Słuchaj serca głosu Sięgaj nad niebiosa
Więź mocna łączy was Magiczny blask, przyjaźni czas
Czuj marzeń smak Pędź szybko tak
Los wkrótce da ci znak
Słuchaj serca głosu Sięgaj nad niebiosa
Więź mocna łączy was Magiczny blask, przyjaźni czas
Słuchaj serca głosu
Sięgaj nad niebiosa
Słuchaj serca głosu
AKADEMIA JEDNOROŻCÓW
Dzień dobry, Sophio.
No tak.
Dobrze wam idzie.
Jak mawiała moja babcia: „Szczotkowanie to więzi wzmacnianie”.
Będziesz wyglądać uroczo.
Przekonałaś mnie. Bez kokardy.
Świetne warkocze.
Warkocz schludny, dzień cudny.
Dzięki. Sophia nauczyła mnie robić warkocze.
Dużo ćwiczyłam, ale…
Sama nie wiem, czy mi się podobają.
Masz do wyboru wiele pięknych fryzur.
Rapsodia lubi francuskie warkocze.
Spokojnie, Listko. Zrobię ci lepszą fryzurę.
Na pewno.
Dałbym się znów wylać, byle uniknąć tego napięcia.
Żartuję. Nie całkiem.
To napięcie naprawdę jest okropne.
Pani Rosemary, jak mam się wyczesać z tej rozmowy?
No co?
Layla, pogadaj z nimi.
Nie potrafię rozwiązywać konfliktów.
Dobrze.
Mogę pożyczyć twój brokat?
Weź mój. Sama zrobiłam. Mocno błyszczy.
Pytała mnie. Nie musisz się zawsze wtrącać.
Pomoc koleżance to nie wtrącanie.
Co tam, Śnieżko?
Muszę do niej wrócić
i wyszczotkować jej pysk.
- Mówiłam, że nie dam rady. - Teraz ja.
Dość tego. Przytulcie się i pogódźcie ze sobą.
Przecież lubicie się przytulać.
Nie pomogę.
To lepsze niż ich zwykła, cukierkowa przyjaźń. Ohyda.
Zajmijmy się pielęgnacją.
To ma być czas relaksu dla was i waszych jednorożców.
Żal mi Avy. Chciała tylko pomóc.
Ale przerwała Sophii wizję z duchem taty.
Z duchem? Myślałem, że to jej podświadomość.
- Wierzysz w duchy? - A ty nie?
Zostawcie je. To ich sprawa.
Co z tego, że się nie lubią?
Może ty nie masz serca,
ale my wszyscy współczujemy Avie.
Chyba Sophii.
Layla, ty też? Tylko ja jestem po stronie Avy?
Sophia wierzy, że naprawdę rozmawiała z tatą.
Ja w to nie wierzę, ale ważne, że ona wierzy.
Trudno jej to przeboleć.
Skupcie się.
Te jednorożce same się nie oporządzą.
No trudno. Koniec lekcji.
Kto chce pozbierać kwiaty i zrobić brokat?
Chcę wypróbować nowy przepis. Brokat będzie fioletowy.
Chętnie,
ale już się umówiłam z Sophią na przejażdżkę.
Ja z tobą pójdę. Świetnie zbieram kwiaty.
Nie trzeba. Przejażdżka brzmi fajnie.
Możemy z wami? Jeśli coś się stanie,
uznam, że masz tajną misję i nie będę pomagać.
Muszę od ciebie odpocząć.
Spokojnie. Przejdzie jej.
Jeśli cię to pocieszy,
ja nie będę się w to mieszać.
- Dzięki? - Nie ma za co.
Tu nie chodzi o ciebie.
Gdy wczoraj myszkowaliśmy w kuchni,
Sophia była smutna, a nie zła na ciebie.
Nie dość, że przerwałam jej wizję,
to poszła myszkować w kuchni beze mnie?
No tak. Przejażdżka?
Świetny pomysł. Do zobaczenia.
Dziękuję.
Będzie dobrze.
Pozwolę Sophii ode mnie odpocząć.
Nie lubię być tak blisko akademii. Wszystko jest takie urocze.
Powinnam wam podziękować.
Oboje tak się poświęcacie, żeby pomóc mi odzyskać Magię Mroku.
To drobiazg, Wasza Wysokość.
Zrobię, co rozkażesz, choćby to było najsłodsze.
Powiedz, dokąd mamy iść.
Macie dostać się do Akademii i odzyskać mrokanit,
który zabrano ze świątyni.
Mamy wejść do szkoły?
Tak, Ashu.
Właśnie to powiedziałam. Zasuwajcie po ten kamień.
Przy okazji pokonajcie dziewczyny.
- Nie zawiedziemy cię, Wasza Wysokość. - Oby.
Bez mojego kamienia możecie nie wracać.
- Dam jej odpocząć. - Zazdroszczę, że u was jest nudno.
Ta kłótnia była fajna, ale mam już dość…
Cześć.
Mogę tu usiąść? Widziałam ostatnio liście-serduszka.
- Chcę o nich z kimś pogadać. - Cicho. Co tu robisz?
Chciałam spędzić trochę czasu z drugą współlokatorką.
Mieszkamy w sąsiednich pokojach. Dzieli nas ściana.
Jacinta, Delia, jesteście w Rubinowym Domu, prawda?
Jak tam jest? Macie swoje powiedzonka?
Nie, ale mamy śliczne dekoracyjne poduszki.
Cudownie! Jak wyglądają?
Może jednak usiądziesz z brokatową ekipą?
Byłoby wspaniale.
Nie, chcę cię poznać. Jesteśmy w jednym domu,
a nic o sobie nie wiemy.
Bo dzieli nas ściana.
Musicie z Sophią jak najszybciej się pogodzić
i przestać nas wciągać w tę aferę.
Aferę? To tylko małe nieporozumienie.
Sophia musi tylko ode mnie odpocząć i pomyszkować w kuchni beze mnie.
Dzięki temu mogę spędzić więcej czasu z wami.
Jak nazwiemy naszą grupę?
Nie żebym podsłuchiwał,
ale potrzebujesz genialnej strategii,
żeby Ava pogodziła się z Sophią i odczepiła od ciebie.
To ja opracuję tę genialną strategię.
Jeśli Pani Kwiatuszek da mi spokój, zgoda.
Zabawne, co?
Pamiętam, jak ktoś wcześniej powiedział,
jak to było? „Co z tego, że się nie lubią?”
Żartuję. Czas zacząć operację „Godzenie Psiapsiółek”.
Ta nazwa nie przejdzie.
Właśnie że tak.
- Zaplątałem się w twój… - Oby to zadziałało.
Podstęp z zaproszeniem na grupowe wyjście jeszcze nigdy nie zawiódł.
W zależności od definicji zawodu.
Nadchodzą.
Piknik z deserami?
Gdzie są wszyscy? Myślałam, że to spotkanie Szafirów.
Chyba jesteśmy pierwsze.
Zaczekasz ze mną? Są przekąski.
Wiem, o co tu chodzi. Idziemy. Nie dam się wrobić.
Kto by chciał jeść z przyjaciółmi owocowe ciastka?
Nie jest jeszcze gotowa. Poszukam Valentiny.
Sprawdźmy, czy lubi ciastka.
Tylko pogorszyłeś sprawę.
Spokojnie, mam wiele innych pomysłów.
Droga wolna. Znajdźmy te bachory.
To będzie pestka.
Cieszę się, że chciałaś spędzić ze mną czas.
Robię to w pełni dobrowolnie.
Potrzebowałam tego. Sophia…
Pomocy!
O nie. To Rory?
Chyba ma kłopoty. Rory, biegnę!
Niech mi ktoś pomoże!
- Idzie ta z kucykami. - Uważaj, co robisz.
Ma na sobie mrokanit.
Urocza biżuteria.
Gdzie tęczowowłosa? Zawsze są razem.
- Tam! - Cicho! Nie mogą nas zobaczyć.
Nie chcemy, żeby skopały nas magiczne koniki.
Rory! Wszystko dobrze?
O nie.
Zginę, jeśli nie ocalicie mnie wspólnymi siłami.
- Ciemnieje mi w oczach. - Nie ruszaj się, a ja…
Pozwól. Listka usunie te cierniste gałęzie.
Sama nie poradzę sobie z gałęziami?
- Nie, ja tylko… - Znowu się wtrącasz.
Jasne. Sophia wszystko robi sama.
Nie potrzebuje pomocy.
Nie pomagasz, tylko komplikujesz.
- Dobrze. Sama to zrób. - Od początku tak chciałam.
Dziękuję.
Twoje pomysły kiedykolwiek się sprawdzają?
Pół na pół. Szanse powodzenia rosną z każdą próbą.
To tak nie działa.
To nie koniec moich pomysłów. Czas na plan… G?
Nie. Dość tych planów.
Czas zakończyć ten konflikt.
- Może serio trzeba im czasu? - Wykluczone.
Ava zaprosiła mnie na plecenie warkoczy.
Nie będę jej zastępczą przyjaciółką. Sama je pogodzę.
Ten kamień świeci nawet pod wodą.
Na tej wyspie jest tyle klejnotów do zbadania.
Może pójdziemy poszukać innych?
Ava nawet nie wie, co zrobiła.
Tata tam był, a potem zniknął.
Nie rozumie, że to było dla mnie ważne?
Być może.
Co to było?
Tak nas zastawiłeś, że nie mam gdzie latać.
Wyszła.
Co ty robisz?
Przebrałem się.
- Za jednorożca. - Musisz ją złapać.
Idzie.
Wszystko dobrze?
Czekaj. Nie ma na sobie bransoletki.
Schowaj się.
Nic tu nie ma.
Listko, chodźmy.
Dobrze.
Nie chcę, żebyś była na mnie zła.
Przepraszam, że przerwałam twoją wizję.
Nie wiem, jak to naprawić.
- Porozmawiaj ze mną. - To nie była tylko wizja.
Myśl, co chcesz. Tam był tata.
Zobaczyłam go po latach, może po raz ostatni.
- Nie ma o czym rozmawiać. - Jest.
Wtedy będziemy mogły się pogodzić.
Pogodzić się?
Z tym, że nie zobaczę więcej taty?
Nie tylko ja nawaliłam.
Gdybyś powiedziała mi, dokąd idziesz,
nie doszłoby do tego. Gniewaj się do woli.
Też jesteś złą przyjaciółką!
Myślałem, że ich przyjaźń jest silna.
Kwiatek ma rację. Tęczowowłosa jest niesprawiedliwa.
Zaraz, na co czekamy?
Póki się kłócą, poszukajmy mrokanitu.
Nie musisz płakać.
Tak reaguję, gdy jestem zła.
Wymykałaś się,
łamałaś obietnice, narażałaś się
i ani razu nie pomyślałaś, jak ja będę się czuć.
Jak się bałam, że coś ci się stanie,
gdy byłaś sama.
Jestem twoją przyjaciółką. Gdybyś była ze mną szczera,
mogłabym ci pomagać, a nie przeszkadzać.
Przyjmę przeprosiny, gdy będziesz gotowa.
- Myślisz, że przeproszę? - Twoja kolej.
- Patrzcie. - Co?
To ten kamień z waszych bransoletek?
- Tak. - Wiedziałam.
Nazywa się mrokanit.
To klejnot, który przyciąga Magię Mroku.
Dajcie mi bransoletki. Jeśli go złożymy,
może wchłonie całą Magię Mroku.
Nie mamy teraz bransoletek na sobie.
A gdzie są?
Bingo.
Szybko, ogarnij się.
Stawaj na czatach.
Ohydnie słodko.
Mam cię.
To był banał.
Avo, nie zamierzam pleść z tobą warkoczy.
Wrócę później.
Crimsette, ktoś tu jest.
Nie mówię, że Ava miała stuprocentową rację.
- Mówię tylko… - Że ja się mylę?
Skończmy tę rozmowę.
Ratunku!
To Valentina. Chyba ma kłopoty.
Halo!
Niech ktoś mi pomoże!
Już próbowaliśmy symulować zagrożenie
i nie wyszło, pamiętasz?
Świetnie wykorzystałaś rekwizyty, ale popracuj nad grą aktorską.
Nie, durniu. To sługusy Ravenzelli.
Zabrali wasze bransoletki
i uciekają!
Hej!
Hej.
Dzięki, że je zostawiłyście.
Ułatwiłyście nam zadanie.
Idźcie. Pomogę Valentinie.
Nie dajmy im uciec!
- Uwaga. - Powiedz to im.
Jedziemy w to samo miejsce. To nie wyścig.
Tam są!
Zaraz nas dogonią. Zajmij się nimi.
Jasne.
To nasza okazja.
Ava, coś ty zrobiła?
Mówiłaś, że mamy okazję.
- Mówiłam o sobie i Gwieździe. - Uwaga!
Isabel!
- Załatwię to. - I ja.
- Coś ty zrobiła? - Ja?
Schodzicie z boiska. Sami sobie z tym poradzimy.
Sztorm.
Naprawdę są w rozsypce.
Zatrzymałeś jeźdźców?
Sami się zatrzymali.
- Opracujmy plan. - Musimy ich złapać.
Przestań mi przeszkadzać.
- Nie jesteś nieomylna. - Patrzcie.
Szybko.
Znowu się spotykamy, jeźdźcy jednorożców.
Słuchaj serca głosu Sięgaj nad niebiosa
Więź mocna łączy was Magiczny blask, przyjaźni czas
Słuchaj serca głosu
- Sięgaj nad niebiosa - Magiczny blask, przyjaźni czas
Słuchaj serca głosu
Napisy: Zofia Sław