SERIAL INSPIROWANY PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI
Aleida!
- Eugenio. - Co się stało?
- Wezwij karetkę. - Co?
- Proszę, dom się pali. - Co?
- Alex jest w środku. - Alex nie żyje.
- Słyszysz? - Alex nie żyje.
- Jest w środku! - On nie żyje!
- Mój syn… - Alex nie żyje.
Widzę siebie
w nieznanych mi miejscach.
Robię niezrozumiałe rzeczy.
Czuję to samo, co tamta druga Aleida, ale ona nie jest mną.
Kilka miesięcy temu
Aleida…
zaczęła mówić o snach, w których…
doświadczała i widziała rzeczy,
które przydarzały się innej kobiecie, która wyglądała jak ona.
Początkowo…
uznałam to za rozdwojenie jaźni,
za objawy schizoidalne.
Doszłam do wniosku,
że Aleida cierpi na zaburzenie dysocjacyjne tożsamości.
Częściej nazywa się je osobowością wieloraką.
Czy Aleida kiedyś pani o nas powiedziała?
O was?
Tak.
Jest nas trójka.
Ta trzecia ma na imię Tamara.
Hej…
Widzę, że jest pan zadowolony z naszych usług.
Musisz zapłacić za moje wyjście.
Dziesięć tysięcy.
Dziękuję panu.
Miłego wieczoru.
Nie.
Nigdy o was nie wspominała.
Nie wiem dlaczego.
Ale czemu sądzisz, że się wami interesowała?
Bo…
miała nasze zdjęcia.
Udało jej się nawet
skontaktować z Tamarą.
Powiedziała jej,
że musi nam wyjaśnić prawdę o naszej przeszłości.
Rozumie to pani?
Wejdź.
To moja nowa hawira?
Co takiego?
Hawira.
Kwadrat.
- Dom. - Hawira?
Chyba tak.
Czeka nas dużo pracy.
Co tu robisz? Nie powinieneś być z rodziną?
Cześć.
Tak.
Ale to nie oni wchodzą do jaskini lwa.
- Co ty wygadujesz? - Poszperałem trochę i coś wiem.
Na temat Eugenia Sáenza.
Okazuje się, że twój szwagier to wyjątkowo ciekawa postać.
Mój szwagier?
Wiedziałaś, że ojciec Aleidy i ojciec Eugenia
byli współzałożycielami szpitali Humanis Vita?
Nie.
Ojciec Eugenia też?
Studiowali razem medycynę.
W 1985 roku
założyli pierwszy szpital.
Byli partnerami przez 20 lat, aż do 2005 roku,
kiedy zmarł ojciec Aleidy.
W tym samym roku zmarł mój tata.
To ciekawe, że obie straciłyśmy ojców w tym samym czasie.
Wiesz, jak umarł?
Nie musisz wiedzieć.
Proszę.
Plan jest prosty.
Wchodzisz jako Aleida,
postępujesz zgodnie z moimi instrukcjami.
Podpiszesz, co trzeba, a za jakiś czas
rozwiedziemy się za porozumieniem stron.
Za jaki czas?
- To ważne? - Mój czas jest cenny.
Nie wiem, po jakim czasie odkryjemy,
że dzielą nas różnice nie do pogodzenia.
Ale mam coś ciekawszego.
Pan Sáenz
przygotował dla syna wspaniałą przyszłość.
Prezesurę Humanis Vita.
Ale wcześniej mianował go asystentem dyrektora finansowego,
a jego żonę, Aleidę,
szefową działu kadr.
Ale Aleida wykazała się czymś więcej.
Według moich źródeł w 2016 roku,
gdy zmarł pan Sáenz,
prezesem, zgodnie z jego życzeniem, nie został jego syn. Tylko kto?
- Aleida. - Aleida.
Właśnie.
Nie wiesz, ile Aleida poświęciła dla tej firmy.
Milion.
Słucham?
Milion dolarów.
Pół miliona za podpis,
a reszta za milczenie i nierobienie zamieszania.
Milion?
Najpierw musisz wykonać swoje zadanie.
Nie jestem naiwny.
Słuchaj, dupku. Nie zgrywaj mi tu świętoszka.
Chcesz przejąć firmę mojej siostry?
Mam to w dupie.
Liczy się tylko moja forsa.
Tyle że Aleida nie przyjęła stanowiska.
Odeszła z pracy,
żeby stworzyć własną firmę.
ATI.
Myślisz, że Eugenio zmusił ją do odejścia?
Wyobraź sobie, że ojciec cię ignoruje
i oddaje wszystko twojej żonie.
A ona zakłada do tego własną, odnoszącą ogromne sukcesy firmę.
W której później cię zatrudnia.
To wiele powodów do urazy, prawda?
Nie wiem.
To wszystko nie ma sensu.
Niestety, nic w ostatnich miesiącach życia Aleidy nie ma większego sensu.
Jej halucynacje się nasilały.
Skończyło się na załamaniu nerwowym.
Pewnej nocy, gdy była sama,
miała halucynacje, że jej dom się pali.
Wybiegła na ulicę z krzykiem.
Ta kropla przelała czarę goryczy.
Musieliśmy podjąć…
trudną decyzję umieszczenia jej w klinice.
„My”?
Pani i Eugenio?
Znasz Eugenia?
Tak.
To znaczy nie.
Wiem tylko…
że był jej mężem.
Ale to podejrzane,
że zabrał ją z kliniki, żeby uczcić jej urodziny.
Tak powiedział?
A tak nie było?
Nie wiem. Jeśli tak powiedział,
pewnie to prawda.
Jasne, że trafiła do kliniki.
Eugenio na pewno rozmawiał z psychiatrą
i wmówił jej chorobę Aleidy, żeby się jej pozbyć
i przejąć kontrolę nad firmą.
Myślisz, że psychiatra brała w tym udział?
Może spiskowe teorie Aleidy nie były tak dalekie od prawdy.
Ale coś musiało pójść nie tak w planie Eugenia.
Dlatego zabrał ją z kliniki psychiatrycznej.
Nie spodziewał się, że ucieknie i narobi bałaganu.
Dlatego musiał zadbać o to, żeby nie przeżyła.
To ma sens.
Nie.
To nie ma sensu.
Ani to, ani nic innego.
Zabił ją, a teraz ukrywa jej śmierć?
A co z nami?
Co ja i Tamara mamy z tym wspólnego?
Czy Eugenio o nas wie?
To on kazał nas śledzić facetowi na motocyklu?
Jasne, że on.
Obie zagrażacie jego planom.
To takie smutne.
Podłe.
To cholernie niesprawiedliwe.
Takie rzeczy dzieją się, gdy stawką są miliony dolarów.
Nie mówię o Aleidzie.
Mówię o tym wszystkim.
Rozdzielono nas.
Odebrano nam wspólne życie.
Nie dano nam na nie szansy.
Już go nie odzyskamy.
Bo ją zabili.
Co jeszcze?
Umowa obejmuje wspólne spanie?
Milion dolarów mógłby obejmować wizyty małżeńskie.
Pokażesz mi naszą sypialnię?
Zamieszkasz w pokoju dla gości.
Cóż…
Spytałam o to,
bo muszę nawiązać kontakt z postacią.
Pracuję metodą Stanisławskiego,
muszę stworzyć pamięć emocjonalną.
Jasne. Lepiej odpocznij.
Mamy dużo do zrobienia w weekend, a czas ucieka.
Alex.
Słucham?
Nic takiego.
Co to za dzieciak?
Alex, mój syn.
Porozmawiamy o nim jutro.
Odpocznij.
Będzie dobrze.
Kochaj się ze mną.
Ja też miewam wizje.
Sny.
Halucynacje.
Widzę przebłyski chwil.
Wydarzenia z życia Aleidy.
Byłam nawet…
na dachu, tamtego dnia.
Widziałam, jak próbowała pani ocalić Aleidę.
Czułam, jak ją postrzelili.
Wierzy pani…
w taką więź pomiędzy bliźniętami albo trojaczkami?
Takimi jak my?
Mamo, gdzie jesteś?
Alex?
Alex.
Mamo!
Tamara?
Tamara!
Czas wstawać.
Zaczekam na dole.
Kurwa mać.
Dzień dobry.
Usiądź.
Cześć.
Musiałem odprawić gosposię, z oczywistych powodów.
Aleida codziennie jadła na śniadanie to samo.
Kurwa. Nic dziwnego, że jej odbiło.
To co mam robić?
Po pierwsze, nie mów z pełnymi ustami.
Po drugie, twoje słownictwo.
Aleida nie przeklinała.
Musisz…
mówić,
myśleć, jeść,
czuć się jak ona.
Musisz być Aleidą.
Smacznego.
Tamara?
Tamary nie ma.
Nie spała tutaj.
- Wiesz, gdzie ją znajdę? - Nie.
Przekaż jej, żeby do mnie zadzwoniła.
To ważne.
Rany!
Mamy basen.
Tak. Posłuchaj.
Skup się.
Musisz poznać twarze i nazwiska członków zarządu.
Dobrze?
To Laura Cano.
Może najpierw mi wyjaśnisz, co się stało z moją siostrą?
Później. To jest o wiele ważniejsze.
Gówno wiesz o aktorstwie.
Muszę zrozumieć swoją postać,
wiedzieć, co ją wyciąga z łóżka.
Muszę znać jej motywacje.
Niech cię motywuje chęć uniknięcia więzienia.
I co ja ci mówiłem o tym słownictwie?
Co za maruda.
Niech ci będzie.
Eugenio.
Dzięki.
Kształciłam się w metodzie Strasberga.
A nie Stanisławskiego?
Jeden pies. Na jedno wychodzi.
Ale musisz zrozumieć, że uczę się poprzez doświadczenia.
Muszę zbudować więź z postacią, zrozumieć ją.
Inaczej nic nie zapamiętam.
To znaczy?
Pomyślmy.
Opisz Aleidę jednym słowem.
To znaczy?
Mów, co ci przyjdzie do głowy. Opisz ją jednym słowem.
Ja mówię „Aleida”…
Sam nie wiem.
Nie wiem, to trudne. To moja wspólniczka.
Moja partnerka.
Miłość mojego życia.
Daj spokój.
Co za banał.
Przestań pieprzyć.
Jedno słowo.
Jakie słowo?
Wyrzuć je z siebie, szybko.
- Ona była… Jest… Nie wiem. - Co? Aleida to…
- Szybko. - Labirynt.
Co się stało?
Moja siostra zniknęła.
Musisz mi pomóc ją znaleźć.
Badamy podwójne zabójstwo.
Powiesz mi wszystko po drodze.
Według świadków
żona zmarłego przyłapała go, gdy wychodził z hotelu z kochanką.
Wystrzelała w nich cały magazynek.
Łuski wskazują na pistolet.
Chyba nie mają…
Tamara!
Wskakuj, Geno.
Zanurz się i oczyść umysł.
Jak mnie nazwałaś?
Geno. Tak cię wołają, nie?
Wyłaź.
Spoko. Co się tak wkurzasz?
Ja pierdolę.
Kobieta w wieku od 30 do 35 lat.
Postrzelona w szyję i dwa razy w osierdzie.
Becca?
Hej.
- Co się stało? - Nic.
- Wszystko w porządku? - Tak.
W porządku.
Co pani sugeruje?
Że oszalałam?
Wierzę w genetykę, Rebecco.
Szczerze mówiąc, martwię się tym bardziej
niż czymkolwiek innym.
Pozwól sobie pomóc.
Pomogę wam obu.
Tobie i Tamarze.
Pani doktor…
Mów mi Julia, proszę.
Julio.
Nie wiem…
Nie możemy…
Nie musicie przejmować się pieniędzmi.
Robiłam, co w mojej mocy,
żeby chronić Aleidę przed nią samą.
Zawiodłam.
Może…
wasza historia skończy się inaczej.
Pozwól sobie pomóc.
Pozwól mi spróbować.
Proszę.
Jestem to winna Aleidzie.
- Wyjdźcie. - Chcę do taty!
- Tata jest tam! - Chodźcie!
Powiedz: „Chodź do basenu!”.
- Chwila. - Chodź do wody, Geno!
Woda jest świetna.
- Chodź. - Alex, mam wejść?
Mam wejść czy nie?
Co się stało?
Zobaczmy.
Cześć!
Mamo!
Pokręćmy się, mistrzu!
Jeszcze!
Alex.
- Dalej. - Chodź!
Jeszcze!
Nie!
Nie! Zakręci mi się głowie!
Kręćcie się!
Nie, przestań!
Wejdź.
Aleido!
Miguel przyszedł.
- Miguel. - Miło panią poznać.
Ciebie też, Miguelu.
Cieszę się, że tu jesteś.
Chciałabym wrócić do poprzedniej fryzury.
Pokażę ci kilka zdjęć.
- Pójdziesz ze mną? - Oczywiście.
Powodzenia.
Hej.
Lepiej tu zaczekaj, ja popytam.
Dobrze?
- Gdzieś ty była? - Co jest? Zostaw ją!
Z kimś ją pomyliliście.
Co tu się, kurwa, dzieje?
Komendant Humberto Solana. Moja partnerka, Rebecca Fuentes.
Szukamy tancerki o imieniu Tamara.
Co ona znowu odjebała?
- Dziękujemy, Miguel. - To ja dziękuję.
Dobranoc.
Czyli nie mam kłopotów?
To zależy od ciebie, przyjacielu.
Tamara jest twoją siostrą?
Jesteście identyczne, ale nigdy o tobie nie wspominała.
Nie wiedziała.
Pomożesz nam ją znaleźć?
Tamara to prawdziwe imię?
Tamara Sánchez.
A przynajmniej tak mówiła.
Tym dziwkom nie można wierzyć. Wszystkie łżą.
Mówisz o mojej siostrze, dupku.
Bardzo mi przykro.
Nie mogę udzielić żadnych informacji.
- Nie możesz? - Nie.
Wygląda na to, że trzeba tu przysłać obyczajówkę.
Zadzwonię.
Psy załatwią sprawę w dziesięć minut.
No dobra, czekajcie.
Dobry wieczór.
Dziękuję wszystkim za obecność
na ceremonii inauguracyjnej fundacji Humanis Vita.
Dziękuję wszystkim za obecność
na ceremonii inauguracyjnej fundacji Humanis Vita.
Jeszcze raz. Wyrzuć gumę do żucia.
Dziękuję wszystkim za obecność
na ceremonii inauguracyjnej fundacji Humanis Vita.
Dobrze.
Coraz lepiej.
Cel naszej fundacji łączy się z moją przeszłością.
Jestem żywym przykładem tego, co może osiągnąć
chłopiec lub dziewczynka z trudnego środowiska,
otrzymawszy szansę dorastania w atmosferze miłości i współczucia.
Dlatego chcę poświęcić ten wieczór moim rodzicom.
Federicowi, którego już z nami nie ma,
i Pilar, mojej matce.
Wiedziała o adopcji.
Nie rozumiesz?
Fundacja Humanis Vita to dopełnienie…
Skoro to była legalna adopcja, to gdzieś muszą być dokumenty.
Na pewno zawierają nazwisko biologicznej matki.
To Marifer.
Nigdy nie dzwoni, gdy jestem na służbie, chyba że to coś pilnego.
Odbierz.
Marifer, nie mogę rozmawiać.
Humberto, musisz przyjechać. Krwawię.
Dzwoniłaś do doktor Vázquez?
Ostrożnie.
Panie doktorze, żona jest w siódmym miesiącu.
Mocno krwawi.
Spokojnie.
Co robisz?
Nic.
Przyszłam po szklankę wody.
Aleida.
Kochanie.
Tak. Wszystko pod kontrolą.
Marifer i dziecko mają się dobrze,
ale konieczny jest teraz odpoczynek.
Wybacz, że nie zadzwoniłem wcześniej.
Jakieś wieści o siostrze?
Nie.
Ale jadę do biura Eugenia.
Nie.
To zły pomysł. Od razu cię pozna.
Nie będę się rzucać w oczy.
Potrzebuję twojej pomocy.
Ja do kierownika działu zaopatrzenia. Mogę wjechać tędy?
Tak, proszę.
W porządku. Proszę skręcić w lewo, a potem prosto, do wind.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Gotowa?
Chodźmy.
- Dzień dobry, pani Aleido. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Pani Aleida, jak miło.
- Witam. - Dziękuję.
Genaro.
Śmiało.
Aleida.
Dzięki Bogu.
Jak się masz?
To Rogelio Castro.
Musisz na niego uważać.
Jest dwulicowy.
Rogelio.
- Świetnie. - Kiedy wróciłaś?
Wczoraj.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Wróciła wyczerpana.
Eugenio pewnie ci powiedział, co wyprawiają ludzie z Global.
Oczywiście.
A zatem?
Jaką mamy strategię?
Rogelio, jesteś tu nowy?
Myślałam, że znasz mnie lepiej.
Patrz.
Masz genialną żonę.
Tak.
- Chodźmy do sali konferencyjnej. - Jasne.
Chodźmy.
A jak jedzenie?
- Pyszne. - Ja nieźle się kiedyś pochorowałem.
- Naprawdę? - To było okropne.
- Cześć. Jak się macie? - Cześć.
Aleida, co za niespodzianka!
Będę szczery.
Już myśleliśmy, że Eugenio zakopał cię w ogródku.
Bardzo śmieszne.
Oszalałeś?
PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH OSÓB I ZDARZEŃ JEST PRZYPADKOWE
Napisy: Aleksandra Basińska