Dyspozytornia 742. Nieprzytomna pacjentka z urazem głowy.
Olivio, słyszysz mnie?
- Kurwa. - Już dobrze.
- Już dobrze. Nie. - Spokojnie. Jest pani w karetce.
Nie. Muszę…
Wypuśćcie mnie.
- Już dobrze. - Spadaj.
- Proszę przestać. - Puść mnie!
- Panno Healy… - Mój cycek!
- Co? Muszę wracać do domu! - Łap ją!
Boże! Chcę do domu!
NOWY JORK, DWA DNI WCZEŚNIEJ
Przepraszam.
- Nie gap się tak. - Dobra.
- Kurde, dochodzę. - Dobra.
Zmykaj.
- Może coś przekąsimy? - Nie mogę.
Było ci… Kevin?
- Jutro? - Nie mogę.
Jutro będę w Australii.
Jasne.
Serio. Moja przyjaciółka ma czterdziestkę.
Lecę na weekend, by ją zaskoczyć.
Intensywne życie.
Istnienie jest przypadkowe, a życie krótkie.
Jeśli nie wykorzystujesz każdej chwili, to po co żyć?
Dobra.
Cześć.
- Hej. - Hej, Liv.
Żona pokochała bar, który poleciłaś.
Mówiłam, że ostrygi działają.
Oto i ona.
BANKIET
LIV HEALY POŻERA BROOKLYN
SERIAL KRÓLEWSKI BANKIET
To jest to.
Cześć, Valerie.
Nie będę cię męczyć o udział w nowym programie.
Chociaż trzymam się swojego pomysłu.
„Najlepszych kucharzy świata oceni świetny krytyk kulinarny”.
Czyli ja. Oglądałabym to.
Nie jestem oczywistą kandydatką, ale…
Też bym to oglądała.
Myślę, że milion ludzi w 120 regionach
też by to oglądało.
Wybieram ciebie.
Co ty gadasz!
- Znakomicie piszesz. - Boże.
Masz podniebienie eksperta.
Najlepsi kucharze cię szanują,
a twoje australijskie korzenie to dodatkowy atut.
Boże, nie czuję twarzy.
To się dzieje naprawdę? Mam dziwną minę?
Jedna uwaga.
Poza branżą kulinarną Liv Healy nic nie znaczy.
To przykre.
- Choć prawdziwe. - Producenci nic o tobie nie wiedzą.
Muszę im udowodnić,
że twój głos dotrze do widzów spoza branży kulinarnej.
Jasne.
W jaki sposób?
Musisz napisać artykuł.
Napisz coś, co wyniesie twój wizerunek na poziom globalny.
Producenci zobaczą, że docierasz do dużej publiczności,
stajesz się sławna.
Program ma premierę za miesiąc. Jutro omówimy strategię.
Może w poniedziałek? W weekend będę w Australii.
Tak. Baw się dobrze.
Tak.
- W poniedziałek ruszamy. - O Boże.
Poważnie, dzięki temu ze Stefani Germanotty
zmienisz się w Lady Gagę.
Cholera, kocham ją.
Zwijam się. Mój pies potrzebuje leków na padaczkę.
Pogadamy później.
- To wielka sprawa. - Ojej.
Nie spieprz tego.
Dziś świętuję.
Pycha.
Cholera. Tak.
- Zdrówko. - Dzięki.
Panie i panowie, wkrótce będziemy lądować w Sydney,
gdzie jest upalnie: 38 stopni.
LOTNISKO W SYDNEY
- Kurwa mać. Jaka tu jest wilgotność? - Witaj w Sydney.
Sto lat niech żyje nam
Sto lat, sto lat, droga…
Amy!
O kurwa!
Wiem. Oto najlepszy prezent na świecie!
O Boże!
Niby czemu to lepsze niż frytkownica od nas?
Co?
- Cześć. - Tak, to najlepszy prezent na świecie.
Wspaniale, że tu jesteś.
Nie przegapiłabym tego, wariatko.
Proszę. Potrzymaj to.
Wzniosę toast.
Tylko to wezmę. Dziękuję.
- Dobra. - Zaczęłam to pić.
Witajcie!
Dzień dobry! Cześć.
Amy Kwan,
jesteś piękną osobą bez żadnych wad.
Jesteś moją najlepszą przyjaciółką i bratnią duszą już od liceum.
I nie ma na świecie nikogo, kogo bym…
Cholera.
O kurwa!
Zaczynamy imprezę!
WELLMANIA
Obudź się, głupku.
Wynocha!
Ale śmierdzisz.
Boże.
Nie wierzę. Co ty tu robisz?
Mam weselne sprawy z mamą.
- Witaj w domu. - Wynocha.
PANNA MŁODA
Mamo, celebransa już mamy, ale rozmawiałem z kwiaciarką.
Niestety będzie już po sezonie na piwonie.
Musimy wybrać lilie.
Szkoda. Kochasz piwonie.
Ale lilie będą równie ładne. Nie sądzisz, Liv?
Co by powiedzieli twoi przodkowie geje o wyborze archaicznej instytucji
opartej głównie na ucisku i własności?
Że zrobię to bajecznie.
Witamina C.
A słomka?
- Tak. - Wow.
To tak żałosne, że aż smutno patrzeć.
Mówi ten, co codziennie odwiedza mamę, Gaz.
- Nie tak często. - Wspaniale, że oboje jesteście w domu.
- Co chcecie na kolację? - Zaskocz mnie.
Albo nie. Kotlety jagnięce. Pyszne.
Mam wielką nowinę.
Wyobraźcie sobie to.
Światowej sławy szefowie kuchni walczą o tytuł najlepszego kucharza.
Już tej jesieni, Królewski bankiet, twoja nowa kulinarna obsesja.
To nowy program, a ja będę jurorką.
To nie jesteś krytykiem?
Tak, i to dobrym. Dlatego mnie zaprosili,
żebym podzieliła się swoim gustem z masą ludzi.
Wiecie, kto jest wspaniałym kucharzem?
Andrea Seidelman.
Pamiętacie ją z netballu?
Jej tata był przystojny.
Upiekła przepyszne ciasto daktylowe
na kwestę w klubie surferów.
Co to ma do rzeczy?
Po prostu wyszło bardzo wilgotne.
Przepraszam. Nie wiedziałam, że wyszło wilgotne.
Olivio.
Przewietrzę się.
To było…
Mamo, ona zagraża zdrowiu.
Twój pysk zagraża zdrowiu.
Nieważne. Znajdę informatora, który to upubliczni.
Evie, zatrzymaj TikToka i pościel łóżko.
Nie da się go zatrzymać.
Jak chcesz iść do Sarah, marsz na górę.
Boże, wyluzuj, Amy.
Dla ciebie „mamo”.
Ostatnio zachowuje się okropnie. Tak jak ty w jej wieku.
Dostałem rachunek z wczoraj.
Tamten stół nie wyglądał na 700 $.
Za to będzie co wspominać.
Fajnie, że Liv przeleciała dla ciebie pół świata.
Ale ty zorganizowałeś piękny lunch.
Jesteś taki kochany i wyrozumiały,
że pozwolisz, bym dziś wzięła przyjaciółkę na rozdanie nagród?
Najpierw tracę 700 dolców, a teraz to.
Już na studiach nawijałam do Liv o nagrodach AJA.
Proszę.
Dobrze. Obejrzę film w smokingu.
Jesteś cudowny.
Ty gnojku. To moje rzeczy!
Wracaj! Dzwońcie na policję!
O nie, były drogie.
O Boże!
Czekaj! To boli!
- O Boże. - Nic ci nie jest?
- Dzieciak ukradł mi rzeczy. - Chodź ze mną.
Jesteście policją. Nic więcej nie zrobicie?
W tej torbie mam zieloną kartę. Nie mogę tu utknąć,
więc dajcie znać, jak znajdziecie torbę.
Wiem, że szanse są małe, ale…
Dziękuję. NWA mieli rację.
Alkalicznej wody?
Chętnie, dziękuję.
Twoja aura jest fioletowa.
Rany, zrobiła się jaskrawoczerwona.
Oczyszczę ci ją.
Dziękuję, miła pani,
za magiczną wodę, ale idę już.
Poczekaj.
Mam coś dla ciebie.
Hematyt.
Uziemi cię i uspokoi.
Nie chcę być uziemiona.
Jutro mam lot i straciłam zieloną kartę.
Nie wiem, jak wrócić do Stanów.
Chyba nie mamy takiego kryształu.
No coś ty? Nie potrzebuję kryształu, tylko…
cudotwórcy.
Jesteś cudotwórcą.
Dzięki, odwdzięczę się.
Mój znajomy umówił cię w konsulacie jutro na 10.00.
Dostaniesz dokument podróży i zdążysz na lot po południu.
Jesteś boginią z koneksjami. Dziękuję.
Owszem, jestem. Ale nie pal tu.
Uczę dzieci, że narkotyki są złe. Wyjdę na hipokrytkę.
Niezłe.
W co mam się ubrać?
- Co ty na to? - Niezła SDS.
- Silna, duża szparka. - Spadaj. Mam dwójkę dzieci.
Boże, to komplement. Tak.
Spisałaś, co powiesz, jak wygrasz?
- Cieszę się z nominacji. - Gówno prawda, Kwan.
- Chcesz wygrać. - Jasne, ale nie mówi się o tym.
Czemu nie? Wymiatasz.
To nie znaczy, że Azjatka wygra z czwórką facetów o imieniu Chris.
Dobra. Pokaż mi uprzejmą minę przegranej.
Tak.
O nie. Przestań. Wyglądasz, jakbyś miała zatwardzenie. Nie.
Jestem w tym kiepska.
- Tak. - No dobrze.
Może pójdziesz ze mną wieczorem?
Co?
Do ludzi, którzy mnie odrzucili albo zwolnili?
- Tak. - Tak wyobrażam sobie piekło.
Wiem.
To dlatego wyjechałam do Nowego Jorku.
Ale teraz radzisz sobie znakomicie.
Najlepsza zemsta?
Powiedz: sukces, a oberwiesz w jędrne cyce.
Nie. Obnosić się ze swoim sukcesem przed tymi dupkami.
Będziesz jurorką w wypasionym programie,
a ja wyświadczyłam ci wielką przysługę w sprawie konsulatu.
Dobrze, pójdę.
Ale tylko jeśli mogę włożyć to.
Nie zrobisz tego.
Dymałam brata Douga na twoim ślubie.
- Co? - Co?
Dziękuję.
Tak. Dziękuję.
- Cześć. - Cześć, kochana.
- Cześć, Mary. - Podobno zwinęli ci torbę.
- Tak. - Chcesz lizaka?
- Tak. Owszem. Dzięki. - Jaka miła niespodzianka.
- Czemu tu przyszłaś? - Do doktora Price’a.
Co się dzieje?
O tym opowiem lekarzowi.
Nie będę dziś na kolacji. Wybacz.
Mam iść z Amy na rozdanie nagród dziennikarskich.
Wybierasz ją zamiast rodziny.
Amy to rodzina.
Co ważniejsze, podwieziesz mnie jutro do konsulatu?
- Wyrobię nową zieloną kartę. - Czemu już wracasz?
Teraz jesteś tutaj. Czemu nie zostaniesz do ślubu?
Mamo, program telewizyjny. Ogromna szansa na zmianę życia.
Rano biorę Garetha i Dalberta na przymiarkę garniturów.
Doskonale. Pojadę z tobą i Galbertem.
Albo DalGazem.
Może Gazertem?
Tak, Mary. Piąteczka.
Zwykle nie przepisuję benzodiazepin.
Muszę jakoś przeżyć ten gówniano-wspaniały wieczór.
W Nowym Jorku je przepisują.
- To nie Nowy Jork. - Wiem.
Jak się masz ogólnie?
Spoko. Jestem silna jak wół.
- Imprezuję jak dwudziestolatka. - Wiem. Widzę na Instagramie.
Brawo! Nadąża pan za technologią.
To niemożliwe.
Ciśnienie 150 na 90.
O wiele za wysokie jak na kogoś w twoim wieku.
Pewnie strzeliło w górę, bo skradziono mi rzeczy,
a mama mnie dręczy, bo nie będę na kolacji.
- Wiem. Lorraine to petarda. - Tak.
Ale miło znów się spotkać z mamą i tatą.
Tata nie żyje od 24 lat,
a jako jego lekarz albo mocno się pan pomylił,
albo coś pan ukrywa.
O Boże.
Przepraszam. Nie wiem, co sobie myślałem.
Tak.
Dużo tu wszystkich.
- Wielcy australijscy dziennikarze. - Może nawet znani.
Amy. Wysyłam dobre wibracje w twoją stronę.
Liv Healy, Jeremy Jackson, pisze o stylu życia dla Standardu.
- Namaste. - Namaste.
Chodźmy jak najwięcej wypić.
Nie, wezmę dwa. To miejsce to pole bitwy.
Pokażę Helen, że Amy po pracy jest profesjonalna, ale i fajna.
- Masz obsesję na punkcie szefowej? - Przeraża mnie.
Uwielbiam ją. Poznamy kogoś?
Kurwa, nie. Tylko ciebie tu lubię.
Ale ty idź i rób swoje. Kocham cię.
Steven Rogers.
Olivia Healy.
Miło mi poznać.
Byłam twoją stażystką, gdy byłeś w Star.
Pisałeś do mnie po pracy, narzekając na żonę.
- Chyba mnie z kimś mylisz. - Nie, to byłeś ty.
Odrzucałeś moje pomysły i nazwałeś mnie „płytko myślącą”.
Teraz pracuję w Nowym Jorku dla czołowych pism o kuchni i stylu życia.
Czyli już zdecydowanie nie jesteś płytko myśląca.
Przepraszam, Olive.
Zaraz odbiorę nagrodę za całokształt pracy.
TOALETA KOEDUKACYJNA
Spierdalaj.
Weź się w garść.
Jeszcze 12 godzin tego gówna.
Działka za 20 dolców?
Sto.
Jezu. A za resztę woreczka?
Dwieście.
Zgoda, ale chcę zauważyć,
że narkotyki w tym kraju są zajebiście drogie.
Przyjęłam.
Hej, Jez. Witaj na imprezie. Przyłączysz się?
Dawno nie próbowałem łupieżu diabła.
Wiesz, co mówią. Carpe ten diem, przyjacielu.
Dzięki.
Zgadzasz się, Liv?
Że Amy to rzadki talent.
Tworzy spuściznę.
Jest zabójcza.
Ale jak mówisz, wygra jakiś przeciętny białas,
bo system was nienawidzi.
Dlatego nie dbam o te nagrody.
I dobrze, bo nikogo na zewnątrz
nic one nie obchodzą. Serio.
Nie zgadzam się z tobą, Liv.
W tym roku jeden z naszych artykułów ujawnił operację przemytu ludzi.
W Standardzie…
Obie dobrze wiemy, że Amy jest za dobra na Standard,
ale w tej zacofanej części planety to najlepsze, co można robić.
Co?
I lepiej ją doceniaj, żeby cię nie przerosła.
Znajdę swoje miejsce.
Dobrze.
- Co to było, kurwa? - Co?
- Obraziłaś moją szefową. - Tylko cię chwaliłam.
Myślisz, że to żart, ale dla mnie to ważne.
Dlatego tu jestem, choć to tortury.
Naćpałaś się?
- Co jest złego w zabawie? - To, że zawsze posuwasz się za daleko.
Wybacz, że cię zawstydzam.
- Sama błagałaś, żebym przyszła. - To był zły pomysł.
Dobrze. W takim razie pójdę.
Usiądźmy.
- Nie. Zapomnij o tym, idę. - Liv!
Przesuń się.
Dobry wieczór państwu.
Witam na gali Australijskich Nagród Dziennikarskich.
To ekscytujące, prawda?
Uwielbiam dziennikarstwo!
Zwycięzcą jest
Chris Whiteman!
Następnym razem.
Zobacz, co przyniosła policja.
Moja zielona karta.
Jak tam nagrody?
Czy Amy wygrała?
Nie ma jej.
Wzięli nawet kubeczek menstruacyjny. Kurwa.
Kto kradnie zieloną kartę?
Nie do wiary.
Boże.
Oj, skarbie.
Będą inne nagrody.
Nie obchodzi mnie ta nagroda.
Nie dotykaj klaksonu.
Wybacz, Dal. Spóźnię się.
Nie tylko tobie przeszkadza ta sytuacja.
Skarbie, państwo Vanessas mają nianię, więc przyjdą.
Czyli tylko Liv nie potwierdziła, że będzie na ślubie.
Siostra pana młodego też musi?
Jeśli zamierza jeść.
Chyba zwlekasz, by skupić na sobie uwagę.
- Zamknij się. Niby po co? - Bo tak robisz.
Kierujesz uwagę na siebie.
Co na to nie poradzę, że mnie lubią?
Ruszaj się, dupku!
- Przypominam: to ja klaksonu używam. - Boże.
Zbojkotowałaś ostatnie święta babci.
W szczytnym celu.
Śledzenie chłopaka z Amnesty International nie jest szczytnym celem.
A jak byłem w 12. klasie, spałaś z moim partnerem.
Uratowałam cię przed niezręczną sytuacją.
Na pogrzebie taty spiłaś się i odpłynęłaś w ogrodzie.
- Upadłaś na moje petunie. - Tak.
Byłam w żałobie.
Wszyscy byliśmy,
ale jakoś zawsze skupiamy się na tobie.
Skoro tak, po co mam przyjeżdżać?
Daj spokój. Tylko żartujemy, Livvie.
Serio?
Dobra. Co jest zabawnego w tym, że rodzina mną pogardza?
Nie tylko my.
Nie przyjadę na ślub.
- Olivio. - Nie.
Nie.
I tak jest za blisko premiery programu. Wiesz co? Wypuść mnie tu.
- Nie, tu jest zakaz. - Trudno. Zatrzymaj się.
- Już! - Dostanę mandat.
Olivio.
Niech rozdzieli nas ocean, żebyśmy znów byli szczęśliwi.
STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI
Olivia Healy.
- Jest tam Olivia Healy? - Tak, jestem. Dzień dobry.
Cześć.
O rany.
Proszę trzymać swoje rzeczy przy sobie.
Po co tak oficjalnie?
Słuchaj, Chad, kilka trudnych dni za mną,
więc musisz mnie stąd zabrać.
Pewnie było pani ciężko.
Tak. Padłam ofiarą kradzieży,
więc podbij to, proszę,
czy co tam masz zrobić. Dzięki.
Słucham poleceń rządu USA, nie pani.
I muszę dokładnie sprawdzić każdą sprawę,
bo jeden mały błąd może unieważnić wniosek.
- W porządku. - Ja to ocenię.
Chyba źle zaczęliśmy znajomość. Jestem naprawdę miłą osobą.
Wydaje się pani przemiła.
Taka jestem.
Mam kiepski dzień i przepraszam.
Muszę wracać do domu…
Proszę zamilknąć na chwilę. Jestem zajęty.
Możesz przestać stukać?
Boże, przestań stukać, proszę.
- Proszę nie podnosić głosu. - Przepraszam.
- Co pani jest? Źle pani wygląda. - Nic.
- Nie poleci pani chora. - Nie jestem chora.
Mam powody, by pani nie wierzyć,
a w takiej sytuacji nie podbiję dokumentu.
Proszę pani?
Kurwa. Chcę do domu!
Chcę do domu!
- Wkrótce tam pani wróci. - Łap ją.
Nie jest z panią dobrze.
Dobra, nieznajoma pani.
Proszę podpisać ten formularz.
Rekordowy cholesterol i ciśnienie krwi,
a do tego choroby serca w rodzinie.
Nie podpiszę.
- Czego? - Badania.
- To pierwszy krok do zielonej karty. - Już ją mam.
Już nie.
Co? Czemu nie?
Po tym omdleniu konsulat uznał panią za ciężar dla USA przez zły stan zdrowia.
Jako jeden z dwóch lekarzy w Sydney, mam panią zbadać.
I mówię, że nie spełnia pani wymogów.
Nie!
Cholera, przepraszam.
Szefowa myśli, że już lecę
i ma mnie polecić do programu TV. To poważna sprawa.
Przykro mi. To nie mój problem.
Fatalny kontakt z pacjentem.
Fatalny puls spoczynkowy.
No dobrze. Proszę powtórzyć badanie.
Niedługo poczuję się lepiej.
Dobrze. Do zobaczenia za rok.
Rok… Nie, za cztery tygodnie muszę być w Nowym Jorku.
Musi pani zbić cholesterol z 6 do 4,5,
obniżyć ciśnienie do 120/80,
a puls spoczynkowy ze 105 co najmniej do 75.
Nikt nie zrobi tego w miesiąc.
- Nie zna mnie pani. - Nie znam i nie chcę poznać.
Wydobrzeję tak bardzo, że rozwalę to głupie badanie,
wrócę do Nowego Jorku
i będę najlepszą jurorką w historii telewizji.
Mało prawdopodobne.
Zobaczy pani.
WELLMANIA
- Zostawić otwarte czy… - Zamknąć.
Napisy: Joanna Rychlik