Słuchaj serca głosu
Sięgaj nad niebiosa
Więź mocna łączy was
Magiczny blask, przyjaźni czas
Czuj marzeń smak
Pędź szybko tak
Los wkrótce da ci znak
Słuchaj serca głosu
Sięgaj nad niebiosa
Więź mocna łączy was
Magiczny blask, przyjaźni czas
Słuchaj serca głosu
Sięgaj nad niebiosa
Słuchaj serca głosu
AKADEMIA JEDNOROŻCÓW
Co jest? Spudłowałyśmy?
Jeszcze raz. On wróci.
Proszę. Jeszcze raz.
Nie.
To koniec?
Przykro mi, Sophio. To musi być bardzo trudne.
Pamiętaj, że twój ojciec
poświęcił się dla dobra Wyspy Jednorożców.
Ocalił nas wszystkich,
ale już go nie ma.
Już późno. Wracajmy do akademii.
Może je uruchomimy ponownie?
Gwiazdy tak nie działają.
Ale nadają się na pamiątki? I kto tu jest naiwny?
Twój plan nie wypalił.
A miał zadziałać.
Coś mi tu nie gra.
Gdybyś nie mogła zasnąć. Lawenda.
Włóż ją pod poduszkę, a odlecisz w świat snów.
Chcesz o tym porozmawiać?
O czym tu mówić? Myślałam, że się uda.
Tyle zaryzykowałam w nadziei, że go odzyskam.
To było głupie.
Czuję się, jakbym ponownie go straciła.
Nigdy go nie stracisz. Zawsze będzie częścią ciebie.
Byłby dumny, że też jesteś jeźdźczynią jednorożców.
Na razie.
Nie dam rady skupić się na teście.
A jeśli go nie zdamy, długo już nie pojeżdżę.
Nie martw się. Mamy jeszcze kilka dni.
Teraz najważniejsze, żebyś się wyspała.
Alarm! Na siodła! Pani Primrose czeka.
Uczniowie, siły mroku zaatakowały Wyspę Jednorożców.
- Nie! - Co?
Ponuria wzięła nas z zaskoczenia.
Pojmali jeźdźca.
Stanowią zagrożenie dla zakładnika i całej wyspy.
I wzywa pani nas?
Wiem, że Szafiry dają czadu,
ale jesteśmy dziećmi.
Więc ocenimy was jak dzieci.
Nie!
Sprawdzimy, czego dowiedzieliście się o sobie,
jednorożcach i innych osobach.
To jest egzamin końcowy!
Dostaniemy oceny?
Wolałbym naprawdę walczyć z mrokiem.
Nie będzie ocen. Albo zdacie, albo nie.
Szkolimy jeźdźców jednorożców do ochrony magii.
Jeśli zdacie, zostajecie w akademii.
Jeśli nie, natychmiast opuścicie wyspę.
- Poważnie? - Niedobrze mi.
Weźcie się w garść!
Proszę kontynuować.
Oto magiczna mapa,
ważna rzecz dla jeźdźców jednorożców.
A to Ruiny Kiełzna.
Ava, one nie są prawdziwe.
Ogry i wizja wydalenia ze szkoły to już za wiele.
Musicie się tam dostać,
oczyścić teren, uwolnić zakładnika
i wrócić do akademii przed zachodem słońca.
Podczas zadania zabrzmią trzy dzwonki.
Trzeci oznacza koniec czasu.
Mamy cały dzień.
Bułka z masłem.
Ruiny Kiełzna są na krańcu wyspy.
Będziemy tam jechać wieki.
Na szczęście podczas misji możecie korzystać z magii mapy.
O rany!
Rety. Przechodziłaś przez to razem z tatą, prawda?
Tracimy czas. Chodźmy!
Pamiętajcie, to misja zespołowa.
Aby ją wypełnić, musicie współpracować.
Jeśli nie wrócicie całą drużyną,
wszyscy oblejecie.
- Ruszajmy do boju! - Bierzmy ich!
- Tak! - Tak!
O rany.
Jak pięknie.
Mogę używać portali w domu? Są lepsze niż samochody.
Sytuacja jest poważna. Wszyscy musimy się skupić.
Tak jest!
Dziś wszyscy jesteście Furi,
a Furi nie przegrywają.
Nie chcę być Furi.
To znaczy, zbadajmy otoczenie.
To pewnie wejście.
Tam będzie pojmany jeździec.
Spokojnie. Niech przejdzie.
Mendoza, co to było?
One ostatnio wiele przeszły.
Rozumiem, ale teraz liczy się tylko misja.
- Muszę wiedzieć, że sobie poradzisz. - Będzie dobrze.
Nie znamy liczby straży.
Na podstawie trasy patrolu ogra obliczmy przerwę…
Szkoda czasu. Za mną.
Nie ma czasu na walkę, musimy się zakraść.
Jak mamy to zrozumieć?
Już blisko. Został nam tylko on.
Czytałam, że jasne rzeczy rozpraszają ogry.
Brawo. Listko, zrób coś łatwopalnego.
Wybacz, krzaczku.
Sztorm, przewiej to do ogra.
Ale jazda! Widziałaś?
Pani Primrose i Etera nasłały na nas iluzje.
Wszystko gra?
Tak.
Inne ogry nas nie słyszały.
Świetna z nas drużyna.
Chodź. Nasza odważna liderka czeka.
Przepraszam, zagapiłam się.
Nie zauważyłaś, że twoja drużyna odeszła bez ciebie?
Przecież przeprosiła.
Zostały nam jeszcze dwa dzwony.
Trzymajmy się razem i skupmy się. Dość już błędów.
Brawo, drużyno.
Te ogry są głupiutkie.
Gdzie mogły ukryć zakładnika?
Ta ściana tu była?
- Chyba się… - Nie mów tego.
Nie zgubiliśmy się. Zostawiam ślad.
Orzechy wspomagają mózg.
- Zgubiliśmy się. - Rozdzielmy się.
Nie. Musimy współpracować,
więc nie mogę spuścić was z oczu.
Od kiedy nami rządzisz?
Patrzcie! Trop!
Poznaję to.
Hej! Mam coś!
To rzeczy mojej cioci.
Pani Furi jest zakładniczką. Zostawia nam ślad.
Oczywiście. Furi są przewidujące.
Tam pewnie jest twoja ciocia.
To znaczy pojmana jeźdźczyni. Podchodzę do tego poważnie.
- Chodźmy. - Co?
Głównymi drzwiami? Tam będzie pełno ogrów.
Racja. Bez przygotowania wpadniemy w pułapkę.
Bez przygotowania? I kto to mówi?
Och, jaka jesteś groźna. Spójrzcie.
Może zakradniemy się tędy?
Osłaniajcie nas. Nikomu nie damy się osaczyć.
Tak jest!
No jasne.
Nie przeszkadzaj nam.
No co? Nie będę się z nią teraz kłócić.
Prawdziwa pułapka? Fajnie.
Gdzie się zaczyna?
Nic tu nie widać.
Idealne miejsce na atak ogrów.
Sophio, nie!
Nie ma czasu. Chodźmy.
Co się stało? Ktoś czegoś dotknął?
Val, wyluzuj.
Tak jak ogry, to tylko ilu… Au!
Obleję. Nie sądziłam, że to możliwe.
I nie sądziłam, że mogę wylecieć ze szkoły.
To nie jest śmieszne. Bardzo boję się ciemności.
Rory, weź się w garść!
Tak jest.
Sztorm nas stąd uwolni.
Tak?
Po prostu poluzujcie to piorunem.
Nie! Cały tunel może się zawalić!
Zginiemy i zostaniemy duchami uczniów, którzy oblali.
Już drugi dzwonek, a my w pułapce!
Muszę pomyśleć. Jakoś się stąd wydostaniemy.
Myśl podczas jazdy.
A co z resztą?
Musimy znaleźć wyjście. Chodźmy.
To za ciężkie nawet dla jednorożców.
Halo? Jesteście tam?
Zapukajcie, jeśli was nie ma. Chyba sobie poszli.
Idziemy głównym wejściem.
To moja wina. Znowu.
Val jest ostra, ale ma rację. Muszę się skupić.
W końcu. To nie była jedyna pułapka.
Chyba wszystkie myślimy to samo: „ups”.
Starożytna architektura Wyspy Jednorożców.
Ale super.
O ile nie wskazuje wyjścia, to nic ta…
…kiego!
Słyszycie to echo?
Rory, ogry nas usłyszą.
To mi pomaga w ciemności.
Czuję się, jakbyśmy nie byli sami!
Przestań.
Dobrze!
Ostatni raz.
To stary budynek.
Magia Sztorm mogła uszkodzić konstrukcję.
Widzicie to światło?
Tam jest ciocia! Znaczy, pani Furi.
I mnóstwo ogrów. Znajdźmy resztę drużyny.
Mamy okazję. Najpierw ją ocalmy.
Ale…
Pułapki są tu, tu i tu.
A ogry tu, tu, tu i tu.
Mamy problem.
- Uruchomią pułapki! - Powstrzymam ich.
Nic mi nie zrobicie!
Valentina! Stój!
Żartujesz?
Nie damy jej nam przeszkodzić.
Stój, zanim…
No nie!
Dlatego cię zatrzymywałam.
Chodź.
Pomóżmy im z ogrami.
Nie wejdziemy tam, nie uruchamiając pułapek.
A więc je uruchomimy.
Co?
Potrzebują naszej pomocy.
Rety!
- Też jesteście ekipą ratunkową? - Tak! Oczyśćmy drogę.
A mnie się czepiałaś za pośpiech.
Miałam czekać, aż coś wymyślisz?
Nie będę pierwszą Furi, która obleje.
Liczy się tylko twój sukces.
- Osiągnęłabym go, gdyby nie ty! - Co ja mam do rzeczy?
Przygotowalibyśmy się, gdyby nie te głupie gwiazdy.
A teraz wylecimy z akademii, a ty nawet nie odzyskałaś taty.
Celuj w czerwone!
- Tak! - Tak!
Nie żałuję, mimo że mi się nie udało.
Zrobiłam dla niego wszystko.
To się liczy, a nie wygrana.
Skończyłyście? Pora uwolnić jeńca.
Naprzód!
Tak!
Zajmiemy się nimi. Uwolnij ciocię.
Ciociu, już jesteśmy.
Macie mało czasu.
Tak!
Jakoś nam się udało.
Czemu się dziwisz?
Szafirom nie mogło się nie udać!
- Tak! - Brawo!
Tracicie czas.
Macie wrócić przed trzecim dzwonkiem.
Daj to pani Primrose w dowód sukcesu.
Valentina?
Radzę wam się pośpieszyć.
Z życiem!
Dalej, Płomyku.
Co to było?
Nie. Ciocia.
Zawieź to do akademii.
Val, dokąd jedziesz?
Dawaj! Szybciej!
Dajesz!
Valentina, co ty…
Valentina!
Słuchaj serca głosu
Sięgaj nad niebiosa
Więź mocna łączy was
Magiczny blask, przyjaźni czas
Słuchaj serca głosu
Sięgaj nad niebiosa
Magiczny blask, przyjaźni czas
Słuchaj serca głosu
Napisy: Zofia Sław