‪โฮ่งๆ
‪ตํารวจกําลังมา เราต้องไปกันแล้ว
‪- ตํารวจ! ‪- ตํารวจ!
‪ตํารวจ!
‪ไปเลย คุณต้องไปทางนี้
‪หลบไป!
‪มานี่นะ!
‪คุณจะไปกับเรา ลุกขึ้น!
‪- ไป! ‪- ช่วยด้วย!
‪- จับเธอไว้ ‪- มานี่
‪เดินไป!
‪(ทรานส์แอตแลนติก)
‪นี่คือยุโรป เจ้าหน้าที่ในเขตเสรี ‪ทั่วตอนใต้ของฝรั่งเศส
‪กําลังกวาดล้างอาชญากรต่างด้าว
‪และเรียกร้องให้พลเมือง ‪บีบบังคับให้กลุ่มกบฏออกมาจากที่ซ่อน
‪พวกนาซีจะยึดเขตเสรี
‪และสุดท้ายก็ยึดครองฝรั่งเศสทั้งหมดหรือไม่
‪สหรัฐฯ จะเข้าร่วมกับอังกฤษ ‪ในการต่อสู้กับลัทธิฟาสซิสต์หรือไม่
‪พวกอเมริกันจะส่งปืนครก ‪ไปถล่มพวกเยอรมันหรือไม่
‪เวลาเท่านั้นที่จะบอกได้
‪สวัสดี
‪เบาหน่อย ไม่มีใครอยู่หรอก
‪พวกชาร์กัลล์มา เราจะลงไปเดี๋ยวนี้
‪ขอบคุณ
‪ตํารวจไปที่บ้านเรา
‪เรารีบมาเร็วที่สุดแล้ว
‪พวกเขาเอาเอกสารประจําตัวฝรั่งเศส ‪ของมอยเช่ไป
‪บ้าเอ๊ย
‪เราอยู่ในประเทศนี้มา 17 ปี
‪ตั้งหลายปีนะ ที่คนฝรั่งเศส ‪ยกย่องผลงานของมอยเช่ แล้วดูตอนนี้สิ
‪ตอนนี้พวกเขาพยายามจะพรากศักดิ์ศรีของคุณไป
‪คุณฟรายอยู่ไหน
‪เขาไปในเมืองค่ะ
‪มีคนตามคุณมารึเปล่า
‪- เราไม่รู้ ‪- ไม่มี พวกเขาแค่ปล่อยเรามา
‪โดยไม่ได้เอาอะไรมาเลย มันแปลกมาก
‪ตํารวจใจดีกับเรามาก
‪- ใจดีเหรอ ‪- พอจับเราแล้ว พวกเขาก็ใจดีนะ
‪- ไม่ ‪- พวกเขาบอกว่าพวกเขาเสียใจ
‪แหงละ ความเสียใจมันไม่มีค่าอะไร
‪เราทิ้งภาพวาดทั้งหมดไว้ที่นั่น
‪ผลงานสําคัญของชีวิตเขา
‪ชีวิตเรา
‪- เราไม่มีทางเลือก ‪- เราต้องกลับไปเอามันมา
‪กลับไปที่นั่นตอนนี้มันอันตรายเกินไป
‪มาหาข้อมูลเพิ่มเติมกันก่อนดีกว่านะครับ
‪เจ้าหน้าที่ฝรั่งเศสจับตาดูคุณมาหลายเดือนแล้ว
‪แล้วทําไมถึงเป็นตอนนี้
‪ทําไมถึงเอาเอกสารคุณไปและปล่อยคุณมา
‪เราต้องการแวเรียน ‪ผมจะไปตามหาเขาในเมือง
‪ฉันขับรถให้
‪ไม่ เราจะทิ้งพวกเขาไว้ที่นี่ตามลําพังไม่ได้
‪รอผมที่นี่นะ
‪ผมไม่เคยได้ยินชื่อเขาเลย
‪โอเค
‪ได้... โอเค
‪เลโตเร็ต
‪เรามีวีซ่าของคนชื่อ ‪อ็อตโต้ อัลเบิร์ต เฮิร์ชมันอยู่เหรอ
‪น้องสาวเขาโทรไปที่สถานทูตหลายรอบ
‪และวีชีบอกว่าเขาไม่เคยไปรับวีซ่าเลย
‪บ้าจริง
‪ต้องอยู่แถวๆ นี้แหละ
‪ผมจะขึ้นไปบนนั้นได้ยังไง
‪ขึ้นไม่ได้หรอก
‪งั้นผมจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง
‪ผ่านดิฌง
‪แล้วตรงไปเยอรมนี
‪- พูดจริงเหรอ ‪- จริง
‪ขบวนนักโทษจะออกจากที่นี่ทุกสองสามวัน
‪บิล
‪คุณเป็นคนมีเส้นสายเยอะ แม้แต่ในนี้เหรอ
‪ฝากข้อความไปถึงน้องชายผมทีได้ไหม
‪ลองดูได้
‪ว่าแต่คุณมาอยู่ในนี้ได้ยังไง
‪ผมมีส่วนเกี่ยวข้องกับการแหกคุก
‪แล้วคุณล่ะ
‪ผมเป็นแรบไบ
‪แล้วคุณล่ะ
‪นอกจากที่ว่ามาทั้งหมด
‪ไม่ใช่ตอนนี้ คุณแพทเทอร์สัน ‪เราปิดแล้ว เรากําลังจะย้าย
‪- รีสอยู่ไหน ‪- ผมส่งเขากลับบ้านแล้ว
‪นึกว่าผมส่งคุณกลับบ้านซะอีก
‪ปรากฏว่าแม้แต่รัฐบาลสหรัฐฯ ‪ก็ไม่ได้มีอํานาจมากขนาดนั้น
‪ดีแล้วที่คุณอยู่ที่นี่ ‪เพราะในฐานะแฟนศิลปะตัวยง
‪ผมคิดว่าคุณคงชอบสุดยอดบทละครบทนี้ ‪ที่ผมเพิ่งเจอ
‪แมรี่ เจย์น โกลด์
‪พูดว่า "มันขึ้นอยู่กับการพาทหารอังกฤษมา
‪ให้ถูกที่ถูกเวลา"
‪จากนั้นก็มีการพูดคุยกัน
‪ระหว่างชายไม่ระบุชื่อหนึ่ง ‪กับชายไม่ระบุชื่อสอง...
‪แป๊บนึงนะ
‪นี่คือส่วนที่ดีที่สุด
‪แมรี่ เจย์น โกลด์
‪"ไปส่งฉันที่ประตูหน้านะ
‪ฉันจะใช้ดาโกแบร์เป็นตัวเบี่ยงเบนความสนใจ"
‪แล้วก็ "นี่คือภารกิจของฉัน ‪และฉันจะทําตามที่เห็นสมควร"
‪คุณโกลด์เป็นผู้นําภารกิจ ‪ช่วยปลดปล่อยเชลยศึกชาวอังกฤษ
‪นั่นเป็นเรื่องตลก ‪หรือการยอมรับว่าก่อกบฏจริงๆ กันแน่
‪คุณควรจะจับตาดูเธอนะ
‪แต่คุณคงมัวแต่ยุ่งอยู่กับ
‪การลอยไปลอยมาที่บ้านพักนั่น ‪กับแฟนหนุ่มของคุณใช่ไหม
‪คุณเป็นคนติดเครื่องดักฟังเหรอ
‪บังเอิญว่าไม่ใช่
‪ความโชคดีโดยบังเอิญ ‪ทําให้มันหล่นลงมาใส่มือผมเอง
‪แต่ผมจะทําให้คนที่ควรรู้ ‪รู้เรื่องนี้ด้วยตัวผมเองแน่นอน
‪เกี่ยวกับทุกอย่างที่คุณทําในมาร์กเซย ‪ผมจะทําลาย...
‪อย่ายุ่งกับเขานะคะ
‪ทุกอย่างที่เขาทําเพื่อช่วยคนที่สิ้นหวัง
‪ทําให้เห็นสิ่งที่คุณไม่ได้ทํา
‪คุณเป็นใครวะเนี่ย
‪คุณช่วยพวกเขาทุกคนได้
‪ออกไป
‪แพทเทอร์สัน
‪ผมคิดว่าลีน่าแทบจะพูดทุกอย่างแล้ว
‪อัลเบิร์ต
‪อ็อตโต้ อัลเบิร์ต เฮิร์ชมันเหรอ
‪ขอเดานะ คุณคือชายไม่ระบุชื่อหนึ่ง ‪หรือสองใช่ไหม
‪อะไร
‪น้องสาวคุณโวยวาย ‪เรื่องวีซ่าคุณใหญ่แล้ว เพื่อนเอ๋ย
‪คุณน่าจะไปรับมันนะ
‪ออกไปตอนที่ยังออกได้
‪(เสรีภาพ)
‪(รหัสมอร์ส: ส่งข้อความแล้ว)
‪ผมรู้ว่าพอลอยู่ไหน ผมจะช่วยเขาแหกคุกออกมา
‪- คุณเป็นใคร ‪- น้อง...
‪น้องชายเขา
‪พวกเขาเรียกผมว่าเปอติต ‪แต่ที่จริงผมชื่อฌัคส์ คันด์โจ
‪เข้าใจแล้ว
‪เปอติตได้ข่าวมาว่า ‪พอลอยู่ในคุกที่ป้อมเซนต์-นิโคลัส
‪และอยู่ในรายชื่อคนที่จะถูกเนรเทศ
‪ได้โปรด ช่วยผมช่วยพี่ผมด้วย
‪คุณจะช่วยเขายังไง
‪ผมจะใช้แผนของเขา
‪ระเบิดรางรถไฟน่ะเหรอ
‪ตอนนี้ตํารวจใช้รถบรรทุกแล้ว ‪บนถนนในเขตทุรกันดาร
‪ผมรู้ พอลเห็นเองกับตา
‪อัลเบิร์ตรู้ดีว่าถนนอยู่ที่ไหน ‪เราไปรอที่นั่นเพื่อช่วยพอลได้
‪แล้วถ้าพวกเขาใช้เส้นทางอื่นล่ะ
‪คุณไม่มีประสบการณ์
‪พอลก็เหมือนกัน ‪ชีวิตนี้พอลไม่เคยมีเรื่องกับใครเลย
‪แน่นอนว่าเขาเป็นคนฉลาด
‪ถึงเขาจะปากกล้า แต่เขาไม่เคยจับอาวุธเลย
‪ผมต่างหากที่มีเรื่องมีราวมาเยอะมาก
‪งั้นเหรอ
‪ผมทําได้แน่นอน
‪ผมจะตามคนมาช่วยด้วย
‪แต่ผมต้องการอาวุธเพื่อให้มันสําเร็จ
‪พอลบอกว่าคุณมีอาวุธ
‪ผมพึ่งคุณได้ไหม
‪ทําไมล่ะ ทําไมถึงไม่ได้
‪ให้คุณจี้ขบวนตํารวจแล้วโดนฆ่าตายน่ะเหรอ
‪และทําปฏิบัติการทั้งหมดของเรา ‪พังไปพร้อมกันน่ะเหรอ
‪ไม่ คุณยังไม่พร้อม
‪แต่เราติดค้างเขาที่ต้องช่วยพอลออกมานะ
‪เราไม่ได้ติดค้างอะไรเขา
‪มาร์โก พอลถูกจับ ‪เพราะเขาช่วยเราที่แคมป์เดส์มิลส์นะ
‪เราเลยต้องซวยเหรอ
‪คิดสิ โทมัส
‪ชีวิตของเรา ตัวตนของเรา เป้าหมายของเรา
‪เราเอามันไปเสี่ยงตอนนี้ไม่ได้ ‪ไม่ใช่ตอนที่เรามีสงครามต้องชนะ
‪แล้วพอลล่ะ
‪ขอบคุณนะ
‪เรามีวีซ่าอเมริกา ช่วยพาเรา ‪ขึ้นเรือลําต่อไปไปนิวยอร์กได้ไหม
‪นั่นแหละปัญหา ไม่มีเรือ
‪และวีซ่าของคุณก็ไม่มีประโยชน์ ‪ถ้าไม่มีเอกสารยืนยันตัวตนที่ถูกต้อง
‪นี่คือเหตุผลที่แวเรียน ‪พยายามพาคุณไปที่ที่ปลอดภัย
‪ตั้งแต่เขามาถึงฝรั่งเศส
‪- ตอนนั้นเรายังไม่พร้อม ตอนนี้เราพร้อมแล้ว ‪- เรายังไม่พร้อม
‪ขอร้องล่ะ มอยเช่ที่รัก ‪ให้ฉันจัดการเรื่องนี้เถอะ คุณหัวเสียเกินไป
‪ผมจะไม่ไปจากฝรั่งเศส ‪โดยไม่มีภาพวาดของผม
‪- พระอาทิตย์ตกทางไหน ‪- ฉันไม่รู้
‪- เมอร์ซิเออร์ชาร์กัลล์ มาดามชาร์กัลล์ ‪- ขอบคุณพระเจ้าที่คุณมา
‪ผมต้องคุยกับคุณ หลังจากนี้
‪- ไงครับ เชิญนั่งก่อน ‪- ไง
‪พวกเขาบุกไปที่ชายหาดและที่เพลิแกนด้วย
‪และผมคิดว่าพวกเขาจับบิล ไฟรเออร์ไปด้วย ‪เขาหายตัวไป
‪- เราต้องไปจากที่นี่ ‪- ยังไงล่ะ
‪ตอนนี้เราพาพวกชากัลล์ขึ้นเรือไม่ได้ด้วยซ้ํา
‪ฉันขายเครื่องบิน ‪ให้ข้าราชการท้องถิ่นเมื่อฤดูร้อนที่แล้ว
‪เพื่อหาเงินเข้าคชฉ.
‪ฉันขายให้เขาถูกมาก ดังนั้นเขาติดค้างฉันอยู่
‪ถ้าเขาพาเราบินไปลิสบอนได้ ‪เราก็ไปอเมริกาได้
‪ฉันจะจัดการทุกอย่าง และพ่อฉันจะจ่ายเงินให้
‪- ผมคิดว่าเขาตัดขาดจากคุณแล้วซะอีก ‪- เขาจะจ่ายเงินเพื่อพาฉันกลับบ้านแน่
‪- กลับไปพร้อมผู้ลี้ภัยน่ะเหรอ ‪- พร้อมสามีฉันต่างหาก
‪คุณรู้ใช่ไหม
‪ว่าตอนนี้ผมมีแต่ภาระเต็มไปหมด
‪ถ้าฉันอยากแต่งงานกับผู้ชายเพื่อสมบัติของเขา
‪ไม่ใช่ความเชื่อมั่นของเขา ‪ฉันคงแต่งงานกับไอ้งั่งสักคนในชิคาโกไปแล้ว
‪เออร์ซูล่าน้องสาวผม ‪ขอวีซ่าไปอเมริกาให้ผมได้แล้ว
‪เมื่อไหร่
‪มันมาถึงเมื่อสองสามอาทิตย์ก่อน ผม...
‪ผมแค่ไม่เคยไปรับมันจากสถานกงสุลสหรัฐฯ
‪ทําไมล่ะ
‪เราต้องไปเอามันมา ไปเก็บของของคุณกันเถอะ
‪และไปรับวีซ่าก่อนที่จะสายเกินไป ตกลงไหม
‪ก็ได้
‪อัลเบิร์ต คุณช่วยให้ผมประหยัดเวลา ดูสิ
‪ดูสิว่าฉบับล่าสุดมีอะไร
‪- แมรี่ เจย์นรอผมอยู่ข้างล่าง ‪- ดูสิ
‪ดูสิ วีดาห์!
‪มันคือข้อความ
‪พอลอยู่ในคุกที่ป้อมเซนต์-นิโคลัสเหรอ
‪- เขาอาจถูกเนรเทศไปที่ไรช์ได้ทุกเมื่อ ‪- ไม่หรอก ถ้าเราไปถึงเขาก่อน
‪ผมคุยกับโทมัสคนของคุณ ‪และผู้หญิงคนนั้นที่ชื่อมาร์โกแล้ว
‪- อาฮะ ‪- พวกเขาจะไม่ช่วยเรา
‪ผมจะสืบทุกอย่างที่สืบได้เกี่ยวกับป้อม ‪แต่เราต้องการคุณ
‪ไง
‪- โอเค แล้วเจอกันนะ ‪- แล้วเจอกัน
‪เราต้องพาเปอติตกลับไปที่บ้านพักเพื่อคุยกับฮันส์
‪แล้วสถานกงสุลล่ะ
‪เรื่องนี้สําคัญกว่า
‪พอลยังไม่ตาย
‪เราต้องช่วยพี่ชายผมจากการถูกเนรเทศ ‪หรืออาจจะจากความตาย
‪ผมเกรงว่าจะไม่ค่อยมีอะไรให้กิน ‪แต่มีไวน์เสมอ
‪ไวน์สิดี
‪เรามีนี่
‪คนชอบเอาช็อกโกแลตมาให้ท่านอาจารย์
‪- อัลเบิร์ต เปอติต ‪- ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ
‪ไม่ใช่คุณ
‪พอลถูกขังอยู่ในคุก ‪ที่ลิซ่ากับผมเคยถูกขังเมื่อฤดูร้อนที่แล้ว
‪จริงเหรอ
‪ทีนี้เอาไงล่ะ เราช่วยเขาออกมาได้ไหม
‪เราจะลองดู
‪ฉันจะช่วย
‪เข้าไปข้างในกันเถอะ
‪- ผมก็อยากช่วยเหมือนกัน ‪- พวกเขาไม่อยากให้คุณช่วย
‪ช่วยฉันละกัน
‪ไปเอางานศิลปะของชากัลล์กัน
‪- พวกเขาจะไม่ไปโดยไม่มีมัน ‪- เป็นความคิดที่ดี
‪- ขอกุญแจรถคุณได้ไหม ‪- ได้สิ
‪- แต่... ‪- ไปกันเถอะ
‪คุณขับรถเป็นไหม แวเรียน
‪ผมมาจากนิวเจอร์ซีย์นะ
‪พอกันทีกับไอ้ของงี่เง่านี่
‪รถบรรทุกจะออกจากคุกทุกสองสามวัน
‪เราต้องพาเขาออกมา ‪ก่อนที่เขาจะถูกจับขึ้นรถบรรทุก
‪- คุกนั่นเป็นป้อมปราการ ‪- ใช่
‪งั้นเราต้องหยุดรถบรรทุกทันทีที่มันออกนอกเมือง
‪ปล่อยพอลกับพรรคพวกทุกคนข้างใน
‪การปิดถนนไม่ใช่เรื่องยาก ไม่มีรถวิ่งไปมา
‪เราสองคนจู่โจมคนขับได้ ‪ส่วนอีกสองคนเปิดประตูหลัง
‪โดยไม่มีอาวุธเหรอ
‪มันอาจได้ผล พวกเขาไม่คิดว่าจะเจอเราหรอก
‪เราตายทันทีที่ไปถึงแน่ๆ ถ้าไม่มีอาวุธ
‪เขาพูดถูกนะ
‪เราต้องพกปืนไปสักหนึ่งหรือสองกระบอก
‪ขอโทษนะ รถขบวนต่อไปจะออกเมื่อไหร่
‪ตูเร่จะไปสืบมาว่าพอลอยู่บนรถคันไหน
‪แล้วยังไงต่อ คุณก็แค่รอขบวนรถ ‪อยู่กลางถนนเหรอ
‪อาจใช้เวลาหลายชั่วโมง อาจใช้เวลาหลายวัน
‪ทําไมไม่ให้ฉันลองคุยกับผู้คุมล่ะ ‪ฉันลองติดสินบนพวกเขาได้นะ
‪- มันได้ผลเมื่อฤดูร้อนที่แล้ว ‪- ฤดูร้อนที่แล้วผ่านมานานมากแล้ว
‪ฤดูร้อนที่แล้ว พวกเขาจับผม ‪เพราะพยายามหลบหนีไปกับเรือ
‪ตอนนี้ไม่มีเรือแล้ว
‪ตอนนี้พวกเขาจับคนตามถนน ‪โดยที่ไม่ได้ทําอะไรเลย
‪หมดยุคติดสินบนผู้คุมกันแล้ว
‪เราต้องยืนหยัดตามนั้น
‪ผมเห็นด้วย
‪รถขบวนต่อไปจะออกพรุ่งนี้ เช้าตรู่
‪พอลจะอยู่ในกลุ่มนักโทษ
‪เอาทุกอย่างออกไปจากที่นี่ ‪ก่อนตํารวจจะกลับมากันเถอะ
‪เราขับรถไปเรื่อยๆ ก็ได้นะ
‪ไปด้วยกัน
‪แล้วไปไหน
‪ไม่ใช่ปารีส
‪ไม่
‪ไม่ใช่โรม
‪ไม่ใช่เยรูซาเลม
‪เบอร์ลินของเราหายไปนานแล้ว
‪แล้วถ้าเราอยู่ที่นี่ล่ะ
‪หนุ่มโสดสองคน สวนสวยๆ แกะสองตัว
‪ทําไมจะไม่ได้ล่ะ
‪อย่างแรกเลย
‪ฉันไม่ใช่หนุ่มโสด
‪งั้นก็ปล่อยเมียนายไปหาคนที่รักเธอได้เต็มที่สิ
‪และอยู่ที่นี่กับฉัน
‪เรามาทําอะไรที่นี่กันแน่
‪- เราจะมาเก็บงานศิลปะของมาร์ค ชากัลล์ ‪- นายเป็นคนกล้าหาญ
‪มีแต่คนที่กล้าหาญที่สุดเท่านั้นที่จะมาถึงยุโรป
‪เพื่อช่วยชีวิตคนแปลกหน้า
‪- โทมัส... ‪- แล้วเรื่องช่วยชีวิตตัวนายเองล่ะ
‪ฉันเบื่อจะหลบๆ ซ่อนๆ แล้ว
‪แวเรียน
‪ทั้งเรื่องส่วนตัวและเรื่องงาน
‪ฉันเบื่อการโกหกแล้ว
‪และความลับด้วย
‪เบื่อความโดดเดี่ยวแล้ว
‪แม้แต่ผู้ชายอย่างเรา...
‪แม้แต่เราก็ควรจะมีความสุข
‪ความสุขมันซับซ้อน
‪งั้นเหรอ
‪เวลานายอยู่ในอ้อมแขนฉัน ‪มันไม่รู้สึกซับซ้อนเลย
‪มันคือภารกิจฆ่าตัวตาย
‪ฟังนะ
‪โทรหาคนของคุณ
‪จองเครื่องบิน
‪พอพอลเป็นอิสระปุ๊บ ผมจะเป็นของคุณคนเดียว
‪ผมสัญญา
‪ชิคาโก เรามาแล้ว
‪- คุณแค่พูดแบบนี้เพื่อให้ฉันเลิกบ่นเหรอ ‪- ผมพูดเพราะคิดอย่างที่พูดจริงๆ
‪มานี่สิ
‪ผมอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อเมริกากับคุณ
‪ผมรอไม่ไหวแล้ว
‪ที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในอเมริกากับคุณ
‪และคุณรู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ได้ขอให้คุณยอมแพ้
‪ผมรู้
‪และผมรู้ว่าเราจะหาวิธีใหม่ ‪เพื่อสู้กับพวกฟาสซิสต์จากที่นั่นได้
‪และเราอาจรับมือกับมันจากข้างนอกได้ดีกว่าด้วย
‪ผมไปไม่ได้จนกว่าพอลจะเป็นอิสระ
‪ฉันรู้ แต่...
‪คุณเข้าไปในนั้นโดยไม่มีอาวุธไม่ได้
‪ใช่
‪ฉัน...
‪ฉันรู้ว่าอาวุธของอังกฤษฝังไว้ที่ไหน
‪- อะไรนะ ‪- ใช่
‪เจอกันข้างล่างนะ
‪เราหยุดได้นะ
‪ฉันไม่สนหรอกว่าใครจะได้ยิน
‪เร็วเข้า ลุกขึ้น
‪ออกไป
‪คุณโกลด์
‪ลมอะไรหอบคุณมาที่นี่
‪ฉันมารับวีซ่าให้อ็อตโต้ อัลเบิร์ต เฮิร์ชมัน
‪คุณแพทเทอร์สันเก็บไว้ในห้องทํางานเขา
‪เชิญค่ะ
‪นี่มันอะไรกันเนี่ย เข้ามาสิ
‪กําแพงมีหู ประตูมีช่องนะ
‪ปรากฏว่าเลขาของผมทํางานให้เกสตาโพ
‪มาดมัวแซลล์เลโตเร็ตน่ะเหรอ
‪เธอเป็นเลขาที่ดีมากด้วย ‪พวกเขาอาจทํางานให้เกสตาโพกันหมดก็ได้
‪พ่อคุณรู้เรื่องอ็อตโต้ อัลเบิร์ต เฮิร์ชมันไหม
‪คนหนุ่มไฟแรงแบบนั้น ‪อาจมีอนาคตที่ดีในอเมริกานะ
‪อีกไม่นาน แม้แต่พ่อคุณก็จะรักเขา
‪คุณคิดว่านานแค่ไหนเขาถึงจะทิ้งคุณไปเหรอ
‪เขาอายุเท่าไหร่นะ 24 หรือ 25
‪อนาคตเขายังอีกไกล ในขณะที่คุณ...
‪เด็กหนุ่มแบบนั้นเนี่ยนะ
‪สภาพการณ์ทําให้เขาโดนตัดปีกทิ้งตั้งแต่แรก
‪เดี๋ยวพอเขาไปถึงอเมริกาและหัดบินแล้วคุณจะรู้
‪หมายความว่ายังไงกันแน่เนี่ย
‪ไม่รู้ทําไม แต่ผมนึกภาพเขา ‪อยู่ทีน้ํานิ่งของทะเลสาบมิชิแกน
‪เพื่อตีกอล์ฟไม่ออกเลย
‪พูดจบรึยัง
‪ก็ไม่เชิง
‪ผมมีข้อมูลอย่างเป็นทางการว่าคุณ ‪แมรี่ เจย์น พลเมืองอเมริกัน
‪ทํางานร่วมกับหน่วยข่าวกรองอังกฤษที่นี่ ‪บนแผ่นดินฝรั่งเศส
‪ซึ่งผมมั่นใจว่าคุณรู้ว่าผิดกฎหมาย
‪ดังนั้นถ้าคุณไม่เลิกกวนใจผม ‪และรีบออกไปจากมาร์กเซยให้เร็วที่สุด
‪ผมจะทําให้เรื่องนี้เป็นภารกิจส่วนตัวของผม ‪และทําให้คุณโดนสอบสวนข้อหาก่อกบฏแน่นอน
‪ผมพูดจบแล้ว
‪- ขอบคุณที่มา ‪- ผมจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ
‪พวกชากัลล์มีวีซ่า นับว่าโชคดีมาก ‪แต่ไม่มีเรือ ไม่มีเอกสารประจําตัว
‪- พวกเขาพร้อมไปไหม ‪- พวกเขาเก็บของแล้ว
‪โอเค
‪ผมอาจจะมีความคิดดีๆ เป็นครั้งสุดท้าย
‪รถคันนั้นที่เป็นป้ายทะเบียนรถทูต ‪คุณจะข้ามชายแดนไปได้โดยไม่โดนตรวจ
‪เสียบไขควงนี่ไว้ในที่เสียบกุญแจ
‪แล้วก็กดด้ามพร้อมกับเร่งเครื่อง ทําได้ไหม
‪- คุณบิงแฮม ‪- ผมลืมรูปครอบครัวไว้ข้างใน
‪ผมเข้าไปหยิบแป๊บเดียวเอง
‪- ผมหยิบให้ ‪- คุณไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน
‪คุณบิงแฮม
‪ขบวนนักเดินทางสีเขียว ‪ว่ายน้ําในแม่น้ําบนภูเขา
‪ตัวหมากรุกสีรุ้งจุดไฟ
‪ลูกแมววิ่งปรี่จากตะกร้า
‪และนอนกลางแดดอย่างนุ่มนวล
‪ระวัง!
‪ไปดูกันว่าเกิดอะไรขึ้น
‪- ลงมาจากรถ ‪- ลงมาจากรถ
‪ลงมาจากรถ
‪หมอบ!
‪หมอบลงกับพื้น
‪หมอบลงกับพื้น ลงมาจากรถ
‪เอาอาวุธมา
‪ตรงนี้ ไปตรงนี้
‪หมอบ
‪- หมอบ ‪- วางปืนลง หมอบลงกับพื้น
‪เร็ว
‪อย่าขยับนะ
‪พอได้แล้ว อย่าขยับ
‪นอนลงไป
‪ไอ้น้อง
‪น้องพี่
‪- เขาพูดอะไร ‪- ขอให้คุณแข็งแรง
‪อย่าขยับ
‪น้องพี่
‪หายใจนะ พยายามหายใจ
‪หายใจ ไม่ต้องกลัวนะ
‪น้องพี่
‪น้องพี่ อยู่กับพี่นะ
‪มาดามชากัลล์
‪ไปกันเถอะ
‪- ตอนนี้เลย ‪- ฉันจะไปปลุกเมอซิเออร์ชากัลล์
‪- โทมัสอยู่ไหน ‪- อยู่ข้างใน ให้ฉันไปตามเขาไหม
‪- ไม่ต้อง ฟังนะ ‪- อะไร
‪ผมจะขับรถพาพวกเขาไปเอง
‪ไปสเปนเหรอ
‪ไปลิสบอน จากนั้นผมจะนั่งเรือ ‪ไปนิวยอร์กกับพวกเขา
‪แล้วเรื่อง...
‪ในชีวิตจริงมันไม่รอดหรอก
‪ไม่ แต่นี่คือชีวิตจริงนะ
‪ไม่ใช่
‪แต่ฉันไม่เคยรู้สึกมีชีวิตชีวาขนาดนี้เลย
‪ใช่ ผมก็เหมือนกัน
‪แวเรียน
‪ช่วยย้ายภาพวาดทีได้ไหม
‪- บิงแฮมอยู่ไหน ‪- เขาไม่อยู่ที่นี่
‪งั้นใครจะขับรถคันนี้
‪- ตอนข้ามแดน พวกเขาจะรู้ว่านายขโมยรถมา ‪- มันเป็นทางเดียว
‪นายจะถูกเนรเทศหรือถูกจับ ‪พวกเขาไม่ยอมให้นายกลับมาแน่
‪- ฉันต้องช่วยพวกเขา ‪- ไม่เลย
‪อย่าทําเป็นว่านี่เป็นเรื่องของชากัลล์เลย
‪พวกเรามาแล้ว ไปกันเถอะ
‪แวเรียน
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪คิดว่าเราจะอยู่ที่นี่ตลอดไปซะแล้ว
‪ผมก็คิดแบบนั้นอยู่ชั่วขณะเหมือนกัน
‪เราพูดอะไรได้บ้างไหม
‪สวดมนต์ล่ะ
‪ทําอะไรได้บ้างไหม
‪แมรี่ เจย์น
‪เธอไปแล้ว
‪แมรี่ เจย์น
‪คุณทํางานที่นี่ได้ดีมาก
‪ไปกันเถอะ ดาโกแบร์
‪แมรี่ เจย์น
‪เกิดอะไรขึ้น เป็นอะไรรึเปล่า
‪คุณมาจนได้
‪ผมแค่...
‪ผมปล่อยให้คุณไปโดยไม่ได้บอกลาไม่ได้
‪เร็วเข้า เปิดทางผ่านซะ
‪ถูกขโมยเหรอ รถลีมูซีนเหรอ
‪ต่อหน้าต่อตาผมเลย
‪- และเมอร์ซิเออร์ฟรายเป็นคนขับเหรอ ‪- คุณจับเขาได้ไหม
‪อาจจะได้
‪หรือเราอาจจะแค่ปล่อยเขาไป
‪อะไรนะ
‪หาลีมูซีนใหม่มาใช้ซะนะ
‪เรื่องรถน่ะช่างเถอะ แต่เรื่องคนล่ะ
‪พวกเขาเป็นอาชญากรและคนเลวนะ
‪ใช่ พวกเขาเป็นแบบนั้น
‪แต่...
‪แต่ตอนนี้ ในที่สุด...
‪พวกเขาเป็นปัญหาของคนอื่นแล้ว
‪ราตรีสวัสดิ์ คุณแพทเทอร์สัน
‪(ในปี 1933 ถึง 1945 ‪ชาวยิวมากกว่าหกล้านคน)
‪(และ "ผู้ที่ไม่เป็นที่ต้องการ" อื่นๆ ‪ถูกสังหารอย่างเป็นระบบ)
‪(โดยระบอบนาซีและแนวร่วมในยุโรป)
‪(ปี 1940 ถึง 1941 แวเรียน ฟราย ‪และคณะกรรมการช่วยเหลือฉุกเฉิน)
‪(ช่วยเหยื่อจากระบอบนาซี ‪กว่า 2,000 คน)
‪(ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปยังที่ปลอดภัย)
‪(การต่อต้านการยึดครองฝรั่งเศสของนาซี ‪เริ่มขึ้นช่วงต้นปี 1941)
‪(สนับสนุนโดยชาวแอฟริกัน ‪จากอาณานิคมฝรั่งเศส)
‪(ผู้อพยพจากทั่วยุโรป และผู้บริหาร ‪หน่วยปฏิบัติการพิเศษของอังกฤษ)
‪(ในที่สุดสหรัฐฯ ก็เข้าร่วม ‪การต่อสู้กับนาซีในปลายปี 1941)
‪(ทรานส์แอตแลนติก)
‪(ได้รับแรงบันดาลใจ ‪จากนิยายของจูลี่ ออร์ริงเกอร์)
‪(ซีรีส์เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง ‪ที่ได้แรงบันดาลใจจากคนจริงและเหตุการณ์จริง)
‪คําบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล