SERIAL INSPIROWANY PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI
Co to było?
Nie wiem.
- Co to jest? - Nie ruszaj się, sprawdzę.
Kurwa mać.
- Odejdź od okna. - Co jest?
- Co się dzieje? - Idź do pokoju dzieci.
Pojebało cię? Oszalałaś?
Na twoim punkcie, dupku!
Co ty tu robisz, do cholery?
Nawet nie próbowałaś ukryć tego, że grzebałaś w moim biurku.
Wyraziłem się jasno: sprawa jest zamknięta.
To moja siostra.
Mamy identyczne DNA.
Porównałam DNA Aleidy ze swoim. Jesteśmy bliźniaczkami.
Myślałeś, że to tak zostawię?
Potrzebuję informacji.
Wiesz, kim jest rodzina tej kobiety?
To właściciele sieci szpitali i fundacji Humanis Vita.
Co z tego?
Muszę poznać prawdę.
Nie będziesz prowadzić żadnego śledztwa.
- Jedziemy do prokuratury. - Dlaczego?
To rozkaz.
Dlatego.
Sprawczyni ataku w budynku w dzielnicy Polanco
została już zidentyfikowana.
To Silvia Martínez Suárez.
- Co? - Urodzona w Guadalajarze.
Jak już państwo wiedzą, sprawczynię zastrzeliła policja.
Kobieta była pacjentką dr Julii Bátiz,
ofiary ataku.
Kilka dni przed atakiem
szpital psychiatryczny zgłosił zniknięcie pani Martínez z oddziału.
Pytania?
W jakim stanie jest doktor Bátiz?
Nie znamy szczegółów, ale jej stan jest stabilny.
To już wszystko. Dziękuję.
Nie rozumiem.
Skąd się wzięła ta Silvia Martínez?
Jak uciszyli świadków?
Ci ludzie się nie patyczkują.
Przez 20 lat w policji nie widziałem tak szybkiego zamknięcia sprawy.
Widać, że to potężni ludzie.
Co mam zrobić?
Siedzieć bezczynnie? Właśnie odkryłam, że mam siostrę.
Nie wiedziałaś o niej przez 33 lata.
A teraz umarła. Pogódź się z tym.
Nie ma mowy! Ty byś się pogodził?
Dzieją się dziwaczne rzeczy.
Śnię o niej.
Wszystko, co czuję, wydaje się prawdziwe.
Masz rację.
Nie zrozumiem, przez co przechodzisz. Przepraszam.
Proszę cię tylko, żebyś nie narażała naszej kariery.
Cholera, to jedyne, o czym teraz myślisz?
Ktoś musi.
Mnie na niej zależy, a ty masz swoją gdzieś.
Powinnaś już być detektywem.
Gdybym cię wtedy nie krył,
siedziałabyś teraz w więzieniu.
Nie kryłeś mnie.
Próbowałeś tylko ukryć przed żoną, że masz kochankę.
Wrzuciłaś mi do auta koktajl Mołotowa.
Mogłaś wywołać eksplozję albo spalić moje dzieci.
Byłam pijana.
Wiem, to żadne usprawiedliwienie.
- Ale te trzy miesiące mnie zmieniły. - Czyżby?
Zachowujesz się teraz jak rozsądna kobieta?
Z trzeźwą oceną?
Posłuchaj.
To moja siostra.
Nigdy jej nie poznałam.
Matka nic o niej nie mówiła.
W tej chwili nie wiem nawet, kim jestem.
Dam ci trzy dni.
Chorobowe.
Tylko nie mieszaj w to prokuratury.
Co to jest?
Wyniki testu DNA.
Nie zaprzeczysz już, że mam bliźniaczkę.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Rozumiem, że nie zrobiłaś tego, gdy byłam dzieckiem,
ale wczoraj?
To była nielegalna adopcja.
Twój tata i ja latami staraliśmy się o nią oficjalnie.
Bezskutecznie.
Nie podali nam powodów.
Widocznie uznali, że nie nadajemy się na rodziców.
Pracownica opieki społecznej
powiedziała mi o ciężarnej dziewczynie,
która chciała oddać córkę do adopcji.
Córki.
Nigdy nie wspomniała o drugim dziecku.
Znasz nazwisko mojej biologicznej matki?
Albo tej kobiety z opieki społecznej?
Skarbie.
Nikt nie przechowuje dokumentów nielegalnych adopcji.
Ja i twój tata mogliśmy trafić do więzienia.
Nawet teraz mi to grozi.
Kupiliście mnie?
O to chodzi?
Ile kosztowałam?
Nie, skarbie.
To nie było tak.
To był czwartek. Nie wiem, czemu to zapamiętałam.
Twój tata i ja…
pojechaliśmy w okolice wulkanu Ajusco, w wyznaczone miejsce.
Byłam przerażona.
Ma na imię Rebecca.
Urodziła się 9 marca.
Ale gdy…
zobaczyłam tamto maleństwo…
Opiekujcie się nią, proszę.
…te wszystkie lata czekania i rozpaczy
odeszły w niepamięć.
Wiedziałam, że jesteś moja.
Byłaś moim dzieckiem.
Moim małym cudem.
Małym cudem?
Tata mnie tak kiedyś nazywał.
To ja, ale nie ja.
Jakbym grała główną rolę w filmie,
a jednocześnie go oglądała.
Widzę siebie
w nieznanych mi miejscach.
Robię niezrozumiałe rzeczy.
Czuję to samo, co tamta druga Aleida, ale ona nie jest mną.
Pani doktor.
Eugenio.
Możemy porozmawiać?
Dziękuję.
Muszę zacząć od przeprosin.
Ponoszę odpowiedzialność za to, co się stało.
Rozumiem. Współczuję straty Aleidy.
Właśnie o niej chcę porozmawiać.
Wiem, że obowiązuje panią tajemnica lekarska.
Ale…
Pani doktor…
Naprawdę muszę porozmawiać z panią o mojej żonie.
Chodźmy do mojego pokoju.
Dziękuję.
Wiem, jak trudno będzie pani spełnić moją prośbę.
Ale na pewno możemy liczyć na pani profesjonalizm.
„My”?
Moja teściowa, Pilar, i ja.
Zależy nam nie tylko na ochronie firmy,
ale też pamięci Aleidy.
Rozumiem.
A zatem?
Mogę liczyć na pani dyskrecję?
Chcę wiedzieć tylko jedno, Eugenio.
Słucham.
Coś ty sobie myślał,
zabierając Aleidę z kliniki bez mojej zgody?
Do widzenia.
PREZES
Marifer.
Rety.
Co?
Poruszyła się.
Poczułem ją tutaj.
Poruszyła się.
Estelita mnie usłyszała.
Nie nazywaj jej tak.
- Co? - To nie będzie Estelita.
Do twojej mamy to imię pasuje, ale nie nazwę tak córki.
Czekaj. Co jest?
- Co jest? - Uspokój się.
Słucham?
Tęsknię za tobą.
Chcę…
żeby było między nami jak dawniej.
Chcę, żebyś się ze mną kochał jak kiedyś, zanim…
zjawiła się ona.
Tylko nie mów, że z nikim nie byłeś.
Wiem, że wróciłeś wyłącznie dla dziecka.
- Tak? - Czego chcesz?
Ośmieszyć mnie?
Nie, Pilar.
Wysłuchaj mnie.
Wiem.
Zrozum, że odpowiadam przed akcjonariuszami.
Pomyśl tylko, jak zareaguje zarząd, gdy powiemy im prawdę.
Kłamstwo o wyjeździe Aleidy ma krótkie nogi.
Ale ujawnienie prawdy będzie głupotą.
Nie masz pojęcia, jakie durne plotki krążą na temat mojej córki.
Ludzie gadają, że cię dla kogoś zostawiła.
Że została porwana.
Że jest na odwyku.
Proszę cię.
Prawda jest dużo lepsza od tych zmyślonych historii.
Mówisz poważnie?
Która z prawd o Aleidzie wydaje ci się najlepsza?
No, powiedz.
Powiesz przyjaciółkom z klubu,
że Aleida wyszła nago na ulicę i dlatego umieściliśmy ją w szpitalu?
Albo nie, czekaj.
Powiedz im, że uciekła, gdy zabrałem ją z kliniki,
i ją zastrzelili.
Po tym, jak chciała zabić psychiatrę.
Eugenio, proszę.
Okaż trochę szacunku.
Wybacz, Pilar.
Przepraszam.
Nie zwracaj się do mnie w ten sposób.
Nie chciałem ci tego mówić,
ale nie radzę sobie z tą sytuacją.
Potrzebuję czasu, żeby się zastanowić,
co z tym wszystkim zrobić.
Ile czasu?
Niewiele.
Informuj mnie.
Dobranoc, Eugenio.
Przepraszam.
Czemu ją stamtąd zabrałem?
Wyobraźnia płata mi figle.
Dzieją się dziwaczne rzeczy.
Śnię o niej. Wszystko, co czuję, wydaje się prawdziwe.
Zabrałem ją,
bo to była wyjątkowa okazja: jej urodziny.
Skończyła 33 lata.
Boże, co ja zrobiłem?
Mamo, chodź.
Hej, skarbie!
Obudziłeś się?
Co?
ŚWIAT PANTOFLI
KLUB OLYMPIA
Alex!
Nie, Alex!
Alex!
Co tak naprawdę dzieje się z Aleidą?
Wiesz, że możesz na mnie liczyć, prawda?
- Oczywiście. - Możesz mi ufać.
Jasne.
Zrozumiem, jeśli wróciła do szpitala.
Sam musiałem posłać Cynthię na odwyk,
gdy miała problemy z alkoholem.
Przecież wiesz.
O to chodzi?
Co jest gorsze?
Strata czegoś znanego czy wcześniej nieodkrytego?
Szukam po omacku odpowiedzi, znaku, który doprowadzi mnie do źródła.
Powie mi, kim jestem.
ŚWIAT PANTOFLI
Boże!
To ty?
Chodź.
Myślałam, że już cię nie zobaczę.
Gdzie byłaś?
Moja Tami.
Musisz stąd iść.
Co ty tu robisz, dziwko?
- Nie wtrącaj się. - Zabiję cię!
Idź na górę!
Nie jestem Tamarą!
Mówiłem, że cię zabiję!
Puść ją!
- Czemu mnie bijesz, wariatko? - Przepraszam!
Ty suko!
Zapłacisz mi za to, zdziro!
Kim jesteś, Tamaro?
Becca!
Bezalkoholowe.
I twoja ulubiona chińszczyzna.
Pewne rzeczy się nie zmieniają.
Do czego zmierzasz?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
Dałem ci dwa dni,
żebyś się uspokoiła.
Zrozumiała, w co możesz nas wpakować. Na pewno nie po to.
Co ci się stało?
Becca.
Pamiętasz tego portiera?
Nie żyje.
Zmarł wczoraj w szpitalu Xoco. Nie dostałem żadnych wyjaśnień.
A recepcjonistka postrzelona w ramię…
Też nie żyje?
Zaginęła.
Odeszła z pracy i nikt nie wie, gdzie jest.
Widzę, że sam prowadzisz śledztwo.
Bo się o ciebie martwię.
Nie widzisz?
Znikają wszyscy,
którzy mogliby ujawnić tożsamość Aleidy Trujano.
Matka i mąż Aleidy chcą zatuszować jej śmierć.
Skąd wiesz?
Słyszałam ich rozmowę.
Eugenio Sáenz ukrywa wszystko przed akcjonariuszami.
Wygląda na to,
że zastępuje Aleidę na stanowisku prezesa.
Słyszałaś to?
Jak?
Szpiegujesz ich?
Miałam się trzymać z dala od prokuratury.
Nie mieszam jej w to, robię swoje.
Proszę, żebyś robił to samo.
Co się z tobą stało?
Proszę, nie.
- Proszę wejść. - Dziękuję.
Zapomniałem nazwiska.
Antonio Quezada.
Prywatny detektyw.
Zostawię wizytówkę.
Dziękuję. Whisky?
Poproszę, panie Sáenz.
Mów mi Eugenio.
Oczywiście, Eugenio.
Twój telefon mnie zaskoczył.
W czym mogę pomóc?
Będę szczery.
Wiem, że żona potajemnie cię zatrudniła.
Zależy mi na twoim milczeniu.
Od teraz pracujesz dla mnie.
KLUB OLYMPIA
Dziękuję.
Pamiętajcie, przyjaciele: dziś dwa drinki w cenie jednego.
Najlepsza rozrywka tylko w Klubie Olympia.
Najlepsza obsługa!
A teraz, na głównej scenie,
tylko w Olympii…
PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH OSÓB I ZDARZEŃ JEST PRZYPADKOWE
Napisy: Aleksandra Basińska