SERIAL INSPIROWANY PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI
Bóg,
Jahwe,
Allah.
Siła wyższa, jakkolwiek ją nazwiesz.
Dlaczego niektóre nieszczęsne istoty
buntują się przeciwko idei stwórcy, który ma być wyłącznie dobrem i miłością?
Pełne gniewu, domagają się odpowiedzi, których nie mogą otrzymać.
Wpadają furię. Szaleją niczym huragany.
Pochłaniają je wątpliwości,
które, niczym ogień, opanowują ich umysły
i ciała,
doprowadzając je do szaleństwa.
Jak w przypadku Prometeusza,
próba wykradnięcia bogom ognia
ześle na nie karę wiecznej męki.
Bólu, jakby tysiąc sepów
pożerało ich wnętrzności.
Rebeccę i mnie poprowadzono ukrytymi korytarzami w piwnicy szpitala.
Odebrałyśmy poród w tajnej sali operacyjnej.
Matka była zaledwie dzieckiem.
Pomimo tego, że odbieraliśmy trojaczki,
na sali obecny był tylko jeden lekarz.
Szef Rebekki,
doktor Sáenz.
Po porodzie spędziłyśmy prawie tydzień
zamknięte w tamtej piwnicy.
Kazali nam opiekować się matką i dziećmi,
aż będą mogły podróżować.
Dokąd?
Nie wiem.
Nie wolno nam było zadawać pytań.
A dr Sáenz
ani razu się do nas nie odezwał.
Aż pewnego dnia
usłyszałam, jak rozmawiał ze strażnikami, którzy opiekowali się mną i Rebeccą.
Jutro o siódmej rano na lotnisku w Toluce
będzie na was czekał prywatny samolot.
Pilot dostał już polecenie, by zabrać dzieci
w miejsce, w którym będziemy kontynuować eksperyment.
- Tak jest. A pielęgniarki? - Wiecie, co zrobić!
Z nimi i z dziewczyną.
Tamtej nocy zaplanowałyśmy ucieczkę.
Gdy strażnicy spali,
zakradłam się do biura, w którym był telefon.
Zadzwoniłam do kuzyna, taksówkarza.
Miał po nas przyjechać.
Rebecca!
Rebecca została w tyle.
Niosła jedną z dziewczynek.
Szybko!
Nie dotarła do taksówki.
A jeden ze strażników…
Co jest? Jedź, Raúl!
Ukrywałyśmy się przez kilka miesięcy.
A potem…
przypomnieli mi się Gonzalo i Dolores.
Twoi rodzice.
Chciałyśmy przekazać im obie dziewczynki.
Ale Paquita koniecznie chciała jedną zatrzymać.
Czy to była Francisca Sánchez?
Tak, ale to nie były jej nazwiska.
Pomogłam jej zdobyć fałszywe akty urodzenia
dla niej i dziecka.
Ciebie oddałam Dolores.
Co to za eksperyment, o którym wspominałaś?
Nie wiem.
Ale to nie było nic dobrego.
Jak Aleida trafiła do rodziny Federica Trujano?
Adopcję Aleidy przeprowadziła agencja w Nowym Jorku.
- W Nowym Jorku? - Tak.
Widziałam dokumenty. Były w domu Eugenia.
Rozmawiałaś z Eugeniem?
Porwał mnie.
Spędziłam noc w jego domu, z Tamarą.
Ale obiecał, że nas nie skrzywdzi,
a nawet pomoże nam z informacjami na temat Aleidy.
Ufasz mu?
Nie.
Choć Tamara mu ufa.
Co ona o tym wszystkim myśli?
Nie bierze niczego poważnie.
Żartowała, że jesteśmy klonami.
Uważasz, że to naciągane?
Proszę.
Klony?
To zdarza się tylko w filmach science fiction.
Fantastyka naukowa często opiera się na rzeczywistości.
Widoczne spektrum nauki
to tylko wierzchołek ogromnej góry lodowej.
Tę widoczną część wyznaczają komisje bioetyczne.
Ale co z tym, czego nie widzimy?
Z klonowaniem, edycją genów
i innymi wątpliwymi etycznie eksperymentami?
Technicznie są możliwe.
Skoro sklonowano już owce i psy,
to kto wie, może istnieją także klony ludzkie?
- Co jeszcze powiedziała? - Nic.
- Na pewno? - Nie powiedziała nic więcej.
Po prostu zaczęła jęczeć,
że tęskni za córką i takie tam.
Nie miałam okazji się z nią pożegnać.
Nawet jej nie zobaczyłam.
Eugenio zajął się kremacją.
A twoja siostra?
Co z nią?
Odzywała się?
Przecież to ty ją obserwujesz.
Twój kumpel na motocyklu nic ci nie powiedział?
Ja też za tobą tęsknię.
Kocham was. Wszystko jest w porządku.
Czasem dorośli…
kłócą się i nie mogą dogadać.
Ale mama i ja zawsze rozwiązujemy problemy.
Wszystko się ułoży, Betito.
Dobrze, synku.
Kocham cię. Idź już spać.
Jutro zawiozę was do szkoły, dobrze?
Opiekuj się bratem i mamą.
Kocham cię, synku.
Gdzie byłaś?
Martwiłem się.
Możesz mnie przytulić?
Becca.
Becca!
Uspokój się.
Już dobrze.
To ja, Humberto.
Chcę drinka.
Tylko jednego.
Pewnych rzeczy wciąż nie da się wyjaśnić.
Jakich rzeczy?
Jeszcze pytasz?
Adopcji Aleidy.
Pożarów.
Dziwnych snów, zbiegów okoliczności.
Jakich zbiegów okoliczności?
W kilka tygodni każda z nas straciła jednego z rodziców.
Czy to nie dziwne? Wyjaśnij mi to.
Omów to z panią doktor.
Coś tam jest.
Całą noc myślałam o tym miejscu.
O tej upiornej szpitalnej piwnicy?
Gdzie tajemniczy lekarze
produkują ludzkie klony?
Wiem, co sobie myślisz.
Ale dr Bátiz niczego nie wyklucza.
Pomyślmy.
Myślisz, że znajdziemy dowody na coś, co miało tam miejsce ponad 30 lat temu?
Zamierzam się przekonać.
I nie proszę o pozwolenie.
W porządku.
Ale jadę z tobą. I też nie proszę o pozwolenie.
Do szpitala?
Potrzebuję tylko kilku godzin,
żeby zawieźć dzieci do szkoły.
Idź na spotkanie, potem pogadamy.
Ustalimy, co zrobić.
Dobrze?
Reaguje na leczenie.
Dr Klein zastanawia się, czy jej nie wybudzić.
Musimy być ostrożni.
Pójdę do niej, a przy okazji pomówię z Kleinem.
Muszę odebrać.
Oby to było ważne.
Dobrze się ukryłaś.
Tamara?
- Co jest? - Musimy się spotkać.
Zobacz.
To ona.
Nazywa się Beatriz Fonseca.
Poznajesz ją?
Córeczko…
Może.
Naszą sprawą przez lata zajmowały się różne osoby.
Dobrze się przyjrzyj.
Była dużo młodsza.
Jak my wszyscy.
Ale tak, to pewnie ona.
Spójrz.
To ona, mamo.
Jesteś gotowa?
RODZINA FUENTES
Co tam?
Będziemy się tak na siebie gapić czy co?
Mamo, to jest…
Tamara Sánchez.
Moja siostra.
Miło cię poznać, Tamaro.
Jestem Dolores.
Chodź do mnie, kochanie.
Mów mi Lola.
- Lola. - Zapraszam.
Fajnie.
Witam.
Pilar Mancera Trujano.
Ale pewnie już to wiesz.
Jesteś tą trzecią.
Rebecca?
Tak.
Proszę wejść.
To w szkole?
W którym roku?
Odbiło ci?
Po co ją przyprowadziłaś?
A jak powie Eugeniowi?
Daj spokój.
Zaczynam wierzyć, że masz tylko dwa tryby:
świruski i megaświruski.
Gdzie cukier?
Tam.
Staruszka nie miała o niczym zielonego pojęcia.
Wysłuchaj jej.
Jeśli jej nie uwierzysz,
to się jej pozbędziemy.
Jak możesz tak mówić?
Widzisz?
Superświruska!
Nie.
Nie wierzę w jej duchową przemianę.
Eugenio musiał ją jakoś przekonać, żeby zrezygnowała z prezesury.
Może ją odurza?
Nie wiem.
Ale Aleida, którą widzieliśmy na spotkaniu…
na pewno nie jest tą, jaką znamy.
Rogelio, nikt z nas nie jest z nimi tak blisko.
Dowiedzmy się, co się dzieje.
Pracuję nad tym.
Zostawiłam wszystko na moim biurku,
reszta należy do ciebie.
Użyj wyobraźni. Nie mogę robić wszystkiego.
Moja pacjentka czeka.
Czyli mama Tamary
to biologiczna matka was wszystkich?
Już wiem, czemu zostałaś pijaczką.
Co?
Skoro Aleida urodziła się w Meksyku, to dlaczego zaadoptowałaś ją w Stanach?
Nie wiem.
To Bernardo wszystkim się zajmował.
Powiedział, że była córką meksykańskiej imigrantki, która zmarła.
Badania przeprowadzał uniwersytet.
Podobno wybrali setki dzieci.
Dlatego co miesiąc robili ci badania.
Aleida też przechodziła comiesięczne badania.
To miało być wymaganie agencji adopcyjnej.
- Aleida chodziła z jakimś psychologiem? - Tak, z Germánem.
Skąd wiesz?
To nauczyciel Bernarda i Federica.
Chyba był z Niemiec, już nie pamiętam.
Federico cieszył się doskonałym zdrowiem.
Tamtego dnia
poszedł pograć w golfa z Bernardem.
Wtedy dostał zawału.
Gdy przyjechała karetka, już nie żył.
Był z Bernardem?
Tylko z nim?
Becca, musisz coś zobaczyć.
Chodzi o rozdzielone trojaczki.
Odnalazły się w latach 80.
Dziękuję, mamo.
Pilar, muszę się dostać do piwnicy szpitala Humanis Vita.
Mogłabyś załatwić nam wejście?
Moja droga, rozmawiasz z większościowym udziałowcem
i prezeską Fundacji Humanis Vita.
SZPITAL HUMANIS VITA
Uśmiechaj się i nic nie mów.
I przestań się drapać po głowie.
Przepraszam.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Pani Aleida, architekt i ja schodzimy do piwnicy,
żeby obejrzeć archiwum fundacji.
- Poinformować pana Tamayo? - Nie.
Wpadnę do jego biura, gdy już skończymy.
Proszę.
Dziękuję.
To pozwoli wam korzystać z windy
i otwierać wszystkie drzwi w piwnicy.
Wrócę na górę, żeby Tamayo niczego nie podejrzewał.
Wyjdźcie.
Dzięki.
Dziękuję.
Gdzie ta tajna sala operacyjna?
Karawan jest na zewnątrz. Tam je podmienimy.
Dobrze się czujesz?
Widziałeś Aleidę po śmierci?
Czemu o to pytasz? Rozmawialiśmy o tym.
Odpowiedz.
Aleida na pewno była martwa?
Widziałem już tylu nieboszczyków, że nie mogłem się mylić.
Dobrze się czujesz?
Idziemy dalej?
- Nie. - Co?
Nie.
Nic, chodźmy.
Chodźmy.
DROBNE WYDATKI
Same niedatowane dokumenty.
Becca.
B. S.?
Bernardo Sáenz.
Alfa, Beta i Gamma?
Tak nas nazwano?
To sekwencje DNA.
SEKWENCJA BETA
Co to jest?
Spójrz na to.
Kto to?
Wygląda na to, że to oryginał.
Alfa, Beta i Gamma to kserokopie.
Dziwię się, że po swoim odkryciu nadal masz ochotę żartować.
Cała ta sprawa jest niedorzeczna.
Moje siostry i ja jesteśmy klonami nazistki.
Tamara będzie zachwycona.
- Na pewno nie chcesz? - Nie.
- Dobrze ci zrobi. - Nie, dziękuję.
- Cześć. - Wybacz, Eugenio.
Znasz moją żonę.
Jak coś sobie postanowi, to nic jej nie powstrzyma.
Nie ukrywaj przede mną przyjaciółki. Muszę ją zobaczyć.
Mam jej ulubione sushi.
Jasne, ale Aleida bardzo źle się czuje.
Leży w łóżku z bólem głowy. Mogliście zadzwonić.
- Stara wymówka z bólem głowy? - Nie.
Zostańcie tu. Zrobię jej niespodziankę.
Spójrz.
Chciałam…
pokazać ci to zdjęcie.
Według Pilar ten lekarz był nauczycielem Bernarda Sáenza i Federica Trujano.
Chyba był Niemcem.
Coś ci to mówi?
Wiem, kto to jest.
Znasz go?
Nie osobiście, ale…
Znam jego historię.
Nie był Niemcem, tylko Austriakiem.
Marcus Herzog.
To była głośna sprawa.
Izraelskie służby urządziły wtedy polowanie
na nazistowskich zbrodniarzy ukrywających się w Ameryce Łacińskiej.
To dla mnie zbyt wiele.
Wiesz co? Potrzebuję tego.
Psiapsi!
Cześć.
Jak się masz?
Świetnie.
Tęskniłam za tobą.
- A co u ciebie? - Wszystko dobrze.
Przyniosłam kolację.
- Pycha. - Zejdziesz?
Za moment. Dzięki.
Widzimy się na dole!
No to zdrówko.
Nareszcie. Zdrowie.
Zdrowie.
Eugenio mówił, że szukałaś w Tajpej potencjalnych inwestorów.
Nie każ jej rozmawiać o interesach.
Nie zanudzaj nas.
- Jasne. - Pokaż nam zdjęcia z wyjazdu!
- Właśnie. - Zdjęcia?
Na pewno zrobiłaś ich tysiące!
Miliony.
Biedny Geno widział je tyle razy, że ma już serdecznie dość.
A żebyście wiedzieli.
Chociaż jedno.
Dość, skarbie.
Cynthia, przestań.
No dobra.
O nie.
Jasne, że w Hotelu Imperial.
Świetne miejsce, co?
Przepiękne. Uwielbiam je.
Wiecie, co najbardziej lubię w Tokio?
Okręg Shibuya.
Te ich centra handlowe!
Bary i sklepy są boskie.
Wszystko jest wspaniałe.
Aleido,
byłaś w Shibuya 109?
Aleida?
Pytałam, czy byłaś w Shibuya 109.
Aleida?
Nic ci nie jest?
Ziemia do Aleidy!
Co się stało?
Aleida?
Nie wiem, co się stało.
Dawno nie piła.
Nie wiem.
Bracie,
wybacz, że nalegam, ale mogę dać ci numer kliniki Cynthii.
Powiedziałeś mu?
Skarbie…
Chodźmy już. Chyba…
Tak. Nikomu nic nie powiem, słowo.
- Tak. - Proszę cię.
- Nie wychodźcie jeszcze! - Chyba…
Urządzimy sobie karaoke.
Chyba już wystarczy.
Nie, skarbie.
Troszkę za dużo wypiłaś.
Czas iść spać.
- No, chodź. - Tak!
Chcę się pieprzyć.
Dołączycie?
Dziękuję.
KLUB OLYMPIA
Tamara!
Słuchaj, do cholery!
Tamara.
- Puszczaj! - Tamara.
To poważna sprawa. Posłuchaj mnie.
Miałaś rację.
Jesteśmy klonami jebanych nazistów.
Co robisz, suko?
Przestań.
- Czas już… - Kochana.
Źle się czujesz. Porozmawiamy jutro, dobrze?
Nie idź jeszcze.
Kocham cię.
Nie odchodź.
Ja też cię kocham, ale musimy już iść.
A ty odpocząć.
Chodź.
- Cynthia, chodź. - Co z tobą?
Co ci się stało?
Chodźmy już.
- Chodźmy. - Nie wiem, co się ze mną dzieje.
Wybaczcie, nie…
- Rebecca? - Wiem wszystko, palancie.
Wiem o eksperymencie.
I czemu zabiłeś moją siostrę.
Co?
Beatriz Fonseca mi powiedziała, ty pierdolony nazisto!
Ty sukinsynu!
Kurwa, nie!
Kurwa!
Mamo?
Becca.
Obudź się.
Słyszysz mnie?
Coś ty wczoraj zrobiła?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
Chodźmy. No już.
- Gdzie byłaś? - Pa.
- Co? - Gdzie byłaś?
Nie wiem.
- Cześć, Sol. - Dzień dobry.
Jest Eugenio?
Pan Sáenz dzwonił, że dzisiaj nie przyjdzie.
Coś ty sobie myślała?
Co się wczoraj stało?
Czemu po rozmowie z lekarką musiałaś się napić?
Okropnie się czułam.
Pokazałam jej, co znaleźliśmy w szpitalu.
Zaproponowała mi wino na uspokojenie.
Dała ci wino?
Nie wiedziała o twoim alkoholizmie?
No jasne.
Wsiadaj.
Wszystko w porządku, Beatriz? Co się stało?
Mogłabyś do mnie przyjechać?
Tak.
Chyba tak.
Daj mi swój adres.
Wyślę ci lokalizację.
To chyba tutaj.
Szesnaście… Czternaście.
Beatriz! To ja, Becca!
Otwarte.
Beatriz!
Zaczekaj tu.
Humberto.
Misja wykonana.
PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH OSÓB I ZDARZEŃ JEST PRZYPADKOWE
Napisy: Aleksandra Basińska