Si. Eu conto contigo.
Búrlaste de min?
Nunca me burlaría de ti.
- A policía está a facer unha redada. - Que?
Policía!
Documentos!
Que está a pasar?
- É o director do hotel? - Non. Varian Fry.
O director do Comité de Rescate de Emerxencia.
Aquí hai hóspedes baixo a nosa protección.
Sufriron abondo. Ninguén está a infrinxir a lei.
Son criminais estranxeiros.
Son refuxiados!
Cal é a diferencia?
- Sr. Benjamin, vístase. - Que ocorre?
Rápido. A policía está aquí.
Policía!
Abra a porta!
Policía! Abra a porta!
Policía!
Abra a porta!
Fóra, pervertido! Lisque de aquí!
Lisque de aquí!
Mira! Podemos meter ao menos tres persoas á vez aquí.
Podo baixalas no ascensor.
- Podemos agacharnos aquí? - Non nos imos agachar.
Merda!
As alpargatas!
Volvo axiña.
Toma. Estas son para eles.
Esconde o resto, oíches?
- Grazas. - A ti.
E despois?
Buscareite. Onde queira que esteas.
Vale.
- Onde imos? - Xa o verá.
Non podo seguir.
Non acabei o meu libro. Debo escribir.
Sr. Benjamin, as súas ideas están aquí!
E a súa vida é máis valiosa ca un maldito manuscrito.
Si.
Merda.
Vamos.
Sígame.
- Espere. Non vexo nada. - Silencio!
Onde estamos?
Benvidos á verdadeira Marsella.
- Grazas. - De nada.
Veña!
Ola.
- Grazas. - Walter Benjamin, Julius Berger.
- Lisa Fittko. - Vamos.
Tome. Aquí ten.
André, Max, Jaqueline, esperen todos aquí.
Entrarei eu primeiro.
Que sitio é este?
Estás a soñar, Max.
Soñei que era unha maleta.
En realidade, non foi un soño. Iso pasou.
Ola?
Ola.
Varian...
Non, vin pedirche un favor. É unha emerxencia.
Non viñeches só?
Ola! Son Mary Jayne Gold. Traballo con Varian.
Lovegrove. Thomas Lovegrove.
Houbo unha redada no hotel. Non sabía onde levar os refuxiados.
- Esta casa é túa? - Por agora.
- Cantos viven aquí? - Un.
Un? Cantos cuartos hai?
- Dez? Quince? - Polo menos.
Podemos quedar esta noite?
O tempo que queirades.
Só necesitaremos quedar unha noite.
- Canto nos custará? - Un momento...
Pénsao ben. Sabes cantas persoas podemos agachar aquí?
Xa temos os Breton e Max Ernst.
Caberían os Mahler, os Mann, os Levine e os nenos de Fraiberg.
E só nos levou 20 minutos desde o porto.
Non deixarán que vivamos nunha casa privada.
O comité está en Nova York. Non teñen que sabelo.
A policía está a buscar a algúns.
Talvez sexamos fuxitivos nós mesmos agora.
Estaremos agachados á vista. Esta casa é perfecta para nós.
Non é xusto pór a Thomas en perigo se non está involucrado.
Estou familiarizado co perigo, a verdade.
- Insisto en que quededes. - Decidido.
- Ensínasnos a casa? - Adiante.
Abraza o aburrido. Hai espiñas espiñentas por debaixo.
Nas súas chinelas, un caracol perdeu a súa armadura,
mais atopou unha caixa do correo.
A chuvia cae ao revés,
arrastrada por correntes que parecen cintas.
As nubes grises e negras reflicten na pel das sardiñas.
Enganadas, baixo a influencia das súas dores lumbares!
Todo ben?
Ti estás ben?
- Mancáronte? - Non.
Limparon o hotel.
Non de todo.
- Todo en orde? - Todos arroupados.
Mary Jayne.
Creo que imos necesitar máis cartos do que pensabamos.
Necesitamos un despacho, transporte desde a cidade...
Non te preocupes.
- Estás segura? - Tranquilo.
- Encargareime eu. - Grazas.
Dá gusto que todos estean a durmir nunha cama hoxe.
Grazas, Thomas.
Recórdame por que sabemos que non es un informante da Gestapo.
Eu? Crecín nun kibbutz.
A fada madriña aparece cunha casa baleira en tempos de crise.
Talvez resulte ser un lobo.
Non, Thomas quedou atrapado en Europa coma os demais.
- Non é un informante da Gestapo. - Pode que unha fada madriña.
Non, en serio.
Coñézoo.
De que?
De que vos coñecedes?
Hai cinco anos, en Berlín, un home xudeu inocente
foi atacado por uns nazis nun bar. Fomos os únicos que o intentaron axudar.
Só estaba a beber cervexa. Espicháronlle un coitelo na man.
Escribín sobre iso para o New York Times, e ignorárono.
Ese foi... o momento no que souben
que esta guerra ía ser
diferente a calquera outra guerra.
Podo axudar?
Non, grazas, tranquilo. Senta.
Non é grande, mais é cómoda.
O único que falta é a comida da nosa nai.
Grazas, Paul.
Non lle ensinaches o mellor.
Tiveches un día longo.
Moito mellor.
Non podemos seguir a facer isto.
É pola túa muller?
Non. Eileen sabe moi ben quen son.
É por Mary Jayne e polos que están aquí ao lado,
e nos demais cuartos deste corredor.
Debo manter estas dúas caras da miña vida separadas.
As túas dúas caras?
Quero dicir o persoal
e o profesional.
Que pensarían?
As paredes aquí son moi grosas.
Falo en serio.
Está ben.
Sra. Gold, síntoo, mais o seu saldo non cobre
a cantidade que solicitou retirar.
Envíanme cartos cada semana do Second National Bank de Chicago.
Esta semana non.
Seguro que se trata dun malentendido.
Mentres o aclaro, podería adiantarme algo de diñeiro?
Temo que iso é imposible.
- Perdoe? - Non ten diñeiro na súa conta.
Son unha clienta valiosa desde hai meses.
De momento. Isto é que lle queda.
Por favor.
Grazas!
Mi madriña.
Atoparían o que buscaban?
Espero que non.
Si.
- Axúdasme? - Si.
A ver...
Max Ernst.
Pasaportes.
A lista?
Si.
Uns anos atrás, viaxamos ao longo da Riviera en tren.
Primeira clase. Ao meu bufete íalle ben.
Estaba na cima. Quen ía pensar que todo se derrubaría desta forma.
Eu non.
Ofrecéronme un traballo en Palestina en 1933,
mais rexeiteino. Non quería vivir no deserto.
Talvez me equivocase.
Moitas decisións equivocadas puxéronnos nesta situación.
Decisións equivocadas,
interpretadas mal como narrativa do progreso!
Intento non mirar atrás.
Eu só podo mirar atrás.
Mentres siga a camiñar cara adiante!
Mentres avanzamos, deixamos moreas de entullos.
Nada máis.
A historia
é o vento que nos empurra e esnaquiza todo ao seu paso.
Vamos.
Deixe que o axude.
Grazas.
De onde es?
- Orixinario de Berlín. - Berlín...
Marchei en 1933.
Onde fuches?
Primeiro fun coa miña irmá maior Ursula a París.
Despois a Trieste, Londres, Sevilla,
e de volta a París.
E o resto da túa familia?
Meu pai morreu antes de que Hitler asumise o poder.
E ata onde sei,
miña nai e miña irmá Eva ían de camiño a Londres.
Mais...
A verdade é
que non sei se o lograron.
E tampouco sei como sabelo.
Talvez non queira sabelo.
A este paso, non lograremos cruzar antes do amencer.
Síntoo. Non podo ir máis rápido.
- Pois hai que dar media volta. - Volver a Banyuls?
Hai unha casa onde podemos durmir.
Pasamos por alí hai pouco. Non está lonxe.
Non podo volver a esa casa. Prefiro pasar a noite aquí.
Aquí?
Aquí mesmo.
Viremos buscalo á alba.
Boa noite.
Non lle afecta?
O que?
Hai xente famenta que dorme na praia a uns metros de aquí.
Este país vaise ao carallo, perdoe a expresión.
Con razón quere seu pai que volva.
En Chicago non hai un champaña así.
Por iso segue aquí?
Falou con el?
Aínda non.
Que dixo cando non apareceu?
Pechou a billa.
Fale con el, por favor. Dígalle que non ten de que preocuparse.
Mais estou de acordo con el.
En serio queres que marche, Graham?
- Eu? - Si.
Non me botarás de menos?
Sr. Benjamin.
Sr. Benjamin?
Sr. Benjamin!
Que ocorre?
Só tomei un pouco de morfina
para axudarme a adormecer.
Non debería xogar con iso.
Créame. Sei ben o que fago.
Bo día.
Pois...
en marcha.
Sr. Benjamin...
Onde estiveches?
Traballando.
- Como chegaches aquí? - Con Varian.
Atopamos un despacho onte.
Amoblámolo e todo. Está listo.
Xa organizamos entrevistas. Está a correr a voz.
Que ben.
- Si. - Non entras?
Vives aquí, mais non pasaches aquí a noite.
Vou quedar aquí, e ti tamén podes quedar aquí.
Si. Claro.
Nunha mansión a media hora da xente que intentamos axudar.
Talvez me sinta eu máis cómoda nun lugar así ca ti.
Esta casa só ten 26 cuartos. Crecín nunha con 30, así que...
M. J., eu...
Por favor. Podemos...?
Eu...
Vin aquí para verte.
- Necesito un baño agora mesmo. - Vale. Claro.
Visados de tránsito.
Está claro que hai un problema.
Tranquilo.
A fronteira estaba pechada onte pola mañá. Como chegaron aquí?
Os franceses deixáronnos pasar.
Hai un hotel aquí ao lado. Queden aí ata resolvermos isto.
Poden marchar.
Necesito un cigarro.
Dásme un?
Grazas.
Que tal a noite?
Non sexas melindrosa. Pareces unha muller moderna.
Moderna e cunha conciencia presbiteriana.
Meu pai conxeloume o fondo. Acabáronse os cartos.
- Por que? - Quere obrigarme a volver.
Tanto te bota de menos?
Que va. Só lle preocupa a súa reputación.
Deus nos libre de que a súa filla pasee por Marsella coa plebe.
Sabes que pasará se volvo a casa?
Miña nai raspará o fondo do lago Michigan
para atopar un cadáver ou divorciado que queira casar coa súa filla solteirona.
E despois pasarei o resto da miña vida
no club xogando ao bridge.
Mais se regreso, desconxela o meu fondo,
e podería enviarlle diñeiro a Varian.
Axudaría a pagar o despacho e a alimentar a todos aquí.
Podería comprar billetes de tren e...
Talvez o comité de rescate necesite diñeiro máis ca a min.
Eu non estaría tan seguro diso.
Non llo digas a Varian.
Prometo que se me ocorrerá algo antes de ter que decepcionalo.
Talvez non sexa necesario.
O que?
Nin volver a casa nin decepcionar a ninguén.
Sr. Benjamin.
O meu manuscrito...
debe chegar a Estados Unidos.
Coide do meu maletín, oíu?
Levará ese maletín a Estados Unidos vostede mesmo.
Con ou sen min.
Prométemo?
Prométollo.
Nacín en Bulgaria, mais mudeime a Hamburgo despois do instituto.
Coñecín a miña esposa, Jana, no autobús.
Tiven que marchar cos nosos veciños a Francia,
mais xa non sei onde están.
Nacín sen nada.
En cada traballo, fun o mellor.
Construín a miña propia fábrica, despois outra.
Tratei os meus empregados con dignidade.
Paguei os impostos.
Vivía coa miña irmá. Traballo en casa.
Un día, dixéronme que viñan a por nós.
Mataron o meu home e o meu fillo na invasión nazi.
Por algunha razón, deixáronme vivir.
E morreron todos. Meu irmán.
Miña irmá.
Miña nai.
E non sei que lle pasou a meu irmán.
É artista profesional, política ou unha académica publicada?
- Non. - Son europeo. Todos somos europeos.
Son costureira.
Son nai.
Nosos pais morreron.
- Xa non teño familia.
- Axúdeme. - Debo ir a EE. UU.
Farei o que sexa pola miña familia.
- Pode axudarme?
- Axúdeme. - Por favor.
Só necesito un lugar seguro ata que esta loucura remate.
Pode axudarnos?
É artista profesional, político ou un académico publicado?
Préstame un lapis?
Claro.
Que lle parece?
Gústame moito.
Non só fago caricaturas. Podo debuxar o que sexa.
Non sei se o podemos axudar.
Por favor. Talvez poida axudalo eu.
Estudei arte. Era o mellor da clase.
Perdoe. Descúlpame un momento?
Varian?
- Si? - Chamou alguén do consulado.
- Patterson? - Un dos seus adxuntos.
Dixo que era urxente.
- E se é unha trampa? - Os españois déixannos marchar.
Collamos o tren antes de que cambien de idea.
E o Sr. Benjamin?
Sr. Benjamin!
Esperte! Podemos marchar.
Sr. Benjamin, esperte!
Walter...
Nesta situación sen saída,
non me queda máis remedio ca pórlle fin.
Maldita sexa!
A miña vida chegará á súa fin
nunha pequena vila nos Pireneos, onde ninguén sabe quen son.
Lisa,
o noso tren.
Tes razón.
Sr. Fry.
Recoñézoo.
O vicecónsul.
Bingham. Hiram Bingham.
Grazas por vir aquí.
Non quería que nos oísen.
- Dígame. Teño que volver ao traballo. - Claro.
Quería explicarlle o noso novo regulamento en persoa.
Novo?
Xa nos costa seguir o ritmo ao vello.
- Escoite. - Estamos ata arriba de traballo.
A única boa noticia é que Walter Benjamin saíu onte.
Esa é unha noticia boísima.
O Sr. Patterson non sabe que estou aquí.
A partir de agora, para a expedición de visados, acuda a min.
Por que?
Patterson non simpatiza coa súa causa. Esta mañá dixo, palabras textuais:
"Nin roxos, nin PDG, nin xudeus. Teño que soletrealo?"
Non sei que lle din desde Nova York.
Sei que se cancelou o Kindertransport a Inglaterra.
E que en Estados Unidos non teñen ganas de acoller a nenos refuxiados.
A miña muller estivo nunha festa en Washington,
e unha muller fixo chiste diso.
"Mil nenos xudeus?
Só se converterán en mil adultos feos," dixo.
O goberno estadounidense estase a demorar deliberadamente.
Dálles igual que se estea armar a do demo.
Hai que sacar a tantos como poidamos.
Nin que o diga.
É bo saber que nos quedan amigos no consulado.
Amigos non, Sr. Fry.
Só eu.
Non te poñas nerviosa.
Contestará todas as túas preguntas.
Onde está?
Aquí mesmo.
Mary Jayne, preséntoche a Margaux.
Ola.
- Fuma? - Non, grazas.
Que pena.
Hai máis de onde veu este.
Traballe connosco.
Con vostedes?
De espía?
Non teño a formación.
Non?
Sabe como dobregarse ante un home
para que estea cómodo, aínda que vostede non.
Desculpe?
Asegurarse de que non ocupa demasiado espazo nun cuarto?
Ocultar os seus sentimentos cando son inconvenientes
ou morder a lingua cando está furiosa?
Seguro que recorda os aniversarios da xente,
as súas cancións favoritas e demais datos persoais
sen que llo pidan.
Equivócome?
Grazas.
E se me intenta dicir que non disimula a súa intelixencia
en situacións onde se percibiría como unha ameaza,
pois...
non a crerei.
Diría que pasou a vida adestrando para isto, Sra. Gold.
Coma todas.
INSPIRADA NA NOVELA DE JULIE ORRINGER
ESTA SERIE É UNHA OBRA DE FICCIÓN INSPIRADA EN XENTE REAL E FEITOS REAIS
Subtítulos: Lorena Pereiras