Emerxencia 742, muller inconsciente cunha lesión na cabeza.
Olivia, podes oírme?
Olivia, pódesme oír?
- Merda. - Non pasa nada.
- Tranquila. Non. - Está ben e nunha ambulancia.
Non, hei de…
Deixádeme saír.
- Tranquila. - Fus.
- Pare. - Deixádeme saír!
- Señorita Healy… - A teta.
- Hei de volver á casa! - Agarrádea.
Deus santo, quero ir á casa!
NOVA YORK 2 DÍAS ANTES
Perdoa, culpa miña.
- Non me olles tanto. - Ben.
- Hostia, córrome. - Ben.
Has liscar.
- Non queres picar algo? - Non podo…
Kevin era?
- E mañá? - Non podo, mañá estarei en Australia.
Seguro.
En serio, é o 40 aniversario da miña mellor amiga e vou ir vela por sorpresa.
Unha vida movida.
Xa, a existencia é azarosa e a vida curta.
Se non aproveitas ao máximo cada momento, que sentido ten?
Pois ben.
Ola.
- Boas. - Ei, Liv.
- Á muller encantoulle o bar. - Díxenche que as ostras triunfarían.
Velaquí está.
LIV HEALY DEVORA BROOKLYN
BANQUET ROYALE, PROGRAMA DE TV XUÍCES POR ANUNCIAR
Ola, Valerie.
Non che vou dar a lata para ser xuíza no novo programa,
aínda que insisto coa miña proposta:
"Os mellores chefs do mundo, xulgados pola mellor crítica da Banquet."
Eu, carallo se o vería.
- Non serei a opción máis lóxica… - Carallo se o vería eu tamén.
De feito, carallo se o verían un millón de persoas de 120 rexións.
Aposto por ti.
Estás de chola!
O que escribes dá no cravo,
tes un padal inigualable,
tódolos mellores chefs te respectan e podo vender ese toque australiano.
Mi madriña, non mo creo.
Isto está pasando? Teño cara de parva?
O problema é que fóra das cociñas, Liv Healy é unha descoñecida.
- Vaia, que cruel. É verdade, mais cruel. - Es unha aposta a cegas para a dirección.
Hei de demostrarlles
que a túa voz pode chegar a unha audiencia alén das cociñas.
Claro.
E como, exactamente?
Has de escribir un artigo que enxalce o teu perfil en todas partes.
A dirección quere ver que chegas á gran audiencia, que te coñezan, facerte viral.
O programa estréase en 4 semanas. Mañá vemos a estratexia.
Pode ser o luns? A fin de semana vou a Australia.
Por suposto, pásao ben.
Ben.
- O luns comeza o espectáculo. - Mimá.
Isto vai transformar esta Stefani Germanotta
na fodida Lady Gaga.
Hostia, adóroa.
Marcho, o meu can precisa as pastillas da epilepsia.
Falamos pronto.
- Isto é grande. - Guau!
Non a cagues.
Estou de celebración.
Delicioso.
Concho, que bo.
- Saúde. - Grazas.
Pronto comezaremos o descenso á cidade de Sydney,
onde a calor acada os 38 ºC.
AEROPORTO DE SYDNEY
- Mátame. Que é esta humidade? - Benvido a Sydney, colega.
Parabéns para ti,
parabéns para ti,
parabéns, querida Amy…
Amy!
Hostia puta!
Velaquí o mellor agasallo do mundo.
Mi madriña!
Non supera a nosa frixideira de aire.
Como?
- Ola. - Abofé que é o mellor agasallo do mundo.
Que ledicia terte aquí.
Como se te botase en falta, parva.
Ten, agarra todo isto.
Vou facer un brinde.
Deixa que colla, grazas.
- Ben. - Estaba bebéndoa.
Ola a todos!
Ola!
Amy Kwan,
es unha persoa belísima e perfecta.
Es a miña compañeira en armas dende o instituto e a miña alma xemelga.
Non hai ninguén no mundo a quen eu…
Hostia.
Hostia puta!
Comecemos coa festa!
Esperta, papona.
Lisca!
Uf, apestas.
Xesús.
Estupendo. Que fas ti aquí?
Cousas da voda, con mamá.
- Benvida á casa. - Veña, lisca de aquí.
NOIVA NUPCIAL
Oh, mamá, a oficiante está confirmada, mais falei coa florista
e, lamentablemente, non será época de peonias.
Haberemos de coller azucenas.
Que mágoa, encántanche as peonias.
As azucenas son igual de bonitas, non, Liv?
Que dirían os teus antepasados gais ao verte nunha institución anticuada
e basicamente fundamentada na opresión e a propiedade?
Que a volvo fabulosa.
Velaquí algo de vitamina C.
Unha palliña?
- Si! - Vaia.
É tan patético que custa mirar.
Di quen visita á mamá 5 veces á semana, Gaz.
- Non veño tanto. - Encántame tervos os dous na casa.
- Que queredes de cea? - Sorpréndeme.
Non, as túas deliciosas costeletas de cordeiro.
Teño moi boas novas.
Imaxinade isto:
"Chefs de fama internacional compiten pola coroa mundial.
Este outono, Banquet Royale, a vosa nova obsesión culinaria."
É un programa da tele e serei xuíza.
Pero non eras escritora?
E moi boa, por iso me queren,
para compartir o meu gusto con tropecentos millóns de persoas.
Sabedes quen é unha cociñeira excelente?
Andrea Seidelman.
Lembrádela de balonrede?
Oh, seu pai merecía un tento.
Pois fixo unha torta deliciosa para a recadación de fondos do club de surf.
- Con que carallo ten que ver iso? - É que era moi zumarenta.
Vaia, desculpa, non me decatara de que era zumarenta.
Olivia.
Vou tomar o aire.
Oh, que…
Mamá, é un risco para a saúde.
Túa cara si que o é.
Esquéceo, atoparei un delator que dea a cara.
Evie, pausas o TikTok e fas cama?
O TikTok non se pausa.
Se queres ir á casa de Sarah, arrea.
Contra, relaxa, Amy.
Para ti son mamá.
Vaia actitude ultimamente.
Igual ca ti á túa idade.
Chegoume onte a factura. Non semellaba unha mesa de 700 dólares.
Polo menos foi memorable.
Si, foi un detalle que Liv atravesase medio mundo por ti.
Mais ti organizaches un xantar xenial.
De feito, es tan bo e comprensivo
que non che importará que a leve comigo aos premios desta noite.
Primeiro palmo 700 pavos e agora isto.
Lévolle dando a roncha a Liv cos AJA dende a uni.
Por favor?
Ben, verei unha peli co smóking.
Es o mellor.
Lixo cativo, as miñas cousas!
Ven aquí! Chamen as autoridades!
Non, que son caras.
Manda carallo!
Para! Ai, que dano!
- Deus santo. - Estás ben?
- Ese rapaz rouboume as cousas. - Ven comigo.
Sodes a Policía, non podedes facer máis?
Tiña o permiso de residencia, non podo quedar aquí.
Podedes avisarme se aparece?
Xa sei que é improbable, mais…
Grazas. Os NWA tiñan razón.
Auga alcalina?
Vaia, si. Grazas.
A túa aura é moi púrpura.
Vaia, e agora vermella brillante, deixa que cha purifique.
Ben, amable señorita, grazas pola auga máxica, mais vou marchar.
Agarda.
Teño algo para ti.
A hematita porate os pés na terra e darache estabilidade.
Quedar en terra non preciso.
Teño un voo mañá, non teño o permiso e hei ver como volver aos Estados Unidos.
Xa, pois vai ser que ese cristal non o temos.
Non fodas? O que preciso non é un cristal, senón…
Preciso dunha milagreira.
Es unha milagreira.
Grazas, déboche unha boa.
Tes unha cita no consulado dos Estados Unidos mañá ás dez.
Daranche un permiso de viaxe para que poidas coller o voo.
Es unha deusa dos contactos, grazas.
Sonche e aquí non se fuma, oes? Ensínolle á miña preadolescente o malo das drogas.
Hei ocultar a miña hipocrisía.
Vaites, que bo.
Ben, que me vou poñer?
- Que opinas deste? - BVE a tope.
- Vaxinón de enerxía. - A rañala, teño dous cativos.
Xesús, é un piropo. É en plan…
Tes o discurso de agradecemento?
- Confórmome con que me propuxesen. - Trapalladas, Kwan.
- Sei que queres gañar. - Obvio, pero non se di.
Por que non? Es a hostia.
Mais non implica que vaia gañar contra catro homes chamados Chris.
Ben. Que tal a túa espléndida cara de perdedora?
Aí vai.
Non será.
Semellas estrinxida, dando grazas.
Isto dáseme mal.
- Abofé. - Xenial.
Oe, por que non vés esta noite comigo?
Que? E entrar nun salón cheo de xente que me rexeitou ou despediu?
- Si. - Así me imaxino o inferno.
Tes razón.
Por iso me mudei a Nova York, xa o sabes.
Mais agora estás triunfando a esgalla. Cal é a mellor vinganza?
Di vivir ben e dareiche neses peitos firmes.
Non, refregar o teu éxito na cara deses mamalóns.
Vas ser xuíza nun programa estupendo da tele
e pedín un favor enorme para conseguirche cita no consulado.
Ben, irei.
Mais só se podo poñerme isto.
Vaia, atrévete.
Lembras que fodín co irmán de Doug na túa voda?
- Como? - Como?
Grazas.
Si, moitas grazas.
- Ola. - Vaia. Ola, ceo.
- Ola, Mary. - Oín do drama coa túa bolsa.
- Xa. - Queres un chupachús?
- Quero, grazas. - Que sorpresa tan agradable.
- Que fas aquí? - Hei de ver o doutor Price.
E logo, que foi?
Iso queda entre el mais eu.
Hoxe non podo quedar á cea, síntoo.
Prometinlle a Amy que a acompañaría aos Premios de xornalismo.
Elíxela a ela antes ca a túa familia.
Amy é da familia.
O máis importante é: Pódesme levar ao consulado mañá?
- Preciso un permiso. - Por que tes présa por volver?
Xa que estás aquí, por que non quedas ata a voda?
Mamá, unha oportunidade coma a do programa da tele cámbiache a vida.
Á mañá vou levar a Gareth e Dalbert a axustar os traxes.
Perfecto, irei contigo e con Galbert.
Ou Dalgaz.
E Gazert?
Iso é, Mary. Choca esa.
Non adoito receitar benzodiacepina.
É para relaxarme para o evento merdástico desta noite.
- En Nova York danas espesas. - Non estamos alá.
Seino.
Como adoitas estar?
Ben, teño a constitución dun touro.
- Sigo de festa como aos 20. - Xa.
Sígote no Instagram.
Ben que estea a día coa informática.
Vaia, non pode ser.
Tes 150/90.
É demasiado alta para alguén da túa idade.
Subiría porque me roubaron tódalas miñas cousas hoxe
e mamá deume a roncha porque non quedo a cear.
- Oh, Lorraine. Éche moi impetuosa. - Abofé.
Pero é bo que poidas poñerte a día con túa nai e teu pai.
Meu pai leva morto 24 anos
e, sendo o seu doutor, élle un diagnóstico ben errado
ou sabe algo que eu non.
Por Deus.
Síntoo, non sei en que estaba a pensar.
Xa.
É moito. Tódolos famosos do xornalismo australiano.
Famosos na súa casa.
Amy, mándoche tódalas boas vibracións.
Liv, Jeremy Jackson, de estilo de vida do Standard.
- Namasté. - Namasté.
Ben, a meterse alcohol en vea.
Non, preciso as dúas. Isto é un campo de batalla.
Que Helen vexa que fóra do traballo son xebre e profesional.
- Estás obsesionada coa túa xefa? - Estou, é aterradora. Adóroa.
- Oe, mesturámonos? - O carallo, odio a todos agás a ti.
Pero adiante, vai ti. Quérote.
Steven Rogers.
- Olivia Healy. - Encantado de coñecela.
Fixen prácticas con vostede cando estaba no Star.
Queixábaseme da súa muller logo do traballo.
- Confundirasme con outro. - Non, era vostede.
Desbotou as miñas propostas por seren "triviais" e agora escribo en Nova York
sobre comida e estilo de vida para as mellores publicacións.
Entón melloraches no da trivialidade.
Desculpa, Olive, hei de prepararme para o premio á miña traxectoria.
ASEOS UNISEX
Vai ao carallo.
Espílete, muller.
Doce horas máis desta bazofia.
Un tiro por 20 pavos?
Cen.
Xesús.
E polo resto da bolsa?
Dous centos.
Trato, pero que conste que o prezo dos narcóticos neste país é un puto disparate.
Tomo nota.
Ola, Jez. Benvido á esmorga, apúntaste?
Xa levo sen probar a caspa do demo.
Xa sabes o que se di, "carpe ese diem", querido amigo.
Grazas.
Non cres, Liv?
Que o talento de Amy escasea.
- Está forxando un legado. - Abofé, é unha matadora.
Mais, como dixeches, ceo, gañará un tío branco por este sistema amañado contra ti.
Por iso non dou moito por estes premios.
Ben, a ninguén fóra destas catro paredes lle importan un carallo.
Niso non estou de acordo, Liv.
Este ano, unha peza nosa sacou á luz unha operación de tráfico de persoas.
The Standard enfócase…
Sabemos que Amy é demasiado boa para The Standard,
mais é ao mellor que pode aspirar nesta parte do planeta ao revés.
Que?
E ti contés a súa estrela para que non te supere.
Vou ao meu asento.
Ben.
- Tía, que carallo? - Que?
- Insultaches a miña xefa. - E dixen que eras xenial.
Pensas que isto é unha broma, pero é importante para min.
Por iso vin, aínda que sexa unha puta tortura.
Vas posta?
- Que hai de malo en querer pasalo ben? - É que sempre te pasas.
Sinto moito ser unha vergoña.
- Ti pregáchesme que viñese. - Vese que foi mala idea.
De acordo. Se é o que pensas, marcharei.
Veña, vamos sentar.
- Non, déixao. Marcho. - Liv!
Móvete.
Señoras e señores,
benvidos aos Premios australianos de xornalismo.
Que emoción, non si?
Encántame o xornalismo!
E o gañador é…
Chris Whiteman!
Á próxima será.
Mira que trouxo a policía.
O meu permiso de residencia!
Que tal os premios?
Gañou Amy?
Non está.
Nin a copa menstrual.
Merda, quen rouba un permiso de residencia?
Estupendo.
Manda carallo.
Ceo.
Xa haberá máis premios.
Sinceramente, dáme igual o premio.
- Non me toques a bucina. - Perdoa, Dal. Chego tarde.
Non es a única cun inconveniente.
Ceo, os Vanessa conseguiron coidadora, así que veñen.
Entón Liv é a única que non confirmou a asistencia á nosa voda.
- A irmá do noivo ha confirmar, ou? - Se quere comer.
Tela retida para chamar a atención.
- Cala. Por que faría iso? - Porque é o que fas.
Roubas o foco de atención.
Que lle fago? Son unha animadora nata.
Aparta, subnormal!
- Lembra que a bucina é do condutor. - Xesús.
Boicoteaches o último Nadal da avoa.
Por unha boa causa.
Acosar un rapaz de Amnistía Internacional non é unha boa causa, Olivia.
E na graduación do instituto deitácheste co meu ligue.
Salveite dunha situación embarazosa.
No funeral de papá bebiches ata esvaerte no xardín.
- Encima das miñas petunias. - Certo.
Estaba sufrindo.
Todos sufriamos,
mais, non sei como, o foco sempre acaba en ti.
- Son tan insoportable e querédesme preto? - Veña, estámonos a divertir un pouco.
En serio?
E que graza ten que a túa familia pense que es un chiste?
Non só o pensamos nós.
Pois non vou vir á voda.
- Olivia. - Nanai.
Non.
Case coincide co comezo do programa. Sabedes que? Deixádeme aquí.
Non se pode parar.
- Dáme igual, para! - Non quero unha multa.
Olivia.
Poñamos un océano entre nós para volver a ser felices.
ESTADOS UNIDOS DE AMÉRICA
Olivia Healy.
- Hai algunha Olivia Healy? - Hai, aquí estou. Ola.
Ola.
Xenial.
Por favor, garde as súas pertenzas, señora.
O de señora escusa.
Mira, Chad, tiven un par de días horribles e preciso que me saques de aquí.
- Pasaría por grandes adversidades. - Pois si, fun vítima dun roubo.
Así que se puideses poñerlle un selo ou facer o que fagas, sería xenial.
Eu acato as ordes dos EEUU, non as súas
e preciso revisar cada caso meticulosamente,
xa que un pequeno erro pode invalidar a solicitude.
- Pois está todo en orde. - Eu serei quen xulgue iso.
Creo que comezamos con mal pé. Son unha persoa marabillosa.
Semella ser un deleite.
Pois si o son.
Collíchesme nun mal día e pido perdón.
De verdade que preciso volver á casa…
Se cala, poderei facer o meu traballo.
Podes parar cos golpeciños?
Deus santo, para cos malditos golpeciños, por favor.
- Non me levante a voz. - Síntoo.
- Está ben? Non ten boa cara. - Estou ben.
- Non pode voar se está doente. - Non o estou.
Creo que esta a mentirme e, de ser o caso, non podo darlle o visto bo.
Señora?
Merda, hei volver á casa!
Quero ir á casa!
- Volverá pronto. - Agarrádea.
Está feita un lixo por dentro.
Ben, señorita que non coñezo de nada, pode validar este informe?
Colesterol polas nubes, presión arterial fatal
e familia con doenzas do corazón.
Non aproba.
- O que? - O exame médico.
- Para obter o permiso de residencia. - Xa o teño.
Xa non.
Como é iso?
Tras o incidente, o consulado estima que a súa saúde é unha carga para os EEUU.
Como doutora habilitada polo consulado en Sydney, hei valorala e comunícolle que…
suspendeu.
Non!
Merda, desculpe.
A miña xefa cre que estou nun voo e hame vender a un programa importante da tele.
Unha mágoa, non é problema meu.
Vaia trato máis deficiente.
Deficiente é o seu pulso.
Ben, de acordo, déixeme volver facer as probas.
Déame tempo para poñerme ben.
Ben, vémonos nun ano.
Un ano? Hei estar en Nova York en catro semanas para o programa.
A ver, ha de baixar o seu colesterol de 6 a 4,5
a presión arterial a 120/80,
e o ritmo cardíaco en repouso de 105 a 75 como mínimo.
É imposible facelo en menos dun mes.
- Vostede non me coñece. - Nin ganas que teño.
Poreime tan ben que arrasarei nesa estúpida proba,
volverei a Nova York
e serei a mellor xuíza nunca vista na historia mundial da tele.
Non ten pinta.
Ai, si? Xa verás.
- Ha de quedar aberta ou…? Non sei… - Péchea.
Subtítulos: Bruno Martínez Pita