‪(ทรานส์แอตแลนติก)
‪ฉันเพิ่งได้รับคํายืนยันมา ‪หนุ่มๆ กลับไปที่แคมป์เดส์มิลส์แล้ว
‪พวกเขาปลอดภัยไหม
‪พวกเขายังไม่ตาย
‪ค่อยโล่งอกหน่อย
‪คุณเข้าใจใช่ไหมว่าถ้าพวกเขาพูด ‪พวกเขาจะพูดถึงคุณ
‪- ไม่ พวกเขาไม่พูดถึงฉันหรอก ‪- ถ้าคุณโชคดี
‪แต่ถ้าวีชีรู้ว่าคุณเกี่ยวข้องกับพวกเขา
‪เราจะปกป้องคุณไม่ได้
‪ถ้าถูกกดดัน เราจะปฏิเสธ ‪ว่าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับกิจกรรมของคุณเลย
‪ยังไง ฉันอยู่กับโทมัสนะ
‪วิลล่าแอร์-เบลเป็นบ้านหลังใหญ่
‪เขาจะรู้ได้ยังไง ‪ว่าตลอดทั้งวันผู้เช่าของเขาทําอะไร
‪โทมัส
‪โทมัส!
‪ฟังนะ มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับผม ‪เราทุกคนทําตามคําสั่ง
‪คุณเป็นใครเนี่ย
‪ทีนี้มาตั้งคําถามฉันงั้นเหรอ
‪คุณเป็นใคร คุณจะไปไหนหลังจากคุยกันเสร็จแล้ว
‪แล้วคุณล่ะ เลิฟโกรฟเป็นชื่อจริงรึเปล่าเนี่ย
‪อย่าเชียว
‪ไม่ คุณสองคนทําเป็น ‪ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฉันเลยก็ได้
‪แต่ฉันเป็นคนเปิดเผย ‪ฉันต่างหากที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพวกคุณเลย
‪สงครามนี้ใหญ่กว่าเราทุกคน แมรี่ เจย์น
‪พวกนาซีกําลังปราบแมนเชสเตอร์
‪เราต้องพาคนพวกนั้นออกไปก่อนคริสต์มาส
‪คุณต้องทําให้ได้
‪คนเดียวเหรอ
‪มาร์โก
‪ผมจะไปกับเธอ
‪ให้เธอไปคนเดียว
‪อ่อ เพราะฉันเป็นคนไม่สําคัญสินะ
‪- เพราะมันเป็นความผิดคุณที่พวกเขาอยู่ในนั้น ‪- แล้วทําไมฉันต้องทําเรื่องนี้เพื่อคุณด้วย
‪เพราะถ้าคุณไม่ทํา
‪เราจะยกเลิกการสนับสนุนทางการเงิน ‪ให้คณะกรรมการช่วยเหลือฉุกเฉิน
‪อรุณสวัสดิ์
‪ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย
‪ไม่ได้เป็นอะไรเลย
‪ฉันหลับสบายเกินไป
‪เป็นเรื่องดีนะ
‪ทุกคนที่บ้านพักกําลังรอที่จะออกไปจากที่นี่
‪พวกเขาถามฉันทุกวันว่าเมื่อไหร่
‪เพื่อนร่วมห้องจอมสอดรู้ของคุณ ‪รู้รึยังว่าเราทําอะไรอยู่
‪สําคัญด้วยเหรอ
‪มันสําคัญสําหรับบางคน
‪เราไม่สนคนพวกนั้นหรอก ใช่ไหม
‪- เราไม่สน ‪- ใช่
‪ฮันนาห์ อาเรนท์มักจะตื่นแต่เช้า
‪เราอยู่ในค่ายกักกันที่เกอร์สด้วยกัน
‪ตอนที่เยอรมันบุกปารีส
‪มันวุ่นวายมาก
‪ทหารฝรั่งเศสทิ้งที่มั่นและเปิดประตูทิ้งไว้
‪แต่ฉันออกมาไม่ได้
‪ฉัน
‪ตัวแข็งทื่อด้วยความกลัว
‪ฮันนาห์...
‪ฮันนาห์ลุกขึ้นยืนและเดินออกไปเลย
‪เหมือนมันเป็นเรื่องที่ง่ายที่สุดในโลก
‪เธอทําให้ฉันกล้าที่จะไปด้วย
‪ถ้าตอนนี้ฉันตอบแทนเธอได้ ‪และพาเธอออกไปจากที่นี่ได้คงจะดี
‪อรุณสวัสดิ์
‪ขอโทษนะครับ คุณอาเรนท์
‪ไม่ค่ะ ก็แค่...
‪ภาษาคุณ
‪โทษที ภาษาอังกฤษฉัน...
‪รู้ไหม อันที่จริง...
‪ผมเคยเรียนภาษาเยอรมันที่เบอร์ลินมานิดหน่อย
‪ทําอะไรอยู่เหรอครับ
‪กําลังแปลงานของวอลเตอร์ เบนจามินเพื่อนฉัน ‪เป็นภาษาอังกฤษ
‪เป็นวิธีที่ดีในการสอนภาษาอังกฤษให้ตัวเองน่ะ
‪อเมริกาจะเป็นหนี้บุญคุณคุณ
‪งั้นก็ช่วยบอกอเมริกาให้ออกวีซ่าให้ฉันหน่อยนะ
‪น่าเสียดายที่ผมช่วยคุณไม่ได้
‪เพราะฉันไม่อยู่ในรายชื่อคุณเหรอ
‪แวเรียน
‪ฉันกําลังรีบ
‪เราควรฉลองคริสต์มาสที่นี่ ‪ทําให้ผู้คนเบินบานขึ้น
‪นายคิดว่าไง
‪- เราตกแต่งต้นไม้นั่นได้ ‪- นึกว่าคนยิวไม่ฉลองคริสต์มาสซะอีก
‪เราอยู่ในยุโรป ทุกคนฉลองคริสต์มาส
‪แวเรียน ขอร้องล่ะ คุยกับฉันหน่อย
‪ไม่
‪- โอเค ‪- ได้ ผมจะทิ้งมันไว้
‪- เงียบหน่อยดีไหม ‪- โอเค
‪ใจเย็น
‪- ได้ ‪- ไม่ต้องห่วง
‪ความเงียบนี่ดีนะ
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪ฉันมีเรื่องต้องคุยกับคุณ
‪ผมกําลังจะไปพอดี
‪คุณด้วย ขอคุยกับคุณด้วยนะคะ
‪นั่งสิ
‪ฉันต้องช่วยเชลยศึกหนีออกมาจากค่ายกักกัน
‪- แหงละ ‪- ไม่เอาน่า
‪ถึงมันจะเป็นไปได้ ‪แต่คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกเขาอยู่ในนั้น
‪ฉันไม่รู้อะไรเลย แต่ฉันเชื่อแหล่งข่าวของฉัน
‪- เจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองอังกฤษน่ะเหรอ ‪- ผู้บริหารหน่วยปฏิบัติการพิเศษ
‪เธอใช้ชื่อว่ามาร์โก
‪- และเลิฟโกรฟใช่ไหม ‪- เขาทํางานให้เธอ
‪ว่าแล้วเชียว
‪ผมอยากเจอเธอ
‪คุณช่วยฉันเรื่องนี้ก่อน แล้วฉันจะแนะนําให้รู้จักกัน
‪ขอร้องล่ะ
‪ฉันทําเรื่องนี้คนเดียวไม่ได้
‪เราจะเข้าไปในนั้นโดยไม่รู้วิธีออกมาไม่ได้
‪เบลเมอร์เคยอยู่ในนั้น
‪ศิลปินน่ะเหรอ
‪- เขาอยู่ที่บ้านพัก ‪- จริงด้วย ฉันคุยกับเขาได้ ใช่
‪ขอร้องล่ะ
‪ผมต้องไปดูรอบๆ ลานเรือนจํา
‪อรุณสวัสดิ์ครับ
‪อรุณสวัสดิ์
‪อรุณสวัสดิ์ เราจะพบคุณทันทีที่ทําได้
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪- ผมกําลังคิดว่า ‪- แวเรียน...
‪เราควรสัมภาษณ์ใหม่ ‪เพื่อหาทุกวิถีทางที่เป็นไปได้ในการเข้าประเทศ
‪บางคนอาจจะเข้าสหรัฐฯ ได้
‪ในฐานะนักศึกษา เป็นต้น
‪อรุณสวัสดิ์ครับ มาสัมภาษณ์รึเปล่าครับ
‪ผมดิลลอน รีสครับ คุณฟราย ‪ผมมาจากสถานกงสุลอเมริกา
‪- อะไรนะ ‪- ฉันพยายามบอกคุณแล้ว
‪- ผมมาแทนคุณ ‪- มาแทนผมเหรอ
‪คุณถูกไล่ออกแล้ว แต่คุณก็รู้นี่
‪- อย่าไร้สาระน่า ‪- ผมอยากมอบสิ่งนี้ให้คุณ
‪- ออกนอกประเทศภายใน 24 ชั่วโมงเหรอ ‪- ในจดหมายอธิบายไว้ชัดเจนแล้ว
‪วีซ่าทํางานฝรั่งเศสของคุณถูกยกเลิก ‪พร้อมกับการจ้างงานคุณ
‪ไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลให้ที่นี่ ‪ดําเนินการอย่างราบรื่น
‪- คุณโทรหาบิงแฮมรึยัง ‪- โทรแล้ว เขาไม่รู้อะไรเลย
‪- คุณปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้นะ ‪- อยู่แล้ว ผมจะสู้จนกว่า...
‪ใจเย็นๆ
‪เมื่อกี้คุณพูดว่าไงนะ
‪เราเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว คุณฟราย ‪ทุกอย่างจะเรียบร้อยนะ
‪- อย่าบอกใครเรื่องนี้นะ ‪- อืมฮึ
‪เดี๋ยวผมมานะ
‪โชคดีนะครับ
‪ขอโทษจริงๆ ครับ
‪เดี๋ยวผมมา
‪ขอโทษจริงๆ ครับ
‪ผมต้องเจอเขา
‪- แต่... ‪- เดี๋ยวนี้!
‪วันพุธหน้าค่ะ
‪วันพุธหน้าเหรอ ไม่ พุธหน้าสายไปมากแล้ว
‪น่าเสียดายนะคะ
‪แพทเทอร์สัน
‪คุณทําแบบนี้กับผมไม่ได้
‪ไม่เอาน่า คุณฟราย คุณยกย่องผมมากเกินไป
‪ผมเป็นแค่ข้าราชการที่ทําตามคําสั่งจากเบื้องบน
‪คุณพูดอะไรกับพวกเขา
‪- เกี่ยวกับคุณเหรอ ‪- ใช่
‪พูดแค่ความจริงเท่านั้น
‪คุณเบลเมอร์คะ
‪ฉันขอถาม...
‪คําถามที่ไม่ปกติหน่อยได้ไหมคะ
‪คุณจําอะไรในแคมป์เดส์มิลส์ได้บ้างไหมคะ
‪ผมจําทุกอย่างเกี่ยวกับแคมป์เดส์มิลส์ได้
‪ผมจะไม่มีวันลืมที่นั่นแม้แต่นิ้วเดียว ‪ตราบใดที่ผมยังมีชีวิตอยู่
‪ความรู้สึกของคนอื่นๆ ที่เบียดเสียดผมทั้งวันทั้งคืน
‪ร่างกายที่อบอุ่นและเปียกของพวกเขา
‪กลิ่นสาบของมนุษย์
‪คุณคิดว่าคุณจะสร้าง
‪แบบจําลองด้านใน
‪และด้านนอกค่ายให้ฉันได้ไหมคะ
‪ทําไมเหรอ
‪เพราะฉันอยากช่วยคนอื่นๆ หนีค่ะ
‪งั้นก็ได้เลย
‪มาเจอกันที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้ ‪ที่นี่ปลอดภัย
‪ขอบคุณ
‪ท่านสุภาพบุรุษ
‪เรากําลังเล่นเกมยาวกันอยู่
‪ทันทีที่เราขับไล่พวกเยอรมันออกจากฝรั่งเศสได้
‪เราจะขับไล่พวกฝรั่งเศสออกจากแอฟริกา
‪แล้วคนขาวมาคุยกับเราด้วยทําไม
‪ผมเป็นยิว
‪ก็ยังขาวอยู่ดี
‪อัลเบิร์ตมีความเสี่ยงที่นี่พอๆ กับพวกเรา
‪ท่านสุภาพบุรุษ
‪เราต้องการพันธมิตรนะ
‪เราต้องการอาวุธด้วย
‪การฝึกซ้อม ข่าวกรอง
‪จากไหนล่ะ
‪ตอนแรกเหรอ จากพวกอังกฤษ
‪พวกอังกฤษเหรอ พวกมันมี ‪จักรวรรดิอาณานิคมใหญ่ที่สุดในโลกนะ
‪แต่ที่นี่ ตอนนี้ ‪พวกเขามีเป้าหมายเดียวกับเรา
‪ถ้าเราช่วยเชลยศึกหนีพรุ่งนี้
‪จากนี้ไปเราจะร่วมแรงร่วมใจกัน
‪ใครเอาด้วยบ้าง
‪นี่คือรายชื่อนักโทษปัจจุบัน
‪คนที่คุณกําลังตามหาอยู่ในรายชื่อนี้
‪ผมส่งข่าวให้พวกเขาได้ ‪พวกเขาจะได้รู้ว่าคุณจะไป
‪แต่คุณต้องพร้อมเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
‪เราปกป้องรอบนอกของค่าย
‪เรายิงเพื่อฆ่า นั่นคือหน้าที่
‪ในความเป็นจริง เรายับยั้งการยิงได้แค่...
‪อย่างมากอาจจะ 60 วินาทีมั้ง
‪ถ้าผู้คุมฝรั่งเศสคิดว่าเราปล่อยให้นักโทษหนีไป
‪เชื่อผมเถอะ
‪พวกเขาจะยิงเราแน่
‪ผมมีข่าวดีมาบอก แล้วก็... ข่าวที่ดีกว่า
‪- ควรเริ่มที่ข่าวไหนดี ‪- รู้ไหม ผมคิดถึงคนอเมริกัน ว่ามาเลย
‪ข่าวดีคือเราได้คุย
‪กับลูกค้าชาวยุโรปของเราอย่างกระตือรือร้น
‪ดื่มให้เลย
‪เป้าหมายของเอซีเอ็มเรียบง่ายมาก ‪ไม่ว่าผลของสงครามมหาประลัยนี้จะเป็นยังไง
‪เราอยากเห็นธุรกิจอเมริกันเติบโตในภูมิภาคนี้
‪เราจะใช่อิทธิพลของประชาธิปไตยได้ยังไงอีก
‪เราต้องรักษาศักยภาพของเรา ‪ในการทํางานกับทั้งสองฝ่าย
‪ถูกต้อง
‪รูสเวลต์ประกาศสงคราม ‪เขาจะยึดอํานาจเราแน่
‪ผมเห็นด้วยที่สุด
‪ซึ่งนํามาซึ่งข่าวที่ดีกว่า
‪เอซีเอ็มอยากเสนองานให้คุณอย่างเป็นทางการ
‪ผมเหรอ
‪บอกผมนะถ้าผมล้ําเส้น
‪แต่เราต้องการใครสักคน ‪ที่เป็นคนของเราในยุโรป
‪และผมนึกใครที่ดีกว่าคุณไม่ออกเลย
‪นั่นคือถ้าคุณพร้อมและเมื่อคุณพร้อม ‪จะย้ายไปทํางานภาคเอกชน
‪อันที่จริง
‪ผมมีสิทธิ์เกษียณจากสํานักบริการต่างประเทศ
‪เมื่อผมอายุครบ 50 ฤดูใบไม้ผลินี้
‪แวเรียน
‪ทําไมถึงโกรธนักล่ะ
‪ฉันทําผิดกฎข้อไหนที่ทําให้นายไม่พอใจมากที่สุด ‪ต่อสู้กับลัทธิฟาสซิสต์เหรอ
‪ให้ที่พักพวกหัวรุนแรงเหรอ
‪- รักผู้ชายเหรอ ‪- หยุด
‪ถ้าฉันต้องใช้ชีวิตโดยที่ทุกอย่าง ‪ที่ควรค่าแก่การต่อสู้เป็นเรื่องผิดกฎหมาย
‪และทุกอย่างที่ควรทําเป็นอาชญากรรม
‪ก็เรียกฉันว่าอาชญากรเถอะ
‪ฉันจะไม่ขอโทษหรอก
‪นายโกหกฉันเรื่องคนที่นายทํางานให้
‪ด้วยการไม่พูด เพราะมีเหตุผล
‪และในการทําแบบนั้น ‪นายคุกคามปฏิบัติการทั้งหมดของฉัน
‪ไม่ช้าก็เร็ว พวกฝรั่งเศสจะรู้ว่า ‪ฉันกําลังทํางานจาก...
‪อะไร รังสายลับอังกฤษเหรอ!
‪แล้วพอพวกอเมริกันรู้เข้า ‪ฉันก็จะโดนสองฝ่ายเล่นงาน
‪สิ่งที่ฉันควรทําคือออกไปจากบ้านหลังนี้
‪และพาทุกคนที่นี่ไปด้วย ‪แต่เราจะไปไหนได้ โทมัส
‪เราไม่มีที่ไป!
‪ทําไมนายถึงทํางานให้พวกอังกฤษ
‪เพราะพวกเขาเป็นคนกลุ่มเดียวที่สู้กับนาซี
‪วินสตัน เชอร์ชิลเป็นเพื่อนกับชาวยิว
‪แต่ลับหลังคนอื่น ‪วินสตัน เชอร์ชิลเกลียดชาวยิวเข้าไส้
‪ฉันไม่สนว่าเขาจะทําอะไรลับหลังคนอื่น
‪ที่จริงฉันไม่สนเลยว่าใครจะทําอะไรลับหลังคนอื่น
‪เชอร์ชิลสัญญาว่าจะมอบบ้านเกิดให้เรา
‪และเราต้องการมัน
‪ฮันนาห์
‪ผมช่วยคุณไม่ได้จริงๆ
‪ผมตกงานและถูกไล่ออกจากฝรั่งเศส
‪แต่คุณยังมีสิทธิ์นะ
‪สิทธิ์ของคนอเมริกัน
‪แต่ผมอยู่ในฝรั่งเศส
‪เราทุกคนอยู่ในฝรั่งเศส คุณฟราย
‪ใช่
‪ในฐานะคนอเมริกัน คุณมีสิทธิ์อยู่ที่นี่ ‪ในฐานะนักท่องเที่ยว แต่ฉันไม่มี
‪ฉันอาจเป็นคนเยอรมันมากที่สุดที่คุณรู้จักเลยก็ได้
‪ฉันคิดถึงทุกอย่างเกี่ยวกับประเทศบ้านเกิด
‪ทั้งภาษา
‪บทกวี
‪แม้แต่อากาศ
‪แต่ฉันไม่ใช่พลเมืองเยอรมันแล้ว เข้าใจไหม
‪ไม่มีสิทธิ์
‪คุณคงคิดถึงบ้านมาก
‪คิดถึงบ้านเหรอ
‪ไร้บ้านต่างหาก คุณฟราย
‪ฉันเป็นคนไร้ประเทศ
‪ทางเข้าเดียวคือทางนี้
‪ลวดหนามตรงนี้ไม่แข็งแรงบางจุด ‪และบางพอที่จะตัดได้
‪ตอนผมอยู่ที่นั่น ‪หนุ่มๆ บางคนพยายามขุดอุโมงค์ออกไปตรงนี้
‪งั้นมันขึ้นอยู่กับการพาทหารอังกฤษมา
‪ให้ถูกที่ถูกเวลา
‪- ผมมั่นใจว่าพวกเขาซ่อมมันแล้ว ‪- หรืออาจจะไม่
‪อย่างน้อยก็เป็นไปได้
‪ตูเร่มีเครื่องแบบนักแม่นปืนให้ผม
‪คุณเบนความสนใจของผู้คุมที่อยู่ด้านหน้า ‪ผมจะแอบเข้าไปหาพวกเขา
‪จากนั้นเรามาเจอกันแถวนี้ ตรงลวดหนาม
‪- อืมฮึ ‪- แล้วถ้าคุณติดอยู่ข้างในล่ะ
‪ไม่หรอก
‪ตูเร่บอกนักโทษแล้วให้รอเราคืนนี้
‪ดี
‪คุณรู้จักฮันส์ ฟิทโกไหม
‪อะไรนะ
‪คุณรู้จักคนชื่อฮันส์ ฟิทโกไหม
‪นี่คือรายชื่อนักโทษปัจจุบันในแคมป์เดส์มิลส์
‪แต่เขาตายไปแล้วนี่
‪เกิดอะไรขึ้น
‪มีผู้ชายชื่อฮันส์ ฟิทโก ‪อยู่ที่เดส์มิลส์กับพวกนักโทษอังกฤษ
‪พี่ชายเหรอ
‪สามีฉันเอง
‪อะไรนะ คุณแต่งงานแล้วเหรอ
‪นี่ไม่ถูกต้องแล้วละ
‪แต่ถ้ามันถูกต้องล่ะ ‪ถ้ามันถูกต้อง เราก็ต้องช่วยเขาออกมา
‪ขอร้องล่ะ ให้ฉันทําเพื่อคุณนะ
‪เถอะนะ เพราะฉันติดค้างคุณอยู่
‪- ได้ ‪- โอเค
‪แมรี่ เจย์น อย่าทําแบบนี้
‪นี่ไม่ใช่เรื่องของคุณ
‪ไปส่งฉันที่ประตูหน้า ‪ฉันจะใช้ดาโกแบร์เป็นตัวเบี่ยงเบนความสนใจ
‪หมาคุณเหรอ
‪นี่คือภารกิจของฉัน และฉันจะทําตาม ‪ที่เห็นสมควร คุณขับรถเป็นไหม
‪- แมรี่ เจย์น ‪- นึกว่าฉันต้องจัดการเองซะอีก
‪เราต้องเอาของที่คุ้นเคยให้สามีของลิซ่าดู ‪ไม่งั้นเขาจะไม่ไว้ใจเรา
‪คุณคงมีอะไรสักอย่าง
‪มีอย่างนึง
‪แหวนแต่งงานของฉัน
‪เอามาให้ผมเลย
‪พอล...
‪ฉันนึกว่าเขาตายไปแล้ว
‪สงครามมันซับซ้อนน่ะ
‪เขาเป็นคนดี
‪ไปเอาแหวนมาเถอะ
‪ขอร้องล่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪วีซ่าท่องเที่ยว หมายเลข 134
‪ครับ
‪สามเดือน
‪ผมต้องการที่อยู่ท้องถิ่นของคุณ นี่เหรอ
‪ใช่ครับ
‪โรงแรมเหรอ
‪ไม่ครับ เป็นที่พักส่วนตัว
‪งั้นเราต้องขอลายเซ็นเจ้าของบ้านคุณ ‪รอเดี๋ยวนะ
‪เอ่อ คุณครับ...
‪วิลล่าแอร์-เบล ‪63 อะเวนิวฌองลอมบาร์ดใช่ไหม
‪ครับ ทําไมต้องใช้ลายเซ็นครับ ‪เจ้าของบ้านคือโทมัส เลิฟโกรฟ
‪แต่ในนี้บอกว่าบ้านหลังนี้เป็นของ ‪นางมาร์เกอริต นูเฌต์
‪โอเคครับ
‪มาดามนูเฌต์
‪คุณฟราย
‪ผมเชื่อว่าผมมี
‪บางอย่างที่อยากให้คุณเซ็น
‪ถ้าเอกสารนี้ถูกต้อง
‪ผมอยากได้ลายเซ็นคุณตรงนี้
‪โชคดีนะคะ
‪ขอบคุณครับ
‪คิดว่าจะสําเร็จไหม
‪เราอยู่ในฝรั่งเศส
‪คิดว่าผู้คุมผิวขาวแยกชายผิวดําสองคนออกเหรอ
‪โชคดีนะ
‪ไว้เจอกันอีกฝั่งนะ
‪ต้องสําเร็จแน่
‪เรียบร้อยแล้ว
‪สวัสดีค่ะ
‪สวัสดีครับ
‪จําฉันได้ไหมคะ ฉันมาเยี่ยมสามีฉันค่ะ
‪สามีฉัน
‪ตอนนี้เหรอ ไม่ครับ เยี่ยมไม่ได้
‪ขอร้องล่ะค่ะคุณ แน่ใจเหรอคะ
‪ผมคิดว่าคุณไม่เข้าใจผม ‪คุณต้องกลับไปครับ คุณผู้หญิง
‪ฉันเข้าใจค่ะ
‪ไม่นะ!
‪- หมาฉัน! ‪- นี่!
‪- หมา! ‪- ไม่!
‪จับหมาที!
‪ดาโกแบร์!
‪จับหมาที!
‪พระเจ้าช่วย! ดาโกแบร์!
‪- คุณโอเคไหม ‪- โอเค
‪- คุณล่ะ ‪- โอเค ราบรื่นไหม
‪ไป
‪วิ่งเลย
‪ทางนี้
‪- เห็นแสงสว่างไหม ‪- เห็น
‪โอเค
‪ฟังนะ เดินต่อไปทางนั้น ‪เราจะไปเจอคุณที่รถ
‪เดี๋ยวก่อน พอลอยู่ไหน
‪- พอลเหรอ ‪- พอล
‪ผมไม่...
‪- พอลอยู่ไหน ‪- ผมไม่รู้...
‪ออกแรงหน่อย!
‪เร็วเข้า
‪ดาโกแบร์
‪พระเจ้า ดาโกแบร์ ไม่นะ ฉันต้องไปเอามันมา
‪- แมรี่ เจย์น หยุดนะ ‪- ไม่เป็นไร ทิ้งฉันไว้ ฉันไม่เป็นไรหรอก
‪ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไรหรอก
‪เอารถฉันไป กุญแจอยู่ที่คุณ ทิ้งฉันไว้
‪ผมทิ้งคุณไว้ไม่ได้หรอก
‪หยุดนะ
‪- บ้าเอ๊ย ‪- ไปกันเถอะ เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪โอเค
‪สวยจัง
‪แก้ปัญหาเรื่องวีซ่าของคุณได้แล้วเหรอ
‪ใช่ครับ
‪แล้วของฉันล่ะ
‪เชื่อผมนะ
‪ถ้าผมทําอะไรได้ ผมทําแน่
‪คุณจะทําเหรอ
‪คนส่วนใหญ่ไม่กล้าทําอะไร ‪ด้วยตัวเองอีกต่อไปแล้ว
‪ผมไม่เหมือนคนส่วนใหญ่
‪พิสูจน์สิ
‪แมรี่ เจย์น
‪นี่ เกิดอะไรขึ้น
‪ทุกอย่างไปได้สวยมาก เราแค่...
‪เราเสียหมาไปแล้ว
‪แล้วพวกเชลยศึกล่ะ
‪กําลังขี่จักรยานยนต์มาหน้าบ้าน
‪ลิซ่าอยู่ไหน
‪ผมไม่เป็นไร
‪ฉัน...
‪ฉันเคยรอคุณ
‪คุณไม่เคยโผล่มาเลย
‪ลิซ่า
‪คุณไม่เคยโผล่มาเลย
‪ลิซ่า
‪แมรี่ เจย์น
‪ฉัน...
‪ผมเข้าใจความรู้สึกคุณนะ
‪ผมเคยเสีย...
‪ทุกคนไป
‪ผมเคยเสียพ่อแม่ผม
‪เพื่อนผม
‪ผมเสียน้องสาวผมไป
‪เออร์ซูล่าเหรอ
‪ไม่ ไม่ใช่ ผม...
‪ผมมีน้องสาวอีกคน
‪เอวา
‪เอวาเป็นน้องคนเล็ก
‪รู้ไหม...
‪คุณจะเสียใจจนไม่เป็นอันทําอะไรตอนนี้ไม่ได้นะ
‪เพราะคุณ...
‪วันนี้คุณยอดเยี่ยมมาก
‪นั่นเป็นภารกิจที่ยากมาก
‪และคุณมุ่งมั่นมากที่จะช่วยสามีของลิซ่า
‪และ... เราก็ทําสําเร็จ
‪แต่คุณต้อง
‪เดินหน้าต่อไป
‪เพราะว่า...
‪ลิซ่า
‪การคิดถึงคุณทําให้ผมมีชีวิตอยู่ในนั้นได้
‪ฉันก็เป็นอาชญากรเหมือนกัน
‪ฉันรู้
‪ทําไมมาดามนูเฌต์ถึงเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้
‪เธอทํางานให้ฉันที่ปารีสอยู่หลายปี
‪เธอรู้ว่าฉันทําอะไรอยู่ที่นั่น
‪เธอรู้ว่าเราทําอะไรกันที่นี่ใช่ไหม
‪ฉันลักลอบพาชาวยิวไปปาเลสไตน์
‪และตอนที่พวกนาซีไปปารีส...
‪เธอก็ช่วยฉันหนี
‪ฉันติดหนี้เธอทุกอย่าง
‪สักวัน ฉันก็ต้องไปจากที่นี่เหมือนกัน
‪แต่ฉันจะให้เธออยู่บ้านหลังนี้ต่อ
‪นี่คือโลกใหม่ แวเรียน
‪กฎเดิมใช้ไม่ได้
‪แต่ถ้ากฎใช้ไม่ได้
‪เราจะไปหาเข็มทิศคุณธรรมได้ที่ไหน
‪ในตัวเราไง
‪ในกันและกัน
‪อรุณสวัสดิ์ครับ
‪เมื่อคืนผมมีความสุขที่สุดเลย
‪พูดเป็นภาษาเยอรมันก็ "รู้สึกดี"
‪ไม่ใช่ภาษาของเราหรอกที่บ้าไปแล้ว
‪จริง
‪สักวันเยอรมนีจะฟื้นตัวจากเรื่องนี้
‪สักวัน อาจจะ
‪แต่เรามีชีวิตอยู่ตอนนี้
‪ตอนนี้ผมรู้สึกมีชีวิตชีวามาก
‪(อัลเบิร์ต เฮิร์ชมัน)
‪(อ. เฮิร์ชมัน ‪โรงแรมดูมาร์ ลิสบอน โปรตุเกส)
‪ถึงพี่ชายที่รัก
‪ในที่สุดฉันก็ขอวีซ่าอเมริกาให้เราสองคนได้แล้ว
‪พี่ไปรับของพี่ได้ที่สถานกงสุลอเมริกาในมาร์กเซย
‪ฉันรู้ว่าพี่ไม่ชอบให้ใครบอกให้พี่ทําอะไร
‪แต่เพื่อเป็นการให้เกียรติพ่อแม่เรา ‪ช่วยไปรับวีซ่าเถอะนะ
‪มาเจอฉันที่ลิสบอน เราจะได้ไปอเมริกาด้วยกัน
‪เราสองคนสูญเสียมามากแล้ว
‪ฉันไม่ยอมทิ้งพี่ไว้เด็ดขาด
‪จากน้องสาวที่รักของพี่ เออร์ซูล่า
‪บิงแฮม
‪- ขอบคุณที่มาพบผมที่นี่ ‪- เสียใจด้วยเรื่องรีส ผมไม่รู้เรื่องเลย
‪มันน่าขายหน้า แต่เขาไม่มีพิษภัย ‪ผมพยายามเลี่ยงเขาอยู่
‪แพทเทอร์สันพยายามไล่คุณออกจากฝรั่งเศสนี่
‪ผมไม่ยอมแพ้ง่ายขนาดนั้นหรอก
‪ดี
‪ผมมีเรื่องให้คุณช่วยหน่อย
‪เธอชื่อฮันนาห์ อาเรนท์ ‪ผมหาที่นั่งบนเรือไปแคริบเบียนให้เธอได้แล้ว
‪กัปตันเป็นเพื่อนผม
‪เธอต้องการวีซ่า
‪ท่าเรือปิดอยู่นะ
‪มันจะเปิดอีกครั้ง ‪และเมื่อมันเปิด เราก็จะพร้อมพอดี
‪ที่จริงผมจะต้องขอวีซ่ามากกว่านี้เยอะเลย ‪เรือลําใหญ่น่ะ
‪นี่ คุณควรดูบันทึกที่ส่งมาจาก
‪เบื้องบนของกระทรวงต่างประเทศ
‪"ชาวยิวกําลังทุกข์ ‪แต่ประวัติศาสตร์ของเผ่าพันธุ์พวกเขา
‪แสดงให้เห็นว่า ‪ความทุกข์ฆ่าพวกเขาได้ไม่เท่าไหร่
‪หากเราต้องยอมรับพวกเขา
‪ขอให้เป็นคนแก่ที่จะไม่แพร่พันธุ์ ‪และทําร้ายประเทศเราไม่ได้เท่านั้น"
‪พวกเขากําลังหันเรือผู้ลี้ภัย ‪ออกจากท่าเรือนิวยอร์ก
‪เพราะกลัวว่าจะมีสายลับเยอรมันอยู่บนเรือ
‪ในขณะเดียวกัน เจ้านายผม ‪พ่อผม และอีกหลายคน...
‪นี่ ผมอยู่ข้างคุณนะ
‪แต่บอกตรงๆ แวเรียน ‪ผมจะขัดคําสั่งโดยตรงไม่ได้
‪ได้สิ
‪ลงชื่อผมเป็นผู้สนับสนุนเธอ ‪บอกแพทเทอร์สันว่าผมเอาปืนจ่อหัวคุณ
‪ผมไม่สน
‪ทําสิ่งที่คุณทําได้
‪ขอร้องล่ะ
‪ผมทําได้สัปดาห์ละสามเล่ม
‪อย่างมาก
‪ขอบคุณ
‪พอล
‪ขอบคุณที่ปลดปล่อยคนของเรา
‪คนของเราเหรอ
‪คุณเป็นคนอังกฤษ
‪คนอังกฤษอยู่ฝั่งที่ถูกต้องของการต่อสู้ครั้งนี้
‪ฉันเลยสู้กับพวกเขาไง
‪ได้ยินว่าคุณมีเรื่องจะพูด ‪เกี่ยวกับโลกเยอะมาก แผนการใหญ่
‪ผมเชื่อว่าสงครามนี้จะเป็นโอกาส ‪ให้เราจะได้คิดใหม่ว่าเราเป็นใคร
‪ให้เราได้ต่อสู้เพื่ออิสรภาพ ‪จากภายในสู่ภายนอก
‪ยุโรปจะได้รับการปลดปล่อย ‪จากนั้นอาณานิคมจะได้รับปลดปล่อย
‪คุณคิดอะไรอยู่ พอล
‪ระบบขนส่งของนาซีทั้งหมดต้องพึ่งพาทางรถไฟ
‪ตอนใต้ของฝรั่งเศสไม่ได้ถูกนาซียึดครอง
‪ยังไม่ถูกยึดครอง
‪- เราต้องตัดเส้นเลือดใหญ่เดี๋ยวนี้ ‪- ยังไง
‪พุ่งเป้าโจมตีทางรถไฟสายหลัก
‪ที่เชื่อมสายใต้กับเกสตาโพในดีฌง
‪สะพานไม่ได้สร้างใหม่ได้ง่ายๆ
‪เราต้องการระเบิด ‪อาวุธที่เป็นไปได้และข่าวกรองด้วย
‪คุณจัดให้ได้ไหม
‪ได้
‪สําหรับหนูจ้ะ สาวน้อย
‪ขอบคุณนะ ฮันส์
‪- สุขสันต์วันคริสต์มาส ‪- สุขสันต์วันคริสต์มาส
‪- ขอบคุณ ‪- ด้วยความยินดี
‪ขอโทษจริงๆ ที่พาคุณกลับบ้าน ‪ไปฉลองคริสต์มาสไม่ได้
‪เชื่อผมสิ คุณโกลด์
‪นี่เป็นคริสต์มาสที่ดีกว่าที่เราคิดไว้มาก
‪สุขสันต์วันคริสต์มาสค่ะ
‪- สุขสันต์วันคริสต์มาส ‪- สุขสันต์วันคริสต์มาส
‪สุขสันต์วันคริสต์มาส
‪ท่านผู้การ สุขสันต์วันคริสต์มาสครับ
‪มีอะไรให้รับใช้ครับ
‪ผู้หญิงอเมริกันบุกเข้าไปในค่ายกักกัน
‪อะไรนะ ใครครับ
‪แมรี่ เจย์น โกลด์
‪บุกเข้าไปในชามซีเรียลไม่ได้หรอก
‪ไม่ได้เหรอ
‪คุณไม่รู้จักเจ้าสัตว์ตัวนี้เหรอ
‪มาดมัวแซลโกลด์กําลังทํางานให้พวกอังกฤษ
‪พวกอังกฤษเหรอ
‪เธอปล่อยทหารอังกฤษไปสามนาย ‪และทิ้งหมาไว้
‪นี่คืออาชญากรรมสงคราม
‪- คุณจะให้ผมรับผิดชอบเรื่องนี้ไม่ได้นะ ‪- ได้สิ
‪(ทรานส์แอตแลนติก)
‪(ได้รับแรงบันดาลใจ ‪จากนิยายของจูลี่ ออร์ริงเกอร์)
‪(ซีรีส์เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง ‪ที่ได้แรงบันดาลใจจากคนจริงและเหตุการณ์จริง)
‪คําบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล