‪นี่คือยุโรป
‪ในอังกฤษ เมืองโคเวนทรีกําลังลุกเป็นไฟ
‪ตั้งแต่เดือนสิงหาคม ‪ลุฟท์วัฟเฟอทิ้งระเบิดที่นั่นไปแล้ว 200 ตัน
‪คร่าชีวิตคนไปหลายร้อยคน ‪และมีผู้บาดเจ็บอีกมากมาย
‪เมื่อคืนพวกเยอรมันบุกเข้ามาอีกครั้ง
‪ทําลายสาธารณูปโภคและจุดไฟเผาเมือง
‪คุณทําผิดอีกแล้ว
‪คุณทําให้เรื่องนี้ซับซ้อนมาก
‪ไม่เห็นจะซับซ้อนเลย
‪ลิปสติกนั่นเป็นวิธีเดียว ‪ที่จะเอากล้องเข้าไปในคุกได้
‪- คนพวกนี้ถูกจับที่ดันเคิร์กเกือบห้าเดือนแล้ว ‪- ฉันรู้
‪และพวกนาซีก็กําลังระเบิดบริเตนใหญ่หนักมาก
‪คุณไม่ต้องโน้มน้าวฉันให้ทําภารกิจหรอก ‪ฉันอาสาทําเอง
‪ลองอีกทีสิ
‪ทาลิปสติก
‪ใช้ตลับแป้งบังมือคุณไว้ระหว่างที่คุณกดกล้อง
‪- ขณะที่ผู้คุมอยู่ตรงนั้นอะนะ ‪- บอกว่าคุณต้องเพิ่มความสดใสสิ
‪คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับลิปสติกหรอก
‪รู้มากจนคุณต้องอึ้งเลยละ
‪งั้นเชิญเลย
‪คุณถือผิดวิธี
‪- คุณจะกดปุ่มยังไง ‪- ขอเวลาแป๊บนึงได้ไหม
‪- อ๊ะๆ ‪- บ้าเอ๊ย
‪ม้วนฟิล์มอยู่ใต้ลิปสติก ‪เลนส์อันเล็กๆ อยู่ด้านล่าง
‪เล็งไปที่หน้าพวกเขา
‪แล้วบอกให้พวกเขามองคุณ
‪ฟิล์มม้วนนึงถ่ายได้ 12 รูป ‪ผมเพิ่งใช้ไปหนึ่ง ดังนั้นคุณเหลืออีก 11
‪โอเค
‪(ทรานส์แอตแลนติก)
‪เมอซิเออร์ฟราย นั่งสิ เราเพิ่งจะพูดถึงคุณเอง
‪คุณโอบ
‪แน่นอนว่าหกมือและรูกุญแจชัดเจนมาก
‪คุณฟรายผู้น่าสงสารและใจดี คุณอยู่ที่นี่ตามลําพัง
‪แต่สิ่งที่ทําให้ฉันสนใจคือดวงตาที่หน้าต่าง
‪เดี๋ยว
‪อ๊ะ นี่ไง สมเหตุสมผลสุดๆ แล้ว
‪เขาแยกตัวออกจากตัวเองโดยสิ้นเชิง
‪ไพ่พวกนี้แสดงให้เห็นโอกาสที่ดีสําหรับคุณ
‪คืองี้ เราอยู่ที่บ้านพักหลังนี้มาเป็นเดือนแล้ว
‪เราเฝ้าดูคุณอยู่ คุณต้องหันหน้าเข้าหาตัวเอง
‪และฟังแรงกระตุ้นขั้นต้นของคุณ ‪เพื่อปลดปล่อยตัวเอง
‪การเชื่อมั่นในแสงสว่างอันยิ่งใหญ่ ‪จะเกิดขึ้นจากความมืดมิดที่ท่วมท้น
‪คุณคิดว่าคุณสามารถเรียนรู้ทุกอย่างที่อยากรู้
‪ได้จากข่าวทางวิทยุใช่ไหม
‪ในฐานะนักข่าว ผมคิดว่าใช่
‪กว่ามันจะมาออกวิทยุ มันก็ไม่น่าสนใจแล้ว
‪เราอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนี้
‪ถ้าคุณมองเห็นปัจจุบันชัดเจน อนาคตก็ไม่มีภัย
‪ไพ่พวกนี้บอกไหม ‪ว่าผมจะตามหามักซ์ แอ็นสท์ได้ที่ไหน
‪ผมว่าเขาอยู่ในสระนะ
‪ขอบคุณมากครับ
‪คุณแอ็นสท์
‪ผมมีข่าวมาแจ้ง
‪หลังจากถูกพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ ‪ในนิวยอร์กกดดันอย่างหนัก
‪ในที่สุดรัฐบาลสหรัฐฯ ‪ก็ออกวีซ่าเข้าประเทศให้คุณ
‪ขอบคุณ
‪ตอนนี้คุณกับภรรยาคุณสามารถอพยพ ‪ไปอเมริกาได้อย่างถูกกฎหมายแล้ว
‪ภรรยาผมเหรอ มารี-แบร์ธน่ะเหรอ
‪ไม่ครับ ขอผมดูนี่หน่อย โทษนะครับ
‪ลูอิส สเตราส์-แอ็นสท์
‪เราหย่ากันเมื่อปี 1927
‪- แต่ในนี้บอกว่าเธออยู่ในมาร์กเซย ‪- ไม่ได้อยู่กับผม
‪ตกลงคุณวางแผนจะไปอเมริกากับเธอรึเปล่า
‪ผมยินดีจะไปนะ ให้แต่งงานกับเธอใหม่ก็ยังได้
‪แต่ผมไม่ได้เจอเธอมาหลายปีแล้ว ‪และตอนนี้ผมก็แต่งงานกับคนอื่นแล้ว
‪- มารี-แบร์ธ ‪- ใช่เลย
‪ซับซ้อนมาก
‪คุณไม่เคยรักใครมากกว่าหนึ่งคนพร้อมกันเหรอ
‪ผมแต่งงานกับผู้หญิงคนเดิมมาเก้าปีแล้ว
‪แล้วเธออยู่ไหนล่ะ
‪ประเด็นคืออย่างนี้ คุณฟราย
‪ผมอกหักและอยู่ตัวคนเดียวที่มาร์กเซยนี่
‪คุณไม่สังเกตเหรอ
‪ผมถูกจับเข้าค่าย และคนรักของผมก็ทิ้งผมไป
‪นี่เสื้อคลุมของเธอ
‪แต่เธอไม่ใช่ภรรยาผม ‪เธอเป็นจิตรกรชาวอังกฤษผู้งดงาม
‪คุณรู้สึกไหม
‪อกหัก
‪ผมจะเก็บนี่ไว้
‪ได้ข่าวรึยังครับ
‪วิลกี้ขึ้นนําในโพลทั่วตะวันออกเฉียงเหนือ
‪ผมหมายถึงโคเวนทรี
‪ตอนนี้วิทยุมีแต่เรื่องนี้ ‪ลุฟท์วัฟเฟอทิ้งระเบิดหนักมาก
‪พลเมืองบาดเจ็บล้มตายจํานวนมาก ‪ไฟไหม้ทั้งเมือง
‪สมชื่อ "สงครามสายฟ้าแลบ" จริงๆ
‪ทําไมเชอร์ชิลถึงปล่อยให้คนพวกนี้โดนฆ่า
‪ยิ่งอังกฤษยอมรับ ‪ความเป็นจริงของสถานการณ์ได้เร็วเท่าไหร่
‪ก็จะยิ่งดีสําหรับเราทุกคน ‪รวมถึงพลเมืองที่ดีของโคเวนทรีด้วย
‪คุณคิดว่าพวกเยอรมันจะชนะ
‪มองไปรอบตัวคุณสิ บิงแฮม ‪การต่อต้านลดลงเรื่อยๆ
‪ฟาสซิสต์ในอิตาลี สเปน เยอรมนี ‪ตอนนี้ส่วนใหญ่ก็ฝรั่งเศส
‪นี่คือระเบียบโลกใหม่ เรากับพวกเขา
‪ประชาธิปไตยและฟาสซิสต์
‪สองมหาอํานาจ
‪ให้ตายสิ
‪นี่ ไม่ใช่ว่าพวกเขาเป็นคอมมิวนิสต์ซะหน่อย ‪อย่างน้อยพวกเขาก็ยังเชื่อในธุรกิจการค้าเสรี
‪เฮนรี่ ฟอร์ดขายรถรุ่นโมเดลซีในเยอรมนี ‪ไปกว่า 60,000 คันในห้าปีที่ผ่านมา
‪- เราต้องทํางานกับคนพวกนี้ ‪- นี่ครับ
‪ขอบคุณ สตีฟ
‪คุณกําลังพูดถึงการทําธุรกิจกับนาซีนะ
‪ธุรกิจของอเมริกาคือธุรกิจ บิงแฮม
‪จากนี้ไป มันจะมีแต่เหตุผลที่ดี
‪ที่จะค้ําจุนสถานะของเราที่บ้าน ‪และปกป้องผลประโยชน์ที่ต่างประเทศ
‪ทําทุกอย่างเพื่อไม่ให้เกิดสงครามอีก
‪วิลกี้เข้าใจเรื่องนั้นดี ‪แล้วพอสัปดาหน้าเขาได้รับเลือกตั้ง
‪เชื่อผมสิ รัฐบาลสหรัฐฯ จะพลิกลิ้นทันที
‪วิกเตอร์ เอางานศิลปะเข้าไปในบ้าน ‪เราจะทิ้งมันให้อบอยู่ในรถไม่ได้
‪สวัสดีค่ะ
‪เพ็กกี้
‪ว้าว นี่มันคุณแมรี่ เจย์น โกลด์แห่งชิคาโกนี่
‪ฉันไม่ได้เจอคุณตั้งแต่... เมื่อไหร่นะ ‪คชตาทไหม ใช่!
‪ฤดูหนาวปี 1937
‪คุณยังทําอะไรอยู่ที่นี่อีก
‪- มันมีสงครามนะ ‪- เหรอ
‪- แล้วคุณจะไปไหน ‪- ไปหาช่างตัดเสื้อ
‪แล้วพ่อคุณเป็นยังไงบ้าง
‪ฉันไม่รู้
‪ฉันกําลังแวะเยี่ยมคนทางใต้ก่อนกลับนิวยอร์กน่ะ
‪- วิกเตอร์กับฉันเพิ่งเหมางานของปิกัสโซมา ‪- ที่จริงมันเป็นของผมนะ
‪มาร์แซล ดูชองป์บอกฉันว่า ‪มักซ์ แอ็นสท์อยู่ที่นี่ จริงเหรอ
‪- ตัวเป็นๆ เลยละ ‪- และคุณคือ...
‪ต้องรีบไปแล้ว ดีใจมากนะที่ได้เจอคุณ เพ็กกี้
‪โอเค
‪วิกเตอร์
‪สหาย อรุณสวัสดิ์
‪ดูสิว่าใครมา ใครคือสาวผู้โชคดีเมื่อคืน
‪สาวๆ ต่างหาก
‪สองสาวเลยเหรอ ‪ให้ความสนใจทั้งคู่มากพอได้ยังไง
‪คงเพราะผมเป็นนักเศรษฐศาสตร์ ‪อุปสงค์เพิ่มขึ้น ก็ต้องเพิ่มอุปทาน
‪แล้วคุณแมรี่ เจย์น โกลด์ล่ะ ‪ผมเห็นสายตาที่เธอมองคุณนะ
‪ใช่ เธอมองผมแบบเดียวกับที่มองหมาเลย
‪เธอมีอะไรกับกงสุลอเมริกันไม่ใช่เหรอ ‪แพทเทอร์สันน่ะ
‪- ทําไมถึงคิดแบบนั้น ‪- เขาเคยไปรับเธอที่ล็อบบี้
‪เขาเป็นคนช่างพูดน่ะ
‪ทําไมคุณถึงคอยติดตามชีวิตส่วนตัวของคุณโกลด์
‪ผมเป็นพนักงานต้อนรับของโรงแรมนี้
‪ผมต้องคอยระแวดระวัง ผมติดตามทุกอย่าง
‪และคุณต้องเลิกทําให้ตัวเองไขว้เขวได้แล้ว
‪คุณกําลังทุกข์ เราทุกข์กันทุกคน
‪แต่สิ่งที่คุณได้รับจากผู้หญิงพวกนี้ ‪เป็นแค่การบรรเทาชั่วคราว
‪เราต้องส่งพลังงานทั้งหมดของเรา...
‪ไปสู่การปฏิวัติ! ใช่ ผมรู้! ‪ผมพาคนออกไปทุกวันนะ
‪ผมกําลังพูดถึงการสู้กลับ
‪อาวุธเหรอ
‪พอล ไม่นะ
‪ตอนที่กองทัพฝรั่งเศสปลดประจําการเมื่อต้นปี ‪เราก็แค่ทิ้งปืนแล้วเดินหนีไป
‪ต้องมีกองอาวุธฝังอยู่ทั่วประเทศนี้แน่ๆ
‪เราต้องการแผนที่เป็นรูปธรรม ‪และต้องหาคนเพิ่ม
‪แล้วฉันก็อยู่ที่นั่น วิ่งไปทั่วปารีสอย่างบ้าคลั่ง ‪พยายามซ่อนของสะสม
‪ฉันอยากเริ่มจากห้องนิรภัยใต้ดิน ‪ของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
‪แต่พวกภัณฑารักษ์มัวแต่ห่วงโมนาลิซ่า
‪เกินกว่าจะมาสนใจ ‪ภาพวาดร่วมสมัยที่ไร้ค่าของฉัน
‪แต่สุดท้าย ฉันก็เกลี้ยกล่อมให้ลูกน้องของพิพิธภัณฑ์
‪เอาภาพใส่ลังและส่งมาให้ฉันได้
‪พวกเขาต้องกรอกว่า "ของใช้ในบ้าน" ‪ในแบบฟอร์มส่งออก
‪ฉันซวยแน่ถ้าข้าราชการวีชี ‪ฉลาดพอที่จะเปิดดูข้างใน
‪หวังว่ามันจะขึ้นเรือไปนิวยอร์กแล้ว
‪ภาพวาดที่โชคดี
‪วิกเตอร์หงุดหงิดเพราะเราพยายามมาตลอด
‪ที่จะให้อัลเฟรด บาร์จากโมมา
‪เขียนแถลงการณ์ให้กําลังใจตั้งแต่ฤดูร้อน
‪ฉันอาจต้องแต่งงานกับเขา ‪เพื่อพาเขาออกไปจากที่นี่
‪อย่าหัวเราะ
‪ให้เวลามันหน่อย วิกเตอร์ ‪ในที่สุดสัปดาห์นี้เขาก็ทําตามที่ตกลงเพื่อมักซ์แล้ว
‪- มักซ์ผู้โชคดี ‪- เขาไม่ใช่คนเดียวที่รอวีซ่าอยู่
‪บาร์งานยุ่งมากเพราะได้รับคําร้อง ‪ขอความช่วยเหลือจากยุโรปเยอะมาก
‪- เขาน่ะเหรองานยุ่ง ‪- เขาตัดสินใจให้ภรรยาเป็นคนดูแลเลย
‪- นึกภาพออกไหม ‪- มาร์กาเนี่ยนะ
‪เป็นความคิดที่ดี ‪ผมรู้จักเธอที่ฮาร์วาร์ด เธอกดดันเก่ง
‪ซึ่งทําให้ผมมีความคิดดีๆ ‪คุณอยู่ช่วยผมสิ
‪ฉันเหรอ ไม่ละ
‪ถ้าผมถูกจับล่ะ หรือแย่กว่านั้น ถ้าโดนเนรเทศล่ะ
‪ฉันไม่ได้บ้านะ แวเรียน
‪อย่าลืมว่าฉันไม่เหมือนคุณ ฉันเป็นยิว
‪ติดอยู่ในการบุกค้นโรงแรมเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
‪ฉันจะขึ้นเครื่องเที่ยวต่อไปเผ่นจากที่นี่แล้ว
‪คุณกุกเกนไฮม์
‪เรียกฉันว่าเพ็กกี้เถอะ
‪สวยมาก
‪มันแปลก
‪ฉันชอบมาก
‪ฉันเอาหมดเลย ฉันอยากเอาทั้งหมด ‪กลับไปนิวยอร์กกับฉัน
‪เพ็กกี้
‪พรุ่งนี้วันเกิดผม
‪คุณต้องเป็นของขวัญวันเกิดของผมแน่ๆ
‪งั้นก็มาจัดงานวันเกิดให้คุณกัน
‪รู้ไหม ที่โคโลญ ตอนผมเด็กๆ ‪เรามักจะดื่มฉลองกันตอนเที่ยงคืน
‪แล้วก้าวเข้าสู่วันเกิด
‪งั้นเราก็จะทําแบบนั้นกัน
‪นี่คือแคมป์เดส์มิลส์
‪นี่หนังสือเดินทางปลอมเล่มแรกของคุณ
‪นี่ของเบรเทอร์ตัน ‪คุณจําชื่อนักโทษทุกคนได้ใช่ไหม
‪ไมเคิล เบรเทอร์ตัน...
‪เอียน แคนนิ่ง, เดนนี่ วิลเลียมส์
‪พวกเขาต้องแยกตัวออกมา ‪ตอนไปทํางานใช้แรงงาน
‪ถ้าพวกเขาไปที่บ้านพักได้ ‪เราก็พาพวกเขากลับอังกฤษได้
‪ฉันควรใช้รหัส ‪ในการบอกเรื่องนี้กับพวกเขารึเปล่า
‪ภาษาอังกฤษคือรหัสอยู่แล้ว
‪คุณคาดเดาได้เลยว่าผู้คุมทั่วไปไม่พูดภาษาอังกฤษ
‪โดยเฉพาะถ้าคุณพูดเร็วๆ
‪โอเค
‪พวกเขากินมื้อเที่ยงเป็นกะ กะเวลาให้ดี ‪แล้วแต่ละครั้งเราจะเจอผู้คุมไม่ซ้ํากัน
‪ถ้ามีใครมาสอดแนม
‪คุณก็ขับรถออกไปวนสักสองสามนาที ‪แล้วกลับมาเจอฉันตรงนี้นะ
‪ผมขับรถไม่เป็น
‪จริงเหรอ
‪- สวัสดีครับ คุณผู้หญิง ‪- สวัสดีค่ะ
‪ฉันมาหาสามีฉันค่ะ ไมเคิล เบรเทอร์ตัน
‪สามีฉัน
‪เบรเทอร์ตันเหรอ
‪ไหนดูซิ
‪ครับ
‪มีหลักฐานยืนยันตัวตนไหม
‪มีคนมาเยี่ยมเบรเทอร์ตันที่ปีกดี
‪- ขอบคุณครับ เปิดเลย ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ
‪คืนนี้พวกเขาจะจัดงานวันเกิด ‪ให้มักซ์ แอ็นสท์ที่บ้านพัก
‪ขอบคุณ
‪ศิลปินจะไปที่นั่นหลายคนเลย
‪ดูชองป์ ชากาล...
‪ชากาลเหรอ
‪อาจเป็นโอกาสที่คุณจะโน้มน้าวให้เขาไปนะ
‪- แล้วภรรยาคนแรกของมักซ์ แอ็นสท์ล่ะ ‪- เขามีภรรยากี่คนเหรอ
‪เยอะมาก
‪ปรากฏว่าผู้หญิงที่มีชื่อ ‪อยู่ในวีซ่าเข้าสหรัฐฯ ของเขา
‪หย่ากับเขาเมื่อปี 1927 ‪และเธออยู่ที่ไหนสักแห่งในมาร์กเซย
‪- ไปหาเธอกัน ‪- เราลองดูได้ เธอชื่อลูอิส สเตราส์
‪ถ้าสหรัฐฯ ไม่ให้เขาเข้าประเทศ ‪โดยไม่มีภรรยาเก่าล่ะ
‪พวกเขาอาจแยกมันได้ ฉันจะคุยกับบิงแฮมดู
‪โมมาติดต่อกับแพทเทอร์สันโดยตรง
‪ดังนั้นเราต้องผ่านเขา
‪ผมจัดการเอง
‪คุยกับแพทเทอร์สันน่ะเหรอ
‪ทําไมล่ะ
‪ผมยินดีคุยให้
‪ก็ได้
‪ไปเลย เร็ว ไป
‪เมียนาย
‪ผมไม่มีเมีย
‪โธ่ ที่รัก คุณนี่ยังตลก
‪เหมือนวันที่เราแต่งงานกันเลย
‪ไปสิ
‪สวัสดีที่รัก เพื่อนของเราส่งฉันมา
‪ฉันพักอยู่ที่วิลล่าแอร์-เบล ‪ทางตะวันออกของที่นี่
‪ไปเจอฉันที่นั่นทันทีที่คุณหนีจากงานได้
‪เราจะได้พาคุณกลับบ้าน ‪ให้เร็วที่สุด เข้าใจไหมคะ
‪นั่งนิ่งๆ นะ มองตรงนี้
‪ฉันถ่ายรูปได้แล้ว
‪เหลืออีกสองคน
‪สวัสดีที่รัก ดีใจจังที่ได้เจอคุณ
‪ขอโทษนะคะ นั่นอลิซาเบธ อาร์เดนเชียวนะ
‪สีนี้เลิกผลิตแล้วด้วย
‪ขอบคุณค่ะ
‪ฉันรักคุณ แล้วฉันจะติดต่อมา
‪เขยิบไป
‪เมื่อกี้เกือบไปแล้ว ไปกันเถอะ
‪ไปกันเถอะ
‪ขอโทษนะครับ
‪พวกเขาเก็บคนพวกนั้นไว้ที่ไหน
‪ผมบอกแล้วไง ‪ล่าสุดที่ผมได้ยิน พวกเขาอยู่ที่สเปลนดีด
‪แต่ตอนนี้พวกเขาไม่อยู่แล้วไง ‪ผมเห็นวอลเตอร์ เบนจามินกับตา
‪แล้วเขาก็หายตัวไป
‪สองวันต่อมา เราพบศพเขาในสเปน
‪จริงเหรอ
‪ใช่ และตอนนี้ ไม่เหลือใครเลย
‪มักซ์ แอ็นสท์, อ็องเดร เบรตง
‪ฮันส์ เบลเมอร์, มาร์เซล ดูชองป์
‪อัลมา มาห์เลอร์, ฟรานซ์ เวอร์เฟล
‪ไฮน์ริช มันน์, โกโล มันน์...
‪เรารู้ว่าคุณชากาลยังอยู่ในกระท่อมของเขา
‪แต่คนอื่นล่ะ
‪คณะ
‪คณะกรรมการช่วยเหลือฉุกเฉินอเมริกันของคุณ
‪ไปตั้งอยู่ในสถานที่ใหม่ในมาร์กเซยแล้วใช่ไหม
‪เราเฝ้าดูผู้คนเข้าแถวรอทั้งวันทั้งคืน
‪แต่มีแต่พวกชาวบ้าน
‪คนสําคัญทุกคนในรายชื่อของคุณฟรายน่ะ
‪พวกเขาไม่อยู่แล้ว
‪พวกเขาอาจพาคนพวกนั้น ‪ขึ้นบอลลูนอากาศร้อนไปจากที่นี่ก็ได้
‪- อะไรนะ ‪- เมื่อไม่เห็นก็ไม่นึกถึง
‪คุณควรดีใจนะ
‪ไม่ พวกเยอรมันไม่ดีใจ และผมไม่ดีใจเลย
‪คุณเป็นคนรับผิดชอบคนอเมริกันพวกนี้ ‪และพวกเขากําลังทําให้ผมดูโง่
‪ผมอยากตรวจสอบคนพวกนี้
‪ที่ทํางานในคณะกรรมการนี้กับคุณเดี๋ยวนี้
‪ทีละคนเลย
‪ผมต้องใช้ปากกา
‪ด้ามนี้
‪พ่อของแมรี่ เจย์น โกลด์ ‪เป็นเพื่อนเก่าของครอบครัว เป็นคนมีเหตุผล
‪เขาไม่อยากให้ลูกสาวสร้างปัญหา ‪ในมาร์กเซยพอๆ กับคุณนั่นแหละ
‪คุณโกลด์รู้ไหมว่าลูกสาวเขาทํางานเป็นโสเภณี
‪อะไรนะ
‪แฟ้มตํารวจของแมรี่ เจย์น โกลด์ ‪ระบุชัดเจนว่าเธอเป็นโสเภณี
‪สาวอเมริกันผมบลอนด์กับหมาตัวเล็ก
‪ผมอ่านแฟ้มด้วยตัวเอง เธอไปทั่วเมืองเลย
‪ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ๆ
‪คุณโกลด์เป็นหญิงสาวที่รักการผจญภัย
‪แต่เธอไม่ได้ นึกออกไหม...
‪ผมบลอนด์และมีหมาตัวเล็กเหรอ
‪ช่วงนี้คุณเจอเธอบ้างไหม
‪พูดว่าเจอไม่ได้หรอก
‪ปิดประตูด้วยนะครับ
‪มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
‪- ผมมารอพบคุณแพทเทอร์สันครับ ‪- เขาเข้าประชุมแล้วค่ะ
‪ผมทํางานกับคุณแวเรียน ฟราย ‪ที่คณะกรรมการช่วยเหลือฉุกเฉิน
‪แต่คุณได้นัดไว้รึเปล่าคะ
‪เปล่าครับ แต่ผมมีข่าวด่วน
‪มันเกี่ยวกับวีซ่าที่ออกให้กับ ‪ศิลปินชาวเยอรมันชื่อมักซ์ แอ็นสท์
‪อ้อ เมอซิเออร์แอ็นสท์อยู่ในมาร์กเซย
‪ที่จริงคุณแอ็นสท์จะจัดงานเลี้ยงคืนนี้
‪ฉันอยากเจอเขาค่ะ
‪และแต่นแต๊น! พร้อม!
‪แล้วท่ากรรเชียงล่ะ
‪ลูกต้องฝึกเรื่อยๆ นะ รอเดี๋ยวนะ
‪ต้องการอะไรอีกไหมคะ คุณแพทเทอร์สัน ‪คืนนี้ฉันจะขอกลับเร็วหน่อย
‪มีอะไรพิเศษเหรอ
‪ที่จริงก็มีค่ะ ฉันจะไปงานเลี้ยง ‪ที่คฤหาสน์ชื่อวิลล่าแอร์-เบลค่ะ
‪คฤหาสน์ของจริงเหรอ
‪ชาวมาร์กเซยทั้งหมดจะอยู่ที่นั่น ‪วันนี้วันเกิดมักซ์ แอ็นสท์ค่ะ
‪- ขอให้มีค่ําคืนที่ดีค่ะ ‪- ขอให้มีค่ําคืนที่ดี
‪เปล่าจ้ะ มันแปลว่าสวัสดีตอนเย็นน่ะ
‪ใช่ พ่อพูดฝรั่งเศสได้
‪ใช่ พ่อพูดได้ แค่ไม่ชอบพูด
‪บ้านดูสวยมาก
‪นายเองก็ดูไม่แย่เท่าไหร่
‪เราคาดว่าคืนนี้จะมีแขกกี่คน ‪และควรจะมีวงดนตรีนะ
‪คุณก็รู้ว่าวีชีห้ามเล่นเพลงแจ๊ส
‪ถ้าตํารวจนอกเครื่องแบบโผล่มา ‪เราจะติดคุกกันหมดไหม
‪แวเรียน นี่งานเลี้ยงนะ ‪ช่วยพยายามสนุกหน่อยได้ไหม
‪คุณอาจพูดถูก
‪โอ้ งานเลี้ยงใหญ่
‪ฉันจะเต้น
‪เราจะเต้นกัน
‪คืนนี้เป็นคืนของฉัน พี่ชาย
‪ฉันรู้สึกได้ มากๆ เลย
‪ฉันจะกระทืบเท้าแรงๆ ‪จนคนที่วีดาห์รู้สึกว่าพื้นสะเทือนเลย
‪พวกเขาจะบอกว่าเปอติตแน่ๆ ‪เปอติตที่ไปประเทศนั้น
‪เปอติตได้ดิบได้ดี
‪และกลับมาแล้ว
‪ลิซ่า
‪ผมมาเกลี้ยกล่อมให้คุณออกมาจากถ้ําของคุณ
‪ไม่ละ ขอบคุณ
‪รู้ไหม เขาลือกันว่าคุณเต้นเก่งมาก
‪ฉันไม่มีอารมณ์จะสนุกกับงานเลี้ยง
‪เรื่องคุณเบนจามินใช่ไหม
‪ไม่ใช่แค่คุณเบนจามิน
‪ไม่มีใครในบ้านนี้มีเรื่องอะไรให้ฉลอง
‪มักซ์ แอ็นสท์ยังมีชีวิตอยู่
‪เราทุกคนยังมีชีวิตอยู่ ‪และผมคิดว่านั่นเป็นเหตุผลที่ดีนะ
‪สิ่งที่เราทําอยู่มันไม่มีพิมพ์เขียว ลิซ่า
‪เราแค่พยายามทําให้ดีที่สุดเท่าที่ทําได้
‪คุณบอกตัวเองแบบนั้น ‪กลางคืนจะได้นอนหลับ
‪ใครบอกว่าผมนอนหลับ
‪ขอบคุณ
‪อาหาร
‪สุดยอด
‪คุณฟรายของคุณ ‪มีเรื่องให้ประหลาดใจเยอะมากเลยใช่ไหม
‪ผู้ลี้ภัยเหล่านี้จะไม่มีวัน ‪อยากออกจากฝรั่งเศสหรอก
‪ดูเหมือนว่าจะมีภาพวาดของวินสตัน เชอร์ชิล
‪ลอยอยู่แถวๆ โกตดาซูร์
‪- เชอร์ชิลเป็นจิตรกรเหรอ ‪- ทําไมล่ะ
‪เวลาออกวิทยุ หมอนั่นพูดจาน่าเบื่อมาก
‪จิตรกรทุกคนพูดจาน่าเบื่อเวลาออกวิทยุ
‪- แต่ชากาลไม่น่าเบื่อ ‪- ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร
‪สามีฉันเป็นศิลปินที่คนรักมากที่สุดในฝรั่งเศส
‪อาจจะใช่ เบลล่าที่รัก ‪แต่ดูชองป์เป็นคนสําคัญที่สุด
‪และชากาลก็ยังเป็นยิว
‪ซึ่งมีวีซ่าสหรัฐฯ ที่เขาไม่ยอมใช้ ‪แม้ว่าผมจะพยายามเต็มที่แล้ว
‪ฝรั่งเศสคือบ้านผม
‪สุดท้ายพวกนาซี ‪จะมาจับเราทุกคน มาร์ค แม้แต่คุณ
‪ไก่มาแล้ว
‪สุดยอด!
‪ขอบคุณครับ มาดามนูเฌต์
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪วิกเตอร์ เซิร์จเพื่อนผมชอบพูดว่า
‪ในบรรดาผู้ลี้ภัยของลัทธิฟาสซิสต์ ‪ที่รออยู่ที่นี่อย่างคนพลัดถิ่น
‪เรามีคนที่มีความคิดปราดเปรื่องมากพอ ‪ที่จะฟื้นฟูประเทศทั้งประเทศได้
‪- เห็นด้วย ‪- ขอบคุณ เพื่อนๆ
‪การเดินทางอันมืดมนนี้ ‪คงยากเกินทนหากไม่มีพวกคุณ
‪และขอบคุณเมอซิเออร์ฟรายสําหรับไมตรีจิต
‪และความมุ่งมั่นจากใจจริงของคุณ ‪ต่อเรื่องของเรา
‪ขอบคุณที่เป็นดาวเหนือให้กับเรา
‪- พูดหน่อยสิ แวเรียน พูดหน่อย! ‪- ไม่
‪- พูดหน่อย! ‪- พูดหน่อย!
‪เยี่ยม
‪ขอบคุณครับ อ็องเดร
‪คุณให้เกียรติผมมาก
‪ตอนผมยังอายุน้อย...
‪คุณก็ยังอายุน้อยอยู่นะ
‪ตอนผมอายุน้อยกว่านี้
‪ศิลปะคือดาวเหนือของผม
‪เป็นมิตรแท้ที่สุดของผม
‪และเป็นผู้ช่วยชีวิตผม
‪ในยามที่สับสนและเจ็บปวดอย่างมาก
‪และเป็นเกียรติกับชีวิตผมมาก
‪ที่ตอนนี้ได้ตอบแทนความช่วยเหลือให้เหล่าศิลปิน
‪และเหล่านักเขียนที่ผลงานของพวกเขา ‪ให้อะไรผมมากมาย
‪เพราะฉะนั้นขอบคุณครับ
‪ตอนนี้ผมขอแนะนําให้ทุกคนเปลี่ยนที่นั่ง ‪เพื่อกินอาหารจานต่อไป
‪- แน่นอนว่าถ้ามีจานต่อไปนะ ‪- โอเค
‪- เอาเลย ‪- ไปกันเลย
‪ฉันคงคิดถึงคุณน่าดู
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪คุณกับโทมัสดูสนิทกันนะ
‪- หึงเหรอ ‪- เปล่า
‪ใครคือคู่เดตของคุณ
‪ไม่ใช่เรื่องของคุณ
‪แต่ให้ตายสิ
‪กงสุลสหรัฐฯ
‪เขาลือกันให้แซ่ด
‪เขาลือกันให้แซ่ดเหมือนกัน
‪ว่าคุณนอนกับผู้ลี้ภัยสาวสวยทุกคนในมาร์กเซย
‪ก็ถือว่าคุณโชคดีนะ
‪ที่เมืองนี้เต็มไปด้วยผู้หญิงสิ้นหวัง
‪วันนี้ตํารวจฝรั่งเศสเรียกคุณว่าโสเภณี
‪คุณไปคุยอะไรกับตํารวจฝรั่งเศส
‪ฉันจะไม่ขอโทษที่ใช้ทุกวิธีการที่ฉันทําได้
‪เพื่อช่วยชีวิตคนหรอก
‪ไม่เอาน่า
‪ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน ฟังทางนี้หน่อยค่ะ!
‪สิบ เก้า
‪แปด เจ็ด
‪หก ห้า
‪หยุด
‪สี่ สาม
‪สอง หนึ่ง ผม!
‪สุขสันต์วันเกิด
‪แล้วเธอล่ะ
‪เรียบร้อยเกินไป ผมว่าเธอทํางานให้เกสตาโพ
‪แล้วเขาล่ะ
‪ท้องผูกรึเปล่า
‪ฉันว่า...
‪เป็นตํารวจแห่งชาติ
‪ตํารวจแห่งชาติ
‪แมรี่ เจย์น เพื่อนไฮโซของคุณคนไหนที่นี่
‪ที่เป็นสายลับอังกฤษเหรอ
‪ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ทําไมเหรอ
‪หน่วยข่าวกรองอังกฤษ ‪กําลังให้ทุนหน่วยต่อต้านท้องถิ่น
‪ผมอยากตั้งสักหน่วย
‪จริงเหรอ
‪ฉันเอาด้วยนะ
‪มีผู้ชายคนนึงที่คุณควรเจอ ‪เขาเป็นนักแม่นปืนอยู่ที่แคมป์เดส์มิลส์
‪เขาเป็นพันธมิตร ฉันมั่นใจ
‪ผมอาจหาพันธมิตรที่นี่ได้
‪คุณรู้อะไรเกี่ยวกับนักแม่นปืนและหน่วยต่อต้านบ้าง
‪พวกอังกฤษกําลังสู้กับนาซีด้วยตัวเอง ‪พวกเขาต้องการความช่วยเหลือ
‪คุณต้องพาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้
‪เจ้านายฉันเพิ่งมาถึงงานเลี้ยงนี้ ‪ให้เขาเจอฉันสภาพนี้ไม่ได้
‪คุณทํางานที่ไหน
‪สถานกงสุลอเมริกา ‪กงสุลแพทเทอร์สันอยู่ตรงนั้น
‪พระเจ้าช่วย เขามาทําอะไรที่นี่
‪- แหม อย่าทําเป็นตกใจนักเลย ‪- ฉันไม่ได้ชวนเขานะ
‪เหรอ
‪คุณมีปัญหาอะไรเนี่ย
‪ฉันต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้
‪ได้ ไปกันเถอะ
‪ไป
‪ให้ตายสิ
‪ไงคะ
‪ผู้หญิงสวยๆ อย่างคุณ ‪มาทําอะไรในที่โกโรโกโสแบบนี้
‪ที่จริง... มันคือแฟชั่นชั้นสูงน่ะค่ะ
‪ไปหาอะไรให้คุณดื่มกันดีกว่า
‪แวเรียน
‪- ลีน่า กําลังสงสัยเลยว่าคุณอยู่ไหน ‪- มาสิ
‪- ดูสิว่าฉันเจอใคร ‪- หวัดดีครับ นี่ใครเหรอ
‪ลูอิส สเตราส์
‪ผม... ผมแวเรียน ฟราย ‪ผมทํางานให้คณะกรรมการช่วยเหลือฉุกเฉิน
‪สุดยอดเลย เรามีวีซ่าที่มีชื่อคุณอยู่
‪- มักซ์ ‪- ขอโทษนะ
‪ลูอิส
‪นั่นคุณจริงเหรอ
‪ฉันไม่รู้
‪คุณมาทําอะไรที่นี่
‪ตอนนี้คุณแต่งงานกับเธอ ‪และเดินทางไปอเมริกากับเธอได้แล้ว
‪อะไร ตอนนี้เหรอ
‪- แต่งครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว เชื่อเถอะ ‪- แต่คุณใช้วีซ่าเดียวกัน
‪ไม่
‪คุณเป็นแม่ของลูกคนเดียวของผมนะ
‪และผมเป็นผู้ชายมีเกียรติ
‪จริงเหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ไม่ต้องห่วงนะที่รัก ‪ถ้าเธอไม่อยากแต่งงานกับคุณ
‪ฉันจะแต่งเอง
‪ดื่ม!
‪ท่านสุภาพสตรีและท่านสุภาพบุรุษ
‪ในช่วงท้ายของค่ําคืนอันแสนวิเศษนี้
‪เป็นโอกาสของคุณที่จะอธิษฐานขอพร
‪หนึ่งข้อ
‪และเราจะส่งมันออกไปในจักรวาล
‪จุดเทียนของคุณ...
‪เหมือนผม
‪แล้วค่อยๆ ดันมัน
‪ลงไปในทะเลสาบ
‪นายอธิษฐานว่าอะไร
‪ฉันขอให้สงครามนี้จบลง
‪ไม่มีเรื่องอื่นเหรอ
‪ขอบุหรี่
‪นายไม่สูบบุหรี่นี่
‪เหรอ
‪แล้วนายล่ะ นายอธิษฐานว่าอะไร
‪ฉันไม่เชื่อเรื่องคําอธิษฐาน
‪ถ้าอยากได้อะไร เราก็ต้องทําให้มันเกิดขึ้นเอง
‪ชุดนั่นเหมาะกับคุณมาก
‪ราตรีสวัสดิ์ ลิซ่า ฟิทโก
‪ฉันขอโทษ ฉัน...
‪ฉันทําแบบนี้อีกไม่ได้
‪อะไรนะ
‪คุณรู้ไหมว่าคืนนี้เราจะจัดงานเลี้ยงกัน
‪คุณแอบตามฉันอยู่เหรอ
‪อย่าหลงตัวเองนักเลย
‪คุณต้องไปซะ
‪คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงรึไง
‪มาดมัวแซลล์เลโตเร็ต
‪ตะโกนทําไมคะ
‪ผมต้องส่งโทรเลข ‪ไปกระทรวงต่างประเทศเดี๋ยวนี้
‪- ได้ค่ะ ‪- จับตาดูแวเรียน ฟรายให้ดี หยุด
‪พฤติกรรมน่าสงสัย หยุด
‪คณะกรรมการช่วยเหลือฉุกเฉิน ‪กําลังขัดผลประโยชน์ของอเมริการึเปล่า
‪หยุด
‪คนพวกนี้โคตรบ้าเลย
‪จะให้ส่งข้อความนั้นด้วยไหมคะ
‪- งานเลี้ยงเมื่อคืนเป็นไงบ้าง ‪- ฉันตัดสินใจไม่ไปค่ะ
‪แล้วก็เอาขามาข้างหน้า
‪แล้วเราก็พูดว่า "สวัสดีพระอาทิตย์"
‪รู้สึกถึงพระอาทิตย์
‪จากนั้นก็ทําท่านักรบ
‪ขอบคุณที่มาพบผมที่นี่ ที่ที่จะไม่มีใครได้ยินเรา
‪รูปพวกนี้ใช้ได้ดีเลย ‪ฉันจะทําหนังสือเดินทางให้
‪ผู้หญิงคนนี้เก่งนะ
‪แล้วแวเรียนล่ะ
‪- เขามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ไม่ได้ ‪- ทําไมล่ะ
‪ก็แค่ไม่ได้
‪เรามีสงครามที่ต้องชนะ โทมัส
‪แวเรียน ฟรายเกี่ยวข้องไปแล้ว ‪ไม่ว่าเขาจะรู้หรือไม่ก็ตาม
‪(ทรานส์แอตแลนติก)
‪(ได้รับแรงบันดาลใจ ‪จากนิยายของจูลี่ ออร์ริงเกอร์)
‪(ซีรีส์เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง ‪ที่ได้แรงบันดาลใจจากคนจริงและเหตุการณ์จริง)
‪คําบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล