‪(ทรานส์แอตแลนติก)
‪(โรงแรมสเปลนดีด ‪มาร์กเซย)
‪รับเพิ่มไหมครับ
‪ไม่ครับ ขอบคุณ
‪ขอกาแฟที่นึงค่ะ
‪ผมแต่งงานแล้ว
‪ชอบความมั่นใจของคุณนะ
‪แต่ฉันไม่ได้พยายามจะอ่อยคุณ
‪ได้ข่าวว่าคุณพบทางออกแล้ว
‪เพื่อนชาวอังกฤษของเราหลายคน ‪ติดอยู่ในฝรั่งเศสหลังการถอยทัพที่ดันเคิร์ก
‪หลายคนเกินไป
‪พวกเขาต้องการให้ช่วย
‪คุณกําลังขอให้ผมลักลอบขนเชลยศึก ‪ออกจากฝรั่งเศสเหรอ ผมเป็นคนอเมริกันนะ
‪ใช่เลย
‪อังกฤษอยู่ในภาวะสงครามและถูกปิดล้อม
‪เราต้องการพันธมิตร ‪ที่ทํางานได้อย่างอิสระในฝรั่งเศส
‪- คุณ... ‪- เรียกฉันว่ามาร์โก
‪มาร์โก ประเทศของผม ‪เป็นกลางอย่างเป็นทางการในสงครามนี้
‪ฉันอ่านบทความที่คุณเขียนจากเบอร์ลิน ‪ในนิวยอร์กไทมส์แล้ว คุณฟราย
‪ฉันรู้ว่าคุณรู้สึกยังไง ‪กับความเป็นกลางของอเมริกา
‪สิ่งที่คุณกําลังเสนอ
‪คือการกบฏ
‪คุณเบนจามิน
‪ขอโทษนะครับ หวังว่าคงไม่ว่าอะไร ‪ผมมีคําถามเกี่ยวกับงานของคุณน่ะครับ
‪คุณมาทําอะไรที่นี่
‪ความอยากรู้น่ะครับ
‪นี่ครับ
‪ถ้ารัศมีของวัตถุที่พิเศษหายไป ‪เวลาที่มันถูกผลิตออกมาจํานวนมาก
‪มันหายไปไหน
‪คําถามที่น่าสนใจกว่าคือ
‪เกิดอะไรขึ้นกับรัศมีของวัตถุพิเศษ
‪ที่กระจัดกระจายเพราะพลังแห่งความชั่วร้าย
‪ในขณะที่โลกที่เราคุ้นเคยกําลังถูกทําลาย
‪แตกเป็นเสี่ยงๆ
‪แต่วันนึง
‪เราจะประกอบชิ้นส่วนต่างๆ ‪กลับเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง เหมือนตัวต่อ
‪และกระบวนการนี้เรียกว่าทิคคุน โอลัม
‪ทิคคุน โอลัม
‪ใช่เลย
‪เรากําลังอยากให้ทุนกลุ่มต่อต้านเล็กๆ ‪เหมือนกลุ่มของคุณ
‪คณะกรรมการช่วยเหลือฉุกเฉินอเมริกัน ‪เป็นองค์กรบรรเทาทุกข์
‪ผมมาที่นี่เพื่อช่วยคนหนีความรุนแรง ‪ไม่ใช่ช่วยสร้างความรุนแรง
‪- งั้นก็ช่วยคนของเราหนีสิ ‪- ผมช่วยคุณไม่ได้
‪เห็นผู้ชายคนนั้นไหม ‪ที่ใส่เสื้อคลุม เพิ่งเดินผ่านไป
‪เขาเป็นผู้บัญชาการตํารวจมาร์กเซย ‪เขากําลังเตรียมบุกค้นสเปลนดีด
‪เมื่อไหร่
‪- อีกห้าหรือสิบนาที ‪- อะไรนะ
‪ผู้ชายหมวกเขียวที่อ่านหนังสือพิมพ์อิตาเลียนอยู่
‪นั่นก็คนของเขา
‪สองคนนั้นที่สวมผ้าพันคอ ‪กําลังคุยอยู่ข้างโต๊ะนั่นก็ด้วย
‪และผู้ชายคนนั้นที่กําลังขัดรองเท้า ‪และสูบซิการ์อยู่
‪ทั้งสี่คนกําลังรอสัญญาณจากผู้บัญชาการ
‪คุณรู้ได้ยังไง
‪ก็รอดูแล้วกัน
‪ลาร์บี เบนบาเร็ก เห็นชัยชนะล่าสุดของเขาไหม
‪- ใครนะ ‪- ลาร์บี เบนบาเร็กไง
‪ไข่มุกดําแห่งมาร์กเซย คุณไม่ใช่แฟนบอลเหรอ
‪ไม่ใช่
‪ฉันมีเหตุผลให้เชื่อว่าโรงแรมนี้กําลังจะถูกบุกค้น
‪- อะไรนะ ‪- เราต้องพาคนของเราออกไป
‪คุณเบนจามินและคนอื่นๆ ‪จะขึ้นรถไฟไปบันยุลส์วันนี้
‪และไปเทือกเขาพิรินีคืนนี้
‪พาเขาไปหาลิซ่าทีได้ไหม ฉันคิดออกแล้วว่า
‪จะพาคนอื่นไปอยู่ที่ไหนสักหนึ่งคืน
‪ว่าแต่ แมรี่ เจย์นอยู่ข้างบนรึเปล่า
‪สุดยอดไหมล่ะ ถ้าทุกคนแต่งตัวเป็นคนงานไร่องุ่น
‪ลิซ่าก็พาคนไปเทือกเขาพิรินีตอนกลางวันได้
‪และรองเท้าพวกนี้ก็ใส่สบายกว่า
‪รองเท้าเก่าๆ ที่ทุกคนใส่กันด้วย
‪- ไม่ชอบเหรอ ‪- เปล่า มันแค่ไม่ใหญ่พอ
‪สบายจนฉันอาจจะไม่ถอดออกเลยละ
‪ขอแค่คุณอย่าใส่มันหนีไปอเมริกาเองก็พอ
‪ไม่หรอก ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪ถึงพ่อจะโกรธฉันมากแค่ไหนก็เถอะ
‪เขาพูดตลอดว่า ‪"มาร์กเซยไม่ใช่ที่สําหรับผู้หญิงอเมริกันอย่างลูก"
‪แล้วผู้หญิงอเมริกันอย่างคุณเป็นยังไง
‪คุณก็รู้
‪ก็จริงนะ เราไม่ค่อยเห็น ‪นักท่องเที่ยวอเมริกันแถวนี้
‪โทษนะ ฉันไม่ใช่นักท่องเที่ยว
‪งั้นเหรอ
‪หัวเราะทําไม ไม่ตลกนะ
‪ฉันมีเรื่องต้องรับผิดชอบที่นี่จริงๆ ‪มีคนหวังพึ่งพาฉันอยู่
‪ใช่ ผมหวังพึ่งพาคุณอยู่
‪นี่คุณล้อฉันเหรอ
‪ผมจะไม่มีวันล้อคุณเลย
‪- ตํารวจกําลังบุกค้นโรงแรม ‪- อะไรนะ...
‪ตํารวจ!
‪ขอดูเอกสารด้วย
‪เกิดอะไรขึ้น
‪- คุณเป็นผู้จัดการโรงแรมเหรอ ‪- ไม่ ผมแวเรียน ฟราย
‪ผู้อํานวยการ ‪คณะกรรมการช่วยเหลือฉุกเฉินอเมริกัน
‪แขกหลายคนในโรงแรมนี้ ‪อยู่ภายใต้การคุ้มครองของเรา
‪พวกเขายังลําบากไม่พออีกเหรอ ‪ไม่มีใครทําผิดกฎหมายเลยนะ
‪พวกเขาเป็นอาชญากรต่างด้าว คุณฟราย
‪พวกเขาเป็นผู้ลี้ภัย
‪ต่างกันตรงไหน
‪- คุณเบนจามิน รีบแต่งตัวครับ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪เร็วเข้า ตํารวจมาแล้ว
‪ตํารวจ!
‪นี่ตํารวจ เปิดประตู!
‪ตํารวจ! เปิดประตู!
‪ตํารวจ!
‪เปิดประตู!
‪ออกไปนะ ไอ้โรคจิต ออกไปเลย
‪ออกไป!
‪โอ้ ดูนี่ครับ เราให้คนอยู่ในนี้ได้ ‪อย่างน้อยครั้งละสามคน
‪ผมพาพวกเขาลงลิฟต์ได้
‪- แน่ใจนะว่าเราหลบที่นี่ได้ ‪- เราไม่ได้จะหลบครับ
‪โอ๊ย เวร!
‪รองเท้าเอสพาดริลล์
‪เดี๋ยวผมมานะ
‪โอเค นี่ นี่สําหรับพวกเขา
‪แล้วเอาที่เหลือไปซ่อนนะ
‪- ขอบคุณ ‪- ขอบคุณ
‪แล้วหลังจากนั้นล่ะ
‪ผมจะไปหาคุณ ไม่ว่าคุณอยู่ที่ไหน
‪ดีค่ะ
‪- คุณทําอะไร เราจะไปไหนกัน ‪- เดี๋ยวก็รู้
‪ผมไปต่อไม่ได้
‪ผมยังเขียนหนังสือไม่จบ ผมต้องเขียน
‪คุณเบนจามิน ความคิดของคุณอยู่ในนี้
‪และชีวิตคุณมีค่ามากกว่าต้นฉบับบ้าบอ เข้าใจไหม
‪เข้าใจ
‪บ้าเอ๊ย
‪ไปกันเถอะ
‪ตามผมมา
‪- เดี๋ยว ผมมองไม่เห็นอะไรเลย ‪- เงียบ! อย่าพูด!
‪เราอยู่ที่ไหน
‪ขอต้อนรับสู่มาร์กเซยที่แท้จริง
‪- ขอบคุณ ‪- ด้วยความยินดี
‪ไปกันเถอะ
‪ไง
‪ขอบคุณ
‪วอลเตอร์ เบนจามิน ยูเลียส แบร์เกอร์ ‪ลิซ่า ฟิทโก
‪ตามฉันมา
‪นี่ค่ะ นี่ค่ะ
‪อ็องเดร แม็กซ์ แจ็คเคอลีน ทุกคนอยู่ที่นี่นะครับ
‪และผมจะเข้าไปก่อน
‪ที่นี่ที่ไหนเนี่ย
‪คุณกําลังฝันอยู่ แม็กซ์
‪ผมเคยฝันว่าผมเป็นกระเป๋าเดินทาง
‪ที่จริงนั่นไม่ใช่ความฝันนะ มันเกิดขึ้นจริงๆ
‪หวัดดี
‪ไง
‪แวเรียน...
‪ไม่ ฉันแค่มาขอความช่วยเหลือ นี่เป็นเรื่องด่วน
‪นายไม่ได้มาคนเดียวเหรอ
‪สวัสดีค่ะ ฉันชื่อแมรี่ เจย์น โกลด์ ‪ฉันทํางานกับแวเรียน
‪เลิฟโกรฟครับ โทมัส เลิฟโกรฟ
‪โรงแรมของเราเพิ่งโดนตํารวจมาร์กเซยบุกค้น
‪และฉันไม่รู้จะพาผู้ลี้ภัยไปอยู่ไหน
‪- นี่บ้านคุณเหรอคะ ‪- ตอนนี้ใช่ครับ
‪- มีคนอยู่ที่นี่กี่คนคะ ‪- หนึ่ง
‪หนึ่งเหรอ ที่นี่มีห้องนอนกี่ห้องคะ
‪สิบรึเปล่า หรือสิบห้า
‪- อย่างน้อยครับ ‪- แปลว่าคืนนี้เราอยู่ที่นี่ได้ใช่ไหม
‪อยากอยู่นานแค่ไหนก็ได้ครับ
‪ไม่ แค่คืนเดียวก็พอ
‪- คุณจะคิดเงินเราเท่าไหร่คะ ‪- เดี๋ยวนะ...
‪แวเรียน คิดให้ดีๆ ‪คิดดูสิว่าเราซ่อนคนที่นี่ได้กี่คน
‪คุ่สามีภรรยาเบรตง ‪และมักซ์ แอ็นสท์อยู่กับเราแล้ว
‪เราให้คู่มาห์เลอร์ มันน์ แม้แต่เลวีน ‪และเด็กๆ ครอบครัวฟรายเบิร์กอยู่ที่นี่ได้
‪และที่นี่ห่างจากท่าเรือแค่ 20 นาทีเอง
‪คชฉ.ไม่ยอมให้เราอยู่ในบ้านพักส่วนตัวหรอก
‪คณะกรรมการอยู่ที่นิวยอร์ก ‪พวกเขาไม่จําเป็นต้องรู้ว่าเราอยู่ที่ไหน
‪ตํารวจต้องการตัวคนของเราบางคนนะ
‪ตอนนี้เราอาจจะเป็นผู้ลี้ภัยเองแล้วด้วย ‪เท่าที่เรารู้อะนะ
‪เราก็เลยจะหลบในที่แจ้งไง ‪บ้านหลังนี้เหมาะกับเรามาก
‪การทําให้โทมัสตกอยู่ในอันตรายมันไม่ยุติธรรม ‪ถ้าเขาไม่เกี่ยวข้องกับงานของเรา
‪ที่จริงฉันสบายใจกับความอันตรายมาก
‪- ผมขอยืนยันให้คุณอยู่ที่นี่ ‪- เยี่ยม ตกลงตามนี้เลย
‪- อยากพาเราชมสถานที่ไหม ‪- เชิญเลยครับ
‪โอบกอดความไร้ชีวา หนามแหลมอยู่เบื้องล่าง
‪ในรองเท้าแตะของเขา ‪หอยทากทําชุดเกราะหายไป
‪แต่มันพบกล่องจดหมาย
‪ฝนตกกลับด้าน
‪มันถูกกระแสน้ําพัดพาไป ราวกับโบ
‪เมฆสีเทาดําสะท้อนอยู่บนผิวของปลาซาร์ดีน
‪ถูกหลอก ภายใต้อิทธิพล ‪ของความปวดเอวของพวกเขา
‪นายโอเคไหม
‪เป็นอะไรรึเปล่า
‪- พวกเขาทําร้ายนายรึเปล่า ‪- เปล่า
‪พวกเขาไล่เราไปหมด
‪ก็ไม่หมดซะทีเดียวหรอก
‪- เรียบร้อยไหม ‪- ทุกคนเข้านอนแล้ว
‪- แมรี่ เจย์น ‪- อือฮึ
‪ผมคิดว่าเราจะต้องใช้เงินมากกว่าที่คิดไว้
‪เราต้องการออฟฟิศใหม่ ‪การเดินทางเข้าออกเมือง...
‪ไม่มีปัญหา
‪- แน่ใจเหรอ ‪- ไม่ต้องห่วง
‪- ฉันจะจัดการให้ แวเรียน ‪- ขอบคุณ
‪รู้สึกดีมากที่คืนนี้ทุกคนได้นอนบนเตียง
‪ขอบคุณนะคะ โทมัส
‪ช่วยบอกฉันอีกทีได้ไหมว่าเราจะรู้ได้ยังไง ‪ว่าคุณไม่ใช่สายของเกสตาโพ
‪ผมน่ะเหรอ คิบบุตซ์เลี้ยงผมมา
‪ก็นะ คุณยายใจดีที่โผล่มา ‪พร้อมบ้านพักว่างเปล่าในยามวิกฤต
‪อาจกลายเป็นหมาป่าก็ได้
‪ไม่หรอก โทมัสก็ติดอยู่ในยุโรป ‪เหมือนคนอื่นๆ ตอนสงครามเริ่ม
‪- หมอนี่ไม่ใช่สายของเกสตาโพแน่นอน ‪- แต่อาจเป็นคุณยายใจดีนะ
‪ผมพูดจริงๆ นะ
‪ผมรู้จักเขาดี
‪ยังไงเหรอ
‪พวกคุณรู้จักกันได้ยังไง
‪เมื่อห้าปีก่อน ในเบอร์ลิน ‪ชายชาวยิวผู้บริสุทธิ์คนนึง
‪ถูกนาซีทําร้ายอย่างโหดเหี้ยมในบาร์
‪มีแค่เราสองคนที่พยายามช่วย
‪เขาแค่ดื่มเบียร์อยู่ ‪พวกนั้นเอามีดแทงมือเขา เลือดนี่...
‪ผมเคยเขียนถึงเรื่องนี้ในนิวยอร์กไทมส์นะ ‪แต่พวกเขาไม่ให้ความสําคัญ
‪ตอนนั้นแหละที่... ผมรู้ว่า
‪สงครามนี้จะ
‪แตกต่างจากสงครามอื่นๆ
‪มีอะไรให้ช่วยไหม
‪ไม่ครับ ขอบคุณ ไม่เป็นไร นั่งเถอะ
‪เตียงไม่ใหญ่แต่นอนสบายนะ
‪ขาดก็แค่อาหารฝีมือแม่เรา
‪ขอบคุณนะ พอล
‪พี่ พี่ยังไม่ได้ให้เขาดูส่วนที่ดีที่สุดเลย
‪วันนี้นายเหนื่อยมากแล้ว
‪ค่อยยังชั่ว
‪เราทําแบบนี้ไม่ได้แล้วนะ
‪เป็นเพราะเมียนายเหรอ
‪เปล่า ไอลีนรู้ดีว่าฉันเป็นยังไง
‪แต่เป็นเพราะแมรี่ เจย์น ‪และคนอื่นๆ ที่อยู่ห้องข้างๆ
‪และในห้องนอนทุกห้องตามทางเดินนี้น่ะ
‪ฉันต้องแยกชีวิตสองด้านนี้ออกจากกัน
‪สองด้านของตัวนายเหรอ
‪ฉันหมายถึงเรื่องส่วนตัว และเรื่องงาน
‪พวกเขาจะคิดยังไงล่ะ
‪กําแพงที่นี่หนามาก
‪ไม่นะ ฉันจริงจัง
‪ก็ได้
‪คุณโกลด์ ผมขอโทษจริงๆ ‪แต่ยอดเงินคงเหลือของคุณ
‪ต่ํากว่าจํานวนเงินที่คุณต้องการจะถอน
‪แต่มีเงินโอนมาให้ฉันสัปดาห์ละครั้ง ‪จากธนาคารเซคเคินด์แนทเชอนัลในชิคาโกนะคะ
‪สัปดาห์นี้ไม่มีครับ
‪โอ้ ฉันว่าคงแค่เป็นการเข้าใจผิดน่ะค่ะ
‪และระหว่างที่ฉันตรวจสอบเรื่องนี้ ‪คุณช่วยออกเงินสดล่วงหน้าให้ฉันได้ไหมคะ
‪เกรงว่าคงเป็นไปไม่ได้ครับ
‪- ว่าไงนะคะ ‪- คุณไม่มีเงินในบัญชีเลย
‪ฉันเป็นลูกค้าที่มีค่าของธนาคารนี้มาหลายเดือนนะ
‪สําหรับตอนนี้ นี่คือเงินก้อนสุดท้ายของคุณ
‪รบกวนด้วยครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ให้ตายสิ
‪คิดว่าพวกเขาเจอสิ่งที่ตามหาไหม
‪หวังว่าจะไม่เจอ
‪นี่ยังอยู่
‪- ช่วยตะแคงเก้าอี้หน่อยได้ไหม ‪- ได้
‪มันมี...
‪มักซ์ แอ็นสท์
‪หนังสือเดินทาง
‪รายชื่อเหรอ
‪ใช่
‪เมื่อไม่กี่ปีก่อน เราเดินทาง ‪ไปตามชายฝั่งริเวียร่าด้วยรถไฟ
‪ชั้นหนึ่ง สํานักกฎหมายของผมรุ่งเรืองมาก
‪ผมรู้สึกเหมือนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก ‪ใครจะไปรู้ว่าทุกอย่างจะพังได้ขนาดนี้
‪จริง ผมก็ไม่รู้
‪มีคนชวนผมไปทํางานในปาเลสไตน์เมื่อปี 1933
‪แต่ผมปฏิเสธ ‪ผมไม่อยากอยู่ในทะเลทราย
‪ผมอาจตัดสินใจผิดก็ได้
‪การตัดสินใจผิดพลาดหลายครั้ง ‪พาเราทุกคนมายังช่วงเวลานี้
‪การตัดสินใจผิดพลาด
‪ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเรื่องเล่าของความคืบหน้า
‪ผมพยายามจะไม่มองย้อนกลับไป
‪แต่ผมทําได้แค่มองย้อนกลับไป
‪ขอแค่คุณเดินไปข้างหน้าด้วยก็พอ
‪ขณะที่เราก้าวไปข้างหน้า ‪เราต่างก็ทิ้งกองซากปรักหักพังไว้
‪ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
‪ประวัติศาสตร์
‪คือลมที่พัดพาเราไปข้างหน้า ‪เปลี่ยนทุกอย่างที่ขวางหน้าเป็นซากปรักหักพัง
‪ไปกันเถอะค่ะ
‪ฉันช่วยถือนะคะ
‪ขอบคุณครับ
‪คุณมาจากไหนเหรอ
‪- เบอร์ลิน ในตอนแรกนะ ‪- อ้อ เบอร์ลิน
‪ผมออกมาเมื่อปี 33
‪แล้วไปไหน
‪ตอนแรกเออร์ซูล่าน้องสาวผมกับผมไปปารีส
‪แล้วก็ไปตรีเยสเต ลอนดอน เซบียา
‪แล้วกลับมาปารีสอีกครั้ง
‪แล้วคนอื่นในครอบครัวคุณล่ะ
‪พ่อผมตายก่อนฮิตเลอร์จะมีอํานาจ
‪จากนั้น... ครั้งสุดท้ายที่ผมได้ข่าว
‪แม่ผมกับอีวาน้องสาวคนเล็กของผม ‪เดินทางไปลอนดอน
‪แต่...
‪ความจริงก็คือ
‪ผมไม่รู้ว่าพวกเขาไปถึงลอนดอนไหม
‪และผมก็ไม่รู้ด้วยว่าจะรู้ได้ยังไง
‪ผมอาจจะไม่อยากรู้ก็ได้
‪ถ้าคุณยังเดินแบบนี้ ‪เราข้ามพรมแดนไม่ทันเช้ามืดแน่ๆ
‪ผมขอโทษ ผมเดินเร็วกว่านี้ไม่ได้แล้ว
‪งั้นเราก็ควรหันหลังกลับ
‪กลับไปที่บันยุลส์เนี่ยนะ
‪ที่นั่นมีบ้านหินที่เรานอนได้
‪เราผ่านมันมาสักพักแล้ว อยู่ไม่ไกลหรอก
‪ผมกลับไปบ้านหลังนั้นไม่ได้ ผมขอค้างคืนที่นี่ดีกว่า
‪ที่นี่เหรอ
‪ตรงนี้เลย
‪เราจะมารับคุณตอนเช้ามืดนะคะ
‪ราตรีสวัสดิ์
‪คุณไม่หงุดหงิดบ้างเลยเหรอ
‪อะไร
‪มีคนหิวโซนอนอยู่บนชายหาด ‪ห่างจากที่นี่ไปไม่ถึงสิบเมตร
‪ประเทศนี้กําลังจะฉิบหาย ขอโทษที่พูดแรง
‪ไม่แปลกใจเลยที่พ่อคุณอยากให้คุณกลับบ้าน
‪แต่ที่ชิคาโกไม่มีแชมเปญแบบนี้
‪คุณก็เลยยังอยู่ที่นี่เหรอ
‪คุณได้คุยกับเขาไหม
‪ยังเลย
‪เขาว่ายังไงที่คุณไม่โผล่หน้าไป
‪ฉันโดนตัดหางปล่อยวัด
‪คุณช่วยคุยกับเขาทีนะคะ ‪บอกเขาว่าไม่มีอะไรต้องห่วง
‪ปัญหาคือ ผมเห็นด้วยกับเขา
‪คุณอยากให้ฉันกลับไปจริงๆ เหรอ เกรแฮม
‪- ผมเหรอ ‪- ใช่
‪ถ้าฉันกลับไป คุณจะไม่คิดถึงฉันเหรอ
‪คุณเบนจามิน
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ผมเสพมอร์ฟีนเข้าไปนิดหน่อย
‪เพื่อให้หลับน่ะ
‪คุณไม่ควรยุ่งกับของพวกนั้นนะ
‪ไม่ต้องห่วง ผมรู้ว่าตัวเองทําอะไรอยู่
‪อรุณสวัสดิ์
‪งั้นก็...
‪ไปกันเถอะ
‪คุณเบนจามิน...
‪ไปไหนมา
‪ทํางาน
‪- คุณมาที่นี่ได้ยังไง ‪- มากับแวเรียน
‪เมื่อวานเราหาออฟฟิศได้แล้ว
‪เราตกแต่งมันแล้ว พร้อมใช้งาน
‪เราเริ่มนัดคนมาสัมภาษณ์แล้ว ‪ข่าวลือเริ่มแพร่กระจาย
‪เยี่ยมเลย
‪- ครับ ‪- คุณจะเข้าไปข้างในไหม
‪ตอนนี้คุณอยู่ที่นี่ แต่คุณไม่ได้ค้างคืนที่นี่
‪ฉันจะอยู่ที่นี่ อัลเบิร์ต ‪และคุณก็อยู่ที่นี่ได้เหมือนกัน
‪ใช่ แน่นอน
‪ในคฤหาสน์ที่อยู่ห่างจาก ‪คนที่เราพยายามช่วยครึ่งชั่วโมง
‪ฉันคงสบายใจในการอยู่ในที่แบบนี้มากกว่าคุณน่ะ
‪ที่นี่มีแค่ 26 ห้อง แต่บ้านที่ฉันโตมามี 30 ห้อง
‪เอ็มเจ นี่
‪ขอร้องล่ะ คุณช่วย...
‪ผม...
‪ผมมาที่นี่เพื่อมาหาคุณ
‪- ฉันอยากอาบน้ําแล้วจริงๆ ‪- โอเค ได้ เอาเลย
‪ขอวีซ่าผ่านแดนด้วยครับ
‪มีบางอย่างผิดปกติ
‪ใจเย็นๆ
‪ชายแดนปิดเมื่อวานตอนเช้า ‪พวกคุณมาที่นี่ได้ยังไง
‪คนฝรั่งเศสให้เราเข้ามา
‪มีโรงแรมอยู่ข้างๆ ‪รออยู่ที่นั่นจนกว่าเรื่องนี้จะกระจ่าง
‪ไปได้แล้ว
‪พระเจ้า อยากสูบบุหรี่จัง
‪ขอสักมวนได้ไหม
‪ขอบคุณ
‪เมื่อคืนเป็นไงบ้าง
‪ไม่ต้องอาย คุณดูเป็นผู้หญิงสมัยใหม่ออก
‪ผู้หญิงสมัยใหม่ ‪ที่มีจิตสํานึกแบบเพรสไบทีเรียนน่ะสิ
‪พ่อฉันระงับทรัสต์ของฉัน ไม่มีเงินแล้ว
‪- ทําไมล่ะ ‪- เขาพยายามบังคับให้ฉันกลับบ้าน
‪เขาคิดถึงคุณขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ไม่น่าใช่ ไม่หรอก ‪เขาแค่ห่วงชื่อเสียงตัวเองน่ะ
‪เขาไม่อยากให้ลูกสาวเขา ‪อยู่ที่มาร์กเซยกับพวกต่ําตม
‪รู้ไหมจะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันกลับบ้าน
‪แม่ฉันจะขุดก้นทะเลสาบมิชิแกน
‪เพื่อหาศพหรือพ่อม่าย ‪ที่ยินดีจะแต่งงานกับลูกสาวทึนทึกของแม่
‪แล้วฉันก็จะต้องใช้ชีวิตที่เหลือ
‪นั่งเล่นไพ่อยู่ที่สโมสร
‪แต่ถ้าฉันกลับไป เขาจะเลิกระงับทรัสต์ของฉัน
‪และฉันก็จะส่งเงินจากชิคาโกมาให้แวเรียนได้
‪ฉันจะช่วยจ่ายค่าออฟฟิศใหม่ได้ ‪ฉันเลี้ยงทุกคนที่นี่ได้
‪ฉันซื้อตั๋วรถไฟได้ และ...
‪ไม่รู้สิ บางทีคณะกรรมการช่วยเหลือ ‪อาจต้องการเงินมากกว่าต้องการฉัน
‪อย่ามั่นใจเรื่องนั้นนักเลย
‪อย่าบอกแวเรียนนะ
‪ฉันสัญญาว่าจะหาทางแก้ปัญหา ‪ก่อนที่จะทําให้เขาผิดหวัง
‪อาจจะไม่ต้องก็ได้
‪ไม่ต้องอะไร
‪กลับบ้านหรือทําให้ใครผิดหวัง
‪คุณเบนจามิน
‪ต้นฉบับของผม...
‪ต้องไปถึงอเมริกานะ
‪ช่วยดูแลกระเป๋าของผมให้ดีได้ไหม
‪คุณจะถือกระเป๋าเอกสารใบนั้น ‪ไปอเมริกาด้วยตัวเองค่ะ คุณเบนจามิน
‪ไม่ว่าผมจะไปด้วยรึเปล่า
‪สัญญาได้ไหม
‪ฉันสัญญาค่ะ
‪ผมเกิดที่บัลแกเรีย ‪แต่ย้ายไปฮัมบูร์กหลังเรียนจบม.ปลาย
‪ผมเจอกับฮานาภรรยาผมบนรถประจําทาง
‪ฉันต้องหนีไปฝรั่งเศสกับเพื่อนบ้านฉัน
‪แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน
‪ผมเกิดมาตัวเปล่าเล่าเปลือย
‪ทุกงานที่ผมทํา ผมเก่งที่สุด
‪จากนั้นผมก็สร้างโรงงานของผมเอง ‪แล้วก็สร้างอีกแห่ง
‪ผมให้เกียรติคนงานของผม
‪ผมเสียภาษี
‪ฉันอยู่กับพี่สาว ฉันทํางานที่บ้าน
‪วันนึงมีคนบอกว่าพวกเขาจะมาจับเรา
‪สามีกับลูกชายฉันถูกฆ่าตอนที่นาซีบุก
‪พวกเขาไว้ชีวิตฉันเพราะอะไรก็ไม่รู้
‪แล้วพวกเขาก็ตายกันหมด พี่ชายฉัน
‪น้องสาวฉัน
‪แม่ฉัน
‪และฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่ชายฉัน
‪คุณเป็นศิลปินอาชีพ นักการเมือง ‪หรือนักวิชาการที่มีผลงานตีพิมพ์รึเปล่าครับ
‪- เปล่าค่ะ ‪- ผมเป็นคนยุโรป เราทุกคนเป็นคนยุโรป
‪ฉันเป็นช่างเย็บผ้าค่ะ
‪ฉันเป็นแม่ค่ะ
‪และพ่อแม่เราตายแล้ว
‪- ตอนนี้ฉันไม่มีครอบครัวแล้ว ‪- คุณช่วยผมได้ไหม
‪- คุณช่วยฉันได้ไหม ‪- ฉันต้องไปอเมริกา
‪ผมจะทําทุกอย่างอีกครั้ง ‪เพื่อช่วยครอบครัวผม
‪- คุณช่วยได้ไหม
‪- คุณช่วยฉันได้ไหม ‪- ช่วยฉันทีนะคะ
‪ผมแค่ต้องการที่ที่ปลอดภัย ‪ตอนที่ความบ้าคลั่งนี้จบลง
‪คุณช่วยเราได้ไหม
‪คุณเป็นศิลปินอาชีพ นักการเมือง ‪หรือนักวิชาการที่มีผลงานตีพิมพ์รึเปล่าครับ
‪ขอยืมดินสอหน่อยได้ไหมครับ
‪เชิญครับ
‪คุณคิดว่าไง
‪ชอบมากครับ
‪ผมไม่ได้วาดแค่ภาพล้อเลียนนะ ‪ผมวาดได้ทุกอย่าง
‪ผมไม่รู้ว่าเราช่วยคุณได้ไหม
‪ขอร้องล่ะ ผมอาจช่วยคุณได้นะ
‪ผมเคยเรียนโรงเรียนศิลปะ ‪ผมเป็นที่หนึ่งของชั้น
‪ขอโทษนะครับ ขอตัวสักครู่ได้ไหม
‪แวเรียน
‪- ครับ ‪- มีคนจากสถานกงสุลโทรมา
‪แพทเทอร์สันเหรอ
‪หนึ่งในเจ้าหน้าที่ของเขา
‪เขาบอกว่าเป็นเรื่องด่วน
‪แน่ใจนะว่าไม่ใช่กับดัก
‪พวกสเปนปล่อยเราแล้ว
‪เราต้องขึ้นรถไฟก่อนพวกเขาจะเปลี่ยนใจ
‪คุณเบนจามินอยู่ไหน
‪คุณเบนจามิน
‪ตื่นค่ะ พวกเขาให้เราไปแล้ว
‪คุณเบนจามิน ตื่นค่ะ
‪คุณเบนจามิน ตื่นสิ
‪วอลเตอร์
‪ในสถานการณ์ที่ดูไม่มีทางออก
‪ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยุติเรื่องนี้
‪บ้าเอ๊ย
‪ชีวิตผมจะถึงจุดจบ
‪ในหมู่บ้านเล็กๆ บนเทือกเขาพิรินี ‪ที่ไม่มีใครรู้ว่าผมเป็นใคร
‪ลิซ่า
‪รถไฟของเรา
‪คุณพูดถูก
‪คุณฟราย
‪ผมจําคุณได้
‪รองกงสุลใช่ไหม
‪- บิงแฮมครับ ไฮรัม บิงแฮม ‪- อืมฮึ
‪ขอบคุณที่มาพบผมที่นี่
‪ผมอยากแน่ใจว่าไม่มีใครแอบได้ยินเราน่ะ
‪- มีอะไรให้ช่วยครับ ผมต้องกลับไปทํางานนะ ‪- ได้ครับ
‪ผมอยากอธิบายนโยบายใหม่ของเรา ‪ด้วยตัวเองน่ะครับ
‪นโยบายใหม่เหรอ
‪ให้ตายสิ แค่นโยบายเก่า ‪เราก็ลําบากจะแย่แล้วนะ
‪- ฟังผมก่อนนะ ‪- เรามีงานเยอะมากนะครับ
‪ข่าวดีข่าวเดียวที่ผมมีคือ ‪เมื่อคืนเราพาวอลเตอร์ เบนจามินออกไปได้
‪นั่นเป็นข่าวดีมาก
‪คุณแพทเทอร์สันไม่รู้ว่าผมมาที่นี่
‪จากนี้ไป นโยบายวีซ่าใหม่ของเราคือ ‪ให้คุณมาหาผมโดยตรง
‪ทําไมล่ะ
‪แพทเทอร์สันไม่สนับสนุนเหตุผลของคุณ ‪เมื่อเช้านี้เขาพูดกับผมว่า
‪"ไม่เอาพวกหัวเอียงซ้าย ไม่เอาเชลยศึกอังกฤษ ‪ไม่เอายิว พูดแค่นี้คุณคงเข้าใจแล้วนะ"
‪ผมไม่รู้ว่าคุณได้ยินอะไรจากนิวยอร์ก
‪ผมรู้ว่าคินเดอร์ทรานสปอร์ตไปอังกฤษถูกยกเลิก
‪และไม่มีความกระหาย ‪ที่จะรับผู้ลี้ภัยเด็กไปในอเมริกาเลย
‪ภรรยาผมเพิ่งไปงานเลี้ยงที่ดีซีเมื่อไม่นานมานี้ ‪ซึ่งคนในวงสังคมพูดเรื่องนี้ติดตลกกัน
‪เด็กยิวพันคนเนี่ยนะ
‪"พวกเขาจะโตขึ้น ‪เป็นผู้ใหญ่ทุเรศๆ พันคน" เธอว่าอย่างนั้น
‪รัฐบาลอเมริกันจงใจถ่วงเวลา
‪เพราะไม่มีใครสนใจว่าทุกอย่างเริ่มรุนแรงแล้ว
‪คุณต้องรีบทํางานและรีบพาคนออกไปให้มากที่สุด
‪ใช่ ผมรู้น่ะ
‪ผมดีใจนะที่ได้รู้ว่า ‪เรายังพอมีเพื่อนอยู่ในสถานกงสุล
‪ไม่ได้มีหลายคนนะ คุณฟราย
‪แค่ผมคนเดียว
‪ไม่ต้องกังวลนะ
‪เจ้านายผมจะตอบคําถามคุณทุกข้อ
‪เขาอยู่ไหน
‪นี่ไง
‪แมรี่ เจย์น นี่มาร์โก
‪สวัสดีค่ะ
‪- คุณสูบบุหรี่ไหม ‪- ไม่ค่ะ ขอบคุณ
‪น่าเสียดายนะ
‪ยังมีมากกว่านี้อีกนะ
‪มาทํางานกับเราสิ
‪ทํางานกับคุณเหรอ
‪เป็นสายลับน่ะเหรอ
‪ฉันไม่เคยฝึกมานะ
‪ไม่เคยเหรอ
‪แต่คุณรู้วิธีทุ่มสุดตัวกับผู้ชายแน่ๆ
‪เขาจะได้รู้สึกสบายใจ ‪ถึงคุณจะไม่สบายใจก็เถอะ
‪โทษนะ ว่าไงนะ
‪เพื่อให้แน่ใจจริงๆ ว่า ‪คุณไม่ได้ใช้พื้นที่ในห้องมากเกินไปใช่ไหมล่ะ
‪แล้วการเก็บความรู้สึกไว้เวลารู้สึกอึดอัด
‪หรือปิดปากเงียบเวลาคุณโกรธล่ะ
‪ฉันเดาว่าคุณเป็นคนประเภทที่จําวันเกิดคนได้
‪จําเพลงโปรดของพวกเขา ‪และรายละเอียดส่วนตัวอื่นๆ ทุกรูปแบบได้
‪โดยไม่ต้องมีใครขอให้จํา
‪ฉันพูดผิดไหม
‪ขอบคุณค่ะ
‪และถ้าคุณพยายามบอกฉันว่า ‪คุณไม่ได้จงใจทําให้สติปัญญาของคุณดูด้อยลง
‪ในสถานการณ์ที่มันอาจถูกมองว่า ‪เป็นภัยคุกคามล่ะก็
‪นะ...
‪ฉันไม่เชื่อคุณหรอก
‪ขอบอกเลยว่าคุณใช้ชีวิตทั้งชีวิต ‪ฝึกมาเพื่อการนี้ คุณโกลด์
‪เราก็เป็นแบบนี้กันหมดนี่
‪(ทรานส์แอตแลนติก)
‪(ได้รับแรงบันดาลใจ ‪จากนิยายของจูลี่ ออร์ริงเกอร์)
‪(ซีรีส์เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง ‪ที่ได้แรงบันดาลใจจากคนจริงและเหตุการณ์จริง)
‪คําบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล